Spud

Hoi lieve mensen, Ik heb zojuist een forum vakantie aangevraagd via pb bij de moderators en hoop dat ze dat willen doen. Jullie verhalen grijpen me aan en ik zou er heel graag voor iedereen zijn. Maar ik trek het gewoon even niet, ik heb nog zelf heel veel pijn en verdriet te verwerken. Maar omdat ik er ook voor iedereen wil zijn lukt me dat vaak niet om daaraan toe te komen. En mijn grenzeloosheid is dan in er voor mensen zijn, tegen beter weten in toch proberen er voor die ander te zijn terwijl je zelf eigenlijk geen energie meer over hebt. Maar ja het is zo makkelijk omdat ik gewoon in kan loggen, en voordat ik weet zit ik weer in een pijnlijk verhaal wat me aangrijpt. En die persoon zou willen helpen, maar zelf nogal moe aan het lopen ben. Zodoende dat ik de moderators gevraagd heb om mij even een ban op te leggen voor een maand en dan zie ik wel weer. En ik hoop dat ze dat gaan doen, want die rust kan ik wel gebruiken. Maar ik vind het ook belangrijk dat jullie allemaal weten, dat het dus een reden heeft dat ik niet meer reageer op jullie, maar jullie zeer beslist niet vergeten ben. Ik wil gewoon dat niemand zich afgewezen voelt of zich af moet vragen waarom zegt ze niks meer? Ik vond dat altijd lastig om mee om te gaan en dat wil zeer beslist niet een ander wel aan doen. Maar dat noemt egoïsme denk ik, ik mag ook wel een beetje voor mezelf gaan zorgen. No worries, ik kom wel weer terug, maar nu mag ik even gewoon even een beetje veel meer voor mezelf zorgen. Lieve groetjes, Spud

Jazeker Mormel. Ik ben opgevoed met wie goed doet ook goed ontmoet. Maar toen ik er een beetje teveel in doorging en mezelf daarin verloor en ook wel een beetje teleurgesteld raakte in mijn omgeving omdat ik daardoor doorkreeg dat goed doen niet altijd ook goed ontmoeten betekend. Ben ik dat dingetje toch wat gaan verbeteren in mezelf. Ik help mensen nog steeds graag, ik denk dat ik daar nog steeds het meeste plezier uithaal. Maar ik houd ook wat meer rekening met mezelf en mijn eigen grenzen. Want op een slachtveld doodgaan voor iemand, of in de bres springen voor iemand anders en voor een ander op de kolen zitten, werkt voor beiden partijen eigenlijk niet. En met dat goed doen, ontmoet je niks goeds. Ik noem het wat egoïstischer, omdat mezelf wegcijferen voor iemand eigenlijk een automatisme is van mij. Maar het heeft me eigenlijk niets gebracht, waar ik eigenlijk op hoopte. Namelijk volledige acceptatie en ook eens gedragen mogen te worden. Ik mag nog steeds altijd zelf de slingers ophangen als ik een feestje heb, als ik gewond of een dood eenvoudige griep heb, mag ik voor mezelf zorgen omdat er niemand is die zich zorgen maakt om mij. Niet altijd omdat ze het niet zouden willen doen, al zijn er mensen bij die het bewust doen. Omdat ze er niet zo goed tegen kunnen dat de rollen tijdelijk even veranderd zijn. En die snap ik ook wel. Ik zie het in ieder geval niet als gemeen of onder de gordel bedoeld. En die andere mensen die zijn het wel gewoon van mij dat ik even niks van me laat horen en hebben een groot vertrouwen in mij en mijn kunnen. Dus ook niet heel slecht bedoeld. Ik denk alleen altijd als ik zoiets aan de hand heb, ik adem nog en ik kan het nog dus waarom zou ik ze met mijn nonsens nu lastig moeten vallen? Een kopje thee op bed, een warme kruik zou nu ook fijn zijn, maar ik zou het niet prettig vinden als ze overbezorgd over mij zouden worden. Dus ik vraag ze eigenlijk nooit meteen om hulp, eerder dat als ik deze tegenvaller weer overleefd heb en de naweeën er nog van heb, dat ik het deel. Ik heb dat ook met de spoed, ik zal sneller een ambulance voor iemand anders laten komen dan voor mezelf. Maar ik begin er wel meer over na te denken, en dat mijn manier van leven namelijk niet moeilijk doen en meegaan met de groep. Niet helemaal mijn ding, want omwille van andere mensen zo graag tegenmoet komen in wat zij graag willen. Mis ik eigenlijk de dingen die ik graag zou willen doen of zien. En dat gaat zo ongezien en zo onopgemerkt, omdat ze het gewoon zijn van mij. Dat er geen dankjewel vanaf kan dat ik me voegde tot de groep, maar dat ik wel nog even voor mezelf mag gaan regelen dat ik dat wat ik echt wilde doen toch doe in mijn uppie. Ik heb geen zin meer om dat te moeten doen, dus tegenwoordig vind ik het eigenlijk ook goed om mijn eigen hart te volgen tegen de keuze van de groep in. En ja misschien is dat egoïstisch, voor mij wel, meer als reminder voor mijn eigen wensen in vervulling brengen dan dat ik wraak wil nemen ofzo. Ik wil ook tevreden zijn over dat ik ooit eens niks gelaten heb voor anderen mensen. Want het lost niks op voor die ander, alleen dat ze jou beter leren kennen. En ja ik heb mensen ook weleens laten ontslaan en daarna mezelf laten ontslaan. Ik was wel mee met het bedrijf, maar had niet zoveel zin om ze verder te helpen. Ten koste van ik zei de gek. Ik vond het gewoon heel erg rot, om iemand toch te moeten dissen terwijl deze zelf al weg wilde. Maar voor het grote geheel dat wat je in vertrouwen is gezegd toch te gebruiken om deze er toch uit te wieberen ook al wilde deze dat zelf. Wie ben ik om dat te mogen bepalen voor iemand? Vroeger dacht ik dat ik alles kon regelen voor mensen, maar daardoor ontnam ik ze hun eigen keuzes en levenspad. Nu denk ik meer aan mezelf, en denk er meer over na als jij er beter van zou kunnen worden als ik weg was, zou je dat meteen doen. Dus waarom zou ik dat ook niet mogen doen? Wat dat betreft zijn wij mensen best wel primitief. Maar als dat zo is, vind ik het eigenlijk wel prima dat ik mensen weggewerkt heb en ik nog steeds besta. Dat ik ervan geniet? Niet echt, het kost je zoveel positieve energie die je juist zo goed voor jezelf kan gebruiken. Maar als het op leven na dood aankomt, denk ik wel dat ik zal vechten om zelf te overleven. Ik heb namelijk nog steeds een hekel aan onrecht.

