Twee jaar leven zonder alcohol.
Het eerste jaar rond was een soort van spannend. Toeleven naar die dag.
De datum blijft wel speciaal, een mijlpaal. Maar minder een verjaardagsgevoel. Mijn partner is trots op me. Mijn meiden geven me een high five en hebben respect. Op deze dag durf ik weer even te checken bij ze. Door het jaar heen wordt de verslaving wel eens genoemd. Ik doe er in huis niet geheimzinnig over.
In huis niet. In RL is er een klein groepje mensen die er van weet. Die ik verteld heb over AA. Nu ik wat langer stevig in het zadel zit is er een soort van behoefte om het meer uit te spreken, maar ik blijf het ook lastig vinden. En weet ook niet zo goed waarom eigenlijk waarom ik het zou willen vertellen.
Ik lees de laatste posting en die geldt nog zo...nuchter heb ik veel stappen kunnen zetten. En toch blijf ik nu ergens 'hangen'. Of gaat het niet snel genoeg. 'Angst' en 'het continu aanstaan', wat ik al eerder beschreef is nog aanwezig. Lastig en best bepalend. Ik weet het voor anderen allemaal goed te verwoorden, maar kan niet mijn eigen therapeut zijn. Binnenkort weer eens tegen een professional aanleunen...ook in het kader van zelluf doen, niet alleen.
Wat meer afstand nemen van het forum gaat een soort als vanzelf. En ik moet eerlijk bekennen dat de manier waarop er de laatste tijd geschreven en gereageerd wordt daar ook wel bij helpt. 'Vroeger' zou ik er last van hebben, er wat van vinden en me mengen in discussies. Die drang is minder. En dat is goed voor mij.
Ik zie daardoor ook beter hoe mechanismen en patronen bij anderen werken, en hoe het bij mij werkt of werkte. De redders, adviseurs, rebellen, afhankelijke, stoere, boze, stokende, vreemde, lieve, ...maar één gemene deler, verslaafd. En in proces...waarbij ik in de weg naar alcohol de baas zijn wel een aantal wetmatigheden zie, maar ieder zijn eigen tijd nodig heeft.
De discussie over gecontroleerd en sociaal drinken heb ik met een soort van verbazing gevolgd. Maar dat komt ook omdat ik met een zwart wit blik naar mijn verslaving kijk. Gecontroleerd of sociaal drinken bestaat voor mij niet. Ik ben verslaafd aan alcohol. Ik heb ook moeite met de term sociaal drinken..hoezo is alcohol drinken sociaal is dan mijn gedachte? Voor mij is het simpel. Ik kan nooit meer zonder nare gevolgen iets van alcohol drinken. Punt.
Een maand terug heb ik sinds lange tijd alcoholvrije bubbelwijn gekocht. Gewoon, avondje met de buren, ik wilde wel eens wat anders dan tonic of thee. En nieuwsgierig of zo. Ik schrok van het effect dat het op mij had. Al in de keuken, aan het aanrecht een glas leegdrinken. Schrikken van hoe akelig het leek op het echte spul. En schrikken van het feit dat ik die fles leeg had op het eind van de avond, waar anderen heel rustig hun glaasje dronken. Dat weet ik dan ook weer. Dit is wat het met mij doet en wat ik nooit meer wil. Zelfs de gedachte: morgen nog één keer...ofwel het verslavingsgedrag werd acuut weer getriggerd...brrr.
Nee, niet, nada. Geen onderhandeling, duidelijk kader. Het is goed zo. Ik hoef inderdaad niet meer.
Ik blijf hier vast nog wel een tijdje lezen. Het forum heeft voor mij heel veel betekend. En dat doet het nog steeds. Maar even wat passiever. Mijn focus ligt nu wat meer op de contacten in RL.
Ik ben blij en dankbaar voor mijn maatje, met wie ik dagelijks even app en die altijd in mij is blijven geloven.
Mijn partner, die ook achter me is blijven staan, maar ook durfde een grens aan te geven.
De groep, waar ik trouw naar toe blijf gaan, soms met frisse tegenzin.
Zelluf doen, niet alleen...KMW...daar heb je haar weer...Oja, zet je eigen herstel voorop. Het werkt als je er aan werkt.
Bedankt.