Ik ben

[Rosee]

[Rosee]

[Spud]

Wow heftig Quinn! Ik heb niet zoveel vertrouwen in de hulpverlening zoals je waarschijnlijk weet of niet? Ze scheren altijd elk individu over 1 kam en dat vind ik niet zo´n goede manier van werken met kwetsbare mensen. 

Maar ik heb wel vertrouwen in jou! En geef je nog een tip mee, eigenlijk is behandeling en therapie niks anders dan een sollicitatiegesprek. En wat in veel instellingen over het hoofd wordt gezien, is dat jij met je hulpvragen eigenlijk de werkgever bent en zij de dienstverleners. Toen ik dat uiteindelijk door kreeg, vond ik de therapie die bij mij paste en kon ik verder.

Ik gun het jou ook. Dus ja nu voel je je nog te gast en is het wennen aan de manier van werken, maar vergeet niet dankzij jouw komst hebben die mensen werk en blijf jij de baas over jezelf. Heel veel succes! 

 

gisteren om 17:50 bewerkt door Spud
Er stond een leeg citaat onder mijn bericht en die heb ik verwijderd

[karin123]

Allebei niet! Nooit! Vraag jezelf dat nooit meer af.

Ik hoop dat die eerste smeerlap dood is.

Zeg dat maar tegen c.

🍀

 

 

[Spud]

19 minuten geleden zei karin123:

Allebei niet! Nooit! Vraag jezelf dat nooit meer af.

Ik hoop dat die eerste smeerlap dood is.

Zeg dat maar tegen c.

🍀

 

 

Respect voor de betrokkenheid maar wensen dat iemand dood gaat, vind ik ver over de grens. Klinkt nu als een moordzaak die ik later terug ga horen in mijn favoriete podcasts 

[Quinn]

Je weet het, trigger warning.

 

Op vrijdagavond was mijn ma niet thuis, de hele avond vrouwenclub van de kerk. Elke vrijdag, altijd. Op die dagen aten we 's avonds vroeger, sneller en vis. Elke vrijdag. Om half zeven vertrok ma en ruimde ik zo langzaam als ik kon de keuken op. Daarna koffie brengen naar pa en wachten tot hij klaar was met zijn lijst. Al mijn fouten en overtredingen van die week werden genoemd. Te laat op school, te laat thuis, modder achter gelaten, te snel gegeten of te langzaam, grote mond gehad, iets kwijtgeraakt, alles. Als de lijst klaar was, kreeg ik die blik van hem. Zwart, boos, fel. En dan naar boven gestuurd. Wachten tot hij kwam, meestal met een riem in de handen, soms erger. Klappen, geen idee hoeveel of hoe lang, tot hij het genoeg vond. Straf. Kind dat nergens voor deugt. 
Later diezelfde avonden. Doen alsof je slaapt, tot de deur opengaat. De geur van bier als hij over je heen buigt, schudt tot je niet meer kunt doen alsof je slaapt. Armen om je heen, adem in je gezicht, handen overal. Kleren die verdwijnen, plakkerige warmte en constant die stank. Pijn, elke keer weer die pijn. Hese stem in je oor die hijgt en fluistert hoeveel ie van je houdt, hoe bijzonder je bent. En hoe het aan jou ligt dat ie je moet straffen, hoe teleurgesteld hij dan in je is. Hoe je dat goed kunt maken, lief kunt zijn.

Ik haat vrijdagen. Ik haat vis. Ik haat bier. 

Ik haat hem.

[Reacher]

Ik ook. Hij was een monster. 
 

En wat hij jou aandeed was niet jouw schuld. 

[lady jane]

terecht
hij had geen recht op jou, een kind
maar stop alsjeblieft met jezelf te haten

[Quinn]

Het lijkt zo idioot om nu pas echt te zien, te voelen, te weten wat het echt was. Het te zien voor wat het was. En dan niet rationeel, maar ook dieper. 

[lady jane]

lijkt

niet is

[Mariposa]

Geen woorden voor, enkel tranen...

[Yana]

Wat vreselijk afschuwelijk Quinn. Ik wens je zoveel heling toe en dat je van jezelf kunt houden. Het is nooit jouw schuld geweest, ook niet een piepklein beetje. 

[Etty]

Dat het nu dieper gaat klinkt als iets van een doorbraak? Dat hoop ik voor je, en verder veel liefs❤️

[Quinn]

Trigger warning. 

Ik meen het.