Daar kan ik me helemaal in vinden. Het heeft bij mij lang geduurd, maar inmiddels denk ik ook aan mezelf en kan ik een pure egoïst zijn. Niet leuk om mezelf zo ook te mogen zien. Maar dat is ook een deel van mij geworden en eerlijk gezegd ben ik daar wel blij mee. Ja, ik heb spijt van dingen die ik gedaan heb, maar ik heb ook spijt van dingen die ik gedaan heb of juist gelaten heb toen ik niet meer in een coma van het goed willen doen lag. Er zijn wat dierendingen waar ik ongelofelijk veel spijt van heb, maar als ik heel eerlijk ben heb ik geen grote spijt of schuldgevoelens naar mensen toe. Wat ik hen aangedaan heb. Voor mij voelt het toch wel als dat ze er zelf ook wel bijdrage in hadden dat ik dat hen geflikt heb. Zoals je zegt Mormel, ik hield net even wat meer van mezelf dan dat ik om die ander gaf en zag dat die ook meer om zichzelf gaf dan om mij. Dan is het er samen ongehavend uitkomen en wordt het een eigen strijd. En ja daar lopen beide partijen kneuzingen en beschadigingen bij op. Ik merk wel dat ik veranderd ben, ik kan het makkelijker loslaten en ben min of meer vergevingsgezinder geworden. Iets wat ik voorheen echt niet kon de strijdbijl neerleggen voor een beter doel, kan ik nu wel. Het blijft altijd raar, maar daardoor kan onze vriendengroep zonder problemen of ergens over na te denken, mij en mijn voormalige beste vriendin uitnodigen bij een uitje. We doen gewoon normaal tegen elkaar, maar het is niet zoals vroeger. Ik weet niet zo goed wat ik haar nog wel kan en mag vragen en zij zal dat ook wel ervaren. Ik merk altijd wel als we dan zo een uitje hebben, dat het nogal stroef gaat tussen ons. En dat zij eigenlijk degene was van de groep die sitekick naast haar nodig had. Wat me altijd uitermate verbaast omdat zij juist de meest spontane van ons 2 was en zelfs een entertainment service heeft opgebouwd met haar man. Maar om dat te kunnen doen buiten haar werk om, heeft ze iemand nodig die naast haar staat. En dat doet de groep ook wel. Ze zijn milder voor haar dan voor mij. Omdat ze wel weten dat ik mezelf wel redt. Maar zo te kunnen kijken naar je beste vriendin, is raar en ook niet zo fraai. Nu ik haar vanaf een afstand mag bekijken, kan ik in eerlijkheid zeggen dat ik haar eigenlijk niet meer zo leuk vind. Terwijl ik vroeger met liefde en plezier de klappen voor haar opving. Ik merk wel dat ik nog steeds om haar geef zoals ik altijd gedaan heb, dat stopt niet bij een conflict tenminste niet bij mij. Dus ja, onlangs heb ik mijn zorgen wel een beetje geuit over mijn oude beste vriendin. En dan schijnt het nog steeds wel te kloppen wat ik denk te voelen. Haar ouders worden ouder, haar man heeft nog steeds een niet aangeboren hersenafwijking dus ze heeft veel zorgen. Maar ik mag het allemaal loslaten. Want ik ben haar beste vriendin niet meer en dat hoef ik ook niet meer te zijn. Maar ik vind het wel naar dat ze zich nu in plaats van praten, wat ze vroeger ook al niet kon. Zich vol aan het vreten is aan wat ik noem troosteten. Ze was altijd al een beetje mollig, maar nu is ze ronduit dik. En lijkt daar lichamelijk ook veel last van te hebben. En dat terwijl ze wist dat ze mollig was en dus wel gewoon veel ging sporten en naar een diëtist ging. Voor mij is haar dikheid van nu, een teken dat het in haar koppie helemaal niet goed gaat. En daar heb ik een opmerking over gemaakt. Ze kan wel de clown blijven spelen en ons allemaal willen entertainen met trucs en leuke spelletjes. Maar met haar omvang van nu, zie ik hoe onzeker en verdrietig ze eigenlijk is. Ik ben ook teleurgesteld in haar zoals zij in mij is. Maar ik ben nooit gestopt met om haar te geven. Ik denk wel dat ze zich afgesloten heeft voor mij. Dat is namelijk het beste van haar kunnen. Omdat ze geen confrontaties durft aan te gaan. Jammer maar helaas, ik blijf toch om haar geven en als ik het niet kan weet ik wel wat mensen te bespelen die ze wel toelaat. Ja die nieuwe sitekick was niet leuk om te zien, dat was ook een vriendin van mij die duidelijk een kant koos in dat conflict. Daar heb ik ook medelijden mee. Maar houd haar nu wel op afstand. Het is een leuke groep vriendinnen, maar eigenlijk is die groep best wel een beetje kapot of heb ik gewoon geen zin meer om altijd maar om discussies te voorkomen, mee te gaan met de groep. Door die slechte eigenschap van mij, heb ik later de dingen die ik juist wilde doen maar niet moeilijk wilde doen, later nog eens in moeten halen. Ik ben dat dus niet meer van plan, dus ja bij de volgende meeting gaan ze een meer egocentrische en dominantere Spud ervaren. Nieuw voor mij en nieuw voor hen. Ik ben benieuwd!

Gewoon een ander onderwerp over doodgaan of mensen verliezen, rouw denk ik. Ik heb deze week eigenlijk best wel veel gesprekken gehad met klanten en de tuinman over overlijdens. Wat me opviel, is dat iedereen zich altijd afvraagt, waarom de goede altijd eerste moeten gaan en de slechte altijd blijven leven. Eerlijk gezegd denk/dacht ik dat soms ook weleens. Maar ik had vandaag een gesprek met mijn lievelingsklant en toen maakte zei deze opmerking ook. En toen vroeg ik me spontaan eigenlijk af of dat wel zo is? Gaan de goede wel altijd als eerste en blijven de slechte leven? Kunnen we dat wel zeker weten? En toen vulde ze me aan, nee eigenlijk niet, want bij de slechteriken voelen we ons niet betrokken dus staan we ook niet heel erg stil bij hun dood. Bij de mensen die ons dierbaar zijn wel en daardoor valt dat meer op. Dus nu vraag ik me af, zou het misschien gelijk op kunnen gaan? Maar dat je daar geen weet van hebt? En, is die boeman of vrouw voor jou wel echt een slecht mens? Misschien wordt deze wel gemist door anderen die deze wel tof vonden. Ik bedoel maar, ik heb het in levende lijven mee mogen maken, maar toen dacht ik er nog niet zo over na als nu. Bij mijn pa, ik en mijn broers vonden hem uiteindelijk een slechte man, maar andere mensen met kinderen vonden hem geweldig. Hij is zelfs bompa voor hen geweest. Dus toen onze pa stierf, dachten ik en mijn broer opgeruimd staat netjes. Maar tot op de dag van vandaag kan ik me voorstellen dat er nog wel mensen zijn die onze vader missen. Dus ja, ik ben best wel benieuwd of het wel zo is, dat alle goede moeten gaan en de slechte altijd blijven. Ik ben inmiddels van mening dat dat feitelijk niet waar kan zijn. Maar dat dat een soort mechanisme is om je verlies beter kunnen dragen. En ik ben heel erg benieuwd hoe andere mensen daarover denken. Dus zou daar graag over filosoferen of iets dergelijks.

Nou even iets luchtigers, ook verdrietig maar met een humoristische plot. Ik ging er gisteren nog helemaal prat op dat mijn Benjamin, gewoon lekker tussen de foeragerende vogels lag en ze niks deed. Maar niks is minder waar, hij heeft gisteren toch een jonge boomkruiper gepakt. Wel netjes naar binnen gebracht, maar het beestje heeft toch het loodje gelaten. Ik was best boos op Ben, dus heb hem gezegd, vogeltjes vangen vind ik niet leuk daar word ik niet blij van ventje. Ik zou graag willen dat je zou begrijpen dat ik vogels vangen niet tof vind, ik zie ze namelijk liever vliegen. Ik zou graag willen dat jullie eigenlijk niks wat kan vliegen vangen, dan heb ik liever dat je muizen vangt. Maar hoe kan ik dat jullie nu aan je verstand brengen? Vanmorgen stond ik op en wat ligt er naast me in bed? Een dode spitmuis. Schrikken en goor natuurlijk! En natuurlijk stond er geen naambordje bij, maar ik ben naar Ben toe gegaan en ik heb hem hartelijk bedankt voor zijn nachtelijke cadeautje met de boodschap dat ik liever ook geen dode dieren op of onder mijn bed krijg, liever op de deurmat. Maar dankjewel dat je me begrepen hebt.

