Spud

Wolfskald - I Know (Official Music Video) - YouTube

Sorry, niks gelezen en dat ik inbreek, ik ben alleen benieuwd of al iemand met Sinterklaas bezig is? Lijkt me leuk om weer te rijmen en dichten voor een medeforumlid

@Mormelje hebt helemaal gelijk, maar toch kan ik er niet definitief een punt achter zetten. Ik weet alleen niet waardoor dit helemaal komt. Daar ben ik nog zoekende in. Mijn ego is inmiddels gestreeld, in die zin dat de vaste medewerkers van nu tijdens hun functioneringsgesprek te horen kregen hoe graag ze me zien. Leuk om te horen, maar voor mij voelt het nog steeds anders. Ik heb de dieren gezien, die ik al die tijd gemist heb en een doel van mij was om ze nog 1x te zien. Ik weet dat ik dit asiel toch maar niet in mijn testament ga zetten als verantwoordelijke voor mijn resterende katten. Ik ben van plan om mijn katten te overleven en zelf geen katten meer op te vangen. Dat ik nooit zonder katten zal zitten is gewoon een zekerheid. Ik zit nu eenmaal op een geweldige dumpplaats voor katten. Maar zoals het nu gaat met mijn zwerfkat, wel gewoon zijn eigen leven nog lijden in vrijheid, naast soms huiskat zijn bij mij. Geeft rust, niet zonder dieren hoeven te leven, maar ook rustig kunnen sterven want ze zoeken wel weer iemand anders. Dus waarvoor ik daar eigenlijk weer kwam, is al afgesloten. En ik heb er ook niks meer te brengen. Voor mijn gevoel niet in ieder geval, want ik zeg heel vaak nee, ik reageer vrijwel nooit op noodoproepen via de app, tenzij ik het echt leuk vind om te doen. En toch wil ik daar een vinger in de pap houden. Ik denk, omdat ik stiekem toch een beetje hoop dat de uitbaters wat meer vertrouwen krijgen in hun personeel en daarmee wat milder naar ze toe worden. Immers ik ben teruggekomen, de eerste die ze als vaste werknemer aangenomen hebben. En zelf de handdoek in de ring gooide toen er geen extra zicht was op nieuwe collega`s en ik met hun terugtrekkende beweging, niet het vertrouwen in mezelf had dat ik dat nog langer kon bolwerken en mijn eigen katten thuis ook nog voldoende zorg kon geven. Ze hebben altijd een bepaalde handleiding gehad om mee om te gaan, maar zoals ze nu soms met hun personeel omgaan, had ik niet gepikt. Ik was best wel direct zeg maar, dus als ik een fout had gemaakt, dan konden ze ook boos zijn, maar dat kinderachtige negeren, wat ze nu vaak doen, gaf ik ze geen kans in want we moesten samenwerken. Eigenlijk, zou ik nog een gesprek met ze aan willen gaan. In die zin, dat ik wil weten wat ze met alle dieren van het asiel van plan zijn, als zij doodgaan? Heel direct, of ze alles meenemen in hun graf en daarmee alle dieren aan hun lot overlaten? Want wat ze opgezet hebben vind ik nog steeds prachtig en zou je ergens verder moeten delen zodat andere dat ook zo gaan benaderen. Met die vraag loop ik al een tijdje. En nu ik gehoord heb, wederom via die ene werknemer die een functioneringsgesprek zou krijgen, wat er niet van kwam omdat ze eerst even moest mededelen hoeveel ontslagen werknemers stiekem op hun terrein waren geweest tijdens hun afwezigheid, waaronder ik. Ik vond het leuk om al die mensen te ontmoeten, maar ik had meteen ook zoiets dat moet je wel aan de uitbaters vertellen want dit blijft geen geheim. Uiteindelijk heeft ze het ook verteld en ook mijn naam genoemd want dat mocht. En toen waren de uitbaters verbaasd dat ik daar niks over gezegd heb tegen hen, omdat ik recht door zee ben. En daarna die veren in mijn reet. Ik ben ook recht door zee, maar nu ben ik geen personeel meer, maar vrijwilliger en niets in mijn contract zegt dan dat ik asiel spion moet zijn. Dus die aannamen dat ik het hen wel zou vertellen hadden ze goed mis. 😜 Tot op heden zijn ze nog niet navraag bij mij komen doen. Dus dat ga ik nog maar een keer doen als ik ze in een select gezelschap spreek. En dan gooi ik de rest wat ik nog wil vragen er ook meteen achteraan. En dan denk ik dat ze me liever ook niet meer zien. En dan ga ik weer verder zoeken, want ik heb het nodig om met asielen bezig te zijn

Ha die Mormel, leuk je weer te lezen. ❤️ Ik ken iemand, die kadavers van wilde dieren meeneemt en conserveert, sommige laat ze opzetten. Dat zal ook wel niet mogen, toch vind ze regelmatig kadavers op haar stoep van mensen die weten wat ze ermee doet. Lastig om te handhaven niet waar? Ik begin het weer een beetje moe te geraken om uitvoerders aan te spreken. Het heeft totaal geen zin, zolang ze zelf niet geconfronteerd zijn met dierenleed. Dat asiel waar ik die 4 katten ging halen is en blijft failliet. En het roddelen is weer begonnen in de negatieve zin. Wel leuk om te weten, 3 van de 4 hebben alweer een gouden mandje gevonden. De 4de is helaas gestorven aan nierfalen. Oude en blinde kat in mijn ogen heeft deze geen kans gekregen. Want haar dood wordt behoorlijk verzwegen. En die 3 anderen zijn ook niet deftig gezien door een dierenarts, dus ja ik overweeg weer om te vertrekken op dit asiel. Omdat het beetje lijkt nu ze tegen hun pensioen aan het lopen zijn, ze niet echt veel meer geven om de dieren die nieuw bij ze komen. Dat ze alleen nog oog hebben voor hun lieverdjes, en de rest de rug toekeren. Ik hoorde vandaag een nieuwe regel, dat je de uitbaters niet meer mag aanspreken over zieke dieren, dat je daarvoor de vaste medewerkers moet aanspreken. Maar als je dat doet, dan mogen zij ook niets doen, totdat ze akkoord krijgen van de uitbater. Ze gaan al niet zo deftig om met hun vaste medewerkers, de reden dat ik niet allang opgestapt ben, is dat ik hun positieve praatpaal ben, zodat zij het langer vol kunnen houden om wel goed te zorgen voor de dieren. Maar daar hoort dus ook bij, nare dingen te zien en niet mogen ingrijpen. Ik heb vandaag een stervende kat gezien, gezegd tegen de medewerker en deze moest ook bijna huilen. Die kon heel veel doen, maar werd weerhouden door de regel dat ze akkoord moest hebben van de uitbater. Ik ben daar ook vaste medewerker geweest, ik heb nooit willen leren hoe het inslapen daar moest. Vanwege Mick wilde ik dat niet kunnen. Maar ik had mijn medische kennis vanwege mijn opleiding wel bij me en heel veel middelen tot mijn beschikking om dieren te helpen. Dus ja, als ik zag of hoorde dat direct handelen nodig had, dan dook ik gewoon in die kast en hielp dat dier. Dan ging ik niet wachten op een akkoord van mijn bazen zeg maar. Dat kon ik gewoon niet aanzien met mijn dierenhart. En dan hoorde ze het achteraf wel en konden het daarmee doen. Nu is het dus veel anders, de vaste werknemers zitten echt onder een juk. Er wordt heel veel van ze verwacht, maar ze mogen vrijwel niks. Want voor alles moeten ze toestemming vragen. Dus ook een dier langer laten lijden omdat de uitbaters het niet meer willen horen of zien. Ik zou daar eigenlijk gewoon moeten vertrekken. Maar ik kan het niet, gewoon om 1 eigenwijze vaste medewerker, waarin ik mezelf herken. Elke storm wel weer overleven en hopen op beter, tot je batterij echt helemaal leeg is. Omdat ze net zoveel om de dieren geeft als ik toen en nu nog doe, maar via haar. Toch zal het me niet verbazen als zij ook gaat opgeven en dan ben ik ook weg. Dit is voor mensen met een oprecht dierenhart niet meer te doen. Heel erg jammer, want dat hele niet kooien beleid en los laten lopen is wel echt heel tof voor dieren.

Van harte gefeliciflapstaard Etty! 🥳🤗🙉 Behalve de storing, is het forum ook een metamorfose ingegaan zeg! 🖐

Oh ja, met de minister is het trouwens niks geworden. Volgens zijn secretaresse hebben ze al voldoende gedaan om asielen te ondersteunen. En ligt de bal nu bij mij om eerst eens met mijn burgemeester te praten en te vragen bij welk asiel wij burgers moeten zijn om aan onze verplichting te kunnen voldoen van dieren in nood te helpen. Ik mag niet meer op audiëntie komen. 🤣 Wat dat verplichtte helpen van de burger betreft, dat schijnt in de wet te staan. Ben je verplicht als je zoiets ziet, dat dier op te pakken en aan te bieden aan een dierenopvang. Meer mag je echt niet doen. Zelfs niet op eigen kosten naar een dierenarts brengen. En natuurlijk hoor je weer van een asiel dat ze vol zitten. Nou dan zou je met je burgermeester in gesprek moeten gaan om te vragen waar je wel met dat dier terecht kan? Ik weet niet hoor, maar was dat niet juist het probleem waarvoor ik de minister contacteerde? Dat de burger een beetje weet wel moet doen en niet mag doen? En waar ze het dan kunnen overdragen? Het lijkt mij, dat dat dier alleen maar ligt creperen door die stomme bureaucratie. Want eigenlijk mag er dus niks mee gedaan worden. Bizar, maar iemand zei me al de Belgische politiek is ook bizar. Ik heb het eventjes naast me gelegd, maar vind het wel weer grappig om het op te pikken. Maar eens een briefje naar de burgermeester doen. Als ik me verveel.

