Spud

Corrigeer je dat k wijf dan en maak er zeikwijf van dan krijg je geen correctie van de moderators.

Jij ook, eikel!

Thanks, Sanity, ik houd mijn bek wel weer voorlopig. Dat is taal die ik wel snap.

Gewoon even, omdat ik hier wel kan en mag. Like me niet meer alsjeblief? Dat je een bericht achter laat met ik heb je gelezen Spud, kan ik meer dan een like. Een like, roept zoveel vragen op bij mij en daarmee de boodschap, leuk wat je zei Spud maar je hoort er eigenlijk nog steeds niet bij. Jep, een like, hoe goed bedoeld ook, betekend voor mij dat ik verder mijn mond mag houden en eigenlijk wordt verzocht om aan het gesprek niet meer deel te nemen. Zo is het waarschijnlijk niet bedoelt, dat snap ik, maar dat effect heeft het wel op mij.

Ik moet dus ook nog steeds wennen, aan de likes die ik krijg. Leuk, mag ik het vinden. Maar eerlijk waar ik kan er niet zoveel mee. Ik ben dan nieuwsgierig naar wat je dan zo goed of slecht aan mijn bericht vond. Maar dankjewel hoor!

Interessante discussie! Het is wel vaak dat we elkaar hier een toppertje noemen of sterk mens en zo. Maar dat is meestal, als je je eigen verslaving trotseert. Zoals het hier op het forum hoort? Maar hoe komt zo een opmerking eigenlijk bij je aan? Dat je sterk bent en zo? Ik word vaak verward met een man en ik schijn toch een vrouw te zijn, maar ik voel me helemaal geen vrouw, eerder nog een meisje. Dus als iemand tegen mij zegt dat ik een sterke vrouw ben, zie ik dat niet meteen als een compliment wel als een soort van werkdruk. Om nog scherper te worden en nog beter voor mezelf op te komen. Eigenlijk ben ik een jongetje en meisje tegelijk. En daardoor is de beste omschrijving van mij, een valse kat en easy going jongetje. Ik heb nog zoveel te ontdekken in het leven en uit te proberen, dat ik niks kan met een soort van voetstuk. Van een compliment als sterke vrouw of man genoemd te worden. Ik ben niet sterk, ik roei met de riemen die ik heb en kan trots zijn op mezelf als ik iets bereikt heb wat ik wilde. Maar wat mij betreft hoeft dat niet gevoed te worden met nog meer complimenten. Helaas mag ik wel toegeven, dat ik mannen meer humor vind hebben dan vrouwen, ik vind het ook helemaal niet leuk om alleen maar met vrouwen te werken. Ze zijn te serieus en met hun kinderen bezig. Dus ik voel me ook niet zo thuis bij hen, omdat ik geen kinderen heb. Mijn kinderen hebben een vacht zeg ik altijd, vrouwen stoppen dan met praten tegen je en mannen herkennen die grap wel. Verder luister ik veel podcast, en wat ik taalkundig vervelend vind, als iemand de hele tijd ja als stopwoord gebruikt.

Even een correctie, de jongste is van 2023 dus ik heb nog wel wat boelveel jaren meer te doen. Ik ga er namelijk vanuit dat deze minstens de 18 jaar wel haalt en met een beetje geluk de 20 en misschien wel heel uitzonderlijk 25 jaar. Maar daar kan je nooit vanuit gaan bij zwerfkatten, ze kunnen je ondanks al je zorg en liefde je ook ontvallen voor hun 10de jaar. Maar over tot de orde van de dag. Het was even lekker om open en bloot mijn zwarte gedachten te kunnen te delen. En nu maak ik weer op voor de vogeltelling! Vandaag kreeg ik een mail van het Belgische natuurpunt dat de telling hier, morgen wordt gedaan. Dus eigenlijk mag ik 2x gaan tellen omdat het in Nederland voor volgende week gepland staat. Heb ik zin in! Verder vond ik het wel spijtig om te horen, bij het programma vroege vogels van afgelopen week, dat het meeste vogelvoer wat beschikbaar is, giftig is voor de vogeltjes. Dus ik was wel een beetje blij dat ik op mijn eigen gevoel al zelf gewoon dingetjes heb gemaakt om ze tijdens de kou bij te voeren. En ja, jammer maar helaas ik heb blijkbaar ook die giftige vetbollen gevoerd en dat zaad ook, behalve die spreeuw die ik dan misschien vergiftig heb, merk ik geen verschil in de bezoeken van mijn doorsnee bezoekers. Aangezien ik al best een tijdje met die vogels bezig ben, ga je sommige vogeltjes gewoon herkennen. De kool- en pimpelmezen nog steeds niet en de vinken en de mussen ook niet, maar bijvoorbeeld de specht wel en sommige merels ook. Met name een vrouwtjes merel, die heeft 1 witte veer aan het einde van haar vleugel. Dus ik heb wel weer zin aan die vogeltelling. En nee, ik doe het doe het niet om die mooie verrekijker te winnen, al zou ik deze graag winnen. Maar gewoon omdat het me even wel de leuke facetten van het leven laat voelen en dat de rest van de maatschappij me dan een worst mag wezen.