Bedankt voor de uitgebreide uitleg, maar ik heb eigenlijk iemand nodig, die het me van A tot Z laat zien en het mij onder begeleiding ook eens laat doen. Ik denk dat ik dan minder onzeker ben en door twijfel fouten zal maken. Ik heb bijvoorbeeld weleens kippen geslacht zien worden, onderste boven houden, flinke haal over de strot halen en dan ondersteboven in een emmer hangen zodat ze gewoon kunnen stuiptrekken maar het geen rommel maakt. Maar ik heb het zelf nooit mogen doen. Zodoende dat ik niet zeker van mezelf ben of ik wel krachtig genoeg durf te snijden. Al weet ik dat scherpte ook heel goed helpt. Helaas heb ik het slagersmes van mijn opa nooit georven. Al heb ik deze wel mogen zien. Ik heb mijn hoop nu gevestigd op een klant waar ik zo af en toe vervangingen kom doen. Haar man is jager en zet zijn wild ook zelf op. Ik hoop dat ik bij die man misschien in de leer kan.... Maar anderzijds, nu we het er zo over hebben vraag ik me inmiddels af, stel dat ik het wel kan en snap hoe het moet? Ga ik dan niet te snel in mijn oordeel over tot uit zijn of haar lijden te verlossen? Ik bedoel, toen ik kattenvanger was heb ik echt de meest gruwelijk verminkingen gezien bij dieren en kreeg ik vrede met een spuitje geven. Maar daar werd ik uiteindelijk te vredig mee, waardoor ik uiteindelijk met 1 van mijn eigen katten echt een gruwelijke domme fout gemaakt heb gemaakt. Want toen ik van mening was, dat ik hem uit zijn lijden verloste was hij eigenlijk nog helemaal niet klaar met zijn in mijn ogen lijden. Die kat heeft tot zijn einde toe liggen vechten tegen dat euthanasiemiddel maar er is helaas geen tegenmiddel voor. Ik heb hem echt laten stikken op dat moment terwijl ik hem juist in liet slapen zodat hij niet zou stikken. Hij had astma, dusdanig dat hij ongeveer om het half uur in de aerosol moest om op adem te komen. En daarnaast leukose en kattenaids. Ik moest toen weer aan het werk, dus zou er niet meer kunnen zijn om hem steeds in die bak te zetten. Maar sinds die tijd ben ik eigenlijk ook wel weer een beetje bij af, want euthanaseren vind ik ook niet alles meer. Dat heeft die kat me wel weer laten inzien. Dus ja het is dubbel. Of je bent op tijd, of net te vroeg of net te laat. Van de eerste weet je nooit echt zeker want daar krijg je geen bevestiging in. De andere 2 voel je tot diep in je hart en laten een pijnlijke herinnering achter.

Helemaal niet hoor Mormel. Ik heb je kennis en instelling een paar jaar geleden helaas moeten missen. Hoewel ik een mooie opleiding gevolgd heb om dieren te kunnen verzorgen, miste ik toch wel de praktijk ervaring in snel en effectief een dier uit zijn lijden te kunnen verlossen. Want sorry maar helaas ik ben van mening dat je dat als dierliefhebber ook zou moeten kunnen. Ik had notabene een opa die slager was en ooms die hetzelfde werk deden. Wel trots op hun werk om dieren snel uit hun lijden te verlossen maar hun nichtje de kunst van het vak niet bij wilde leren. Volgens hen schijnt het heel simpel te zijn en volgens internet schijnt het ook heel simpel te zijn, alleen ik vertrouw me zelf niet zo. Omdat ik niet zeker ben over wat ik doe ben ik bang dat ik lijden alleen maar erger maak en juist niet doe wat mijn bedoeling is en het lijden van dat dier alleen nog maar erger maak. Omdat ik het niet weet. Zo heb ik mijn kippen helaas, langer moeten lijden dan nodig was. Door ze in te laten slapen bij de dierenarts. Dat is pas een gruwelijk gezicht, want kippen schijnen van oorsprong prooidieren te zijn, dus als hun nek gebroken wordt vinden ze het helemaal prima en geven er aan toe. Maar als je gif in ze spuit, wordt hun overlevingsmechanisme wakker en blijven ze vechten. Dus ja ik zou heel graag willen weten hoe ik zou kunnen slachten. En met het oog op de toekomst zou ik ook willen weten hoe je moet villen. Ik zou ook graag willen weten hoe je een kat op een hele handige manier de rug breekt en dan ineens dood in je schoot ligt. Ik herinner me nog de oorlogsverhalen van mijn andere opa, dat daar altijd iemand kwam om koffie te drinken. En als de koffie op was, de kat die bij hem op schoot was gaan zitten dood was. Niks gehoord, niks gezien, maar de kat was dood. En dan bood deze aan om de kat te villen dat ze toch vlees hadden. Daar schijnt ook een trucje voor te zijn. Maar delen ho maar! Ik heb zoveel dieren zien creperen, wat had ik toen graag al die trucs zou kunnen toepassen. En ja, als het oorlog wordt zal ik met lange tanden het vlees van mijn eigen kat eten. Maar liever dat ik ze vermoord die van ze gehouden heeft dan iemand die niks bij ze voelt en daarmee ze stress oplevert. Zou jij het me willen leren om kippen te slachten? Toen mijn kip aan creperen was en ik aan het wachten was en ik niet meteen naar de dierenarts kon. Heb ik een heel mooi filmpje gevonden op internet. En leek me inderdaad vrijwel pijnloos. Ze legt een balk op de nek, achter de kop, gaat daarop staan en trekt je kip daar onderdoor. Veel bloed want de kop is eraf maar kippie is wel meteen dood. Balken had ik genoeg, ik miste alleen een stukje beton waar ik de kip op kon leggen. Tenzij, ik totaal geen rekening zou houden met mijn medemensen, want dat stukje beton was er wel aan de straatzijde. Ik geef heel eerlijk toe, ook omdat ik niet zeker van mezelf wist of ik meteen helemaal zo hard kon trekken, leek het me ook niet zo een prettig gezicht voor kinderen om dat mee te krijgen. (al wist ik van mezelf, dat ik waarschijnlijk meer kracht zet dan noodzakelijk, want ik heb ook sterrenkijker zangvogels dood moeten gooien. Dat is een ziekte onder vogels. De eerste keer dat ik dat moest doen, gooide ik zo hard dat dat vogeltje uit elkaar gespat is, mijn doel bereikt niet tig keer hoeven te gooien) Het was gruwelijk, maar wel fijn om vertrouwd te zijn met deze techniek. Want als mijn katten muizen of vogels vangen, weet ik wel hoe ik ze uit hun lijden kan verlossen. Nu nog leren om dieren te slachten en dan ben ik een volwaardig dierenverzorger in mijn ogen.

