Spud

Waar ben jij Mormel?

@Reacher, wat uitleg, mijn moeder kreeg de diagnose van dementie en ze wilde die gifbeker gewoon niet uitdrinken en ik eerlijk gezegd ook niet. Dus vond de keuze van mijn mam eigenlijk heel oké dat ze voor euthanasie koos. Was allemaal niet simpel en ik heb nog mooie herinneringen met mijn moeder kunnen maken; Maar vooral het onbegrip naar mijn moeder toe toen het duidelijk was dat ze wel geholpen zou worden. Heeft van mij, echt een slechte kenauw dochter gemaakt. Het is al niet simpel om afscheid te nemen van elkaar, maar dan ook nog eens er altijd op aangesproken te worden dat je moeder laf was en zo. Gaat er bij mij niet in, ik weet nu inmiddels hoe lastig het voor mijn moeder was om toch bij haar besluit te blijven staan. Omdat toen ze dat gedaan had, ik onderhand eens door kreeg hoeveel moeite ze gedaan heeft om te functioneren nog. Mijn moeder was dementer dan dat iedereen ingeschat had, ze had zich enorm groot gehouden. En voor mij kunnen en mogen meningsverschillen zijn maar geef mijn mam daar niet de schuld van. Omdat je totaal geen match voelt met gevoelens of beleving ofzo. Ja ik nam het persoonlijk op, hoeft niet, ik ben er ook wel weer bij Reacher, maar ben blij dat ik het gezegd heb.

Dit is toch Mormel zijn draad? Houd je mening dus even voor je en lees en luister gewoon. als je dat schrijft naar aanleiding van mijn verhaal over mijn moeder. Dan mag je voor mij ter plekke doodvallen. En aangezien we het over de dood hebben hier, ben ik benieuwd hoe dat je bevalt?

Waar kan ik de discussie van Mormel dan nog vinden? Toevallig droomde ik vannacht over mijn eigen euthanasie en was gewoon heel raar, je weet dat je gaat dan, wil niet zielig gevonden worden en twijfelt nog steeds aan de belofte. Want als je iedereen weer ziet sukkelen en verdrietig zijn gun je iedereen het toch wel het beste. Wat ik eruit haal is dat mijn moeder het ook niet makkelijk had toen ze voor haar euthanasie koos. dus dan toch nog doodgaan is een wel doordachte keuze. En heel anders dan zelfdoding. Het lijkt ook een eenmalige kans te zijn om te mogen gaan. teminste in mijn droom wel, ik had de keuze om toch te blijven en ervoor te gaan dat iedereen over me heen zou vallen omdat ik ze voor niks ongerust had gemaakt of ik zette mijn plan door. Ik heb mijn plan doorgezet, ik heb die euthanasie genomen. En was heel lastig! want toen kon ik me nergens meer mee moeien en zag ik veel verdriet. Het was maar een droom maar ik droom dit liever dan andere dromen.

Waarom is het draadje van Mormel weggehaald? Ik kopieer mijn teksten niet. Dus zeg ik het nog eens. Over de dood praten rust een taboe op. En Mormel opende een draadje over de dood. Ik ben van mening dat je daar juist wel over mag kunnen praten omdat het ons allemaal weleens overkomt. Waarom zou je gewoon niet open kunnen praten over je doodswens? Of over de dood? Volgens mij is dat een duidelijke hulpvraag op zichzelf, maar willen therapeuten altijd meer. Ik vind dat mormel dat best mag vragen dus zet dat draadje weer terug aub.