Herkenbaar @Mormel. Ik heb de maatschappij eigenlijk nooit zo heel geweldig gevonden, maar als je erin leeft moet je er toch iets mee denk ik dan. En bijvoorbeeld mijn moeder en dierenloslaten vond ik lastig in mijn behoefte hier niet willen zijn en hier niet bij willen horen. Dus in plaats van, richting mijn eind te werken, ben ik in therapie gegaan en heb tips en tricks opgedaan oqm mezelf wat makkelijker in deze wereld te kunnen bewegen. Want aan mijn oer gevoel dat ik hier niet echt hoor en ergens bij mijn geboorte de verkeerde afslag genomen heb, blijft bij mij hangen. Nou, die therapie gaf me uitdagingen in de zin van anders dingen leren te bekijken en zo. En dat vond ik wel interessant en boeiend omdat ik gewoon heel erg nieuwsgierig ben. Maar de wetenschap dat ik er altijd mee mag en kan stoppen als ik het niet meer leuk of zinvol vind, heeft me nooit losgelaten. En omdat ik dat zo aangepakt heb, heb ik wel leuke dingen meegemaakt en ook enorm veel dingen geleerd van andere dierbaren die me voorgingen die de stekker er wel voortijdig uittrokken. Er wordt altijd zo geheimzinnig gedaan over doodgaan en sterven dus toen mijn neef stierf op 18 jarige leeftijd in zijn slaap en het voor mij als 7 jarige heel eng leek om dood te gaan in je slaap ben ik gefascineerd geraakt naar wat doodgaan eigenlijk is? Want het was blijkbaar veel verdriet, maar degene die dood was, mijn neef waar ik bij ben gaan kijken leek daar niet zoveel last van te hebben. Dus ik begreep het gewoon niet. En toen stuitte ik op mijn eerste taboe over dood, daar praten mensen niet over omdat ze zelf ook niet weten hoe dat gaat ofzo? Gelukkig was mijn moeder daar heel open in maar kon me daar ook niet altijd bevredigende antwoorden op geven. Dus naast de therapie ben ik gewoon gaan nieuwsgierigen in het leven, en vanwege die therapie kwam ik ook mensen tegen die wel dood wilde. Mijn beste vriend, waar ik een soort van partner in crime was, daar heb ik die opmerking van oer gevoel ook van. Niet leuk om je beste vriend te verliezen, maar dat is misschien wel dat egoïstische gevoel wat de maatschappij je opdringt? Omdat ze het niet willen dat het gebeurt. Het was niet altijd even makkelijk, want zo gunde ik het hem niet, maar het was zijn eigen keuze en hij durfde me in alles mee te nemen. Dus heel veel spijt heb ik er niet van en ben zelfs plaatsvervangend blij voor hem dat het uiteindelijk gelukt is. Tsja ik weet niet, als iemand bij me komt en tegen mij zegt dat deze dood wil, schrik ik niet, ik wil het leren begrijpen en horen wat je ervan denkt te verwachten. En ik zorg voor mezelf, door te zeggen prima dat je dit van plan bent, en dankjewel dat je het even zegt, maar ik wil nog wel wat mooie herinneringen met je maken als dat nog kan? Dus we zijn nog naar de Efteling gegaan en hebben een wensballon opgelaten. Hij heeft het gewoon netjes afgerond en zijn nabestaanden ook met een gerustgesteld gevoel achtergelaten, ook met een beetje meedenken van mij. Ik merkte op, dat het misschien handig zou zijn dat hij ook wat zou uitleggen naar zijn broers en zussen. Hij had namelijk nogal wat eisen voor zijn uitvaart en ik moest uit de wind blijven. Dus zag mezelf niet zo goed, doen alsof het ook nieuw voor mij is, maar toch heel veel wensen nog van hem doorgeven. En dat heeft hij ook gedaan, wel met veel pijn en moeite en Harry Jekkers op de achtergrond. Ik mis hem wel, maar ergens is het ook oké. Wat hem betreft zal ik hem nooit meer zien, want hij wilde ook niks meer na de dood. Dat als ik dood ga, hoef ik hem in ieder geval niet te verwachten om me wegwijs te maken in dood zijn. Een vriendin nog die tegen een trein is aangesprongen en ons mam met haar euthanasie. Ik weet nu in ieder geval wat het beste is wat ik kan doen als ik besluit hier niet meer te willen zijn. En wat niet. En dat voelt geruststellend. Ik heb een escape als ik het helemaal niet meer zie zitten in deze maatschappij. Maar voor nu, ook als de auto tegenvalt, zie ik het helemaal niet zitten om dit pand te verlaten, want ik heb nog 7 katten te overleven, die ik absoluut niet wil overlaten aan de zorgen van een asiel. Dus ik heb nog even, om mijn tijd uit te zitten, want de jongste is van 2019.