Ik hoorde vandaag een verhaal, daar moet je ook maar het lef en de zekerheid bij voelen als suïcidale. Een afgezonderde buurman vroeg op een dag een keer aan zijn buurman, ik merk dat jullie wat langer blijven doorslapen en het langer duurt voordat jullie de gazet uit de brievenbus halen. Gaat alles nog wel goed met jullie? Ja zei de ene buur tegen de andere, we slapen nu wat langer uit omdat we het niet meer zo druk hebben. Maar uiterlijk om 8 uur halen wij de gazet uit de bus. Alles leek prima en oké toen. Maar verder geen onrust. Dus op een dag, gaat die buurman zijn gazet weer halen uit de brievenbus, en op zijn bus ligt een open envelop en daar staat in kapitaal op, ik hang in die boom met vriendelijke groeten X Dus die buurman kijkt zijn tuin in en ziet zijn buurman daadwerkelijk hangen. Deze buurman is als eerste beginnen met vloeken, van .... wat maak je me nu! De hele buurt werd wakker natuurlijk. Omdat er ook naar schoolgaande kinderen op dat moment ook passeerde en het zicht vanaf de straat niet echt duidelijk was, koos deze buurman er toch voor om de politie en de hulpdiensten in te schakelen. Zodat de buurman daar niet meer zolang meer zou hoeven te hangen. En wat hem bij die telefoontjes toen werd gevraagd, krijg ik nog kippenvel van, ze vroegen doodleuk hebt u al gevoeld of hij koud is? En daarna durfde ze nog te vragen of deze buurman nog even wilde kijken of deze zijn arm nog kon buigen om lijkstijfheid te kunnen bepalen. Gelukkig heeft die man dat allemaal niet gedaan en heeft zijn buurman enkel vanaf de achterzijde zien hangen. Maar wel raar dat de politie vraagt en misbruikt om te constateren dat iemand dood is. Verder is deze buurman verhoord, heeft niet meteen slachtofferhulp gekregen maar wel de tip om zelf daarvoor hulp te zoeken. En dat heeft hij uiteindelijk ook gedaan. Omdat ie elke dag nog, terwijl hij de gazet uit de bus aan het halen is, zijn buurman ziet hangen aan die bepaalde boom. En blijkbaar vanaf de achterzijde is het ook indrukwekkend. Hij wordt verder buiten alles gehouden, wat och dat is zo privacy gevoelig. Het liefste wat deze buurman zou willen doen, is de boom villen, zodat hij zijn buurman niet elke dag opnieuw ziet hangen, maar dat mag dan weer niet want het is nog een plaats van delict. En hier ga ik tegen al mijn regels in van de keuze van de suïcidale wel enigszins te kunnen begrijpen en respect voor hebben. Over tot er totaal geen snars van meer te begrijpen. Waarom krijgt die buurman geen hulp? Voor de andere buurman is het duidelijk te laat want deze is dood. En wilde dat duidelijk ook. Voor mij is dit dus heel dubbel, want nu wordt weer degene die dood wilde als egoïst neergezet, terwijl deze gevonden wilde worden dus in mijn beleving er toch wel een beetje bij stil gestaan hoe het voor de nabestaanden en vinders zou zijn. Maar de ander die jij vertrouwd in jou te kunnen vinden blijft ook in de kou staan. Daarin merk ik opnieuw, wat je ook doet het is nooit goed. En doodgaan echt een verschrikkelijk onzeker en eenzaam pad zal zijn. Of je het nu rechtsom keert of linksom er altijd slachtoffers bij vallen die hun leven lang nog te dealen hebben met hun trauma. Omdat daar nog steeds ook nog niet heel veel begrip voor is. Als over doodgaan vaker gesproken zou kunnen worden en de doodswens ook denk ik dat het veel makkelijker zou zijn. Maar, dood, iemand moeten missen schijnt zo verschrikkelijk erg te zijn dat we daar niet over praten. Maar wel ons kapot laten schieten met een volgende oorlog. Is dat niet raar?

Ik wil alleen maar zeggen Stoufke haar moeder net verloren is en ik hoop dat jullie haar ook een beetje steun kunnen geven, omdat ik het in mijn uppie niet red

Mij niet gezien dus ik doe liever niet meer aan uitvaart ceremonies. Maar mochten mensen er toch behoefte aan hebben om muziek te draaien op mijn uitvaart. Zou ik het wel grappig vinden als ze alle nummers qua verslavingen zouden willen draaien en/of een kei hard heavy metal, rock die zo oorverdovend is dat je de aula graag wil verlaten. Wist je dat ik al heel vroeg in mijn leven al een playlist had gemaakt voor mijn uitvaart? Heel raar, maar de mensen die ik verloor speelde dezelfde nummers dus bij elk van hen ervoer ik mijn eigen uitvaart ook. Sindsdien doe ik ook niet meer playlists. Ik heb een pb gehad van de moderators, over mijn technische probleem op het forum. Ze vroegen vooral hoe mijn ervaring was. En deze heb ik met ze gedeeld. En heb ze ook gevraagd om dit in de toekomst te regelen. En daar wil ik graag aan meewerken. Ik gun namelijk elk forummer of ik die mag of niet schrijf ruimte hier. Even monddood gemaakt te zijn zorgt voor zoveel opties die wel nog kan. Ik wist te melden via ai dat ik in de problemen zat. Maar andere gebruikers kunnen ook tegen aanlopen en ik zou het heel vervelend vinden als ze daardoor hier niet meer kunnen schrijven. Zoals ik mezelf ken, ik voelde me meteen heel erg afgewezen. Ik heb zelfs mijn mails nagekeken op ik geen ban had. Maar ik vocht terug met de riemen die ik had. Waar jij op reageerde; Ik zal nooit in de groep passen. Maar wat ik wel weet is dat ik dit forum heel erg waardeer en alle mensen ook. En dat was voor mij belangrijk om een plaatje te maken met een hulpvraag . Ik ben besodemieterd door veel mensen, Maar vrijheid en zelf keuzes maken staan op 1

@Mormel, ja dacht ik dus ook, maar zo simpel blijkt het niet te zijn. Die vzw´s weten inmiddels ook wel dat geld krijgen een hoop gedoe en verantwoordelijkheden met zich meebrengen. Dus zijn er ook niet meer zo happig op. Ik heb ook overwogen om mezelf beschikbaar te stellen voor de medische wetenschap en had me bijna daarvoor aangemeld. Maar daar hebben ze grenzen ook wel heel strak gesteld. Ik kan en mag dat wel doen, maar nog zijn ik of mijn nabestaande er verantwoordelijk voor dat mijn stoffelijke overschot op de juiste manier geconserveerd worden en of ze mijn lichaam op dat moment wel nodig hebben. Kortom het kwam erop neer, dat mijn nabestaande wel een vriescel moeten huren in een mortuarium a 100 euro per dag en als ze zeggen dat ze mijn stoffelijk overschot niet nodig hebben verder ook op mogen draaien voor de opruiming van mijn stoffelijk overschot. Dat vond ik al niet fraai, maar nog minder fraai vond ik het te horen dat als mijn stoffelijke overschot toch gebruikt zou worden voor de medische wetenschap, dus alles van mij ontleedt zou zijn en ze de delen dus niet meer nodig hadden. Opnieuw mijn nabestaande gingen contacteren om het incomplete stoffelijke overschot van mij te begraven of te cremeren met wederom de kosten voor hen. Ik wil mijn nabestaanden, mocht ik ze niet overleven gewoon niet opzadelen met dat gedoe en die rekeningen. Ik heb nog 2 oudere broers en 2 neefjes, die broer die vader is van die 2 neefjes, heb ik een heel goed contact mee en die heeft aangegeven ik wil dat gedoe niet meer. En omdat hij doorheen mijn leven altijd mijn rots in de branding is geweest, een stabiele factor, wil ik aan zijn wensen tegemoet komen. Mijn andere broer, tsja ik dacht altijd dat wij met ons karakter 2 handen op 1 buik waren. Maar na het overlijden van ons mam, was dat al minder geworden en na het overlijden van ons pa heeft hij voor mij zijn ware aard bevestigd. Hij is een grote manipulerende egoïst en waar hij vroeger de mensen die door zowel ons pa als ons ma als golddiggers betichten, blijkt hij er zelf 1 te zijn. Die zelfs zijn eigen familie nog op het hakblok zou zetten om er rijker van te worden. Vanzelfsprekend gun ik die geen cent, maar als ik hem een hak zou kunnen zetten vanuit het hiernamaals, zou ik het helemaal prima vinden. Maar ik geloof niet dat hij erin zou trappen. Daarvoor is hij veelste gewiekst. En als hij dollar tekens ziet verwacht ik ook niet dat zijn dierenhart harder roept dan het mogelijke geld. Dus nee het lijkt me niet handig om mijn overgebleven katten aan hem over te laten. Dus toch weer plan B in werking stellen. Dan toch er maar voor te kiezen om een deel van mijn leven niet te kunnen leven met huisdieren. Vanaf het laatste dier, alvast een kist als bed te nemen. Veel risico volle reizen maken dan en in ieder geval overal gedeeld hebben dat een uitvaart ceremonie niet nodig is. Dat gedeelte dat ik zou willen dat mijn contacten zouden weten waarom ik niet meer reageer, weten dat wel als het zover gekomen is. Omdat ik er wel altijd over zal praten en de onmogelijkheden. Ik ben er als ik weet niet hoe dat noemt? Als probleem analist of problemen zoeker in ieder geval uit, dat ik omtrent de dood helemaal geen enkel probleem echt goed gedicht kan hebben. Ik kan mijn energie beter gebruiken bij een burenruzie, kindermishandeling en genocide, omdat ik een overzicht kan geven over wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Ik denk altijd bij elk probleem wat als en wat dan, als ik dit doe. En ik ga eerst uit van de grootste negatieve uitslag die te bedenken is en vandaaruit ga ik naar het positieve. En zo weet ik meestal wel wat ik kan verwachten en me nog zou kunnen overvallen. Dus niks valt me ooit echt tegen.