Interessant onderwerp de dood. Vanaf dat ik met de dood te maken kreeg en daar bang voor was, ben ik altijd wel heel erg nieuwsgierig geweest naar wat doodgaan eigenlijk was en betekende? Ik kan wel zeggen dat ik mijn angst voor de dood eigenlijk heb kunnen overwinnen door gefascineerd te raken over de dood met heel zijn mysteries. (niemand kan je echt zeggen hoe doodgaan eigenlijk is) Ik ben er in ieder geval niet meer bang voor. En ja ik heb ook weleens over zelfdoding nagedacht. Maar omdat je nooit zeker weet hoe dat dan weer zit? En of dat dan wel voldoet aan je wensen? Omdat er wel veel verteld wordt over dood maar niemand kan vertellen hoe het is. Had ik toch altijd wel zoiets van, tsja dat is wel onzeker heb ik nog meer zin in meer onzekerheden? De enige zekerheid die de dood je geeft, is de zekerheid dat het je ooit eens overkomt. Daar heb je eigenlijk niks over te zeggen. Wat de dood wel vaak doet, als je het zo mag noemen. Als ik deze een soort van regie wil geven. Is boelveel afwijzen. Want als je aan zelfdoding doet, wordt je heel vaak afgewezen. En heb je weer een sticker van de suïcidale. Dus in mijn beleving is de dood overal en ook nergens. En ook heel erg kieskeurig. En ook wel behoorlijk hard. Ik bedoel, deze kapt mensen af die het zelf willen en mensen die het niet willen wel af. En daardoor is de dood, voor mij een soort van iets geworden wat niet aan te raken voelt, net zoals god en Allah en nog meer goden. Gewoon het geloof op dezelfde hoop. Ik ben dus van mening dat er wel over de dood gesproken mag worden. Want het leeft wel over ons mensen. Ik denk niet echt dat de dood een persoonlijkheid is of een god. Ik denk altijd wel dat we er vaker en beter over kunnen leren praten omdat we dat allemaal meemaken. Verlies, hoop, uitvlucht en van dies meer. Iedereen vermijd gewoon de dood, als we dat nu eens niet meer zouden doen? En open over de dood praten? Zou dat niet helpend zijn? Voor mij helpt dat wel in ieder geval. Succes Mormel

Het Sanatorium - Sarah Pearse Literaire thriller, stond erop. Het verhaal is wel spannend maar zo heel literair kwam het niet op me over en ik heb ook niet met stress en een spannende gevoel de pagina´s gelezen. Eerder gewoon omdat het makkelijk te lezen was en mijn nieuwsgierigheid triggerde. Leuke plottwist, alleen het eind riekt naar een vervolg en hoewel ik nieuwsgierig ben naar dat, was de plottwist net niet goed genoeg voor mij dat ik nu niet echt de neiging voel om het mogelijke tweede deel te gaan zoeken. Ik ben weer toe aan een reallife boek. En ben nu bezig met : een haas in huis - Chloe Dalton

Prima, maar mij niet gezien hoor! In mijn huidige beroep huishoudhulp kan ik dat ook allemaal kwijt dus daar ga ik op verder borduren. En verder als ik dan extra inkomsten zou willen/nodig lijk te hebben. Dan zie ik mezelf toch meer als vakkenvuller in een winkel, of verantwoordelijke voor een groente afdeling of zoiets. En ver van mens en dier hulpverlening, wel leren maar niet steeds examens af te hoeven leggen. En een gepaste afstand hebben, namelijk wel 9 tot 5. Toch met en voor mensen en dieren en gelijker tijd ervaring opdoen met groenten en fruit. Me druk maken over het welzijn, van mezelf, dieren en de andere mens. Heb ik behalve minder tijd daarvoor, wellicht wat meer overzicht, waardoor ik beter word in mijn doel en geloof in het leven.

