Ik denk dat je als je wat meer kunt laten zien van jezelf aan de mensen die je lief zijn, je de connectie meer met hen maakt, dat je meer hebt om voor te vechten.
En ik hoop dat je daarna minder zelfdestructieve neigingen daardoor krijgt.
Dat zei iemand gisteren tegen me en ik denk er nog steeds over na, nu bijna een dag later. Woorden doen iets.
Meer laten zien van mezelf, dat vind ik inderdaad moeilijk. Je weet best waarom, maar ik zal proberen het uit te schrijven, want daar leren we van. Al die stukken zelf zijn niet voor niets verstopt. De lelijke delen om te zorgen dat mensen je aardig blijven vinden. De verwerpelijke kanten zodat mensen niet van je walgen. De kwetsbaarheid zodat mensen je niet zeer kunnen doen.
De mensen die me lief zijn, het zijn er niet zoveel en ik wil ze niet (nog meer) verliezen. Dus verbergen wat me niet bevalt. Sterk zijn en zelfredzaam, niet op ze gaan leunen, want je bent veel te zwaar met je trauma's en rare belemmeringen.
Dat je meer hebt om voor te vechten. Hmm, ik vecht eigenlijk alleen maar tegen, niet voor.
Minder destructieve neigingen. Ik kan me er geen voorstelling van maken.