@Mormel, ik ga volgend jaar 50 worden en ben ik stiekem best wel trots op. Ik had namelijk nooit verwacht dat ik ouder dan 27 zou worden. En ik had ook nooit verwacht als ik het wel zou halen ik dat zonder mijn ouders zou doen. Ik heb nog foto´s van mijn moeders 50ste waarbij haar vader en moeder er nog bij zijn en niks mankeerde. Ik vind het gewoon een beetje bizar dat ik mijn ouders nu al overleefd heb. Het is allemaal wel de logische manier en missen doe ik ze niet echt. Maar voor mij is dat bizar omdat het opeens lijkt alsof je tijdreis hebt gemaakt ofzo. In Nederland is het altijd de gewoonte geweest om naast de algemene verzekeringen ook altijd een uitvaartverzekering te hebben, ook voor je kinderen. Toen ik 20 werd, wilde mijn moeder die gespaarde tegoeden vanaf mijn geboorte overdragen aan mij. Nu ja wilde, moest dat want ze mocht niet meer sparen voor mij. Immers ik was volwassen. Maar jammer maar helaas, ik was toen in therapie om een reden te vinden om wel op deze planneet te willen bestaan. (tot op de dag van vandaag blijf ik denken dat ik ergens bij mijn geboorte een afslag gemist hebt naar de wereld waar ik beter pas) Maar het begon wel interessant en boeiend te worden hier. Ik houd wel van moeilijke puzzels. Alleen dat was voor de uitvaartverzekering zo risico vol dat ze de verzekering over mij niet wilde overdragen aan mij. Ik was te risico vol en zouden geen winst kunnen halen op het 20 jarige spaargeld wat ons mam gespaard had voor mij. Ik werd afgewezen. Ons mam de zuur betaalde kwijt. En ik een hekel aan uitvaartverzekeringen, ik ging denken ik hoef daar niet voor te sparen, want als ik ga stinken ruimen ze me toch wel op. Ik wil geen uitvaartverzekering meer, want ik vind het lijken en mensen pikkers. (al is mijn moeder al die tijd blijven betalen zodat ze dat spaargeld niet kwijt raakte en dat werd onverwacht heel grappig, qua uitvaartkosten ze moesten ons bij betalen in plaats van dat ze ons nog een gepeperde rekening achteraf stuurde ) Maar zoals jij ook ervaren hebt, opruimen geeft heel veel spullen bij een sterfgeval. En zodoende wil ik tenminste voordat ik echt 50 wordt de meest belangrijke dingen geregeld hebben. Voor zover als mogelijk mijn katten goed helpen en mensen verwittigen van mijn afwezigheid. En mijn dierbaren niet belasten met het opruimen van mijn stoffelijke overschot. Ik zal dus een manier moeten vinden, om alvast in mijn kist te liggen voordat ik dood ga. En die taxi rit naar het crematorium en de verbranding en dumping van mijn as. Tsja ik weet niet, door de jaren heen heb ik best veel uitvaart ceremonies meegemaakt van mijn dierbaren. En was wel blij dat ik dat nog voor hen kon doen. Maar heel eerlijk, vond ik het ook wel een soort van toneelstuk. Ik heb met veel mensen die ik verloren ben, gewoon lekker thuis met onze muziek en onze drank de echte uitvaart nog eens gedaan. En zodoende ben ik van mening dat een uitvaart ceremonie niet nodig is en heb ik zeer veel vertrouwen in de mensen waar ik nog mee omging toen ik niemand meer kon overleven. Het ook wel fijn vinden om mijn afscheid op zichzelf te doen. Het is dus niet omdat ik me besodemieterd voel ofzo en mensen nog pijn wil doen. Ik ben er niet meer bij dus blijft sowieso raar als er wel bij een stoffelijk wel heel veel plaats vind, terwijl als ik jarig ben ik weinig mensen toelaat. En gewoon dat ik er veel steun aan beleefd heb om na een uitvaart mijn uitvaart nog eens over te doen. In de veilige ruimte van mijn huis. Dat gaf me meer troost dan aanwezig geweest te zijn bij de uitvaart. En ja voor mijn crematie en het vervoer daar naartoe wil ik best geld aan de kant zetten. Maar lid worden van hun gemeenschap ga ik nooit doen.

Thanks Mormel! Het is opgelost. Ik weet alleen nog niet waar het aan lag? Ben eigenlijk wel benieuwd? Nu ja, met dank aan AI kon ik snel om hulp vragen en werd het opgepikt, wellicht een tip voor anderen die in de toekomst tegen dit probleem aanlopen? (als iemand een tip heeft waar ik deze kan plaatsen hoor ik het graag) En in het kader van de topics waar ik mee bezig ben, zoals voor zover mogelijk is mijn uitvaart zo goed mogelijk te regelen, binnen mijn kunnen was het ook leerzaam om even monddood gemaakt te zijn. Ik vind het naast het welzijn van mijn katten, toch wel heel erg belangrijk dat de mensen waar ik contact mee heb, weten waarom ik niks meer terug zeg. Dus wellicht pas ik AI ook een beetje toe bij mijn nalatenschap. Heb ik alleen nog iemand nodig die ik dermate de privacy van anderen toevertrouw om dit soort berichten te verzenden. Met mijn katten in goed vertrouwen los te laten begin ik steeds meer vrede te krijgen. Maar bijvoorbeeld mijn digitale nalatenschap over te laten aan een wildvreemde vind ik vrij lastig. Behalve dat ik niemand van mijn dierbaren met dit lastige klusje wil opzadelen, verwacht ik ook dat ik ze allemaal overleef. Dus voor mij is de beste optie om het toch een beetje vast te leggen bij een notaris ofzo. Maar dan zou ik een wild vreemde er maar op mogen vertrouwen dat deze rekening houdt met de privacy van al die mensen. Ik heb nu wel al, mailadressen, telefoonnummers en letterlijke adressen vast gelegd, maar dat is nog net zo veranderlijk als mijn wachtwoorden prijsgeven voor nu. Het blijft veranderen, mensen verhuizen, mensen verlies je en dan komen er toch weer mensen bij. Wanneer is het de tijd, dat je je persoonlijke mails gaat deleten, je dagboeken verbrand en foto´s op ruimt? Omdat het voor jezelf ook nog fijne herinneringen zijn om eens op terug te kijken en herinneringen op te halen. Dus nee, ik verwacht dat ik nog wel wat steekjes laat vallen als ik zover ben. Ik doe mijn best. Doodgaan is een zekerheid, maar wanneer en hoe is onbekend dus alles compleet geregeld hebben is vrijwel onmogelijk. Dat is mijn conclusie maar ik ben er nog niet klaar mee.