pfff, hoe had ik ooit kunnen denken dat een taak als gezinshulp me beter zou passen? Wel tof dat ik het even heb kunnen proeven van hoe het daar werkt. Om tot de conclusie te komen dat dat totaal niet bij me past. Behalve dat ze niet meer kunnen doen dan ik als poetshulp worden ze ook nog eens geremd in echt contact te kunnen maken met hun klant. Want ze krijgen geen vast klanten. Mijn lievelingsklant maakt daar nu gebruik van, en met mijn 2 uur extra voel ik me een gezegend mens om dat mogen doen. Maar ik heb ook eerlijk tegen haar gezegd, als je meer aan de gezinshulp hebt dat geef ik met alle plezier mijn 2 uur extra terug aan jou en blijf ik je vrolijke poetshulp. Als ze maar even op haar eigen portemonnee let. En vandaag kwam de nieuwe gezinshulp dan, en ja in de eerste instantie voelde ik wel vrees voor mijn job, maar hoe verder het gesprek duurde voelde ik eigenlijk geen concurrentie meer. Behalve dat ze dan een diploma verzorgende hebben, bestaan hun taken uit hetzelfde als die van mij. Alleen zijn zij begrensder. Ze mogen geen echt contact aangaan met hun klanten. Ik ben benieuwd wat mijn klant ervan gevonden heeft? Maar ik miste nogal de interesse in mijn klant want ze was hoofdzakelijk met mij aan het babbelen omdat we dezelfde hobby hebben. Namelijk geocashen. En uiteindelijk kwam de aap ook uit de mouw, ze was een vlinder dus mijn klant zou dit gesprek nog eens mogen voeren met de volgende. Totaal geen concurrentie dus en heeft het totaal geen zin om een opleiding voor verzorgende te volgen. Aangezien ik alles mag doen wat zij ook mag doen en nog een beetje meer, namelijk echt contact maken de klant. Een band met ze aangaan. Ik denk dus dat als ik nog extra geld wil bij verdienen, ik het toch beter kan zoeken als vakkenvuller in een supermarkt ofzo. Geen diploma voor nodig, en trek ik beter dan een baas mij gaat zeggen dat ik niet meer bij mijn klant mag komen omdat ik er te persoonlijk mee omga. Volgende week ga ik weer poetsen, dan is gezinshulp 2 weer geweest. Ik ben benieuwd wat mijn klant ervan vind? Voor vandaag, ben ik niet alleen boodschappenhaler en huishoudklusser geweest, maar ook een soort van agenda beheerder dat mijn klant op tijd bij haar afspraak kwam en soort van portier die ze zachtjes naar buiten schoof want ze bleef maar bezig met geocashen. En toen ze eenmaal mijn klant op de plek van bestemming had gebracht. Kwam ze terug onder het mom mij te helpen. Dus soort van leidinggevende ook. Maar eigenlijk was het om mij beter te leren kennen want ze zoekt waarschijnlijk nog een geocash maatje. In tegenstelling tot mijn klant, wilde ze wel persoonlijk contact met mij. Ik vind dat best raar. Alhoewel, jup ik kan best dominant overkomen als ik zeker ben van mijn zaken. Dus kan ook hielen likken geweest zijn om beter over te komen bij mijn klant. Jammer maar helaas, mijn klant bepaald zelf en laat ik ook los. Ik hoor het wel weer. Maar weet nu wel dat dat dus echt niet bij me past. Dan ga ik weer een baas boven me hebben die gaat zeggen met wie ik wel of niet mag omgaan en hoe. Met mijn autoriteitsprobleem gaat dat enorm mislopen. Met een nare nasmaak voor mezelf op het eind. Lekker ver van weg blijven Spud, ik blijf veel liever doen wat ik nu al kan doen en accepteren dat ik soms dat niet kan doen wat ik wel graag over zou hebben. Dikke kruis in mogelijk verzorgende worden.

Frank van Laecke - Confidenties van een seriemoordenaar Is eveneens bewerkt als theatermonoloog. Mijn oprechte mening, boeiend boek ik heb het in 1 ruk uitgelezen. Maar heb volgens mij qua literair en geschiedkundig nog een heleboel gemist. Wat me erg jammer lijkt. Ik zou de monoloog ook wel graag zien maar denk dat ik er qua diepgang nog steeds niet alles van snap en dus mis. Verder wel een aanrader om te lezen.

Ik heb de grote baas gesproken, die gaat nu weer een technieker sturen maar bovenstaande persoon mag daarvoor een afspraak maken. Aangezien ik daar niet zoveel vertrouwen in heb, heb ik maar weer een mail gestuurd met het verzoek om zelf die afspraak maar in te plannen. Verder heb ik er niet zoveel vertrouwen meer in dat het nu wel opgelost gaat worden. Dus overweeg om maar gewoon te dealen met een miskoop. Maar wel een eerlijke review achter te laten, zoals dat dit bedrijf inmiddels niet meer kan waarmaken wat het verkoopt. Ik begin het gewoon een beetje moe te worden en verspilling van tijd. Ik zou graag verder gaan met mijn verbouwingen, maar zolang ik niet met zekerheid kan zeggen dat ik een miskoop heb gedaan kan ik geen nieuwe plannen maken. Terwijl die plannen er al wel zijn in mijn brein. Laatste kans dus.

Pfff, ik word zelf moe van mijn directheid en temperament, want in plaats van voor mezelf op te komen met een scherpe tong. Zeg ik tegen mezelf houdt je grote bek Spud! Dat gebeurt wanneer het stoom onderhand uit mijn oren komt. Ik weet ook wel dat dat niks oplost maar pfff mensen maken het je wel moeilijk hoor. Ik bedoel maar, dat gaskachelprobleem, de grote baas zou me terugbellen maar gebeurde niet, dus ik denk ik bel zelf nog maar eens. Dus ik vraag naar des betreffend persoon, die is er niet en ik kan in de namiddag terugbellen want dan is deze er mogelijk wel. Toevallig lukt me dat niet, dus ik vraag zou je een notitie willen maken met een terugbel verzoek wanneer hij zou kunnen? En toen kwam het stoom uit mijn oren. Nee, ik werk maar tot 12 uur en ik denk niet dat ze een notitie van mij zien. Dus bel maar gewoon terug.