Rober Mawson - Lazaruskind Een roman, over keuzes maken, als je dierbare in coma ligt en jij moet besluiten of je door gaat met de behandeling of niet.

Dankjewel voor de tip, doet alleen niks af aan het gevoel dat ik mijn klant ga verliezen. Ik zit nu in fase mooie herinneringen maken met haar. En omdat ik nu een auto heb gekocht, is de mogelijkheid daar dat ik haar kan bezoeken in het ziekenhuis en in het revalidatie centrum. En dat voelt dubbel op een fijne keuze omdat ik nu een auto heb die me daar kan brengen. Wellicht niet professioneel in mijn vak, maar ik houd rekening met mezelf, ik weet dat ik haar uiteindelijk mag gaan loslaten, dus nu heb ik behoefte om haar op te volgen. Dan kan ik beter rouwen, als ze er echt niet meer is omdat ik dan nog heel veel leuke herinneringen met haar heb. Ik ben alleen een beetje bang, door de operatie, de revalidatie en de vele pijnstillers die ze gaat krijgen, waarschijnlijk op geestelijk vlak al eerder mag gaan missen dan haar werkelijke dood. En dan ben ik heel verdrietig, maar heb dan een enorme doos met leuke ervaringen waar ik dan op kan teren. Dat iemand dood gaat en ik deze verlies, heb ik geen controle over, ik heb wel controle over mijn eigen gevoelens bij dit. En dat is, enthousiast en vol energie extra dingen doen en daarmee mooie herinnering maken. Ik ben alleen maar begrenst omdat iedereen denkt dat er teveel druk op mij gelegd wordt en ik teveel druk op mezelf leg. Dat beperkt me, in wat ik eigenlijk zou willen. Herinneringen maken, zodat je iemand ook kan gunnen dat ze weer terug is bij haar overleden man en blij bent met hoeveel plezier ons contact bracht. En ja, dan zal ik ook weer een traan laten. Gewoon omdat ik onder de indruk ben van de mooiheid die er bestond. Ik vind het nogal moeilijk dat ik omdat ik even emotioneel werd, meteen in een soort bescherming gesteld wordt en me een therapeut aangeraden is. En mijn grenzen bewaakt worden. Dat geeft voor mij de boodschap, dat ik weer hard moet zijn en geen tranen mag hebben. Dus als ik nog herinneringen wil maken, vooral niet huilen mag, en hard over moet komen. Empathie of invoelen mag gewoon nie, rot op gevoelend mens, dat is niemands wens. Dus ja wederom haat ik het leven, omdat ik er blijkbaar niet mag zijn. En dan heb ik nu een auto gekocht? Veel plezier voor mijn erfgenamen als ik daadwerkelijk klaar ben met mijn leven.

Goed opgelet! Maar de auto bleek ook heel laag te zijn, dus een dier had geen enkele kans. Voor mij dus extra opletten en ik heb meerder stickers op mijn auto dat ik voor dieren rem. Vroeger werkte dat, behalve die 2 konijntjes die recht in mijn lichten liepen. Gelukkig waren ze meteen dood, want anders was ik met ze naar een dierenarts gereden. Thanks voor je opmerking.

En verder heb ik even een traantje gelaten bij mijn lievelingsklant. Haar mantelzorg nichtje was er ook en die vertelde me dat de laatste MRI scan niet goed was. En dat ze aankomende zondag nog eens onder de scan mocht. Op zondag, klinkt wel heel erg en spoedeisend! Dus ik dacht, dit gaat wel naar het einde toe en afscheid nemen. Want ik dacht aan kanker. Ze kwamen mijn klant de uitslag en de afspraken vertellen en ze waren er alleen om mij te zeggen dat ze wellicht van slag kon zijn. Het is gewoon dat er wervels verschoven zijn en als ze nog eens valt, zenuwen beklemd raken en dat ze daardoor verlamd kan raken. Het plan is, dat ze binnenkort een operatie moet ondergaan en een tijdje in een revalidatie kliniek moet verblijven. Deze klant is heel erg blij met haar zelfstandigheid en is gewoon graag thuis. Dus daar schoot ik van vol. Ik heb gewoon het gevoel dat dit een aflopende zaak is, want als de operatie niet slaagt moet ze naar verzorgingstehuis. Dan gaat het in haar brein gewoon mis, want dat is haar ding niet. Maar mijn klant zegt zelf, dat ze het allemaal zal ondergaan en weer thuis komt wonen. Dus dat hoop ik ook, maar ben wel voor het geval niet, leuke herinneringen met haar.

