Vanmorgen met de psych verder gepraat over de gewone, neutrale dag. Gepraat over de angst en spanning die er altijd was. Hoe er altijd wel iets verkeerd was, ik altijd wel iets fout deed, waardoor de straf toch altijd wel kwam. Voorzichtig langs herinneringen gelopen, hier en daar iets aangeraakt. Soms de hardnekkige weigering me aan de regels te houden, het was toch nooit goed.
De angst en stress voel ik nog steeds, soms meer, soms minder. Nu, in dit proces, weer heel actueel. Wist je, zei ik vanmiddag tegen R, toen we het over de therapie hadden, wist je dat ik op een provocerende manier adem kan halen?