Thanks voor de tip @Mormel, gelukkig is L wel geneigd om links van je te blijven lopen dus dat is ook wel te doen om tegen het verkeer in te lopen. Maar ik mijdt het verkeer liever met haar omdat ze een rare hersenkronkel in dat koppie heeft qua luidruchtige motoren, auto´s en tractoren in het verleden flipte ze dan helemaal en viel zo een ding gewoon aan. Dus ja 2x aangereden geweest maar niks van geleerd. Nu ze doof is heeft ze dat nog, dus ja dan zoek ik het liefst gewoon wat rustigere straten op met minder verkeer als het dan toch moet. Dat zijn meestal bospaden met een verhard 2 baan fietspad er naast, dus dat maakt het lastig om altijd tegen het verkeer in te lopen. Ja, hoor! Ik mag altijd met haar gaan wandelen als ik dat wil. Verder is L een bordercolli dus sowieso wel erg aan je benen plakkerig en je steeds in de gaten houdend. Ze heeft maar een kort lijntje dus ik vind wel dat ze soms even los zou mogen kunnen lopen, en dat mag ook van de eigenaars. Maar ik blijf het altijd spannend vinden, mocht er iets onverwachts gebeuren en ze schrikt van iets. Dan kan ik haar niet geruststellen via mijn stem of terugroepen. Ik vroeg me af of dat nog dingetjes voor waren? Met enkel dove katten van mij, leerde ik ze met trillingen op de vloer geruststellen of voorbereiden op iets. Maar in een bos gaat dat niet zo. Ik ga gewoon eens kijken of ik zo een lange lijn kan krijgen die ze ook gebruiken om hulphonden te trainen. Kan je de hond ook een los gevoel geven maar zit toch vast. Zo een flexi vind ik namelijk 3x niks, omdat ik altijd bang ben dat de lijn breekt. Of in de knoop raakt of blokkeert.

En joepie ik kreeg een afleidingskans! Mijn buren vroegen of ik met hun hond wilde gaan wandelen omdat ze toch wel erg lang alleen zou zijn anders. Dat heb ik met beiden handen aangenomen. Dus gisteren lekker gewandeld in het bos hier, nog beloerd door reeën, de hond werd er niet koud of warm van maar ik werd daar wel happy van! Ik merkte tijdens de wandeling wel dat L stokdoof is, maar dat compenseert ze dan met steeds de focus op jou te houden. Dus op overzichtelijke stukken, kale stukken durfde ik haar ook wel los te laten. Ik heb nog even op trampoline met haar gespeeld en kwam helemaal zen en vol energie weer thuis. Dus wat mij betreft voor herhaling vatbaar. Trouwens over die doofheid, vatte mijn buurman het leuk samen. L luistert heel goed! Alleen is ze stokdoof. En dan ook echt gediagnosticeerd door de dierenarts, want er zijn natuurlijk ook Oost-Indisch doven honden. (effe de betekenis weer opzoeken, want ik gebruik deze uitdrukking ook heel vaak maar weet eigenlijk de oorsprong er niet meer van) Best jammer! Want L is nog maar pas 6 jaar. Dus echt nog niet zo oud. En nu al haar halve gebit kwijt en ook nog eens doof. Dat gebit is een erfelijke afwijking, niet dat ze heel hard op stenen of stokken bijt zeg maar. Een oude hond in een jong jasje. Ik vind het wel uitdagend om met haar om te gaan. Ik blijf gewoon tegen haar praten, terwijl ik weet dat ze me niet hoort. Maar ergens denk ik dan als ik dat zeg denk ik dat ook dus dat kan ze misschien wel lezen? En het vergt ook wat creativiteit bij jezelf om om te gaan met een handicap en dat leidt me gewoon af van de wereldste nonsens. Dus ja erg boeiend, interessant en helpend voor mij. En ja, ik weet niet hoor! Ik kwam vandaag weer poetsen bij mijn buren want ja ik ben daar ook poetshulp, L kwam meteen na het koekje wat ik haar altijd geef als ik binnenkom aan met haar lijn. Dus ik neem aan dat ze het ook heel erg leuk gevonden heeft gisteren. Ik heb eigenlijk niet zoveel kennis van honden, zou iemand mij kunnen adviseren hoe ik verder met haar doofheid om kan gaan en waar ik rekening mee mag houden? Want we liepen een stukje over een fietspad en ik hoor die fietsers natuurlijk wel aankomen maar zij niet. En als ik dat niet op tijd gemerkt had en dus ze voordat ik haar kon waarschuwen en afleiden werd ze toch wel een beetje angstig. Een bordje misschien op mijn rug? Dove hond, kan u zich een paar minuten voordat u ons passeert alert maken op uw komst? Wil ik best doen hoor!

