Heen en weer geslingerd tussen een klein beetje hoop en akelig dicht bij wanhoop zaterdag, maar verdorie, ze belden. Niet even een berichtje, nee, telefoon, met z'n tweeën. Ik ben er nog high van, geloof ik. Gisteren een verschrikkelijk langzaamaan dag. Vandaag halve kracht met de groep en vanmiddag alweer naar c, want morgen is vrij en ik moet oefenen in dat eigen ritme. Het is tenslotte wel de bedoeling om hier weer weg te gaan en het helpt als de buitenwereld dan weer wat vertrouwder voelt. Had net zo goed gisteren thuis kunnen blijven, achteraf gezien. O well.