Dubbel goed nieuw voor mij deze week! Ik hoef pas over 2 jaar weer terug te komen bij de gynaecoloog en ik ben officieel nu vaginitis gediagnosticeerd. Voor andere mensen is dat misschien rot nieuws, maar voor mij heel erg bevrijdend. Ik was namelijk gaan denken dat behalve dat het allemaal niet zo naar behoren werkt qua sensualiteit ik ook zwaar misvormd was van onderen. Dat is nu bevestigd dat dat niet zo is. Maar zo leg ik het zelf uit, daar juist al mijn stress uit verleden zit, waardoor het niet naar behoeve functioneert en ook eigenlijk een verdedigingsmechanisme. Voor de diagnose was ik eigenlijk al een beetje klaar met bedpartners, ik verwacht er altijd meer van dat ze klaar kunnen maken dan dat ze kunnen. Namelijk tijd en wederzijds interesse. Maar omdat ik van binnen al heel lang tegen dit probleem aanliep, voelde ik me nogal geremd in echt contact maken met mensen en mij leuk gevonden te laten worden. Als ze me leuker dan leuk gingen vinden hing er toch altijd een prestatie aan vast, waarvan ik van te voren al wist dat gaat lastig en vooral heel pijnlijk zijn. Dus gewoon vrienden zijn voelde veilig maar als het meer werd, moest ik dat elimineren. En verder, wat voor mij het belangrijkste is eigenlijk, ik heb mezelf altijd gezien als een soort van flierefluiter/ levensgenieter, ik houd van muziek dus ik dans graag, maar de bewegingen die ik wilde maken kwamen nooit zo overeen met hoe ik mezelf wilde uiten. Alsof er een onzichtbare elastiek rond mij heen zat. Dus uiteindelijk ben ik niet eens meer gaan proberen omdat ik wist dat ik het toch niet kon. Nu die diagnose er is, en ja ik ben doorgestuurd naar therapie, ik kijk wel of ik dat nog nodig vind. Dans ik voor mijn gevoel beter, de bewegingen die ik maak voelen niet meer zo afgeremd. Dus ja ik wel zoiets, ik ben bevrijd op 1 of andere manier. Ik dans en voel me er niet gebonden bij. En denk nu na over dingen die ik al die tijd heb gelaten en wel behoefte aan had om dat te kunnen doen. Maar omdat ik mijn lichaam niet vertrouwde het niet deed. Wel een late diagnose, maar onderhand is deze er. Ik zal gezien mijn leeftijd en omdat ik niet meer in fabrieken werk, mezelf niet meer in een fabriek me kunnen verplaatsen door middel van salto`s en radslagen, soms had ik daar echt zin in omdat lopen op den duur ook saai wordt. Nu denk ik, als ik een leuk pad zie en de behoefte heb deze met radslagen te belopen het me nog wel lukken kan. Mijn lichaam is weer compleet, dus tijdens hoef ik niet te denken waarom werkt dat niet mee. Wat andere mensen ervan denken of vinden boeit me niet zo. Het is gewoon dat ik nu onderhand met mijn complete zelf wel ga doen en merken waar daar weer de grenzen liggen. Ik kan nog geen radslag dus mag ik gaan oefenen. Maar gewoon van totaal niet kunnen en nu mogelijkheden zien om het wel te kunnen. Ik voel me gewoon minder afgeremd en minder beperkt. Ik ben normaal van onderen, en ergens heb ik die vaginisme opgelopen. Het kan in mijn brein zitten, het kan ook echt gebeurt zijn. Ik denk dat dat geen zin meer heeft om de oorzaak te achterhalen. Ik denk eerder dat het helpende is om gewoon de grenzen van jezelf weer te leren kennen nu de elastieken eraf zijn. Dansen en bewegen dus.

En zo wel, dan verdien ik dat ook. Ik ben nog steeds blij met het feit, dat ik mijn vader van te voren aangesproken heb en proberen uit te leggen dat het met zijn geschiedenis het me niet handig leek om zo door te gaan. Daar wilde hij alleen niks van horen, wat achteraf ook begrijpelijk is. Hij is veroordeeld voor vrouwen mishandeling, niet voor kindermisbruik. Maar die verdachtmaking heeft tot op het einde van zijn leven achter hem aangezeten. Jammer! Want als ik mijn vader echt had kunnen leren kennen, was hij gewoon een leuke en directe man, die door zijn verleden nogal vaak onbegrepen werd. Ik ben van ze allebei, en dankzij mijn vader laat ik mijn pis net lauw maken, dankzij mijn moeder durf ik ook te zeggen dat ik te ver ging en sorry zeggen.

Grappig Sanity dat je je hebzuchtige dochter benoemd. Zo dacht onze pa ook over mij toen hij uiteindelijk stierf. Het was altijd beladen om mijn vader te mogen ontmoeten. Mijn moeder ging mee in omgangsregelingen met mijn broers, maar ik mocht nooit mee. Mijn broers smokkelde me soms wel eens mee en dat gaf veel trammelant. Toen ik 21 werd kon ik zelf kiezen en had ook zelf de hoeveelheid in de hand. Maar dan zit je al 21 jaar in te halen en volgestopt met vooroordelende verhalen over je vader, dat een echte vader en dochter en band er niet meer in zat. Mijn vader was nogal een moeilijk mens in de omgang, geef ik eerlijk toe. Maar toen hij er kon en mocht zijn voor mij was hij er wel in al zijn onhandigheid. Ik heb toch nog veel van hem kunnen leren en steun van hem gehad, maar vader en dochter hebben we nooit echt kunnen zijn. De invloed van de omgeving was gewoon te groot. Buiten de oorlog om, ben ik van mening dat ik best wel een leuke en grappige vader had met zijn minpunten die eigenlijk bij elke ouder horen alleen een beetje extra uitvergroot die je met je meesleept bij een vechtscheiding. Vooral waarschuwingen van buitenstaanders. Ik heb mijn vader dus uiteindelijk echt wel genaaid in wezen. Want ik hoorde iets wat voor mij niet door de beugel kon, namelijk foto´s maken van minderjarige meisjes op de wc. Na al die verhalen vond ik dat een lijn te ver. Dus na heel veel praten en overleg heb ik mijn vader aangegeven voor mogelijk kindermisbruik. Met mijn naam zodat hij ook zou weten waar het vandaan kwam. Uiteindelijk bleek dat ik verkeerd geïnformeerd was en dat ik fout zat. Maar toen had ik dat weinige vertrouwen tussen mijn vader en mij al verprutst. Het voelde wel fijn om te kunnen voelen dat hij me nooit meer zou kunnen overvallen met een bezoekje en mijn nee wel werd gehoord. Mijn vader was gewoon een hele goede prater, dus als hij dan op bezoek kwam met vaak zijn reisgenote, was het niet zo handig om bij je standpunt te blijven staan dat het niet uitkwam. (mijn vader was een beetje krachtiger in het geloof dat ik nog steeds volg, het is leuker om bij iemand met de deur in huis vallen dan 2 weken vooraf een afspraak te maken. En eigenlijk was het ook altijd leuk, alleen even nee zeggen en je grenzen stellen niet) Mijn vader riep altijd over dat hij ons zou onterven, als we niet met hem meegingen. Dus ja nadien, toen ik dat deed, heb ik hem ook geadviseerd om zijn uitspraken na te komen. Dus nee het kwam niet koud op mijn dak vallen om te horen te krijgen dat ik onterft was en dat ik niet welkom was bij zijn uitvaart. Na wat ik had gedaan, vond ik het sowieso lastig om zijn uitvaart bij te wonen, dus dat probleem was opgelost. Wat ik nog steeds wel rot vind, is dat iedereen enorm geheimzinnig doet over zijn sterven. Voor zover ik met vele omwegen te horen heb gekregen is dat hij aan nierfalen gestorven is. Maar was het die ziekte wat hem dood liet gaan, of heeft hij ook euthanasie gehad? En dus zelf de regie gehouden. Ik hoop gewoon niet dat hij met boosheid, teleurstelling en wroeging aan zijn eind is gekomen. Want ja, hij was soms wel een ongemakkelijke vader die je liever zag gaan dan komen, maar met die kleine momentjes, dat ie even geen rekening hielt met de wereld rond hem, was ie toch wel heel erg leuk. Ik haat hem niet, maar het is gewoon dubbel om hem te mogen missen op zijn tijd. Omdat ik mijn moeder heb mogen opvolgen van a tot z. En van mijn vader het a gedeelte niet zo ken, ben ik wel geneigd om vaker aan mijn moeder te denken dan aan mijn pa. Gewoon omdat ik hem toch wel behoorlijk genaaid heb, en omdat ik niks heb meegekregen over zijn dood. Inmiddels ik het wel dat hij mij nooit meer gaat overvallen en zo, die angsten zijn weg. Maar voelt wel gewoon wel een beetje raar, dat je niet mag weten van hoe, wat en waaraf? Dat had ik niet verwacht toen ik die melding maakte. Mijn vader kon verbitterd zijn, ik hoop maar dat hij niet verbitterd dood is gegaan. Het blijft toch wel je vader. Lastige man maar ook een leuke man als je door al zijn rare en harde opmerkingen heen kijkt. Ik denk dat ik daardoor hard en lompheid zo kan waarderen.