Uiteindelijk duurde het niet zo lang totdat ik besloot om hem gewoon rustig te laten gaan. Als het aan Abby had gelegen was hij nog lang doorgegaan, want hij bleek een heel sterk hart te hebben tijdens de euthanasie. Die kat die amper nog 2,5 kg woog, had een dosis nodig voor een hond van 15 kg om zijn sterke hart plat te kunnen leggen. Vroeger had ik dat gezien als een grove fout van mij en dat ik die kat te vroeg in had laten slapen, maar dit keer, had ik het besluit eens bij mezelf neergelegd en kon ik zelf niet aanzien dat die kat zo af moest zien tijdens zijn doorgaan. Het was ook heel anders dan toen bij Mick waar ik wel te snel mee ben geweest. Abby, was oud en versleten en gaf zich eraan toe, alleen zijn hart niet. Mick vocht tegen de narcosespuit alleen dat hadden we niet door, toen het middel voor de euthanasie ingespoten werd, werd hij weer wakker, behalve dat het geen fraai gezicht is, weet je dan ook er is geen spuitje met tegengif meer. Mick was ook nog maar 3 jaar, had leukose maar daar waren geen problemen mee. Hij had alleen om het uur een astma aanval en dan moest ik hem in een aerosolbak zetten met zijn medicatie en was hij er weer van zijn benauwdheid af. Dat kon ik doen omdat ik toen werkeloos thuis zat. Maar moest weer gaan werken en door die druk en de gedachte dat ik er niet meer altijd voor hem kon zijn, plus dat dat jaar een andere kat onder mijn ogen stierf na een hartader breuk en dat geen fraai gezicht was. Wilde ik Mick niet ook gestikt dood terug vinden. Dat zou mijn relatie tot werken niet ten goede brengen zeg maar. Nu nog steeds niet hoor! Maar inmiddels heb ik een baas gevonden, die het begrijpt dat ik niet kom werken als er iets met mijn katten aan de hand is. Is een heel gevecht geweest altijd om mensen aan hun verstand te brengen dat niet alleen kinderen voorrang hebben op je werk, maar dieren ook. Maar ja daarvoor kwam ik hier eigenlijk niet, ik ben de afgelopen tijd nogal op zoek geweest naar wat mij nu echt gelukkig maakt. Waar ik zelf voldoening uithaal? Qua werk vind ik niks anders, ik kan mijn klanten ook niet loslaten en nu weet ik waar ik aan toe ben met mijn baas en ergens anders moet ik wederom opnieuw die strijd weer aangaan qua dieren. Dus helaas blijf ik maar betaald poetsen. Er zit niks anders op. Ik was opnieuw vrijwilligerswerk gaan doen bij mijn voorheen bazen op een dierenasiel. Wat ik eigenlijk ook wel teleurstellend vond, omdat ze nog steeds niet echt veranderd zijn. In die zin dat ze onmogelijke werkgevers blijven voor hun personeel. En je op mag passen wanneer je ze 1 vinger geeft, je er niet weer helemaal insleuren tot aan je oksels. Mijn grenzen leren aangeven dus, erg leuk en boeiend in het begin. Maar uiteindelijk, kwam ik daar eigenlijk nog doelloos voor mijn gevoel. Tot vandaag! Ik ben vandaag katten gaan ophalen van een asiel die de deuren moet sluiten. Het gaf me die kick weer als toen van het kattenvangen en altijd met katten onderweg zijn, in de hoop ze daarmee te helpen. Lekker zonder toezicht in de auto, op de baan zijn, en op de terugweg nieuwe dieren in de auto en daar een gesprek mee voeren. Geen idee of ze beter zitten nu? Maar ik hoop natuurlijk dat ze hierdoor wel hun gouden mandje vinden. Gewoon die kattenpraat in de auto, schept toch wel een band. En gewoon die kick weer voelen, en geen pijntjes en vermoeidheid ergens voelen. Het deed me echt deugd. Alleen is het wel een dure hobby, als de naft prijs nog meer omhoog gaat. Dus deze was voor free, maar de volgende keer hoe leuk ik het ook vind ga ik wel een bijdrage in de naft vragen. Nope ik wil er niks mee verdienen, maar ik wil er ook zelf niet door in de geldproblemen raken, dat is me al teveel en te vaak gebeurt, ook toen ik werknemer was bij hen en loon kreeg. Ik moest altijd van mijn spaarpot aanvullen en toen ik vertrok had geen rooie rot cent meer om deftig met mijn eigen katten naar een dierenarts te gaan. Dat wil ik nooit meer laten gebeuren. Maar wat was het geweldig! ❤️ Ik ben een tijdje terug door mijn rug gegaan, en begin mijn dag meestal als een krom vrouwtje van 80 jaar. En als ik ga werken verbeterd dat en ga ik weg met een rechte rug. Maar wel pijntjes overal. Vandaag geheel pijnvrij geweest. En dat zegt me heel veel. Namelijk dat mijn lijf dit ook helemaal oké vind.

Ik verwacht er niet zo heel veel van, maar ach dan brengt mijn dierenhartje me wel bij dingen die ik anders nooit zou meemaken. En ik ben blij met mijn autoriteitsprobleem, ik heb geen deftige taal gebruikt in mijn mails, gewoon geschreven waar het op stond. Dus hij kan niet van mij verwachten dat ik deftig ga praten als ik op audiëntie kom. En verders, blijkt mijn kat heel ziek te zien, nierfalen en suiker, 16 jaar dus het mag wel, ik hoop dat de komende maanden die ik nog met hem heb, bonus maanden gaan zijn. Wat niet meer betekend als dat hij zich happy voelt nu alle behandeling opgestart is lijkt hij dat niet zo te zijn. Ik wacht nog een week af en dan vind ik dat ik een besluit moet nemen. Ik kwam met een voor mij oude kat binnen die ik nog een pijnvrije oudere dag gunde, en nu kwam ik er eigenlijk uit met een heel zieke kat. 😐 Ik weet niet wat ik het liefste wil een creperende kat wat naar is om te zien, maar weet dat het slechte beeld vaak langer duurt dan het lijden. Of zelf er toch maar de stekker uittrekken? Ik denk het laatste, gewoon eenzijdig zelf besluiten dat ons afscheid daar is. Omdat ik dat doodgaansproces van een kat zwaar en moeilijk vind. Op zo een moment wil je dat beestje nog helpen, maar door al jouw helpen maak je het alleen maar lastiger voor dat beestje, eigenlijk zou je deze zijn rust moeten geven, maar als je hoort wat je hoort, is dat vrij lastig om je niet te bemoeien. Daarom snap ik nu beter dat katten weglopen als ze voelen dat ze doodgaan. Want het ziet er en hoort er gruwelijk uit voor iemand die om ze gaf. Dus je weet wel ik moet mijn huisdier nu met rust laten, maar alles in je geeft vooral die andere signalen, helpen, comfortabel maken, helpen, maar dat zou je juist niet moeten doen. Daar help je je beestje het beste mee. Ik trek dat niet meer, want rustig gaan liggen slapen terwijl een dier naast me dood ligt te gaan kan ik niet. Dus het is een soort van aantrek en afstoot proces ik weet het anders niet te benoemen. Ik heb het mee mogen maken bij 2 van mijn tamme katten en mijn zwerfkat, hoe gruwelijk ook het proces, ergens voel ik me minder schuldig dan bij euthanasie. Dat is iets waar ze zelf voor kiezen en mij deelgenoot van willen maken. Ben ik ze altijd dankbaar na een heftige nacht dat besluit dat ik heb moeten nemen door eenzijdig te zeggen deze samenwerking wil ik niet meer, dus euthanasie geeft me meer zorg en schuld gevoelens

Dit moet ik even ergens kwijt! Er waren mensen die een nest kittens gevonden hadden en opgevangen. De dierenopvangen waren nogal negatief naar ze toe, dus het kwam erop neer dat ze met die kittens bleven zitten. En toen begonnen ze bij me te klagen over dan doe je ook weer eens iets goeds en dan blijf je met het gezeik zitten. Ik snap dat, dat je dat gevoel ervan krijgt maar werd ook boos want ik begrijp de kant van de opvangen ook. Dus ik ben in mijn toetsenbord gedoken en heb eerst Gaia aangeschreven en die verwezen me door naar minister weyts. Daar ook naar geschreven, en toen kreeg ik een voor mij niet bevredigend antwoord van zijn secretaresse over het lijstje wat ze al doen voor dieren welzijn. En toen heb ik teruggeschreven dat ik blij was dat ze al zoveel deden. Maar wel nog eens benadrukt dat de welwillende burger die dieren in nood helpt nog steeds niet worden gezien. En nu mag ik op audiëntie komen bij de minister in onderbroek. 😁