Dit had ik niet van mezelf verwacht omdat ik zo snel besloot, maar ik heb de auto gekocht! (hihihi, de verkoper was er ook verbaasd over) De verkoper voelde gewoon goed en de auto voldeed vrijwel aan al mijn eisen. Er wordt nu nog een trekhaak achter gezet, ondergaat nog eens een keuring voor verkoop, als daar nog puntjes uitkomen neemt de dealer dat voor zijn rekening en krijgt de auto nog een grote beurt. En ik heb nog een jaar garantie op motorische defecten. Jep, het voelde impulsief, maar ik heb de afgelopen jaren al wel meer naar auto´s gekeken en met dealers gesproken. En altijd mijn voelsprieten daarbij gebruikt en dat was meestal wel kijken maar uiteindelijk niet kopen. Het voelde gewoon goed! En eigenlijk nog steeds. Ik voel nog steeds geen twijfels. Daarvoor had ik geen proefritje nodig ofzo, omdat ik pas weet of de auto niks mankeert, wanneer ik deze gebruik zoals mijn bedoeling is. Namelijk mijn vrienden in Verweggistan bezoeken, zodat je langer in de auto zit. Dan komen mogelijke gebruikersongemakken naar boven in mijn beleving. En daar heb ik die garantie dus voor. Wat me eigenlijk nog meer vertrouwen gaf, is dat de dealer pas na het ondertekenen van het verkoopcontract zei dat er wel meer mensen op de auto hadden gereageerd. Dus niet de druk van een algemene autoverkoper, ja je moet wel snel besluiten want anders is ie weg. En ook gewoon leuk hoe deze de auto liet zien, bij elke vraag die ik stelde moest ie zelf ook even zoeken hoe het werkte. En gaf dat eerlijk toe. Wellicht is dat ook een verkooptechniek, maar voor mij werkt dat wat betreft vertrouwen in de dealer krijgen. Dus ik kijk er met veel plezier naar uit, als ik de auto in gebruik kan nemen, of zaken doen met geen kennis van de auto hebbende en vertrouwende op mijn voelsprieten, of ik uiteindelijk een goede aankoop heb gedaan. Zo niet, dan ben ik een smak geld kwijt, maar erger nog de weg kwijt wat betreft zelfvertrouwen en vertrouwen in mijn voelsprieten. Dan snap ik gewoon even niks meer van het leven en ook niet waarom ik die voelsprieten heb? Ik vond het al lastig genoeg om te accepteren dat ik hsper ben. In mijn beleving toentertijd, moest ik ook echt iets kunnen en ergens een speciale gaven in hebben. Ergens in uitblinken. Maar zo een hsper ben ik gewoon niet, ik voel veel, ik merk veel dingetjes op, en zeg gewoon zomaar iets nuttigs waar een ander iets mee kan of gewoon pure nonsens, waar een ander dan ook weer iets mee kan. Maar als ik doelbewust mijn voelsprieten inzet, dan stopt het. Inmiddels heb ik wel door, dat dingen voelen of dingen kunnen zien, vooral te maken hebben met een soort van overlevingsmechanisme voor mezelf. Dus dat uitbuiten om een ander ook te kunnen helpen, het een dun draadje is tussen je eigen ego voeden en daadwerkelijk iets voor de ander te betekenen. Als ik snel bevestiging kreeg dat het klopte wat ik dacht te zien of te horen en mensen met meer vragen kwamen, dan ging het mis. Dan wilde ik presteren omdat het lekker voelde om iets goed te doen. Jep, ik ben nogal erg in mijn gelijk halen. Als hsper die andere mensen ook wil helpen, is dat een nare valkuil. Ik kan nu wel wat meer loslaten en zien dat iemand soms ook tijd nodig heeft om het zelf te zien. Ik ben nog echt gewoon lerende, en zolang ik lerende ben, kan ik andere niet helpen. Mijn gelijk halen, is dus alleen nog maar van toepassing, als iemand mij aanvalt of benadeeld, dan wil ik gewoon een sorry horen of horen ik ben het niet met je eens. Omdat of daardoor. Een gesprek, niet dat je me dan weg zet als stalker of klager en me negeert. Omdat ik dingen zeg die je niet wil horen. Daar ben ik ook milder in geworden hoor! Maar ja, dat hangt er dus aan vast als de auto aankoop toch tegenvalt. Dan weet ik niet zo goed wat ik nog met mijn voelsprieten aan moet? Want het is nog steeds een hele truc om ze goed te kunnen interpreteren. Maar voor nu, vertrouw ik op ze, want ben nog steeds erg happy over hoe ik gehandeld heb.