@Mormel, ik heb ooit eens afspraken gemaakt over mijn katten, elke kat had wel een plekje. Maar het leven gaat door, ik blijf katten opvangen en die mensen gaan dood of schaffen ook dieren aan dus een perfecte plek voor mijn katten is niet altijd beschikbaar als het zover is. (tegenwoordig zorg ik er vaak wel voor dat ik katten opvang die ook weer terug kunnen, maar en er slipt er soms eentje doorheen omdat ik die dan gewoon overneem en die kat dat lot niet opnieuw gun of ik vind de procedure die de asielen hanteren niet zo een leuk lot voor mijn kat die ik door de jaren heen beter heb leren kennen) Maar uiteindelijk moet ik ze wel loslaten dus lijkt het voor mij wel een goede optie om een asiel waar ik zelf gewerkt heb en ingewoond heb met mijn katten als testamentair uit te roepen. Ik heb geen ouders meer, met mijn oudste broer heb ik na het overlijden van onze moeder geen contact meer en na het overlijden van onze vader ontdekt wat voor een gold digger hij werkelijk is en letterlijk over lijken gaat om centen te krijgen, vind ik het geen fijn idee om het lot van mijn katten in zijn handen te leggen, zolang hij er winst in ziet zal hij de dingen wel doen. Maar ik voel het vertrouwen niet echt meer dat hij dan ook het beste zal doen voor mijn katten. Mijn andere broer, zou wel willen maar kan niet. Qua ruimte niet, maar ook qua gezin niet. Zijn vrouw is niet zo van de katten en zijn zoons ook niet. En verder heeft hij het ook zo gehad met het gedoe omtrent ons mam en ons pap dat hij eigenlijk gewoon niks meer wil erven. Wel heel fijn dat hij wederom wel in gesprek wil gaan met mij over onze doodswensen, want hoewel hij het een rot onderwerp vindt is en blijft het wel een onderwerp om van te voren al over gesproken te hebben. Verder heeft hij nog 2 zoons, dus als ik mijn broers uitsluit dan komen ze bij mijn neefjes. Buiten dat hij in Nederland woont en ik in België en ik mijn huis gewoon zo maak zodat ik er een fijn thuis heb, verwacht ik niet dat mijn neefjes echt heel veel zullen erven behalve heel problemen. Ik wil ze dat gedoe besparen. Maar mocht er toch wel geld van te maken zijn, gun ik mijn neefjes dat natuurlijk liever dan de gemeente of de overheid. Ik vind het gewoon vrij lastig om nu al dingen vast te leggen en afspraken over te maken, als ik nog niet echt weet wanneer mijn einde is? Maar wat ik wel weet, is dat ik een soort van poging heb gedaan om het wel goed geregeld te hebben (voor zover wat mogelijk is) Ik leg nu bijvoorbeeld codes vast van mijn digitale leven, maar over 10 jaar heb ik misschien al tig keer weer die codes veranderd. Zo ook met mijn katten, mijn 2 bejaarden 16 jaar oude adhders, zijn er dan waarschijnlijk niet meer. Maar wie zegt dat ik dat dan geen oude katten meer heb? Ik zie het eerlijk gezegd niet zo zitten, om omdat ik weet dat ik ooit eens doodga een deel van mijn leven moeten slijten zonder dieren. Dieren maken mijn leven nu eenmaal. Nu ja dat, en ik ben vandaag bij die notaris geweest. En ja ik kan het voor 850 euro nu vastleggen en voor 150 euro per keer ook wel weer aanpassen. Maar over 10 jaar is die notaris er misschien ook wel niet meer en gaat iemand anders het regelen. En ze regelen het welzijn van de dieren niet, berichten mensen ook niet, ze handelen alleen maar datgene af wat ik toen vastgelegd heb. Dat voelt niet betrouwbaar voor mij. Ik vind het nogal wat om een vreemde die ik veel geld betaal inzage te geven in mijn e-mails, mijn katten aan ze over te laten en dan het gevoel te hebben dat ik het goed geregeld heb. Dus ik mag nog verder gaan zoeken. En nog meer vragen gaan stellen. Ik weet in ieder geval al wel, dat ik zelf een kist kan bestellen, dat ik een uitvaart kan hebben zonder ceremonie en direct naar de oven. Maar ik vind het nog best veel geld en dat is de prognose voor nu. Het maakt me gewoon niet zoveel uit wat er nog gebeurt met mijn stoffelijk overschot. Immers mijn ziel is uit mijn lichaam dus ik merk daar vrij weinig van. Maar wat ik wel heel erg belangrijk vind, is dat alle mensen waar ik mee omga, op de hoogte gebracht worden dat ik nooit meer iets ga of kunnen zeggen. Het heeft mij namelijk veel pijn gedaan dat ik ineens niks meer van iemand hoorde en uiteindelijk te horen kreeg dat ik naar een dode aan het schrijven en bellen was. Je gaat twijfelen over jezelf, heb ik iets verkeerds gezegd ofzo? En maakt wel meer emoties door, en dan krijg je ineens heel droog te horen, deze is dood houd er maar mee op. Dan ben je al zo over de schreef gegaan, omdat je boos werd om die stilte en een vreemde ineens in de mail plopt die je met je maat hebt, dan durf je heel lang niks meer te vragen. Het heeft ook wel lang geduurd dat ik wist hoe deze vriend aan zijn einde gekomen is en gecremeerd en begraven was. Dat wil ik nooit niet iemand aandoen. Behalve dat je dan mag dealen met al je gevoelens vooraf, die blijven helaas, mag je ook spontaan gaan rouwen terwijl het nog zo onwerkelijk voor je is. En spreekt met iemand die jouw maat niet was, dus dat er nog eigenlijk meer druk gezet wordt om excuses te maken voor de woorden die je zei. Dat was tussen hem en mij en toen was het dat ineens niet meer zo, dat is behoorlijk omschakelen. Dus ik wil dat iedereen waar ik mee omga, tenminste een korte mail krijgt dat ik niet meer leef. En heel stom, dat is nog het duurste van heel je uitvaart. Wat in wezen iets normaals is, wordt uitgebuit. Dus ik ga ervoor dat ik mijn sociale omgeving en broers overleef, en mijn eigen sterfelijkheid aan voel komen. Dan ga ik lekker in mijn kist liggen, die er al een tijdje staat. Mail ik nog even iedereen en ga dan gewoon. Maar ja daar heb ik zelf natuurlijk helemaal niks over te zeggen.