En verder kruipt het hart waar het niet gaan kan. Ik begin weer contact te krijgen met mijn oude dierenwereldje en heb weer zin om op pad te gaan om katten te vangen. Maar beter zou ik het niet doen. Ik weet dat het me heel veel kruim kost, ook heel veel geld en meestal uitloopt op teleurstellingen. En mogelijk boelveel extra katten. Maar toch kan ik het niet laten, als ik hoor dat er een kat in een woonwijk zit en daar de kattenvanger niet veel meer kan doen dan ophalen, neutraliseren, checken op een chip en dan weer terugplaatsen. De chip verplichting is leuk bedacht, maar er zitten wat haken en ogen aan. Als eigenaar moet je tenminste 1x zelf inloggen op de diverse pagina´s om je privé gegevens openbaar te maken. Vanwege privé redenen moet je dat zelf doen, maar dat wordt niet bij die chip zetten gezegd. Ik ben daar zelf ook ingestonken en kwam daarachter toen ik een kat van mezelf kwijt was. Sindsdien hamer ik er elke keer op en check ook elke kat die ik laat chippen. Verder zijn alle chipregistratiesystemen nog niet op elkaar aangesloten dus zou je eigenlijk bij elk systeem de chip moeten registreren maar dat kan niet. Dus ja, fijn als we een kat met chip vangen, dan weet je tenminste dat het geen wilde kat is. Maar verder als je de verzorger niet kan benaderen omdat de gegevens niet geregistreerd zijn, heb je eigenlijk nog niks. Gelukkig komt zo een kat niet meer op straat, maar gaat het asiel in. Ik ben dan zo een gek, die tig sites gaat doorzoeken van vermiste dieren in binnen en buitenland. Maar op 1x na heb ik nooit een bevredigende match gevonden. Dus een chip ontdekt is voor mij niet meer een joepie! Ook al heb ik mijn katten allemaal laten chippen kan ik niet zeggen dat ik daar zo een voorstander van ben. En vertrouwen heb dat ik ze daardoor ooit terug zal vinden als ze vermist raken. Van verwilderd, heb ik van mijn katten sociale en nieuwsgierige katten weten te maken, dus is echt niet gek en al vaak gebeurd, dat iemand die mij bij een klus kwam helpen en de bus open liet staan, later weer terug kwam omdat er een kat meegereden was. Dat zijn dan lieve en diervriendelijke mensen, maar ik bestel ook vaak pakketten, ik denk niet dat die mensen überhaupt weten waar die kat vandaan komt maar ook de tijd niet hebben om even terug te rijden. Dan ben ik mijn kat dus ook kwijt. Omdat de systemen onderling niet werken en ik zo dom was om juist op dat moment mijn kat niet binnen te kunnen houden. En ja dan heb je honden en katten, waarbij gruwelijk de chip eerst uit het dier is verwijderd en daarna gedumpt. Dan mag je eerst zo een kneusjes proberen te redden en daarna nogmaals in een asiel brengen. Nee, ik denk dat ik het niet meer ga doen. Maar ik weet het zo net nog niet. Ja ik twijfel.

Automatische mail, en ik heb mijn verontschuldigingen al gekregen. Maar als mijn naam eronder zou staan zou ik ook even kijken hoe ik weer zelf controle zou kunnen krijgen over die mail? Misschien snap ik er geen snars van hoor! Maar toen ik nog een bedrijf had, en een ontevreden klant had, stuurde ik deze zeker geen links om een review achter laten totdat ik het probleem gewoon oplost had. Maar dat is maar een kleinigheidje, ik ben inmiddels soort van digibeet en voer geen zaak meer. Gewoon omdat de zaak doorverkopen, de inzet terugbetaalde en de klanten deftig achtergelaten werden. We hadden een concept op de markt gebracht, wat goed werkte. En een leuke leerschool voor mij. En een ego strelende ervaring, omdat de grote baas van Yap Yum toentertijd nog even de voicemail insprak om zijn excuses te maken naar mij toe, omdat hij vond dat hij me lelijk te woord gestaan had en me complimenten gaf dat ik zo vriendelijk was gebleven. Ik wist niet dat ze toen in een faillissement zaten en dat het zo heftig was. Ik was gewoon rondvraag aan het doen of ze interesse hadden in ons idee? En mee wilde doen? Vele documentaires later en jaren later, blijf ik het kei tof vinden dat zo een man de moeite nam om een voicemail in te spreken en zijn excuses te maken. Want daar had hij zijn energie niet in hoeven te steken. Ben hem daar nog altijd dankbaar voor en stiekem ook heel blij dat hij nee zei.