Even weer iets anders, want ik ben nu best wel enthousiast, omdat ik morgen naar een auto ga kijken. En hoewel ik nog steeds heel erg van mening ben, dat ik even geen grote aankopen wil doen, omdat mijn voorgaande aankopen nogal teleurstellend waren. Ben en blijf ik toch nieuwsgierig naar hoe dat gesprek met die verkoper gaat zijn, hoe het gaat voelen en of ik het wel doe of niet? Ik heb namelijk geen haast met een auto kopen, ik bedruip me heel goed zonder, maar het zou wel lekker zijn om er eentje voor de deur te hebben staan, zonder dat ik ervoor kilometers moet fietsen. Vooral, als ik zelf ziek ben of mijn huisdieren. Vrienden moesten weer ontzettend om mij lachen, vanwege de vragen die ik opgesteld heb voor de verkoper, dat schijnen ongewone vragen te zijn. Maar voor mij heel belangrijk. Want tsja, of alles motorisch oké is kan ik niet zien dat merk ik pas als ik ermee rijdt. En is afhankelijk van de verkoper (de mogelijk specialist in deze) en met tweedehandsauto´s kan je dat nooit echt zeggen. Het is voor mij dus belangrijk, hoeveel vertrouwen de verkoper heeft in zijn eigen auto en hoeveel garantie deze biedt. Als dat geplamuurd zit met rechtelijke uitzonderingen, dan gaat wat mij betreft de koop niet door. Ik verwacht dus service. En verder is het belangrijk, (daar moesten mijn vrienden enorm om lachen), of deze zelf voor het onderhoud in staat als ik daar de auto koop? Ja, toen ik nog wel een auto had, was het maar moeilijk om nog een betrouwbare garagist te vinden toen de mijne met pensioen ging. Verder moet er in de kofferbak een fiets passen, voor als ik de auto voor onderhoud naar de garage moet brengen, dan hoef ik niemand te vragen en kan ik het gewoon zelf regelen. Verder moet er ruimte zijn, om tenminste 6 kattenmandjes tegelijk te kunnen vervoeren. En als kers op de taart en daar lagen mijn vrienden nog het meest dubbel over. Wil ik er zelf ook, met de banken plat goed in kunnen liggen. Maar omdat zij daar zo om moesten lachen en ik het eigenlijk normale vragen vond, heb ik nog een andere eis gevonden, waar dat voertuig aan moet voldoen, aangezien deze al laag op de weg ligt mogen er geen dingen aan de onderkant uit steken. Gewoon, stel dat ik een konijn of egel tussen mijn 4 wielen krijg, en deze zijn kopje insteekt om mij veilig over deze heen te laten rijden, wil ik niet dat deze alsnog gescalpeerd wordt omdat er dingen uitsteken. Ik vind het al erg genoeg als ik een dier aanrijdt, dus als ik het kan voorkomen doe ik dat graag. Voor de rest, ben ik gewoon benieuwd naar hoe de verkoper voor mij voelt, of ik de deal met hem aan wil gaan of dat ik ervoor kies om nog even verder te kijken? Als deze ook begint met dat ik snel moet kiezen, omdat de auto anders weg is. Dan is deze bij mij aan het verkeerde adres, ik heb namelijk geen haast om een auto te kopen. En verder heb ik slechte ervaringen met impuls aankopen, aankopen onder druk omdat je ze moet hebben omdat je anders niet verder kan. En denken dat je een specialist inhuurt om een klus voor jou te doen en dan uiteindelijk blijkt dat ik er gespecialiseerder van geworden ben dan die degene. Dus ik ben gewoon heel erg benieuwd! Of dit de juiste auto voor mij gaat zijn, de juiste dealer is, waarmee ik zaken wil doen of er toch voor kies om mezelf voorlopig nog met elektrische deelauto`s te behelpen. Spannend is het wel, want ik heb totaal geen verstand van auto´s. De nieuwe niet, met boordcomputers waar je bar weinig zelf nog aan kan maken.

Ja, zoiets is er hier ook, maar noemt anders. Maar herkenbaar hoor! Ik maak ook veel dingen ernaast, mag dan wel niet maar als het een kleine moeite is en groot plezier vind ik dat geen probleem. Tenzij het uit de hand loopt natuurlijk en mensen denken dat ik naast huishoudhulp ook loodgieter ben ofzo. Dat is dan even mijn grenzen weer aangeven en mensen doorverwijzen. Maar dat maakt mijn werk dus ook leuk. En uitdagend.

Ik kan er niks aan doen, maar ik kan soms best ook een vals ding zijn. Mijn deelauto gaf steeds aan dat de bandenspanning bijgesteld moest worden. En het verhuurbedrijf gaf aan dat ik daar niks aan hoefde te doen. Maar ik heb toch maar even de bandenspanning gecheckt van die Kia, tsja, ik weet niet, er drukte iets op dat ventiel waardoor de hele band leegliep. Dus die heeft morgen wel een volle accu maar een platte band. Ik weet niet wat erger is? Ik vind mijn wraak wel grappig, want ik heb niks stukgemaakt alleen maar leeg laten lopen. En dat had niet gekund als er een mega alarm systeem op had gezeten. Want dat heb ik ook geprobeerd, in de hoop dat er dan iemand kwam die me plaats gaf om mijn boeking af te kunnen sluiten. Maar dat konden ze blijkbaar ook niet betalen. Niet kopen dan! Maar daar komen ze morgen achter.