Mijn lievelingsklant kreeg afgelopen maandag een telefoontje dat ze aankomende donderdag al mocht komen wonen in het rusthuis. Niet leuk om zo een leuke klant te verliezen maar ze keek er zo naar uit dat ik alleen maar plaatsvervangend blij voor haar kon zijn. Ik heb haar wel meteen gezegd zeg mij zo snel mogelijk af want anders gaat het je heel veel geld kosten. Zo gezegd zo gedaan, alhoewel ze me van te voren nog even belde, met de vraag of ik nog even kon komen helpen en of ze dat moest zeggen tegen mijn baas, ik zei doe maar doe niet, ik kom omdat ik graag op een normale manier afscheidt van je neem. Zo gezegd zo gedaan. Ik ben wat extra ondergoed met haar gaan shoppen, want ze doen de was ook daar maar die krijg je pas na een week terug. En toen zijn we haar schoenenkast en tassenkast gaan uitruimen. Het was de bedoeling om alles in de kledingcontainer te gooien, maar meer dan de helft van haar schoenen vond ik te leuk om weg te doen, dus draag ik nu. Toen was ze moe en wilde gaan slapen en vroeg me wat krijg je van me? En ik zei, een zak met mooie schoenen. En normaal wil ze me altijd betalen maar nu vond ze het ook prima. Het was voor mij in ieder geval een leukere manier om afscheid te nemen dan op maandag te horen dat ik niet meer hoef te komen. Maar ja, mijn werk moet er 2 weken over doen om het administratief te kunnen verwerken. Dus voor die 2 uur die ik uit goodwill bij haar ben gaan doen, konden ze geen vervanging voor vinden dus zou van mijn verlof afgenomen worden. En toen ben ik heel boos geworden, omdat het mij mijn verlofdagen moest kosten, omdat ik goodwill getoond had in de periode dat er om meer hulp gevraagd werd. Ze hadden van te voren gezegd dat als ik het deed ze nooit vervanging voor 2 uur konden vinden, maar ik had aangegeven ik doe dat nu als die uren niet meer nodig zijn wil ik ook geen vervanging, dit is gewoon vanuit geen winstbejag iets kunnen doen voor een mens. Ik had het gewoon gratis gedaan maar mijn klant wilde het op contract hebben omdat ik dan volgens haar veilig en verzekerd was. Dus het hele idee dat ik mijn verlof dagen in moest leveren voor die 2 uur vond ik niet fair. Wettelijk waren ze met alles oké, maar toch heb ik mijn ongenoegen van me afgeschreven. Ik ben ook al ander werk aan het zoeken, dus om dit had ik de neiging wel om gewoon ontslag te nemen. En ja als je mond maar opentrekt dan gaan de deuren van de kast van de vele andere mogelijkheden open. Ik mijn verlof dagen terug en sta nu op wettige afwezigheid. Maar zet me wel aan het denken, gewoon iets over hebben voor een ander, is blijkbaar niet meer iets van deze wereld. Er moet altijd iemand zijn die die schade betaald. Dus noway dat ik ooit nog via een soort van contract iets extra`s ga doen voor iemand. En ik ben weer meer anti maatschappij, want de leiders bakken er ook geen reet van. Hoezo iedereen moet langer thuisblijven? Voor de mensen die geen kinderen hebben en ook geen familie is het maar wat lastig om dan hulp te krijgen. Aangezien ik ook bijna benadeelt werd, de overheid zegt wel help ik elkaar, maar vervolgens wordt je afgestraft als je hulp niet meer nodig is. F de maatschappij. Ik ga toch proberen om de loterij te winnen, en dan ga ik ofgrid leven, want dan kan ik tenminste zijn wie ik wil zijn. Mijn voelsprieten de vrije loop laten, geen verplichtingen meer aan mijn baas. Heerlijk lijkt me dat, maar dan moet ik nog even een miljoen winnen en ik ben niet goed in op die manier geld te krijgen. Dus naast mijn lieve klanten ben ik al weer op zoek naar een job die niet zo lichamelijk is maar wel je brein nodig heeft, en dat zie ik mezelf wel tot 67ste doen.

Ik heb net een mail gestuurd aan mijn stalking tante met alzheimer, geen idee of het helpt? Ik kan en wil haar niet helpen. Ze heeft teveel bijna verprutst voor ons mam, maar was goed bedoeld dus ik mocht er niet boos over zijn. Ik ben daar wel boos over. En hoe ze manipulatief deed, mij weigeren om mee te praten en ons mam lastig vallen met dat ik haar negeer terwijl ze mij negeerde. Ik heb tegen ons mam gezegd dat ze het wel zou voelen als ons mam dood was, verder zou ik het wel dulden. 6 jaar later, krijg ik een raar whatsapp bericht, ik blokkeer dat. Maar toen kwam er toch een bekende naam in voor, en omdat ik dacht misschien is dit een roep voor hulp. Ben ik toch weer gaan bellen met de nummers, mijn tante die eigenlijk liever niet spreek. Maar omdat ik in mijn hulpmodus zat hoorde ik het verhaal weer aan. En alles zei in mij ik wil dit niet. Dus ik heb, haar een nummer ontfutseld en daar hoorde rare dingen van. Ik wilde er niks mee te maken hebben, dus ik mijn broer gebeld, of hij nog contacten had met de rest van de familie, want ik vond dat dit niks was voor mij maar voor de broers en zussen. Mijn broer beloofde dat hij het door zou appen en dat ik er verder niks meer mee hoefde. En ja ik heb het losgelaten, maar blijf nieuwsgierig.

Ik kwam gisteren toevallig terecht in een adopteren overleg, reuze boeiend, dus ik ben gewoon mee blijven lopen en nieuwsgierigen terwijl ik eigenlijk kwam vragen waar kan je me nog gebruiken want anders ga ik naar huis. Vanzelfsprekend kan ik nooit echt mijn grote mond houden, gelukkig stel ik ze altijd in de vraagvorm. Het ging over een dame die een 2 tal katten zou willen adopteren, waar best iets mis zou mogen zijn. Maar wilde geen zwarte kat en ook geen kat die medicijnen nodig had. Ze hebben daar 2 duo`s, waar bij allebei een zwarte kat is en in het ene duo zit een half blinde kat en in het andere duo een langharige kat (de zwarte) die best wat vachtverzorging kan gebruiken. En allebei de duo´s zijn best al op leeftijd. Dus je kan er niet echt de garantie bij geven dat ze in de toekomst wel medicatie nodig hebben. Zodoende dat ik me openlijk afvroeg, hoe kan je op zoek zijn naar een kat die een steekje los heeft, zonder dat je die medisch wil verzorgen? Qua verzorging van je dieren, hoort het doorsnee verhaal er toch ook bij zoals ontwormen en -vlooien en als ze ziek worden andere medicatie nodig hebben? Met een kat met een steekje los, wordt dat wel een stukje moeilijker. Maar ja dan denk ik aan mijn eigen katten, waarvan ik sommige absoluut niet mag aanraken dus eigenlijk niet normaal kan ontvlooien en ontwormen laat staan oppakken en ermee naar de dierenarts gaan. Als dat nodig is, maak ik een afspraak met de dierenarts, op de lange termijn. Ik plan dan afspraken in over meerdere dagen zodat als het lukt om ze te vangen ik meteen naar de praktijk kan gaan om ze na te laten kijken. Dat zijn voor mij dieren met een steekje los. Maar die dame bedoelde, dat ze een poot, oor of oog mogen missen maar wel sociaal moeten zijn. Dus ja ik vroeg me openlijk af, of deze dame er zich wel bewust van was, dat een dier in huis nemen best veel verantwoordelijkheden geeft en waarschijnlijk in de toekomst niet echt kan voldoen aan de wensen van nu. Deze kan van alles krijgen in de toekomst waar je mee wil dealen of niet. Dat hoort ook bij dieren houden en liefhebben. Ze reageerde eigenlijk heel positief op mijn vele vragen, gingen ze meenemen om de beste katten aan haar te matchen. En verder kwam het eruit waarom deze dame eigenlijk geen medicijnen meer wil geven. Ze heeft teveel dieren verzorgd die ziek waren en waar ze uiteindelijk afscheid van heeft moeten nemen. Heel begrijpelijk dat je dan zegt, ik wil geen zieke dieren meer. En toen dacht ik openlijk, je kan nog zoveel om dieren geven en als je je aan ze hecht, is de zekerheid er dat je ze ooit ook weer moet missen. Ik ken een paar dieren die je levenslang zou kunnen hebben, maar ook dat biedt geen garanties dat ze levenslang bij je blijven. Papegaaien, schildpadden, ganzen en Olifanten, weet ik dat je ze jouw kunnen overleven, maar allemaal hebben geen zachte vacht waar je mee kan knuffelen. Dat gaat anders in ieder geval. Maar je kan eigenlijk nooit in de toekomst kijken, wie weet ontvallen deze jou ook. Dus ga er maar vanuit dat er moment komt dat je ze moet gaan missen. En dat is nu juist het mooie en leuke van met dieren omgaan. Ik kon het niet laten om toch eens te vragen hoe de adoptie nu gaat? Geen zwarte kat is er vanaf en ze komt nu kennis maken met beide duo's en dat ze dood kunnen gaan is ook duidelijk nu. Dus nu even afwachten hoe die katten zich gedragen naar deze dame. Want als die katten geen klick tonen zal ze zonder kat komen te zitten. Leuk om mee te denken over de adoptie, geen zin om daar mijn verantwoordelijkheden in te nemen. Maar gewoon zonder druk mijn gedachtes in de openheid te brengen, wat de verantwoordelijken serieus nemen vind ik wel leuk. En dat kwam gewoon uit mezelf, zonder dat ik het nodig vond om mezelf te manifesteren als alles weter. Ja mijn ego denkt wel dat ze een positieve bijdrage geleverd heeft, maar dat is misschien niet waar. Ik vond het leuk om te doen, om weer gewoon mezelf te zijn, ik filosofeer nu eenmaal graag en praat over mijn denken. Als het dan goed afloopt, denkt mijn ego dat ik ergens goed in ben. En dan gaat het mis met mij. Ik leer steeds meer, dat ik eigenlijk gewoon te zijn wie ik ben en doe en laat wat goed voelt voor mij, me rust geeft. En als voordeel heb ik mijn spontaniteit. Maar dat gedoe over wat je in het leven nu moet? Weet ik nog steeds niet, ik hoef geen vrienden, ik kan wel hulp gebruiken maar ik vertik het om hulp te aanvaarden van iemand die ik niet vertrouw. Ik zou het heel leuk vinden, als ik onderhand geen schild meer nodig zou hebben maar gewoon me zo goed zou voelen dat ik geen bevestiging of complimenten nodig zou hebben. Helaas heb ik dat nog wel nodig