Hilarisch hoor! Ik sta nu weer in contact met de vader en die komt dinsdag kijken wat er nu exact aan de hand is. En vervolgens krijg ik van de dochter een mail met een link waar ik mij review achter mag laten. Voor nu een hele slechte dus ik snap niet zo goed waarom ze dit doet?

Liever dat je dan aandacht inroept voor het welzijn van mijn katten. Heel eerlijk gezegd, ik vind het best prima om dood te gaan, ik zou het alleen heel jammer vinden dat mijn katten daardoor de dupe worden. Ik heb ze juist uit een asiel gehaald om ze minder stress te geven en dan moeten ze daar opnieuw naartoe omdat ik dood ben. Dat ga ik nog het stomste vinden als ik onverwachts doodga. Laat de verwilderde vrij, die kunnen voor zichzelf zorgen, maar de oudjes en de kneuzen geef ze maar een spuitje en cremeer ze maar met mij. Dat mag niet, maar blijf tot hun dood niet leuren met ze. Want anders blijf ik spoken.

Tsja, ik heb een opa die aan longkanker gestorven is. Hij ging naar de dokter omdat hij last van zijn bekken had en toen stelde de dokter voor om hem helemaal te onderzoeken aangezien hij al jaren niet meer bij de dokter was geweest. Dat vond mijn opa goed en zo doende kwamen ze een plekje tegen op zijn longen. Ik weet niet het waren toen nog de jaren tachtig waarbij bestraling er net was, dus zijn hem meteen gaan bestralen. Met als resultaat dat mijn opa en verbrande longen had en zijn bekken nog steeds pijn deden. Mijn opa rookte ook, maar een gedraaide peuk kon hij niet meer roken. Mijn pa heeft hem toen weed gegeven behalve dat hij dat wel kon roken had hij ook minder pijn. Hij is dood gevonden op zijn ziekenhuisbed met kleingeld in zijn zak, het verhaal ging dus ook de ronde dat hij nog iemand wilde bellen via de telefooncel, maar een beroerte kreeg en dood op bed gevallen is. Met die boodschap als 13 jarige, die net pas begon met roken. Was dat geen signaal dat ik longkanker zou krijgen. Jep ik loop wat meer risico, maar ik acht de kans groter dat mijn longen vervuild raken door alle uitlaatgassen en van dies meer. En ja, als ik dan kanker krijg wil ik ook geen behandeling. Dus ik snap je mam heel goed, ze doet geen beroep op die artsen om haar te helpen dus waarom zou ze op die leeftijd nog moeten stoppen? En ik vind dat je niet kan oordelen als je verder niks weet van de interne beleving van een mens. En verder, ik acht de kans groter dat ik in het verkeer om kom, mensen dermate het bloed onder de nagels weet te halen dat ze mij vermoorden of gewoon net op de verkeerde plek ben op het verkeerde moment.

Oh! Die snap ik zo goed! Paft je moeder ook nog steeds? Tsja verder, euthanasie verkrijgen is en blijft een lange weg. Zelfs op tijd zijn met een euthanasie verklaring die al jaren bij je huisarts in een lade ligt kan je geen beroep op doen als het voor jou zover is. Als je moeder echt geen levensverlengende behandelingen wil maar euthanasie. Adviseer ik haar, om nu al een aanvraag te doen bij het expertise centrum voor euthanasie. Want vanwege de zorgvuldigheid en alle regels waaraan ze moeten voldoen zal ze nog minstens een half jaar zoet zijn. En ja, die vragen partners, familie en kinderen ook of ze achter het besluit van haar kunnen staan. Gelukkig is je moeder nog helder, dus wilsbekwaam dus als ze het echt graag wil, zal ze alle mensen ook kunnen overtuigen. Hoop ik tenminste. Maar wel lastig als kind hoor. Meewerken aan je moeders dood. Afscheid nemen, loslaten, twijfelen over jezelf houd ik dan niet voldoende van haar dat ik hieraan meewerk? En gewoon die gesprekken altijd en alle onzekerheid of je moeders wensen nog wel op tijd in vervulling gebracht kunnen worden. Jep ik heb heel wat afgezopen in die tijd, als ik thuis was en even niet voor mijn moeder er hoefde te zijn. Sowieso ook het onbegrip van werkgevers en het ding dat je niet met liefde over doodgaan mag spreken waren denk ik nog het meest moeilijke. Sterkte dus!