Tsjonge, jonge, ik huurde vandaag weer een elektrische deelauto, en alles ging goed behalve het terugbrengen. Ik kom daar aanrijden en er staat gewoon een kia, niet deelauto op te laden op mijn plek waar ik de auto weer moet afleveren. Met veel omwegen heb ik dat bedrijf kunnen bellen waar ik de auto van huur, om mijn reservatie af te kunnen sluiten. Ik heb wel een foto getrokken van de nummerplaat, want een elektrische auto kopen en dan als oplader de deelauto standplaats gebruiken vind ik geen steil. Als je zelf geen oplader kan kopen ga dan gewoon niet elektrisch rijden sukkel! Ik had ook tijdens mijn rit de melding steeds dat mijn laadkaart opraakte, waarschijnlijk was mr of mrs, die dat op aan het gebruiken was. Deelauto´s handig, maar ik ga toch even naar een eigen kijken weer. Want dan kan ik pesten, oeps per ongeluk in pan gevallen vlak achter jou auto. Nu mag jij even wachten voordat je kan vertrekken.

@Mormel, echt gore en vervuilde huizen zal je nooit gaan krijgen, daar zijn wij huishoudhulpen voor beschermd. Dus schone huizen blijf je poetsen in dit werk. Maar als je gevraagd hebt om moeilijkere mensen om bij te werken, zal dat vast lukken! Dan ga je vast de klanten krijgen, waar andere collega´s het nog geen uur volhouden. En, inderdaad dat vind ik ook de meest leuke mensen om bij te werken, omdat je dan niet alleen met een poetsdoek en stofzuiger hoeft rond te zwabberen om je uren vol te maken, maar eerst vertrouwen moet inwinnen om überhaupt de stofzuiger of poetsgerief te mogen gebruiken. En dus gewoon eerst mag beginnen met mensenwerk. Dus je brein en je gevoel. Als kanttekening mag ik er ook bij zeggen, pas op je tellen daarbij. Want je bent en blijft ten alle tijden huishoudhulp. Je klant kan heel blij zijn met jou aanwezigheid en hoef je niet zoveel van te poetsen, maar deze zijn omgeving kan daar anders over denken en dan krijg je klachten. Of, heb ik zelf nooit meegemaakt, maar van gehoord, iemand met een psychische rugzak, die tegen de huishoudhulp zei je hoeft dit of dat niet te doen en achteraf ging klagen dat ze haar werk niet gedaan had. Puur om het kunnen klagen om met mensen te kunnen praten. Zelf ben ik er nooit door in de problemen gekomen, maar ik ben ook altijd open en eerlijk tegenover zo een klant, dat ik eigenlijk kom om te poetsen, maar als ze willen dat ik bijvoorbeeld een potje scrabbel speel en klets, dat wel van mijn poetstijd afgaat. En dan doe je eigenlijk niks verkeerd en kan je dat ook goed uitleggen mocht er wel een klacht van komen. Ik heb 1 mannelijke collega in dit werk en die verteld vaak dat nieuwe klanten altijd even moeten wennen aan dat er een man het huishouden komt doen. Ook weer zo een vooroordeel vrouwen kunnen poetsen mannen niet. Hij moet zich blijkbaar extra bewijzen. Aangezien je aangaf dat je ook pas begonnen bent, ervaar jij die verbazing ook? Ja, ik ben weer ontzettend nieuwsgierig. Verder, is mijn guilty pleasure qua carrière in de schoonmaak, huizen schoonmaken die dermate vervuild zijn dat je ze alleen nog maar kan betreden met een beschermend pak en mondmasker en het zo schoon te krijgen dat degene die zo van het padje afgeraakt is daar weer lekker kan wonen. En ja daarna wil ik daar nog heel lang huishoudhulp zijn. Maar mijn werkgever gaf me al aan, zulke klanten hebben we niet. Bij een hele goede vriend van mij, kwam het een beetje in de richting dat ik dat kon doen, hij is een kluizenaar en werd aangereden en zat opeens met een open beenbreuk thuis die verzorgd moest worden. Ik had al vaak gezegd, zal ik je helpen opruimen ofzo, maar dat hoefde nooit niet. Maar toen de verpleegkundigen zelfs weigerde om zijn huis te betreden omdat het zo goor was en zijn wond dus ook niet gingen verzorgen. Toen mocht ik met een paar andere vrienden komen om de ergste goorheid daar weg te halen. Zodat hij geholpen kon worden. Maar was zwaar en moeilijk voor hem, en voor mij ook, want bij die vuilheid had je echt enorm heftige schoonmaakmiddelen nodig en die had ik niet. Dus ik vond dat ik faalde, omdat ik het niet zo schoon achter kon laten als dat ik voor ogen had. Maar daardoor heeft hij nu wel een huishoudhulp in dienst kunnen nemen die niet meteen heel hard weggelopen is. Ik blijf erbij, een heel goor huis wil ik nog steeds een keer schoonmaken, maar niet van iemand waar ik om geef. En wel met de juiste middelen daarvoor. En ook niet dat die persoon daar nog zit, die ontmoet ik later dan wel. Want het was voor mij ook heel pijnlijk en verdrietig om te zien, hoe mijn beste maat daar geblesseerd zat met zijn been omhoog, en het zelfs moeilijk vond om andere vrienden, alleen maar stapels met oud papier, oude dozen en verpakkingsmateriaal zonder pardon in een aanhanger gooide en afvoerde naar de stort. Het was niet meer, ik ben gewoon vergeten om het oud papier buiten te zetten, voor hem waren al die lege dozen ook iets geworden. Best wel heftig dus dat die mensen er zo mee omgingen. Nou ja ons bondje staat nog steeds, hij wil nog steeds met mij trouwen als alle homo´s tegen de muur een kogel krijgen. Een andere vrouw zou zich benadeeld voelen, als dat gezegd zou worden. Ik niet, want vanwege homofobie is onze vriendschap ontstaan. Ik weet niet, dat is allemaal achteraf gedacht en mag ik nog eens vragen. Maar ik was pas net lid bij een studentenvereniging en toen kwam hij ineens aanzetten, met de boodschap alle homo´s en lesbo´s moeten tegen de muur en een kogel krijgen. Behalve dat ik zelf nog aan het ontdekken was van welke kant ik was, was ik gewoon opgevoed met alles is normaal. Ik had lesbische tantes en homo ooms, gekleurde mensen kwamen ook gewoon bij ons over de vloer. En totdat ik mijn 14de jaar in ging, was dat normaal voor mij en zag ik totaal geen verschil. Toen pas kreeg ik te maken met discriminatie, toen ik met een vriendje de stad in ging en iedereen zei hij is bruin. Toen zag ik pas echt dat hij bruin was, maar begreep het eigenlijk nog niet. Want ik had wel gezien dat hij donkerder was dan ik, maar bruin zijn is toch de mode dus waarom zo moeilijk doen? Maar blijkbaar mocht ik als blanke niet naast een gekleurd mens lopen. Dat kon me een worst wezen, maar uiteindelijk is het wel misgegaan. Ik ben pispaaltje geworden en heel veel gepest en de ouders van mijn vriend, die jehova waren vonden het niet goed meer dat wij vrienden bleven. En toen pas, ben ik verschillen gaan zien, en vind ik nog steeds geen leuke ontdekking. Ik zie de mensen liever zoals ik ze vroeger zag. Maar die vriend van mij, alle homo´s moeten een kogel krijgen. Ik hate hem, totdat hij op een keer binnen kwam en ik zuchtte van tsjonge is die klootzak ook weer hier. En iemand me vroeg waarom haat je hem? En ik zei, hij haat homo´s en lesbo´s en anders denkende mensen, en toen lachte ze me uit omdat hij zelf homo was. En ja ik kon er zelf ook om lachen, maar de strijd is pas over als ik dan gewoon tegen je kan zeggen dat je een lul bent dat je mij zo in de zeik genomen hebt, dus dat heb ik gedaan. En dat vond hij weer zo grappig, omdat hij nooit weerwoord had gehad. En toen werden we niet de beste vrienden, maar als de nood aan de man is, wel de beste huwelijkspartners in crime