Leuk dat ik er weer van heb mogen proeven, maar mensen verzorgen is niet helemaal mijn ding. Ik ben meer van dat mensen nog redelijk zelfstandig zijn en dat we elkaar helpen. Het heeft me wel wijzer gemaakt in hoe ik voor mezelf hulp kan inschakelen op mijn eigen oudere dag.😉 Gezinshulp daar kan ik tenminste nog mee naar buiten als ik auto meer kan rijden. En verder heeft mijn klant, waardoor ik eigenlijk deze hele onderzoek tocht begonnen ben, voor haar slecht nieuws gekregen, wat voor mij goed nieuws is. Namelijk dat ze te goed is voor het bejaardentehuis en dat haar plaats 1 nu gedeeld wordt met interne verhuizen en meer zorgwekkende situaties. Ik vind het wel rot voor haar, want feitelijk stond ze al met ingepakte koffers klaar. Maar voor mij is het wel fijn, om op mijn gemak rond te kijken wat ik naast het huishoudhulpen zou willen doen? Gewoon even niet iets, met als extra lading, dat ik er mijn rekeningen mee moet betalen. Want dat werken voor geld, en dan ook nog iets te doen wat je eigenlijk niet boeit, kost ook energie. Ik wil gewoon naast mijn inkomen, iets kunnen doen wat me voldoening geeft, waar mijn voelsprieten voor gemaakt zijn, niet alleen om mensen en mezelf te behoeden. Maar een beetje meer. Iets waardoor ik dat interne gevoel heb dat ik bij mijn geboorte een verkeerde afslag heb genomen. De rede dat ik die afslag genomen heb, want eerlijk gezegd, vroeger dacht ik er heel anders over, maar alle shit die me overkomt, alle telleurstellingen, kwetsingen, problemen of van dies meer, vind ik achteraf eigenlijk wel heel leuk en boeiend. Dus als ik hier ben om iedereen te overleven en dan de deur achter ons dicht te doen, so be it. Maar dan wil ik wel in de tussentijd echt iets voor mezelf hebben kunnen doen, waar ik op mijn eigen sterfbed trots op terug kan kijken als ik de deur sluit voor mezelf en mijn dierbaren en er geen herinneringen meer van ons zijn. Versta me niet verkeerd, ik vind het prima om niet meer herinnert te worden, maar aangezien ik wel veel waarde hecht om de herinnering van mijn dierbaren in eren te houden. Zal dat denk ik wel het meest moeilijke zijn om die deur toch te sluiten. Verder ben ik met het leven bezig, en doe met veel plezier weer werk op het dierenasiel, waar intern nog steeds niet zoveel veranderd is en extern een heleboel. Hier ben ik ook nog steeds zoekende wat ik er eigenlijk kom zoeken. Maar elke keer gebeurt er wel weer iets, waar ik in meega en voel of ik dat oké vind. De mensen maken het me niet zo lastig om mijn grenzen te stellen, maar ik merk dat ik voor dieren echt geen grenzen heb. Vandaag begon het met dat ze eigenlijk niet zoveel wisten voor mij te doen dan de kakjesronden, en ik had besloten om nee te zeggen dus ik heb ook nee gezegd, toen kon ik de ramen doen, was ook niet helemaal wat ik in gedachte had, maar ja het blijft wel echt ook poetsen op een asiel, anders worden de dieren ziek dus oké. En toen zei iemand af en was er paniek, en ben ik gevraagd om de duiven te doen en dat vond ik goed, zelfs heel leuk! Want het was weer even vanouds roeien met de riemen die je hebt. Daar ging ik echt lekker op aan, even nergens die verantwoordelijke van vroeger hoeven te zijn, maar die kennis van toen kunnen toepassen op nu alle handen nodig hebben en zo weinig te hebben. Ik heb dat gedaan en eigenlijk wilde ik meer. Maar hun flip tijd gaat sneller aan dan die van mij blijkbaar. 😀Als er nu iemand wegvalt, ligt niet heel de routine op zijn gat, en dat was in mijn tijd wel. Dus zo reageerde ik ook. Behalve dan dat ik alles uit mijn handen liet vallen en de ramp gin bestrijden, nee ik berg het netjes op, zodat ik met een afgerond hoofd het volgende kan aangaan. Was leuk, maar die witte raaf van vroeger wil ik nooit meer zijn. Goed voor je ego, maar voor mij, mijn dieren en dieren op het asiel en mijn bazen niet. Dus ja ik vond het wel grappig om te horen van een vaste medewerker, dat ze verbaasd was dat ik nee zei tegen de uitbater. Ze is van mening dat niemand nee tegen haar durft te zeggen en vervolgens bij haar komt klagen. Of af laten weten. Dus ja ik mag nog lekker mezelf daar blijven zijn, mijn oude dierenvrienden nog zien die ik toen in de steek liet voor mijn gevoel, en denken aan mijn eigen katten die daar toen ook gewoond hebben en totaal ongelukkig waren, maar ik hun welzijn wel dacht even aan de kant te kunnen zetten voor die 100 meer. Uiteindelijk trok ik het niet meer en mijn arme katten ook niet, het heeft nog maanden geduurd voordat ze me dat vergeven hadden. Maar toch, was het daar waar ik mijn meest beste werkervaring opgedaan heb en het beste uit mezelf kon halen wat er in me zat. Ook heerlijk om me weer opnieuw op te laten leren. Mijn ego heeft er wat moeite mee, maar leuk aan te geven bedankt voor de tip maar ik doe het liever zo. Het gaat soms een beetje op de manier waarop, maar ach wat is leuker dan de witte raaf te kakken te zetten en beter te zijn? Want zoals iedereen met mij omgaat, denk ik wel dat ik nog steeds voor de uitbaters die witte raaf ben waar ze toen zolang op gewacht hebben en nu mij ook zo voorstellen in de groep. Helaas geen witte raaf meer, maar was leuk om even te kunnen en mogen zijn.

