Spud

Onrecht, ik kan daar niet tegen. Dus vind het best lastig om me nog in de maatschappij te begeven. Vrienden zijn je vrienden niet meer, en familieleden blijk je niet mee te matchen. Maar gelukkig heb ik mezelf nog.

Ik haat mensen, uitzonderingen daargelaten. Maar nu zin ik wel op wraak. Hoe is het in godsnaam mogelijk, dat een melding van seksuele intimidatie op de dag voor de vrouw niet serieus genomen wordt? De dochter van een vriendin van mij werkt in een bakkerij. Ze deed het eigenlijk heel goed en zou bedrijfsleider kunnen worden. En dan op een dag, na al knepen in haar billen te verduren gehad maar zich eroverheen zetten. Legde die baas een bevroren stuk op de dozen die ze zou verslepen met een briefje eraan sinterklaas grapje. Die dame kreeg dus tijdens het verplaatsen van een pallet een stuk ijs op haar hoofd en dat deed pijn. En werd ook echt duizelig en misselijk en had het gevoel dat ze flauw zou vallen. Dus de hulpdiensten worden ingeschakeld, en wat zegt die baas tegen haar, ik ga je eerst nog verkrachten. Verder zijn er geen hulpdiensten geroepen, dit meisje heeft haar moeder gebeld in paniek. Ze heeft met wederzijdse deelneming ontslag gekregen. Die meid, mag ik gewoon heel graag, ze heeft zuurstof tekort gehad en geen makkelijke jeugd gehad. En jep ze is de dochter van een vriendin van mij maar soms ook de weg kwijt is. Ik vind het bewonderenswaardig dat ze weer aan het solliciteren is. Maar ik heb wel wraak gevoelens naar die bakker die weg kwam met een melding. Ik ga hem nog wel aanpakken. Met zoete broodjes kom je hier niet weg.

Mormel, waar maak je je nu echt druk over? Ik gebruik geen FB maar kan me wel voorstellen dat iemand van de buurt een post appt om dat niet te doen. Je hebt namelijk via facebook ook heel veel buurt apps. Ja mijn aanloop zwerfkat die ik uiteindelijk gechipt heb en laten castreren dus degene ben die zijn aanspreekpunt is als hij zich in de nesten werkt, wordt ook maar dikker. Maar dat komt omdat ik inmiddels weet dat hij in een straal van 2 km nog wel meer vrienden heeft zoals ik. En daar ben ik blij mee. Jep ik raak wel behoorlijk over mijn toeren als hij mij spot en enthousiast achter me aan komt rennen. Hij vertrouwd me gewoon echt! En dat waardeer ik, maar ik heb niet zoveel vertrouwen in de automobilisten die dan vaart moeten minderen. Maar zo een gast blijkt wel wat respect in zijn donder te hebben als die door krijgt dat je ook aan het proberen bent om die kat veilig te stellen. Ik zeg dus, doet je kat het er goed op? Dan gewoon zo blijven doen. En hoe gaat het met je oude hond?

Ik heb gewoon veel respect voor mensen die in therapie en opname willen gaan. Niet leuk dat wel. Maar eigenlijk heb ik mijn beste tijd gehad in de kliniek, ik mocht fouten maken die niet echt desastreus waren, ik heb mogen proeven van het leven zonder consequenties. En ja we hebben domme dingen gedaan! Maar kwamen ermee weg omdat we in therapie zaten. Als je altijd volgens de regels hebt moeten leven is dat overweldigend! Naast dat je super mooie en interessante mensen ontmoet, die jou vrienden worden en iets met je delen. Ik zeg dus focus je daar meer op, en ben niet meer zo bezig met hoe wij ons op het forum gedragen. Tijd voor jou nu, en zal best wennen zijn.

Die schaterlach heb je van mij, je gaat voor jezelf nu in therapie je bent niet voor niks opgenomen niet waar? Ik denk niet dat je er voor zweetvoeten zit, dus maakt er gewoon het beste van.

Die grote mensen, als je ze beter leert kennen kan je ze ook naar je hand zetten Quinn. Pak eruit wat voor jou werkt. En mocht je je zorgen maken, wat mij betreft heb ik geen problemen met Karin.