Dankjewel voor jullie reacties! Vooral dat jullie er iets in herkennen word ik best wel blij van en hetgeen wat ik probeer onder woorden te brengen, eigenlijk aanvullen met jullie eigen ontdekkingen en ervaringen geeft me een gevoel dat ik even heel goed gehoord en begrepen ben. En dus niet altijd, ook weer zo een vooroordeel de zagende en zeurende poetsvrouw ben. Volgens mij hebben jullie allebei, @Mormel en @Lonster1 de dingen die ik even achterwegen liet perfect ook aangehaald in jullie eigen ervaring. Mijn dank hiervoor! Dat doet me deugd, omdat ik met mijn collega poetshulpen die ik soms ontmoet bij opleidingen, eigenlijk niet verder kom dan dat iedereen zijn beklag doet over klanten en aangeven hoe ze voor zichzelf opgekomen zijn. Ook boeiend om te horen soms, maar in zulke situaties kom ik eigenlijk vrijwel nooit meer, omdat ik behoorlijk selectief ben in mijn klanten en vaak zelf al snel door heb dat de samenwerking met deze persoon niet werkbaar is voor mij. Tsja ik weet niet, voelsprieten, lang asielwerk gedaan dus met mens en dier gewerkt en gewoon iets heel basaal of banaals (of geef het juiste woord, want kan er effe niet opkomen) gewoon dat ik het hele huis niet leuk vind om in te werken en het huis en dus de mensen ook geen fijne geur vind hebben. Dan geef ik het nog wel een kans, maar zeg ook alvast zoek maar even een andere klant tegen het poetsbureau. Want uiteindelijk gaat het dan ook botsten. Dus meestal kan ik alleen maar zeggen tegen mijn collega´s dat ik leuke en makkelijke klanten heb, tsja en dan kom je echt niet verder in gesprek. Dus leuk die verhalen van jullie te horen! Er zijn er dus meer!

Dankjewel, voor je open en eerlijkheid. Mormel. Het is niet dat het me verder niet boeit ofzo, maar lijkt me gewoon beter om het te lezen en verder niks mee te doen. Jou rot toch op opmerking in acht te nemend. Behalve dan, dat ik je wel sterkte en succes blijf wensen en verdere verslagen van je hoop te lezen. Dat is eigenlijk alles.

