Oskar

Voor @Smaragdie: sterkte kerel

De gravelbike beschouw ik intussen als een goede vriend. Het begon ooit op het ritme van ‘het zou eigenlijk wel verstandig zijn’, maar ik heb er nu heel vaak echt zin in. Ik bedacht me laatst, enigszins verwonderd: goh, ik geloof dat het een hobby is 🙂

Tegenwoordig heb ik soms zin om buiten mijn armen zijwaarts uit te strekken, de borst vol te zuigen met lucht en dan hard te schreeuwen. Van opluchting. Dat schreeuwen is mij net iets te extravert, maar ik voel de levenslust weer stromen.

Van harte @Kaatjemama. Je bent op dezelfde dag jarig als mijn zoon. Dus ik ook van harte. Hij is nu vijftien. De leeftijd waarop de kwetsbaren druk bezig zijn hun muren te bouwen. Hij lijkt soms zoveel op mij dat ik er bang van word. Vanavond met elkaar uit eten. Veel om te genieten dus ook.

Ehm. Wisselend succes. Groepstherapie ligt mij niet zo heel erg. Daarom wordt dat omgezet in individuele gesprekken vanaf nu. Meer de diepte in. Maar ik ben flink aangemoedigd mijn gevoelens te omarmen. Zodoende luister ik nu naar Tino Martin en schiet ik vol.

Ik bedoel dat de eindigheid van het leven tevens een uitnodiging is om ervan te genieten. Carpe diem. Maar dat relativeren doe ik ook nogal veel. Zoveel dat ik mij er soms aan moet herinneren ook de bloemen te plukken.

Dat is verrot pittig @garfield076 (en ook @JamesM). Waakt u voor de stank-voor-dank-valkuil. Dwars er doorheen. Janken. Schreeuwen. Kop tegen de muur bonken. Maar nuchter. Sterkte voor jullie beiden.

@Maja en @Lika: 🌙

@spirit: pas goed op jezelf. En denk goed na over wat je zelf verder wilt met jouw leven, met jullie leven. Niet te snel over tot de orde van de dag. Ik besef me maar al te goed hoe ontzettend vaak ik in dezelfde schuit zat. Maar dan aan de andere kant. Die wetenschap maakt deemoedig en triest. Ik denk dat ik allang bij mezelf zou zijn weggegaan. Maar ik ben wel blij dat mijn vrouw anders heeft besloten. Anderzijds heeft het wellicht ook mijn terugvallen gefaciliteerd.

Ik roep zulks ook wel vaak. Maar vraag me nu af of de wetenschap dat elk leven eindigt in de dood een reden is om je minder druk te maken. Juist niet eigenlijk is voorlopig mijn slotsom.

Bliksem in de Eiffel, schieten op wolken: ik steek weer een boel op vandaag. Fijne dag wel vandaag. Elke maandag vasten is mijn nieuwste obsessie in de grote Alles-of-Niets tournee. Bevalt eigenlijk best goed. Ik kan me nu alweer verkneukelen op een boterham met kaas morgen. Ik leer weer een beetje echt genieten. Intussen ook 110 dagen zonder alcohol en 42 dagen zonder tabak. Dat laatste ben ik eigenlijk nog het meest trots op. Ik ben er nog niet, maar de basis begint mooi vorm te krijgen.

Oeh, een naaktfoto van @bumperjim. Gevaarlijk, die bramen. Maar grappige dat je de naam van je hond op je been hebt getattoëerd.

Het leven zit vol met opmerkelijke observaties. Vanochtend hoorde ik op het winkelplein iemand ‘laat me los, laat me los’ roepen. Toen ik poolshoogte ging nemen was een oudere man heel vriendelijk en geduldig bezig een wat morsige man te helpen zijn jas goed aan te doen. Toen het eindelijk was gelukt deed de morsige man een handstand en zei dankjewel.

Wij hebben frambozenstruiken in de tuin, en die probeer ik liefdevol te verzorgen. Nu zaten er luizen op. De klootzakken. In mijn geestdrift wilde ik ze wegspuiten met de plantensproeier. Maar daar zat nog een mengsel in van zeepsop met ammoniak. Hele oogst van dit jaar oneetbaar. En omdat ik niet wil dat de buurtkindertjes de gifvruchtjes in hun mond stoppen heb ik net alle rode en groene vruchtjes weggeknipt. Het voelde alsof ik kinderarmpjes af aan het knippen was. Wat een ellende.

Een aangename dag vandaag. Tranquillo. Beetje rommelen in de tuin. De lavendel begint altijd zo lekker te geuren als je hem snoeit. Kopje thee met de vrouw in de hut. Jongens die daar een beetje omheen dartelen en zichzelf vermaken. Mooi. Knippen met de vingers.