Pfff het blijft wel lastig om mijn eigen grenzen in de gaten te houden hoor! Ik ben het zo gewoon om in een onbewaakt moment toch er in mee te gaan en te denken dat trek ik wel. Niet dus want het houdt me op standje waakzaamheid en willen helpen totdat het geregeld is. Ik leer nu wel sneller delegeren maar het kost best wel veel energie. Dat samen koken met iemand, liep uit, sorry voor de omschrijving, alsof je een overjarige puber nog mag gaan leren om zelfstandig te worden. Niet echt mijn ding dus omdat ik bewust geen kinderen heb gekregen. Maar omschrijft het probleem goed, waardoor ik behalve te schrijven wat de problemen er verder bij waren, de verantwoordelijke mensen nu bezig zijn om een passende oplossing te vinden. Lieve dame hoor, maar te afhankelijk. Wat ik niet binnen mijn uren zou kunnen goedmaken. Jep, lastig om op te merken dat nood hoog is en er niks mee kunnen. Terwijl er op de weg uitdagingen lagen om er wel iets mee te doen. Maar niet gedaan en daar ben ik ergens wel trots op. En verder nam mijn geflipte tante weer contact met mij op, hoewel zij dat ontkent en ziet als dat ik contact met haar opgenomen heb. Ik heb haar gesproken en ik voelde weer de weerstand die ik altijd tegen haar heb, maar er was ook zoiets, dat ze de zus van moeder is en ze voor mijn moeder heel dierbaar was. Dus ik heb naar haar geluisterd en wat telefoonnummers ontfutseld van mensen die zogenaamd verantwoordelijk voor haar zijn. Ik heb geen geduld met die tante, hoe graag ik haar ook ooit mocht. Maar ze heeft een heleboel verprutst voor mijn moeder toen deze euthanasie wilde, en dat neem ik haar kwalijk. En verder zei ze dat ze na mijn moeder, mijn moeder voor me zou zijn. En nam geen nee voor antwoord. Dus ja ik houd haar graag buiten mijn leven. Ik zoek namelijk geen surrogaat mam, ik ben dik tevreden met mijn eigen moeder, al heeft dat lang geduurd om dat te mogen beseffen, maar het is wel waar. Mijn moeder is dood, maar ik merk bij mezelf dat ik heel erg op haar lijk. Dat kan niemand vervangen. Maar het blijft familie, en ik weet van mijn moeder dat dat haar lievelings zus was, dus dan heb ik toch een soort gevoel dan moet ik toch iets doen. Dat zou mijn moeder ook willen. Dus ik heb de gegeven opgenomen van de eindverantwoordelijke en toen besloot ik moeten haar broers en zussen niet voor zorgen. Ja heel een geks iets, dingen moeten soms gewoon binnen de familie blijven en niet overgelaten worden aan vreemden. Dus ik heb mijn broer gebeld, die heeft nog wel contact met de familie van ons mam. Zijn vrouw flipte op de achtergrond, maar die verstond mij. Als ik die gegevens zou doorgeven, zou hij het naar de rest van de familie appen en verder zouden we er niks meer mee doen.

Waar is @Sanity eigenlijk gebleven? Mijn toekomstige forum hubbie Ik mis zijn scherpe en directe tong wel.

Ik ben bij de opendeurdag geweest in mijn uppie en heb mijn grenzen goed in de gaten kunnen houden. Wel naar de wc´s gekeken maar niks aangedaan. Wel effe on low profile geholpen met de tombola, een soort van memorie spel, lege envelopje zoeken en de briefjes daar weer in doen. Maar toen het een soort van gewoonte werd en er een soort van verwachting op kwam liggen, die Spud doet dat nu. Ben ik er ook wel weer mee gestopt en vond ik het ook wel mijn moment om weer naar huis te gaan. Ik heb hele leuke dingen weer gehoord en gezien en gevoeld. En het was weer een leuke les in mijn grenzen te bewaken. Ik heb het nog steeds niet concreet wat ik daar eigenlijk echt wil gaan doen? Dat vlinderen bevalt me wel, kijken en voelen waar ik kan helpen en ook zeggen nu doe ik het niet meer. Ik heb daar mijn hart soort van verloren en ook een beetje achtergelaten toen ik daar werknemer was. Ik vind het leuk om bekende kattenkopjes van vroeger nog te zien, al weet ik van iedereen niet meer de namen. En nieuwe katten te ontmoeten. En die status van vaste medewerker of vaste vrijwilliger hoef ik eigenlijk ook niet meer. Dat is iets egocentrisch ofzo, ik weet niet? Natuurlijk vind ik het met een rondleiding wel irritant dat mensen op hun telefoon zitten of door de uitleg praten. Maar ik voel me niet geroepen om daar wat van te zeggen. Als ze dan een dier willen aaien waarvan ik weet dat die dat niet leuk vind, ja daar zeg ik wel iets van. En ik houd ook het vliegengordijn de mensen open en zorg ervoor dat een spontane kat niet even meeloopt naar het gedeelte van de rondleiding waar een kat niet hoort. Dat vind ik allemaal heerlijk, maar als mensen met vragen over dieren komen bij mij stuur ik ze graag door. Ik denk dat ik die verantwoordelijkheid gewoon niet meer wil nemen. Omdat dat mij eigenlijk het meeste pijn gedaan heeft toen ik merkte dat ik ontslag moest nemen. Omdat het me boven mijn hoofd steeg. Het was de mooiste job die ik ooit gedaan heb, zwerfkatten vangen staat voor mij nog steeds op nummer 1, maar proeven van soort van uitbater zijn van een dierenopvang op de momenten dat de uitbaters even op vakantie waren. Het was zwaar, maar gaf me ook wel een kick. Ik bedoel ik heb heel veel beroep mogen doen op wat ik niet wist dat ik in me had, tot dat ik voor dat probleem kwam te staan. Ik heb mezelf eigenlijk ook verbaasd toen. Maar het raakt ooit eens op, of je word met je neus op de feiten gedrukt dat je je eigen verantwoordelijkheden ook nog hebt. Zoals je katten, of je moeder of vrienden. Qua dieren helpen heb ik gewoon geen grens, dus eigenlijk zou ik beter geen eigen huisdieren meer houden, geen familie meer hebben, (deze is bijna uitgestorven) en geen vrienden meer hebben. Er zijn er ook wat weggevallen, maar ik kan er niks aan doen, er komen soms zulke leuke en interessante mensen op mijn pad, dat ik ze gewoon aanspreek. Maar die zien mij sneller voor vriendin aan dan ik zegt de gek. Ik zie dat meer als kennissen ofzo. Want echte vrienden heb je maar weinig. En als ik me aan iemand hecht vind ik het maar lastig om los te laten. Dus kennis vind ik dan wat makkelijker. Al wijs ik deze ook niet snel af. Wat ik van mijn vrijwilligerswerk leer is, dat ik helemaal niet in iets de beste meer wil zijn. Of te horen krijgen dat ik daar de beste in ben. Ik kan best veel, maar nog steeds ben ik op zoek naar wat kan ik goed voor mezelf? En voel ik me prettig bij? En heb ik de bevestiging van een ander daar niet bij nodig? Ooit was mijn onderschrift, je blijft leren totdat al je vingers even lang zijn, ik denk dat dat nog steeds van toepassing is op mij. Ik ga er nog steeds vanuit dat ik ergens bij mijn geboorte een verkeerde afslag genomen heb en hier niet hoor. Maar in mijn wachttijd op de juiste bus, ga ik misschien wel zeggen, het is hier ook zo ontzettend boeiend dus ik wacht wel weer op de volgende bus. Tsja ik weet niet, ik ben in ieder geval niet meer zo levensmoe als dat ik was. Ik wil nog steeds een spuitje krijgen als ik niet meer kan functioneren zoals ik wil. Maar voor nu is het leven hier toch wel een grote speeltuin. En ik geloof ook niet zo meer in dat het echt zo is dat ik een verkeerde afslag genomen heb en dat er een andere wereld is. Ik ben volgens mij gewoon een ADHD/Hsper zonder echt doel. Behalve mensen met elkaar verbinden, en rare dingen die me overkomen, vanwege het niet onverwachte. Ik denk dat ik teveel dingen gewoon heel leuk en interessant vind en mijn spanningsboog gewoon nul is, ik zoveel wil doen en uiteindelijk niks doe. Groeten Spud en geen sorry voor de lange tekst weer.