Tjeetje, ik schaam me er altijd voor als ik mag zeggen dat mijn werk huishoudhulp is. Omdat het ongeschoold werk is, denken mensen vaak dat je dan ook dom bent en zo en dat vind ik er lastig aan. Vooroordelen dus. En ja schoonmaken vind ik ronduit saai en zal ook nooit veranderen verwacht ik, maar wat uitdagend aan deze job is, is de omgang met mensen. En deze week werd het me weer eens haarfijn duidelijk. Dat ik met dat stomme poetswerk, eigen gewoon hetzelfde mag doen als een soort van maatschappelijk werker, waar ik een diploma voor heb, alleen geen verslagen hoef te schrijven en verantwoording af hoef te leggen aan mijn meerdere. Dus er eigenlijk gewoon puur voor die mens mag zijn, qua luisteren, qua zijn. Niet de druk voel dat ik moet presteren en het gevoel van iemand willen redden er ook niet is. De grenzen waarin ik mag werken zijn duidelijker, waardoor ik dingen sneller los kan laten en daardoor veel productiever kan zijn. Van bovenaf opgelegde beperkingen opgelegd krijgen, werkt voor mij gewoon niet. Maar vanuit, een soort van beperking, zoals huishoudhulp zijn en daardoor eigenlijk geen verantwoording mogen nemen over heftige zaken vind ik heel prettig. Dan kan ik bijvoorbeeld wel gewoon zeggen wat ik denk, maar hoeft er niet zoveel meegedaan te worden. Kan ik ook gewoon oefenen en zo en mezelf beter leren kennen. Vandaag hoorde ik bijvoorbeeld van een klant, dat deze weer een terugval had in de anorexia, gewoon omdat ik opmerkte dat ik haar wel erg mager geworden vond. Ik weet van haar dat ze problemen heeft met haar kunstgebit en daardoor alleen zacht eten kan eten, dus daar refereerde ik eigenlijk aan. Maar wat ik dan heel erg bijzonder vind, is dat deze dit dan met me deelt. Omdat ze het nog maar pas tegen haar man had gezegd en mij nu ook in vertrouwen nam. En haar kinderen het niet wil vertellen. Dat ze het met me durft te delen vind ik al speciaal, maar wat ik merkte aan mezelf vond ik ook wel bijzonder. Ik hoorde het gewoon en had niet zoiets nu moet ik je gaan helpen. Eerder dat ik het gewoon aannam en nieuwsgierige vragen ging stellen. Of gewoon geïnteresseerde vragen stelde. Dat had ik zelf niet zo door, maar dat gaf deze me later wel aan dat ik deze gewoon heb kunnen laten praten en deze zijn verhaal heb kunnen laten doen. Natuurlijk vind ik het wel erg en hoop ik dat het beter gaat, maar dat is niet aan mij om er iets mee te doen. En ja, dan denk ik, huishoudhulp zijn is niet zo schaamtevol ook weer niet, zonder autoriteiten boven mij, verantwoordelijkheden en dergelijke, kan ik met dit werk soms ook gewoon even weer mijn talenten benutten. En dan voel ik me toch best wel weer nuttig. Under cover, mag ik dan toch een beetje mensen helpen en mezelf ook. Want gaat op een super veilige manier. En ja dat maakt mijn werk dan weer heel bijzonder. Ik poets voor de kost om mijn rekeningen te kunnen betalen en wat ik ernaast doe verrijkt mijn leven. En daar heeft mijn baas niks mee te maken, enkel mijn klanten die me daar in toelaten. Dus eigenlijk heb ik niks om over te klagen of me voor te schamen.

Tsjonge, van de pil kun je dus ook niet op aan! Daarom had ik het dus zo lastig! Een doodgewone PMS waar ik effe geen rekening mee gehouden had. Maar en van me af schrijven en daarna in bed gaan liggen heeft me in de veilige zone gehouden.

Cru komt het niet op me over, wel kort, bondig en concreet. Qua moeders verliezen, ligt bij mij nogal gevoelig, maar dat is mijn ding gewoon dus ga ik je verder niet mee vermoeien. Ik weet immers niet hoe de relatie met je moeder is etc. Ik ben wel heel benieuwd en nieuwsgierig, naar hoe dat in combinatie met stoppen zo werkbaar gaat zijn voor jou? Dus als je goesting hebt deel erover. Zo niet, ook oké! Veel succes en sterkte!

Poison

Afspraken maken om een bepaald boek te lezen en als groep te lezen voelt ook niet lekker voor mij. Maar als ik een goed boek gelezen heb in mijn ogen vind ik het wel leuk om er verder over te praten. En daarom geef ik ze dan door. En hoor later graag hoe de ander het ontvangen heeft. Dus de titel is nog niet helemaal naar wens, wat mij betreft. Ik vind het gewoon heel leuk, om te horen hoe een ander dat boek beleefd heeft. Maar misschien is dat er ook wel op het boekendraadje en zoek ik soms gewoon te ver?