Beleggen met cripto

Ik ga er nu van tussen, eerst een kut afspraak, letterlijk en figuurlijk dan naar mijn lievelingsklant en dan een afspraak met een notaris. Van die laatste verwacht ik heel veel geld en weinig beloftes. Maar ach alles uit proberen wat binnen je middelen ligt. Waarschijnlijk kom ik uit op mijn levenslange aannamen, als ik dood ben ruimen ze me vanzelf op want anders ga ik stinken.

Top Sanity! Niet van naam gewisseld dus.

wat een onbegaanbaar gebied, enigszins je eigen uitvaart willen regelen. Als ik deze planeet verlaat, wil ik het dus goed geregeld hebben voor mijn dieren die achterblijven. Dus ik had verzonnen, dan krijgen jullie mijn erfenis als jullie mijn dieren opvangen en dan is het klaar. Maar zo simpel is het niet. en vooral het biedt geen garantie, dus hoe graag ik ook met een gerust hart nog tijdens mijn tijd hier met dieren kan hebben, is daar blijkbaar dus ook een einddoel aan. Het uitsterfbeleid is nu begonnen dus. Niet dat ik helemaal zonder dieren blijf zitten maar ik kan en blijf van ze genieten vanop een afstand. De birds, de muizen en de ratten. Wat ik wel enigszins heb ik kunnen vastleggen is mijn uitvaart. Namelijk geen. Kist mij, breng me naar het crematorium en strooi mij uit. Ik heb namelijk niet zoveel zin om op mijn eigen laatste feestje nog leuke of minder leuke dingen te horen terwijl ik er niet bij ben. En daarvoor ruimte te moeten houden in mijn budget. Ik doe nu dingen die op mijn bucketlist staan, heel vaak alleen. En hoe ik vroeger het graag met een ander deelde, merk ik steeds meer de voordelen aan het niet met een ander rekening te hoeven houden en je eigen plan trekken. Dat bevalt me wel eigenlijk. Want ik heb zo vaak rekening gehouden met een ander of onder groepsdruk. En dingen niet echt kunnen doen die ik graag wilde. Met niemand erbij, voelt eenzaam eerlijk waar, maar ook eigenlijk op de top of the world zijn. Nu ik weer opnieuw aan het genieten ben van het leven, en merk hoeveel ik ervan geniet, zou ik het deftig willen eindigen. Ik wil namelijk wel dat mijn nabestaanden op de hoogte gebracht worden als ik deze wereld verlaat. Ik heb er zelf een hekel aan om nooit niks meer te horen van iemand en je altijd af te blijven vragen hoe gaat het? Maar dat is nog iets, wat ik nog uitvinden mag? De uitvaart staat daar niet garant voor dus ik mag nog iemand aanwijzen die dat voor mij in goede banen gaat lijden. Ik kan niet bedenken wie?

Wie zijn je maten hier eigenlijk? Niemand blijkbaar, iedereen komt hier voor zijn eigen shit. Ik blijf van die mensen houden, blijf ze nu eenmaal leuk en grappig vinden. Maar ga mijn eigen weg ook weer, thanks voor de leuke momenten. Houdoe!

Poehee, ik heb spierpijn! Niet normaal! Blijkbaar ben ik niet zo fit als dat ik dacht. Elke dag fietsen en poetsen schijnt dus niet voldoende beweging te zijn. Dus mijn nieuwe voornemen is vaker te gaan wandelen. En vooral in oneffen terrein. Bij dat dierenpark, was berg op en af en trap op en af, mijn kuiten vonden dat niet zo oké is nu te merken. Al droegen ze me die dag wel. De kittens in mijn tuin schijnen toch een beetje ouder te zijn dan dat ik verwacht had. Of er ligt nog een nest. Geen idee. Wat ik wel weet, is dat ik een klein zwart wezentje het struikgewas in zag schieten toen ik naar buiten kwam. Ik heb een egel voederplaats staan en ja ik voer de egels met kattenvoer, voor het geval dat er kittens mee eten, krijgen de egels vanaf vandaag kittenbrokjes. Ik weet niet zo goed meer wat ik er mee moet? Ingrijpen of niet? Die moederkat zou ik heel graag laten neutraliseren, zodat ze zich niet meer kan voortplanten. Maar ik gun die kleine rakkertjes eigenlijk ook geen straatleven. Dus ergens mag ik toch gaan ingrijpen maar wanneer is de juiste tijd? Want als ik dat doe, ga ik er ook helemaal voor, ik laat die moeder chippen en op mijn naam zetten en ga voor zover als mogelijk mijn best doen om die kleine katten te resocialiseren en te herplaatsen. Maar juist dat herplaatsen zal een probleem zijn. Ik werk namelijk niet meer samen met opvangcentra, en ik vind het gewoon heel lastig om een dier waar ik tijd en energie in gestoken heb en beter heb leren kennen zomaar over te dragen aan iemand. En vooral, er geld voor terug moet vragen. Ik weet wel dat ik een compensatie mag vragen voor hun entingen en neutralisatie en dat het ook wel handig is om dat te doen. Dan denken de mensen er ook beter over om die kat in huis te halen. Maar voor mij is kattenliefde en vertrouwen niet te koop. Dus als dan een mogelijke adoptant komt en deze een slechte opmerking maakt, blijf ik met die katten zitten. Want dan doe ik ze voor geen goud meer weg. Dan heb ik meer aan iemand, die voor mij het bepaald dat ik dat katje los moet laten, want tot op heden, zijn alle katten die ik in de eerste instantie opving uiteindelijk bij mij gebleven. Ik wordt ouder dus ben me er ook bewust van dat meer dan 6 katten mogen en kunnen verzorgen al heel uniek is. Vroeger draaide ik mijn hand niet om voor 15 tot 20 katten, maar toen had ik een heel goede baan en had eigenlijk vrij weinig tijd voor die katten. Het is gewoon niet handig om katten te verzamelen, want daar leek het op. Ik let nu wat meer op of de andere katten het trekken? En eigenlijk heb ik nu alleen maar nog oudere katten, dus jonkies zullen ze echt niet meer leuk vinden. Hun hulp tijdens het resocialiseren hoef ik in ieder geval niet meer te verwachten. Dus ja, ik denk er nog over na wat ik hiermee ga doen? Waarschijnlijk, me ontfermen over de moeder dat is mijn ding gewoon. Mijn vaste zwerfkat accepteert haar. En melding doen van kittens. Laf misschien, maar voor mij genoeg verantwoordelijkheid, als ik eenmaal een band krijg met die kleine rakkers dan krijgen ze nooit een beter leven. Als ik me er niet mee bemoei wel. Heel eerlijk, ik zie liever een schuwe kat die zichzelf kan redden buiten, dan katten die ik afhankelijk maak van mijn verzorging. Ik ga immers ooit dood, en dan wil ik toch wel dat ze zichzelf kunnen redden. Want een asiel vind ik helemaal niks, ik heb er zelf behoorlijk veel jaren gewerkt met veel plezier. Maar het is zo druk en zoveel dat je nooit de tijd hebt om echt die kat te leren kennen. Dat ik dat mijn katten niet gun. Ik ben zuinig op ze, maar laat ze ook los als ze hun eigen plan trekken. Wel altijd bang geweest om ze te moeten verliezen. Maar juist ze vrij laten en tegen de verwachtingen in zoveel meer krijgen. Is het meest bijzondere wat me overkomen is.