Ik snap dat je het op een zuipen zet, zou ik ook doen waarschijnlijk. Maaruh, bij slechtnieuws gesprekken of welke medische gesprekken ook is het wel fijn om met zijn tweeën te zijn omdat de degene die niet ziek blijkt te zijn dan nog de extra informatie die de arts zegt wellicht nog wel opvangt. Het lijkt me nogal onhandig om daar brak en nog walmend naar de drank bij te zitten. Ik denk dat je moeder nu meer aan je heeft als je nuchter bent wanneer ze haar zorgen met je wil delen. Verder ben ik me ervan bewust dat als je iets minder leuks te horen krijgt, zoals je moeder nu. Je dat eerst even moet verwerken voordat je mogelijke opties voor herstel kan horen? Is ze werkelijk al afgeschreven of zijn er nog mogelijkheden tot een behandeling? Ik bedoel maar, vorig jaar werd er iets op mijn eierstokken ontdekt en opgestuurd voor verder onderzoek. Maar met die boodschap, was ik al mijn uitvaart aan het regelen en afscheid van iedereen aan het nemen. Jep met veel drank want stoppen had toch geen zin meer. Bleek achteraf niet zo heel erg te zijn. Maar zoveel impact gaf dat dus. Wat betreft je moeder is minder geruststellend nieuws, maar ik weet ook dat je met een halve long nog best een goed leven kan hebben.

Voelt nog een beetje onwennig zo zonder vaste brainstorm partner en persoon die even mijn teksten nakijkt voordat ik ze verzend om voor mijn rechten op te komen. Maar anderzijds vind ik het ook bewonderenswaardig dat ik ondanks dat gemis toch door mijn openheid en mededeelzaamheid tips krijg en bevestiging krijg dat ik het niet helemaal verkeerd inzie. Dat geeft me toch weer nieuwe energie om voor mezelf op te komen en opnieuw proberen te regelen dat de problemen met mijn gaskachel onderhand eens helemaal opgelost worden zodat ik onderhand van dat ding kan genieten. Want nu een half jaar later bijna, zit ik met een spiksplinternieuwe gaskachel, die bovenal niet goed werkt en er inmiddels uitziet als een kachel van 10 jaar oud. Ik kreeg de opmerking je hebt een maandag kachel gekocht, ik verwacht dat dat de Belgische uitdrukking is van een kat in de zak kopen of iets dergelijks? Nu ja, ik heb het advies gekregen om alles nog eens goed op een rijtje te zetten van begin tot nu. Want mensen die ik het vertel geven me gelijk dat ik elke keer een pleister krijg voor dat probleem maar er geen tijd genomen wordt om eens echt te kijken wat het probleem is om deze voor eens en altijd op te lossen. Ik heb er zin aan.

En verder heb ik gisteren weer een hele leuke avond gehad, compleet ingemaakt met risk door mijn broer en neefje, gewoon dat spel kunnen spelen en tussendoor met elkaar praten is gewoon heel erg leuk. Mijn neefje heeft Asperger diagnose, maar als je de druk niet zo op hem legt qua sociale etiketten en verplichtingen is hij echt heel erg leuk! En eigenlijk mag ik niet meer zeggen dat hij mijn neefje is, want hij is al 21 inmiddels. Een echte man dus. Dus mijn neef, zo kan ik helaas hem nog niet zien, in mijn ogen blijven ze toch mijn kleine neefjes die nog een hele weg te gaan hebben in hun leven. Mijn andere neefje ook inmiddels 18 jaar inmiddels, dus ook een een hele neef zonder je inmiddels. Zit nog enorm in zijn pubertijd en heeft een haat liefde verhouding met zijn ma en pa, toch vind ik het altijd wel heel erg leuk als hij toch even naar beneden komt en hoi Tante D tegen me zegt. Verder praat ik niet zoveel met hem want mijn broer en schoonzus zitten er altijd bij. En daar heeft hij ruzie mee. Ik vind het altijd wel leuk en bewonderenswaardig dat hij dat wel doet want eigenlijk hoeft hij dat ook niet te doen maar hij doet dan wel die moeite daarvoor. Ik zou inmiddels ook niet meer weten wat ik tegen hem zou kunnen zeggen, maar ergens krijg ik met zijn hoi wel het idee dat we behalve een familie band ook nog wel een andere band hebben. Ik ben in ieder geval blij dat ik nooit kinderen heb gekregen. Ik zou er niet zo goed mee om kunnen gaan als mijn kind zich tot een inwonend kind maakte en verder niks meer van me aan zou trekken. Mijn schoonzus heeft daar ook moeite mee, die kan soms echt wakker liggen als hij niet thuis komt. Mijn broer is daar wat makkelijker en harder in, die zegt dan na een nacht goed geslapen te hebben. Ik had om 2 uur gewoon de knip op de deur gedaan zodat hij de consequenties van zijn daden voelt. Natuurlijk kan mijn schoonzus dat niet, als moeder lig je dan toch wakker. Maar wat mijn broer zegt, zijn wel opvoedkundige technieken die wij als kind ook ondergaan zijn bij onze ouders. En nee dat was soms niet leuk, maar wel heel duidelijk en zorgde er wel voor dat we meer respect voor de huisregels van onze ouders kregen en ze niet meer zo zag als inloop huis. We zijn er niet slechter van geworden, maar ik snap wel dat mijn schoonzus dat niet kan. Ik denk als ik moeder zou zijn ik dat ook niet zou kunnen.