En verder gebruik ik mijn plekje voor waar deze eigenlijk bedoeld is. Mij lange teksten laten schrijven zodat ik het niet meer op het forum doe. Van het idee om meer te kunnen verdienen ben ik alweer af. Het is gewoon zinloos. Zolang mensen in RL kolonisten of Risk willen spelen. Dus ik kijk weer naar de dieren om mij heen. De katten weer een belletje om en een deur beleid. Die katten van mij hebben een mega grote kattenren maar het is daarbuiten toch altijd groener. Dus de vogelvanger heeft nu een halsbandje om met 3 belletjes en is in de avond weer binnen. Maar aan mijn zwerfkat kan ik niet zoveel doen, hij laat zich immers binnen en buiten en wanneer hij buiten gaat laat hij zijn halsbandje met belletje netjes achter op de tafel. Voor mij is het de tijd nu, dat er heel veel kittens komen van zwerfkatten, maar aangezien ik dat niet meer doe, ligt mijn focus op uit het nest gevallen vogeltjes die zorg nodig hebben, en egeljongen die in de steek gelaten zijn. En mag ik me opnieuw gaan frustreren over het feit dat dieren hulpverleners zichzelf de beste zien en dus geen kennis willen delen. Maar wel een opvangstop hanteren omdat ze het zo druk hebben. Ik weet nu inmiddels wel weer wat meer, maar dat is ook niet zo leuk om een dier te moeten verliezen doordat iemand niet zijn kennis wilde delen. Daar kan ik me enorm aan storen! Maar heeft geen zin, dus aldoende bouw je je kennis op, helaas wel door heel veel dieren dood te zien gaan. Maar ja, in tegenstelling tot ooit, blijf ik het bij alles wat ik leer wel hopen dat het me lukt. Of dat ik de juiste specialist vind die haar of zijn kennis wel wil delen met mij. Dat is voor mij de lente.

@karin123 je reactie is fair. En deftig ook om het hier te zeggen. Maar zoals ik al gezegd heb, ik heb respect voor je betrokkenheid. Het lijkt me alleen dat je iets te betrokken bent, dat ben ik ook eens geweest en verloor mezelf daarin. Dat gun ik Quinn en jou niet dus zei ik wat ik zei. En ben dat ook niet van plan om terug te nemen. Alhoewel het ook niet zo deftig was om meteen te stellen dat ik jullie verhaal in een moordpodcast zou terug horen. Maar dat was het meest nette wat ik dacht te kunnen schrijven. Omdat wat Quinn zei me raakte en die gast stond voor een nieuw startpunt. En jij karin123 die daar duidelijk ook intern bij betrokken was geraakt en met Quinn meeleefde. Maar misschien dingen zei vanwege je betrokkenheid bij Quinn wat jullie vriendschap later misschien nog zou kan laten stagneren. Ik zei dat gewoon, omdat toen ik opgenomen werd ook zulke vrienden had, die mijn plaaggeesten ook doodswensen, net zoals ik. Maar gedurende de therapie vond ik meer rust in dat het gebeurt was en was wraak niet meer zo nodig. Niet dat ik nog ooit iets met die mensen te maken wilde hebben. Maar voor mijn herstel was het gewoon goed om het los te kunnen laten en niet mijn gelijk te halen. Die vrienden hadden daar moeite mee en zodoende ben ik hen ook nog eens kwijt geraakt. Omdat zij verzopen in haat en ik gewoon wilde leren leven. Dus nee ik neem mijn woorden niet terug en wat ik tegen Quinn zei ook niet. Pas jij ook goed op jezelf?