 

 

Als je lange mouwen draagt, ziet niemand het. Krassen. Dunne witte lijnen, kris kras over mijn rechterarm. Het is een balans, precisiewerk. Diep genoeg om bloed te krijgen, scherp genoeg om pijn te doen, niet zoveel dat het echt gevaarlijk wordt. Heel even ben ik de baas over mijn lichaam, bepaal ik wat er gebeurt, hoe ver dit mag gaan. Het is een roes, een manier om in mezelf te zijn. Het mes heb ik al zo lang dat het naar mijn hand is gevormd. Aan de linkerkant een paar moeilijkere littekens, in de lengte, veel dieper. Dat waren geen krassen, maar twee diepe halen. Dat was paniek bij iemand die er niet zou zijn. Dat was een ambulance, rustige stemmen, opname en pillen. Dat was maanden zonder mijn mes, zonder krassen, weer een uitweg afgesloten.

[Maja]

Alsjeblieft @Quinn. Pijn verdoven met pijn lijkt even iets op te lossen, maar komt na het wegebben tien keer zo hard terug. Wees liever voor jezelf. 
Schrijf alles hier neer waardoor je gegeseld wordt. Hoe rauw ook. Neem geen blad voor de mond. En klem je vast aan wie jou lief zijn. Zonder woorden. 
Automutilatie lost de uitzichtloze pijn niet op. Dat is in ieder geval mijn ervaring. 

[Bob]

Goed dat je je nu ook minder cryptisch gaat uiten over deze herinneringen. Misschien is dit forum er ook wel een goede plek voor. Ik denk dat het zeker kan helpen om die zaken van je af te schrijven.

Wij kunnen wel tegen een stootje, Quinn.

[lady jane]

💗

[bumperjim]

21 minuten geleden zei Bob:

Goed dat je je nu ook minder cryptisch gaat uiten over deze herinneringen.

Mijn dochter deed dit jarenlang, zichzelf beschadigen, niemand wist het. Tegenwoordig praten we erover. En doet ze het niet meer.

Dus ja, uit het maar. 💪🏻💪🏻💪🏻

11 uur geleden bewerkt door bumperjim

[Spirit]

Ik sta met stomheid geslagen @Quinn Gooi het er maar uit

 Wij zijn bij je 

 

[Reacher]

Knuffel. Gewoon, omdat jij het bent.

[Quinn]

Sorry voor mijn niet reageren op jullie vaak zo ontzettend lieve berichten. Ik lees ze, ik voel ze, ik waardeer ze. Maar er wat op zeggen lukt me nu gewoon niet, hoe stom en onvriendelijk dat ook voelt. 

Bij het kleien ben ik kokhalzend weggelopen voordat ik aan de nabespreking moest, dus die dump ik hier maar weer. Bij deze. Het verhaal achter mijn stukje beeldende kunst. En omdat ik alleen creatief met letters kan zijn, zit er een sausje vormgeving over. Ik dacht dat ik het dan met droge ogen kon schrijven. Guess what? Niet dus.

 

Triggerwarning. Mijn blok klei werd een rare in elkaar gestompte en weer uit elkaar geplukte puinhoop. 

 

 

Ik hoor slecht, omdat ik teveel klappen tegen m'n hoofd heb gehad. Stomp 1.
Linkerpols gebroken, omdat je met rechts hoort te schrijven. Stomp 2.
Gebroken ribben, meerdere en op meerdere momenten. Door schoppen, meestal omdat ik niet wilde luisteren. Dan moet je voelen, weet je wel. Stomp 3.
Die keer dat ik een half pakje shag op moest kauwen, omdat ik was betrapt op roken. Stomp 4.
De keer dat hij me woedend met een stok onder handen nam omdat ik zo dronken was dat er geen lol aan me was, toen was ik twaalf. Stomp 5.
Die ene keer dat de politie aan de deur kwam, toen ik hem van de trap had geduwd. Hij had niks, gek genoeg en mijn blauwe oog deed geen belletje rinkelen. Stomp 6.
Ma, die ondanks alles toch mijn moeder was geweest totdat ze me zei dat ze het altijd had geweten. Scheur.

Waar mijn klei voor staat?

Verlies. Eenzaamheid. Waardeloos zijn. 

Mishandeld. Verkracht. Vernederd. Gebroken. Vernield. 

En kokhalzend de deur uit.  Deze achtbaan gaat me veel te hard.

[bumperjim]

😞

Quinn 💪🏻💪🏻💪🏻

reconstructie, stukje bij beetje

[lady jane]

[Yana]

❤️🌹🍀Quinn🍀🌹❤️

[Spirit]