En wellicht haal ik weer te veel hooi op mijn vork. Tenminste zo voel ik dat. Ik ben de afgelopen week weer eens gaan helpen bij mijn favoriete dierenopvang, waar de dieren vrij rondlopen omdat er een opendeurdag in het verschiet ligt. Het was heerlijk om na 8 jaar weer eens bekende dierengezichten te zien, heel veel van toen is alweer overleden of heeft een gouden mandje gevonden. Maar er waren er nog een paar van over waar ik vroeger als vaste werknemer een speciale band mee had. Ik ben weer een dagje van 7 uur tot 18:30 komen meehelpen. En dat voelde ik de volgende dag wel. Ik recupereer niet zo snel meer als 8 jaar geleden merk ik wel. Ik was toen in dienst genomen voor 24u per week en werkte daar 70 uur per week. En elke dag dat ik daar aanwezig was, was ik fris en fruitig. Als ik een keer niet nodig was, deed ik thuis natuurlijk niks anders dan veel slapen en verder niks doen. Ik vond het leuk, afgelopen week om weer even mee te doen, maar is voor mij niet meer voor herhaling vatbaar. Tenminste niet voor elke week zeg maar. En ja dit was ook eigenlijk een soort van test voor mezelf, kan ik dit ik weer, maar beter mijn grenzen in de gaten houden? Qua dieren helpen ben ik nogal grenzeloos, ik heb daarin geen 9 to 5 mentaliteit, zeker niet als ik daar ook nog voor betaald wordt. De afspraak was toen wel mijn bazen, de uitbaters, dat ze me hielpen om mijn grenzen in de gaten te houden. Maar ja, die zitten soms ook met hun handen in het haar omdat ze altijd mensen te kort komen. Dus dat is een beetje misgelopen. Waardoor ik uiteindelijk zelf maar ontslag genomen heb, omdat ik het niet meer trok. Nu ik daar als vrijwilliger kom, begrijp ik dat beter. Ze hebben nu wel echt meer personeel in dienst, 3 in plaats van 1 ik zei de gek. Ik durf dus wel tegen deze mensen te zeggen met een big smile dat ik de grondlegger was om meer personeel in dienst te nemen omdat ik voorheen alles in mijn eentje deed. Maar dat brengt me wel terug naar de realiteit, ik wil daar heel graag nog vrijwilligerswerk doen maar ik ben een beetje zoekende wat ik daar nog wel en niet wil doen. Er zijn heel veel taken die meeste mensen absoluut niet leuk vinden, die ik toevallig wel heel graag doe. De mensen die me langer kennen weten dat ook en weten ook wat ik minder graag doe. Dus als ze weten dat ik er ben combineren ze dat met mij. En dat vind ik een prettige samenwerking. Maar ik heb geen zin dat als ik mijn vaste vrijwilligers dag ga aangeven, ze dat taakje voor mij open laten staan omdat ze het zelf niet willen doen. Ik heb de laatste keer al gemerkt dat ik wat beter ben geworden in mijn grenzen aan te geven maar nog veel in kan leren. Maar daar is ruimte voor. Dus ik ben voorlopig van plan om te blijven proeven van alle mogelijke vrijwillige taken, om zo tot een soort van vaste taak te kunnen komen, waar ze vanuit kunnen gaan dat ik dat altijd doe. Voor nu blijf ik een vlinder met haar grenzen leren te kennen. Maar eerst ga ik als bezoeker van de opendeurdag genieten en kijken hoe de anderen zich uitsloven om er een mooie dag van te maken. En kijken of ik me in kan houden om niet ergens bij te springen. Tijdens de besprekingen hoorde ik al dat er bij de wc´s geen persoon was. Toen al merkte ik dat ik me in moest houden om niet te zeggen oh dat wil ik wel doen. Maar toen bedacht ik me wat wil ik eigenlijk met de opendeurdag? Ik wil weer meelopen met een rondleiding, ik wil geld uitgeven bij de Tombela en als ik moe wordt gewoon naar huis kunnen gaan zonder dat ik ergens verantwoordelijkheid voor heb. Dus ik heb niks beloofd, maar als ik toch moet wachten op de rondleiding ofzo, wil ik best eens de wc doen om de andere te ontlasten. Dat is geen enkele moeite. Maar de hele dag de wc dame zijn is niks voor mij.

Hé Mormel, tof dat jij dat ook doet! Dan weet jij zeker en vast wel een groep hier in la Belgique waar ik mijn observaties aan door kan geven? Ik leer het allemaal van Nederlanders maar die komen natuurlijk niet in België meezoeken. Als van nature een onrustig mens, vind ik het een heerlijk pauze momentje, schaaltje lokmiddel neerzetten, kijken en wachten en verder niks. En als er dan 1 komt, klokken, observeren en wachten totdat deze weer terugkomt. Markeren heb ik in al mijn enthousiasme ook een paar pogingen voor gedaan, maar voor gevaar voor steekincidenten, was ik genoodzaakt om ze te doden voor mijn eigen veiligheid. Ik kan daar dus wel nog wat professionele begeleiding bij gebruiken. Ach, het kattenvangen ging ook niet meteen zo vlotjes denk ik dan. Regelmatig bijtwonden opgelopen omdat ik te fanatiek was en de communicatie met de mensen waar ik de katten weer terug kwam brengen ging toen ook nog niet altijd zo soepeltjes. Maar wanneer je er eenmaal ingegroeid bent, gaat het alleen maar beter, groeit je zelfvertrouwen wat weer handig is in de communicatie met je medemens, het vangen op zichzelf, daar loop ik nog altijd verwondingen mee op maar geen bijtwonden meer. Dat hoort er voor mij toch een beetje bij inmiddels. En heel eerlijk, soms mis ik het wel zo een dikke ontstoken duim, vanwege een bijtwond. Daar last van hebben, met in de wetenschap ik heb dat dier geholpen en deze zit nu veilig. Is een goede compensatie voor het adrenaline gevoel wat je door het vangen kreeg. Zo ook bij snoekduiken maken en die zieke kat toch gevangen krijgen en met je knieën op de stoep belanden, het loopt een paar dagen wat lastig en door je knieën gaan is ook lastig. Maar als je dan van de dierenarts dat deze kat goed recupereert en het personeel zich ook gemeld heeft, dan heb ik het er graag voor over. Overigens, denk ik niet dat ik het er voor de Aziatische Hoornaar voor over heb om verwondingen op te lopen. De uitkomst is namelijk dood. Dus daar pas ik een beetje meer bij op mijn eigen veiligheid. Maar het blijft leuk!

Hier weer de lange teksten schrijver Spud. Als voorafje aan mijn imker opleiding, heb ik nu een introductie gehad, hoe je de Aziatische hoornaar kan merken en timen. En de verschillen geleerd tussen hoornaren die wel oké zijn en welke niet.Erg boeiend! Het doet me een beetje aan kattenvangen denken en toch is het weer heel anders. Wat overeenkomt is dat je aan iemands zijn voordeur staat met de vraag, mag ik vangkooien in je tuin zetten? En de hoornaar maak ik wel dood en de zwerfkat neutraliseer ik en kom weer terugbrengen. Met een andere hobby ga ik huishoudhulpen waarschijnlijk wel volhouden. En als het goed gaat en ik misschien zelf een korf kan onderhouden, kan ik heel low iets bijverdienen met de honing (grappig woord in dit verhaal)

Ha die hoi, daar ben ik weer! Het was even wennen dat ik ook niet mee kon lezen en iets grappigs ook niet meer kon delen, maar het heeft me zeer veel deugd gedaan en eigenlijk ben ik van plan om nog wat langer op vakantie te blijven, nu ik zelf de aan en uitknop weer gevonden heb. Want mijn goede bedoelingen werden nogal dwangmatig als ik eerlijk ben. Nog eerlijker, ik had niet zoveel zin om aan die berg pijnen, verdrieten, onverwerkte dingen en van dies meer van mezelf te beginnen. Dan was het makkelijker voor mij om me te verdiepen in een ander en druk bezig te zijn met hen of haar deze problemen. Maar ergens was dat ook een soort van negatieve manier om aandacht te vragen voor mezelf. Niet oké dus. Dus qua fora, was het fijn om daarin even doormiddel van een ban op mezelf geworpen te worden en mijn stopknop wel te vinden. Maar ja, in RL was er niks of niemand, die ook keihard op de noodrem kon drukken, behalve ik zei de gek. Ik heb er eerst een potje van gemaakt natuurlijk ook op mijn werk. Maar na een week had ik al door dat dat niet zo handig was, ik mag die mensen waar ik mee werk gewoon heel graag en zij kunnen er ook niet zo veel aandoen dat ik ontiegelijk over mijn eigen grenzen ben gegaan. (poetsen is nog steeds mijn hobby niet, maar ik verdien er mijn centen mee en de mensen waarmee ik werk zijn ook heel tof dus maakt het werken wel doenbaar) Ik heb alleen nu geleerd dat ik hun lijden, niet ook mijn lijden hoef te maken. Dat ik best even emotioneel mag zijn omdat ik het ze niet gun wat ze overkomt, maar dat ik niet hun onrecht wat ze overkomt ook hoef te bestrijden naast mijn eigen onrechten. Zij hebben meer aan mij en ik aan hen, als ze hun gevoelens en gedachten erover kunnen delen en ik de mijne ook, dan daadwerkelijk dat ik iets probeer te doen. Ik leer daarvan en zij ook. En dat is veel fijner. Vooral loslaten en iemand anders zijn probleem niet het mijne te maken en visa versa. Maar je wel betrokken voelen. En verder was mijn vakantie natuurlijk weer helemaal traditioneel gekenmerkt door feedback van dieren. Tsja daar luister ik toch het beste naar en ben ik sneller door te motiveren om iets aan mezelf te veranderen dan mensen. Mensen zeggen zo veel waar je gouden tip maar uit moet filteren. Ik ben alweer veel vergeten, wat er allemaal met dieren gebeurt is. Maar deze staat nog wel goed in mijn geheugen gegrift omdat ik er nog steeds de naweeën van heb De vorige hittegolf 2 weken terug, was het windstil en in mijn huis gewoon niet meer te houden. Ik nam wel vaak koudwaterbaden in mijn bad. (ik overweeg nu ook eens het dompelbad te nemen in de Sauna, wat ik tot op heden als een no go voor mij heb gezien) Maar uiteindelijk was het koude bad met ijsklontjes ook niet meer afdoende. En aangezien de mensen die ik kende die een zwembad hadden, ook aan het klagen waren dat hun zwembad te heet was. Ben ik geïnspireerd door een natuurzwembad bij een klant waar ik vervanging had gedaan. Ik heb een heel kanaal achter me liggen, in mijn beleving was dat mijn natuurzwembad dus wat was ik moeilijk aan het doen? Met een handdoek en in zwempak en waterschoenen ben ik toen naar het kanaal gelopen om daar te gaan zwemmen. Alleen en hier komt het grappige wat later pas heel erg grappig wordt. Daar was een visser (dat doet niet zoveel ter zaken, maar is fijn om te weten bij het laatste deel) Enfin, daar zit een gans met 2 muskus eenden en die vond het niet zo leuk dat ik in het water ging. Badpak is voor mij een boxershort en een topje, dus toen ik het water in wilde gaan trok hij aan mijn boxershort verder niet gemeen. Dus ik dacht eigenlijk alleen dat is territoriumdrang ofzo, niks mis mee dat ik hier ga zwemmen. Maar vanaf het begin kwam deze mij in het water volgen, kei leuk! Ik heb een oppasgans gehad die vroeger weleens in mijn badje zat dus ik vond het erg leuk dat deze gans met me meezwom. Maar toen ik weer bij de oever kwam, begon ik een beetje te begrijpen waarom deze mogelijk in de eerste instantie nogal moeilijk deed, het was namelijk erg moeilijk om weer uit het kanaal te komen. En dat brengt die visser in dit verhaal. Die had me uit het water kunnen helpen als ik daarom gevraagd had. Maar als ik erin gekomen was, zou ik er ook uitkomen was mijn plan en zo is het ook gebeurt, buiten dat, ik was van plan om nog vaker te gaan zwemmen dus dan moet je er ook zelf uit kunnen. Een mogelijke escape op dat moment was wel fijn om te hebben. Maar de volgende dag was ik ziek en was mijn lichaamstemperatuur van slag. (overigens wel handig bij een hittegolf, want dan heb je het koud) Na bloedonderzoeken afgenomen te hebben, weet de dokter ook niet zo goed wat ik mankeer? Maar tegenwoordig mag ik mijn lichaamstemperatuur een beetje controleren met paracetamol. En ik denk dat die gans mij daarvoor wilde waarschuwen. Grappig detail nog, toen ik na de dokter medicatie ging halen, passeerde ik die gans weer die op dat moment de straat overstak. Jullie weten inmiddels hoe groot mijn fantasie is, maar hij hielt stil op mijn weghelft en keek me recht aan. En ik dacht dat ik deze zag denken Meisje toch, ik had je gewaarschuwd. Mijn tegenligger kon tenminste door en ik heb genoten van dat momentje. Ik wil dat ook gewoon denken, ik weet dat het niet waar hoeft te zijn. Maar daardoor voelde ik me minder ziek en suf en vind ik het wel grappig om mezelf qua lichaamstemperatuur even kwijt te zijn en dat leren bij te sturen met paracetamol. Verder functioneer ik weer goed! Alleen kan ik met de hitte niet zo goed overweg en mag ik mee spelen. Ik blijf het gewoon leuk en grappig vinden. Fijne dag verder! Groetjes, Spud de lange berichten schrijfster, nope lukt me nog steeds niet om het in te korten.