Lucifer - House For Sale (1975)

Lucifer - House For Sale (1975) Mijn 7 jaar oudere broer ziet de scheiding zo. En ons uit elkaar halen. Ik herken daar best veel van, terwijl ik er niks van zou kunnen weten omdat ik nog maar 1.5 jaar was. Ik herinner me nog dat ik afgezonderd werd van mijn papa en mama en mijn broers. En verzorgd werd door nonnen, maar dat schijnt dan weer niet te kloppen volgens ons mam. Wat ik wel weet en niemand kan veranderen omdat het mijn gedachten en gevoelens waren. Is dat ik uitbesteedt werd, aan mijn tante, en ja die was lief en mijn nichtjes ook. Maar mijn broers mochten wel naar huis komen en ik niet. Mijn nichtjes waren echt heel lief en mijn tante ook, maar je wil ook bij je eigen familie horen. Eigenlijk miste ik mijn vader en moeder allang niet meer ik miste mijn broers, want die waren in mijn ogen wel betrouwbaar. Ik weet niet wie dat in de hulpverlening beslist heeft toen? Een jaloers mens waarschijnlijk met een eigen probleem. Want het advies was dat mijn broers en ik geen contact met elkaar konden hebben. Ik weet niet, banden kan je breken en verprutsen, maar ook na dit stadium bleek er een hechte band te zijn tussen mij en mijn broers. Was wel even wennen om elkaar weer te zien, en we waren alle drie inmiddels achterdochtig geworden. Maar nog steeds waren we een team en kwamen voor onszelf op. Daarin werd ik vaak als 3 jarige vaker aangepakt en heb in veel meer opvanghuizen gezeten dan mijn broers. Maar toen al kon ik van me af praten, maar natuurlijk accepteerde ze mijn woorden niet omdat ik dat volgens mijn leeftijd niet kon zeggen. Dat zou ingefluisterd zijn door mijn broers of mijn ouders. Dus toen ik kleuter werd wist ik dat het geen zin had om nog iets te zeggen. En heb ik de woede op en frustraties op mezelf gericht. En toen mocht ik ook thuis komen. Alleen flipte toen mijn hele familie van mijn automutilatie. Dus moest ik weer weg omdat ik blijkbaar de stress nog steeds niet aankon. En wederom mochten mijn broers niks tegen mij zeggen toen ik weer weggestopt was. Ik denk dat ze voor ons als clan gewoon een beetje bang waren. Want mijn broers kwamen toen al voor hun rechten op en dat was al moeilijk zat voor de hulpverlening. Dan konden ze een peuter die ook niet op haar mondje gevallen bleek niet verder laten praten, dus ik ben beïnvloedbaar weggezet. Als je kinderen gewoon niet kan temmen. Geef dat dan gewoon toe, dat je het niet trekt ofzo. Ga de jongste dan niet afzonderen, behalve extra trauma en onzekerheden gooit het ook de gevoelsbeleving qua vertrouwen ingewikkeld. Pas toen ik 9 was zag ik mijn broers weer, en wederom lieten we blijken dat we nog steeds op elkaar ingespeeld waren dus eng voor de behandelaren. Maar toen had ik ook soort van stem. En heb gewoon tegen die rechter gezegd, dat het prima is dat onze ouders ruzie maken en scheiden. Maar dat ik en mijn broers onderhand wel gewoon met elkaar om mogen gaan omdat het onze ruzie niet is