Lieve Spirit, Betrek toch niet alles op jezelf als je hier wat leest. Zo praat je jezelf in de put en haal je nog meer problemen op je hals. Volgens mij draag jij al een groot genoegen rugzak met je mee en hoef je er niet meer in te stoppen. Het is nu eenmaal een feit, dat je als, als stevige drinker stopt met drinken met of zonder achterliggende psychische problemen ook heel veel fases doormaakt. Persoonlijk herken ik alles wel wat je omschrijft, je gaat ook door fases. Ten eerste de oude gewoonte laten voor wat het is en jezelf een heel nieuwe gewoonte aanmeten. Dat is al een fase op zich. Dan het integreren in je omgeving, waarbij je ook te maken krijgt met mensen die mogen wennen aan jouw nieuwe gedrag. En naast dat, helder kunnen denken. Ja, was voor mij ook wennen. Want normaal gingen mijn gedachtes wat slomer omdat ik een roes had. Ik mag zelf altijd oppassen dat ik niet te hyper en euforisch wordt in die fase. Want dan ga ik naast mijn schoenen lopen omdat ik het voor andere die nog wel drinken soms beter lijk te weten. En ook wel dat dat eigenlijk mijn doorpakpunt wordt of mijn breekpunt. En verder dat niet goed kunnen slapen. Dat is vrij normaal, dat slaapprobleem is ook niet meteen weg. Ten eerste mag je slaaphormoon zich ook herstellen na jaren drankmisbruik. Dus nee dat komt niet na maanden of jaren. Ik kan wel zeggen dat als je je verdiept in je slaapbehoefte. En dat in je hele stoppen met drinken ook meepakt het wel veel rapper beter gaat. Stoppen met drinken is niet enkel de oplossing van al je problemen om beter kunnen slapen ofzo. Dat vergt ook werk en met al die helderheid op je pad en de vele gedachtes die je daarmee krijgt, krijg je ook de mogelijkheid om daarmee aan de slag te gaan. Lief mens, laat je dus niet zo gek maken door dingen die je leest. Nu je helder bent en niet kan stoppen met nadenken, ga dan is even nadenken waarmee jij wel beter zou kunnen slapen? En dagboek schrijven helpt altijd want daarmee krijg je overzicht over je gedachten en kan je ook weer nieuwe doelen stellen. Ik denk namelijk niet dat je dissocieert, ik denk altijd wel dat je beïnvloedbaar bent.

@hub02 bedankt voor je open en eerlijkheid. Ik heb geen ervaring met aangezichtspijn, dus kan me enkel voorstellen dat dat knap lastig is om mee te moeten leven. En dan druk ik me zacht uit. De verdere discussie kan ik even niet volgen. Enfin, ik hoop weer berichten van je te lezen van jou waarin je je niet tegen iedereen zit te verantwoorden. Het is namelijk jouw wie is wie en naar mijn oprechte mening mag je daar alles delen wat je kwijt wil en hoef je daar geen verantwoording voor af te leggen. Sterkte en veel succes!

Respect voor de betrokkenheid maar wensen dat iemand dood gaat, vind ik ver over de grens. Klinkt nu als een moordzaak die ik later terug ga horen in mijn favoriete podcasts

Hé *! Alles weer lekker op de rit inmiddels?

Ik kom gewoon even binnenvallen, en zie Bumperjim weer gevoelloos en lomp op een medemens reageren.(hoewel ik zijn manier van aanpak wel kan waarderen als is dat niet voor iedereen weggelegd) Ik heb verder niet terug gelezen maar verder gelezen. Maar ging aan op je opmerking van aangezichtspijn, heb je daar last van en ben jij hier gekomen omdat je daardoor ook een alcoholprobleem opgelopen hebt?

Wow heftig Quinn! Ik heb niet zoveel vertrouwen in de hulpverlening zoals je waarschijnlijk weet of niet? Ze scheren altijd elk individu over 1 kam en dat vind ik niet zo´n goede manier van werken met kwetsbare mensen. Maar ik heb wel vertrouwen in jou! En geef je nog een tip mee, eigenlijk is behandeling en therapie niks anders dan een sollicitatiegesprek. En wat in veel instellingen over het hoofd wordt gezien, is dat jij met je hulpvragen eigenlijk de werkgever bent en zij de dienstverleners. Toen ik dat uiteindelijk door kreeg, vond ik de therapie die bij mij paste en kon ik verder. Ik gun het jou ook. Dus ja nu voel je je nog te gast en is het wennen aan de manier van werken, maar vergeet niet dankzij jouw komst hebben die mensen werk en blijf jij de baas over jezelf. Heel veel succes!