Hoi lieve mensen, Ik heb zojuist een forum vakantie aangevraagd via pb bij de moderators en hoop dat ze dat willen doen. Jullie verhalen grijpen me aan en ik zou er heel graag voor iedereen zijn. Maar ik trek het gewoon even niet, ik heb nog zelf heel veel pijn en verdriet te verwerken. Maar omdat ik er ook voor iedereen wil zijn lukt me dat vaak niet om daaraan toe te komen. En mijn grenzeloosheid is dan in er voor mensen zijn, tegen beter weten in toch proberen er voor die ander te zijn terwijl je zelf eigenlijk geen energie meer over hebt. Maar ja het is zo makkelijk omdat ik gewoon in kan loggen, en voordat ik weet zit ik weer in een pijnlijk verhaal wat me aangrijpt. En die persoon zou willen helpen, maar zelf nogal moe aan het lopen ben. Zodoende dat ik de moderators gevraagd heb om mij even een ban op te leggen voor een maand en dan zie ik wel weer. En ik hoop dat ze dat gaan doen, want die rust kan ik wel gebruiken. Maar ik vind het ook belangrijk dat jullie allemaal weten, dat het dus een reden heeft dat ik niet meer reageer op jullie, maar jullie zeer beslist niet vergeten ben. Ik wil gewoon dat niemand zich afgewezen voelt of zich af moet vragen waarom zegt ze niks meer? Ik vond dat altijd lastig om mee om te gaan en dat wil zeer beslist niet een ander wel aan doen. Maar dat noemt egoïsme denk ik, ik mag ook wel een beetje voor mezelf gaan zorgen. No worries, ik kom wel weer terug, maar nu mag ik even gewoon even een beetje veel meer voor mezelf zorgen. Lieve groetjes, Spud

Jazeker Mormel. Ik ben opgevoed met wie goed doet ook goed ontmoet. Maar toen ik er een beetje teveel in doorging en mezelf daarin verloor en ook wel een beetje teleurgesteld raakte in mijn omgeving omdat ik daardoor doorkreeg dat goed doen niet altijd ook goed ontmoeten betekend. Ben ik dat dingetje toch wat gaan verbeteren in mezelf. Ik help mensen nog steeds graag, ik denk dat ik daar nog steeds het meeste plezier uithaal. Maar ik houd ook wat meer rekening met mezelf en mijn eigen grenzen. Want op een slachtveld doodgaan voor iemand, of in de bres springen voor iemand anders en voor een ander op de kolen zitten, werkt voor beiden partijen eigenlijk niet. En met dat goed doen, ontmoet je niks goeds. Ik noem het wat egoïstischer, omdat mezelf wegcijferen voor iemand eigenlijk een automatisme is van mij. Maar het heeft me eigenlijk niets gebracht, waar ik eigenlijk op hoopte. Namelijk volledige acceptatie en ook eens gedragen mogen te worden. Ik mag nog steeds altijd zelf de slingers ophangen als ik een feestje heb, als ik gewond of een dood eenvoudige griep heb, mag ik voor mezelf zorgen omdat er niemand is die zich zorgen maakt om mij. Niet altijd omdat ze het niet zouden willen doen, al zijn er mensen bij die het bewust doen. Omdat ze er niet zo goed tegen kunnen dat de rollen tijdelijk even veranderd zijn. En die snap ik ook wel. Ik zie het in ieder geval niet als gemeen of onder de gordel bedoeld. En die andere mensen die zijn het wel gewoon van mij dat ik even niks van me laat horen en hebben een groot vertrouwen in mij en mijn kunnen. Dus ook niet heel slecht bedoeld. Ik denk alleen altijd als ik zoiets aan de hand heb, ik adem nog en ik kan het nog dus waarom zou ik ze met mijn nonsens nu lastig moeten vallen? Een kopje thee op bed, een warme kruik zou nu ook fijn zijn, maar ik zou het niet prettig vinden als ze overbezorgd over mij zouden worden. Dus ik vraag ze eigenlijk nooit meteen om hulp, eerder dat als ik deze tegenvaller weer overleefd heb en de naweeën er nog van heb, dat ik het deel. Ik heb dat ook met de spoed, ik zal sneller een ambulance voor iemand anders laten komen dan voor mezelf. Maar ik begin er wel meer over na te denken, en dat mijn manier van leven namelijk niet moeilijk doen en meegaan met de groep. Niet helemaal mijn ding, want omwille van andere mensen zo graag tegenmoet komen in wat zij graag willen. Mis ik eigenlijk de dingen die ik graag zou willen doen of zien. En dat gaat zo ongezien en zo onopgemerkt, omdat ze het gewoon zijn van mij. Dat er geen dankjewel vanaf kan dat ik me voegde tot de groep, maar dat ik wel nog even voor mezelf mag gaan regelen dat ik dat wat ik echt wilde doen toch doe in mijn uppie. Ik heb geen zin meer om dat te moeten doen, dus tegenwoordig vind ik het eigenlijk ook goed om mijn eigen hart te volgen tegen de keuze van de groep in. En ja misschien is dat egoïstisch, voor mij wel, meer als reminder voor mijn eigen wensen in vervulling brengen dan dat ik wraak wil nemen ofzo. Ik wil ook tevreden zijn over dat ik ooit eens niks gelaten heb voor anderen mensen. Want het lost niks op voor die ander, alleen dat ze jou beter leren kennen. En ja ik heb mensen ook weleens laten ontslaan en daarna mezelf laten ontslaan. Ik was wel mee met het bedrijf, maar had niet zoveel zin om ze verder te helpen. Ten koste van ik zei de gek. Ik vond het gewoon heel erg rot, om iemand toch te moeten dissen terwijl deze zelf al weg wilde. Maar voor het grote geheel dat wat je in vertrouwen is gezegd toch te gebruiken om deze er toch uit te wieberen ook al wilde deze dat zelf. Wie ben ik om dat te mogen bepalen voor iemand? Vroeger dacht ik dat ik alles kon regelen voor mensen, maar daardoor ontnam ik ze hun eigen keuzes en levenspad. Nu denk ik meer aan mezelf, en denk er meer over na als jij er beter van zou kunnen worden als ik weg was, zou je dat meteen doen. Dus waarom zou ik dat ook niet mogen doen? Wat dat betreft zijn wij mensen best wel primitief. Maar als dat zo is, vind ik het eigenlijk wel prima dat ik mensen weggewerkt heb en ik nog steeds besta. Dat ik ervan geniet? Niet echt, het kost je zoveel positieve energie die je juist zo goed voor jezelf kan gebruiken. Maar als het op leven na dood aankomt, denk ik wel dat ik zal vechten om zelf te overleven. Ik heb namelijk nog steeds een hekel aan onrecht.

