Oskar

@Tinewat mooi om te lezen dat al een jaar droog bent 🙂

Op en neer gefietst naar mijn ouders voor koffie. Dwars door de Biesbosch. Zo mooi, de vroege ochtend op de pont. Nevels op het water, en overal zwanen.

Wijze woorden. Verder lees ik gewoon een krant zonder opruiende berichten 🙃 Wel met lede ogen soms. Maar in mijn directe omgeving is het leven eigenlijk best mooi op orde, dat is voor mijn gemoedstoestand bepalender dan de oorlog in Gaza, hoe triest ik dat ook vind.

En creatie: dat is ook nogal belangrijk. Iets maken. Het geeft niet wat. Vanavond was het pokébowl met tonijn en allerlei groentjes. Dat heeft toch een ander effect op mij dan zuchtend een hamburger naar binnen schuiven.

In het moment van het moment. Ga d’r maar aan staan. Langzaam begin ik het hardlopen op te pikken. Dag drie. Ik zit nu op 7,5 km. Het is voor mij de ultieme zelfmedicatie. Vroeger dacht ik dat types die begonnen de klagen als ze een week niet hadden gesport niet goed wijs waren. Nu merk ik serieus zelf dat de lamlendigheid dan op de loer ligt. De wortel van alle kwaad.

Het leven zit vol ellende, verdriet, wreedheid en narigheid. In alle tijden en culturen al. Ik geloof niet dat het vroeger beter was. De mens, elke mens, draagt in zich de kiem tot zowel goed als kwaad. Ik zie in de trieste berichten vooral een aanmoediging om goed proberen te doen, voor jezelf, je geliefden, de mensheid, de dierheid. Om het goede terrein te laten winnen. Wij allen kunnen het verschil maken. Al is het maar een druppel.

Oh, ik denk wel dat iedereen die een psycholoog nodig heeft knettergek is. Maar het is wel reuze in de mode. Het grapje in mijn studententijd was: als je psychologie studeert heb je moeite met jezelf, als je sociologie studeert moeite met de wereld, en als je filosofie studeert moeite met allebei.

181 dagen zonder alcohol 113 zonder tabak Het tweede is een persoonlijk record. Wat mij zo opvalt aan het stoppen met roken is dat ik er zo ontzettend veel socialer van wordt. Waar ik jarenlang toch vaak schichtig door het leven maak ik nu overal gezellig praatjes. De sigaret had ooit de functie om mijzelf een beetje een houding te geven als ik mij ongemakkelijk voelde. In kroegen waar men danste en ik maar een beetje dommig aan de rand van de dansvloer stond. Als je een sigaret opstak dan was je tenminste ergens mee bezig. Maar dat was 35 jaar geleden. In de tussentijd heb ik ook wel wat sociale vaardigheden opgedaan. Maar gek genoeg schoot ik voor een deel toch steeds weer in die oude rol als ik rookte. De mensen ontvluchten. Weg, weg, weg. Nu maak ik gewoon een praatje. En dat blijkt warempel best leuk om te doen. Met ook nog die alcohol erbij heb ik soms de indruk dat mijn leven 35 jaar lang op de pauzeknop heeft gestaan.

2x herkenning danku

Ik heb dat ook voortdurend met de mijne. Dat ik dat denk. Hoe meer ik van mijzelf prijsgeef, hoe meer gelijktijdig de overtuiging opkomt dat ze mij raar, of moeilijk of vervelend vindt. Maar mijn inschatting is intussen dat het tussen mijn eigen oren zit. Het is heerlijk om een positief zelfbeeld te hebben.

Leuk @bumperjim: trommelen. Muziek is een fijne uitlaatklep. Sinds kort zit mijn oudste zoon ook op drumles. Dat vind ik een prettig idee. Hij torst ook een boel introverte somberte met zich mee. Dan is het mooi dat hij zich ergens kan uitleven. Ik speel ook met de gedachte. Van mijn 11e tot mijn 14e zat ik op pianoles. Dat moest. Heb je al piano gespeeld vandaag, Oskar? Dat doodde elke muzikale vreugde. Nu betreur ik dat. Tot dusver dacht ik dan altijd: wat jammer dat ik dat vroeger niet heb doorgezet. Maar het kan nu natuurlijk ook gewoon. Ik ben nog lang niet dood. Mijn droom is: een glanzend zwarte vleugel in de woonkamer, waarachter ik kan neerploffen om de Mondschein sonate te spelen als ik loom thuis kom van mijn werk.

Ja. dat is een mooi stukje herkenbaarheid voor de matelozen hier @Yvonne. Ik hoorde een keer een verhaal van Paul de Leeuw. Die had koude macaroni als guilty pleasure. De restjes werden daarom na de maaltijd ook in de vuilnisbak gedaan. Maar dat was niet voldoende. Omdat hij zichzelf kende gooide hij er ook altijd nog wat glorix overheen. Ik heb dat vooral altijd met sigaretten gehad. Hoeveel pakjes ik daar wel niet half opgerookt van heb weggegooid. Maar soms was ik ook zo wanhopig dat ik die dan in het donker weer het uit die prullenbak ging vissen. God, wat voelde ik me dan een zwerver.

Nog een duim hier. @hub02: die muziek stemt mij enorm weemoedig. De foto en de titel alleen ook al trouwens. Lekker.

Soms wel. Ik merk bijvoorbeeld dat donker en droevig weer mijn stemming negatief kan beïnvloeden. Dat vind ik stom en daardoor ben ik geneigd die invloed weg te wuiven of te bagatelliseren, maar dat helpt niet. Of: het is momenteel nogal onrustig op het werk, met veel wisselingen en tekort aan personeel. Ik ben nogal gehecht aan een vaste vertrouwde structuur, dus ook dat levert onrust op. Maar omdat ik tevens stoer en onafhankelijk wil zijn laat ik die vaststelling minder snel toe. Of ik besef me niet eens welke invloed het op mij heeft. Twee kleine voorbeelden. Niet bedoeld om specifiek op in te gaan, maar als illustratie van zaken die zich onbewust buitenproportioneel in mijn hoofd kunnen opblazen als ik er aan voorbij wandel. De bewustwording ervan en het spreken erover leveren al veel opluchting op. Een kind kan de was doen. Maar je moet wel weten dat ergens een wasmachine is.

Er is natuurlijk niet één aanpak die voor elk type negatief gevoel is aan te raden. Soms kun je het glimlachend observeren, soms moet je even bijsturen, soms moet je ermee in therapie.