Hoe kan je dan contact hebben met je psychiater als je aan het dissociëren bent? Belt hij jou ook weleens? Ik vind het in ieder geval een rare manier van een kwetsbaar persoon helpen. En ja nu oordeel ik wel, niet over jouw maar wel over de hulpverleners en de AA ook

En verder werkt mijn plannetje niet om later als ik groot ben en verder in de huishoudhulp jaren heb gemaakt. Een andere taak te doen namelijk sociaal, zoals bij mijn lievelingsklant. Heel eerlijk, ik zie mezelf niet echt tot mijn 67ste schoonmaken bij andere mensen. Dus boodschappen mogen doen en een spelletje spelen en gewoon sociaal zijn leek me een goede overgang. Maar nee dat kan niet, mijn diploma van maatschappelijk werk en dienstverlening is niet genoeg, ik zou een verzorgingsopleiding moeten volgen en dan nog moet ik van baas veranderen. Ik ben bijna 50, dat ga ik niet meer doen. Verder toen ik begon met werken had ik het doel dat ik zoveel gewerkt had dat ik met mijn 50ste al met pensioen kon gaan. Niet gelukt! Tussentijds gewoon verkeerde doelstelling gehad, waar ik ook geen spijt van heb. Hé, ik bedoel, qua loon wel behoorlijk besodemieterd, minder verdienen dan ik waard was. Maar geleerd dat ik in staat ben om 70 uur per week te werken en mijn passies gevolgd. En mezelf naast dat hongerloon wat ik kreeg kunnen bedruipen. Geen spijt van dus. Maar nu denk ik wel na over een booster te krijgen in mijn financiële middelen voor mijn oudere dag, want nog steeds niet ben ik van plan om poetshulp te blijven tot mijn 67ste en wederom een pensioen krijg onder het bestaansminimum. Dus ik dacht naast mijn part time schoonmaken, wat al een soort van luxe is. Ergens flexuren te doen in een supermarkt op de groente afdeling wat bij te verdienen. Maar voor flexwerk maak ik te weinig uren. Dus kan en mag niet. En nee, ik ga niet solliciteren voor 8 uur mogen werken in een supermarkt met als risico dat ik achter de kassa zit. Ik vind alles leuk in een supermarkt behalve lopende band werk. Zodoende dat ik me afvroeg, hoe de lotto eigenlijk werkt? Ook weer niet mijn ding, want toen ik ooit eens voor het eerst een nieuwjaarslot kocht, gaf het leven mij aan dit is niks voor jou, en heel netjes won ik de inzet van mijn lot weer terug. Andere denken dan je hebt geen verlies gemaakt dus kan nog wel, maar ik niet. Geen idee dus wat ik nog meer kan gaan bijverdienen naast mijn werk. Webcamsex ben ik ook te oud voor geworden. En volgens mij zou ik dan een belerende Milf zijn Ja, ik grove zelfspot.

Dankjewel voor je openheid. Vraag aan je, kan je het dan altijd wel nuchter houden als je aan het dissociëren bent? En krijg je er ook begeleiding in? Want heel leuk die uitleg van dat is normaal en gaat over. Maar je moet het wel ondergaan in je uppie en is niet altijd een bijster leuk voorruitzicht of beloning om nuchter te blijven lijkt me. Eerlijk gezegd zou dat mij demotiveren. Heel erg prima om mijn angsten, mijn rottigheden en mezelf weer te herontdekken, maar als ik daar fases voor moet doorgaan waarbij ik niet meer op mezelf kan vertrouwen, mezelf kwijtraak en mag vertrouwen op anderen. Is niet echt een motivatie om dat dan wel te doen of vol te houden.