Daar kan ik me helemaal in vinden. Het heeft bij mij lang geduurd, maar inmiddels denk ik ook aan mezelf en kan ik een pure egoïst zijn. Niet leuk om mezelf zo ook te mogen zien. Maar dat is ook een deel van mij geworden en eerlijk gezegd ben ik daar wel blij mee. Ja, ik heb spijt van dingen die ik gedaan heb, maar ik heb ook spijt van dingen die ik gedaan heb of juist gelaten heb toen ik niet meer in een coma van het goed willen doen lag. Er zijn wat dierendingen waar ik ongelofelijk veel spijt van heb, maar als ik heel eerlijk ben heb ik geen grote spijt of schuldgevoelens naar mensen toe. Wat ik hen aangedaan heb. Voor mij voelt het toch wel als dat ze er zelf ook wel bijdrage in hadden dat ik dat hen geflikt heb. Zoals je zegt Mormel, ik hield net even wat meer van mezelf dan dat ik om die ander gaf en zag dat die ook meer om zichzelf gaf dan om mij. Dan is het er samen ongehavend uitkomen en wordt het een eigen strijd. En ja daar lopen beide partijen kneuzingen en beschadigingen bij op. Ik merk wel dat ik veranderd ben, ik kan het makkelijker loslaten en ben min of meer vergevingsgezinder geworden. Iets wat ik voorheen echt niet kon de strijdbijl neerleggen voor een beter doel, kan ik nu wel. Het blijft altijd raar, maar daardoor kan onze vriendengroep zonder problemen of ergens over na te denken, mij en mijn voormalige beste vriendin uitnodigen bij een uitje. We doen gewoon normaal tegen elkaar, maar het is niet zoals vroeger. Ik weet niet zo goed wat ik haar nog wel kan en mag vragen en zij zal dat ook wel ervaren. Ik merk altijd wel als we dan zo een uitje hebben, dat het nogal stroef gaat tussen ons. En dat zij eigenlijk degene was van de groep die sitekick naast haar nodig had. Wat me altijd uitermate verbaast omdat zij juist de meest spontane van ons 2 was en zelfs een entertainment service heeft opgebouwd met haar man. Maar om dat te kunnen doen buiten haar werk om, heeft ze iemand nodig die naast haar staat. En dat doet de groep ook wel. Ze zijn milder voor haar dan voor mij. Omdat ze wel weten dat ik mezelf wel redt. Maar zo te kunnen kijken naar je beste vriendin, is raar en ook niet zo fraai. Nu ik haar vanaf een afstand mag bekijken, kan ik in eerlijkheid zeggen dat ik haar eigenlijk niet meer zo leuk vind. Terwijl ik vroeger met liefde en plezier de klappen voor haar opving. Ik merk wel dat ik nog steeds om haar geef zoals ik altijd gedaan heb, dat stopt niet bij een conflict tenminste niet bij mij. Dus ja, onlangs heb ik mijn zorgen wel een beetje geuit over mijn oude beste vriendin. En dan schijnt het nog steeds wel te kloppen wat ik denk te voelen. Haar ouders worden ouder, haar man heeft nog steeds een niet aangeboren hersenafwijking dus ze heeft veel zorgen. Maar ik mag het allemaal loslaten. Want ik ben haar beste vriendin niet meer en dat hoef ik ook niet meer te zijn. Maar ik vind het wel naar dat ze zich nu in plaats van praten, wat ze vroeger ook al niet kon. Zich vol aan het vreten is aan wat ik noem troosteten. Ze was altijd al een beetje mollig, maar nu is ze ronduit dik. En lijkt daar lichamelijk ook veel last van te hebben. En dat terwijl ze wist dat ze mollig was en dus wel gewoon veel ging sporten en naar een diëtist ging. Voor mij is haar dikheid van nu, een teken dat het in haar koppie helemaal niet goed gaat. En daar heb ik een opmerking over gemaakt. Ze kan wel de clown blijven spelen en ons allemaal willen entertainen met trucs en leuke spelletjes. Maar met haar omvang van nu, zie ik hoe onzeker en verdrietig ze eigenlijk is. Ik ben ook teleurgesteld in haar zoals zij in mij is. Maar ik ben nooit gestopt met om haar te geven. Ik denk wel dat ze zich afgesloten heeft voor mij. Dat is namelijk het beste van haar kunnen. Omdat ze geen confrontaties durft aan te gaan. Jammer maar helaas, ik blijf toch om haar geven en als ik het niet kan weet ik wel wat mensen te bespelen die ze wel toelaat. Ja die nieuwe sitekick was niet leuk om te zien, dat was ook een vriendin van mij die duidelijk een kant koos in dat conflict. Daar heb ik ook medelijden mee. Maar houd haar nu wel op afstand. Het is een leuke groep vriendinnen, maar eigenlijk is die groep best wel een beetje kapot of heb ik gewoon geen zin meer om altijd maar om discussies te voorkomen, mee te gaan met de groep. Door die slechte eigenschap van mij, heb ik later de dingen die ik juist wilde doen maar niet moeilijk wilde doen, later nog eens in moeten halen. Ik ben dat dus niet meer van plan, dus ja bij de volgende meeting gaan ze een meer egocentrische en dominantere Spud ervaren. Nieuw voor mij en nieuw voor hen. Ik ben benieuwd!

Gewoon een ander onderwerp over doodgaan of mensen verliezen, rouw denk ik. Ik heb deze week eigenlijk best wel veel gesprekken gehad met klanten en de tuinman over overlijdens. Wat me opviel, is dat iedereen zich altijd afvraagt, waarom de goede altijd eerste moeten gaan en de slechte altijd blijven leven. Eerlijk gezegd denk/dacht ik dat soms ook weleens. Maar ik had vandaag een gesprek met mijn lievelingsklant en toen maakte zei deze opmerking ook. En toen vroeg ik me spontaan eigenlijk af of dat wel zo is? Gaan de goede wel altijd als eerste en blijven de slechte leven? Kunnen we dat wel zeker weten? En toen vulde ze me aan, nee eigenlijk niet, want bij de slechteriken voelen we ons niet betrokken dus staan we ook niet heel erg stil bij hun dood. Bij de mensen die ons dierbaar zijn wel en daardoor valt dat meer op. Dus nu vraag ik me af, zou het misschien gelijk op kunnen gaan? Maar dat je daar geen weet van hebt? En, is die boeman of vrouw voor jou wel echt een slecht mens? Misschien wordt deze wel gemist door anderen die deze wel tof vonden. Ik bedoel maar, ik heb het in levende lijven mee mogen maken, maar toen dacht ik er nog niet zo over na als nu. Bij mijn pa, ik en mijn broers vonden hem uiteindelijk een slechte man, maar andere mensen met kinderen vonden hem geweldig. Hij is zelfs bompa voor hen geweest. Dus toen onze pa stierf, dachten ik en mijn broer opgeruimd staat netjes. Maar tot op de dag van vandaag kan ik me voorstellen dat er nog wel mensen zijn die onze vader missen. Dus ja, ik ben best wel benieuwd of het wel zo is, dat alle goede moeten gaan en de slechte altijd blijven. Ik ben inmiddels van mening dat dat feitelijk niet waar kan zijn. Maar dat dat een soort mechanisme is om je verlies beter kunnen dragen. En ik ben heel erg benieuwd hoe andere mensen daarover denken. Dus zou daar graag over filosoferen of iets dergelijks.

Nou even iets luchtigers, ook verdrietig maar met een humoristische plot. Ik ging er gisteren nog helemaal prat op dat mijn Benjamin, gewoon lekker tussen de foeragerende vogels lag en ze niks deed. Maar niks is minder waar, hij heeft gisteren toch een jonge boomkruiper gepakt. Wel netjes naar binnen gebracht, maar het beestje heeft toch het loodje gelaten. Ik was best boos op Ben, dus heb hem gezegd, vogeltjes vangen vind ik niet leuk daar word ik niet blij van ventje. Ik zou graag willen dat je zou begrijpen dat ik vogels vangen niet tof vind, ik zie ze namelijk liever vliegen. Ik zou graag willen dat jullie eigenlijk niks wat kan vliegen vangen, dan heb ik liever dat je muizen vangt. Maar hoe kan ik dat jullie nu aan je verstand brengen? Vanmorgen stond ik op en wat ligt er naast me in bed? Een dode spitmuis. Schrikken en goor natuurlijk! En natuurlijk stond er geen naambordje bij, maar ik ben naar Ben toe gegaan en ik heb hem hartelijk bedankt voor zijn nachtelijke cadeautje met de boodschap dat ik liever ook geen dode dieren op of onder mijn bed krijg, liever op de deurmat. Maar dankjewel dat je me begrepen hebt.