@stroumfke, nu zeg je een herkenbaar iets voor mij. Niet uit eigen ervaring maar de ervaring met een heel goede vriendin van mij. Enfin, ik ga dat verhaal met je delen en kijk maar of je er iets in herkend en of iets over wil zeggen. Nogmaals ik wil niet oordelen. Nu het verhaal van mijn vriendin, die heeft in haar jeugd iets traumatisch meegemaakt en kreeg daardoor psychische problemen. Heel lang heeft ze daarmee kunnen leven met behulp van drank en medicatie dus toen ze in therapie ging kwam ze daar dus met haar trauma en een verslaving aan drank en medicijnen. Zoals de doorsnee aanpak in de psychiatrie is, is eerst nuchter worden en in therapie kunnen. Dus zij ging dat ook vol overgave doen. Jep mijn vriendin was wat dat betreft echt een enthousiaste aanpakker als ze zicht op hulp had. Maar ja toen al die gevoelens niet meer verdoofd werden, nam haar geest het over en ging ze dus dissociëren. In het begin leek het dan alsof ze echt dronken was of onder invloed van medicatie. Ook ik dacht dat in de eerste instantie. Maar naarmate ik haar beter leerde kennen en ook meer vertrouwen in haar kreeg, zag ik uiteindelijk het verschil wel tussen als ze aan dissociëren was of haar favoriete blikjes Palm met een mega dosis aan pillen genomen had. Als ze aan het dissociëren was ze nog een beetje bereikbaar als ze gedronken had samen met die pillen totaal niet. Dan was het altijd handiger om haar roes uit te laten slapen en daarna te praten. Maar ja, zo werkte dat tussen mijn vriendin en ik. In therapie hebben mensen niet zoveel tijd om iemand echt te leren begrijpen. Dus ze was een double trouble patiënt, de psychiatrie kon niks met haar verslavingen en de verslavingskliniek kon niks met haar dissociaties. Dus overal ging ze vol overgave in en liet het gebeuren, maar telkens werd ze weggestuurd omdat die mensen er in hun tak van de hulpverlening niets mee konden. Of ook niet mochten? (maar dat zijn mijn gedachten) Uiteindelijk heeft ze zichzelf van haar problemen afgeholpen, jammer genoeg kunnen haar familie en ik en andere vrienden geen deelgenoot zijn van haar geluk. Omdat ze overleden is. Maar nog steeds, hoor ik haar uitbundige lach, zie ik haar weer maffe dingen doen en gebruik ik haar droge humor nog steeds. Ik heb haar ooit eens gevraagd hoe een dissociatie voelt? Of ze het aan voelt komen of haar overvalt? En wat ze dan kan gebruiken van ons toeschouwers? Zij vertelde mij, dat ze dan een onveilig gevoel had omdat ze dan de mensen die ze vertrouwde met dubbele tong hoorde praten en hele vreemde dingen tegen haar zeggen. In ieder geval geen dingen die normaal voor haar zijn wat ze herkend in ze. Dat ze niet echt bij die mensen is en ook weer wel, maar ergens net niet echt dat ze echt het gevoel heeft dat ze haar horen of begrijpen. Dat ze zelf ook niet echt kan praten en het lijkt alsof ze Pinokkio is. Gewoon geen controle meer heeft over haar ledenmaten. Wat zou helpen als we het zouden opmerken, is zeggen welke datum het is en welke dag en wat we aan het doen waren. En verder niet zoveel vragen stellen. Ik en haar familie hebben dat weleens gedaan, en ja we waren het er allemaal over eens dat ze dan wel weer aarde. Maar daarna moest ze dan altijd slapen, best lang soms, soms 48 uur achter elkaar en dan werd ze nog steeds moe wakker. En kon zich er niks meer van herinneren. Dat is mijn ervaring met mijn dissociatie, herken je er iets in?

Zo grappig! Er werd een salontafel bezorgd bij mij die ik niet besteld had. Dus ik vroeg mijn buren of ze gezien hadden wie het geleverd had? Want dan kon ik dat bedrijf contacteren omdat er geen adres sticker op zat. Nope ze hadden het gemist, maar omdat ik dit pakket niet echt tijdelijk op kon slaan bij mij, bode mijn buren aan om het onder hun afdek te zetten. Dus met hulp van de buurman naar hen gedragen en daar geplaatst. En gehoord van de buurvrouw dat ze wel graag een nieuwe eettafel wil maar niet mocht van haar man. Nu ja, bedrijf, reageert niet, facebook reageert ook niet (de buuf zit daarop), ben bij de politie geweest en die doen ook niet zoveel. Tsja ze zijn in hun systeem een telefoonnummer gaan linken en hebben gebeld. Maar de politie in België beschikt niet zo over humor. Ze vertelde mij dat ze een film regisseur aan de telefoon hadden gehad en ik grapte deed hij oplossingszaken? Hadden ze niet gevraagd, maar vertelde mij dat ik het zelf maar moest regelen verder. Ongeveer een week later, vraagt de buuf of ik al iets meer weet? Nee dus. En zij zegt ik ben wel nieuwsgierig hoor! Dus ik zeg zullen we het samen uitpakken dan? En ik krijg oké. En dan bij mijn buren, nog nooit binnen geweest, krijg ik een hele rondleiding. En voor de koffie uitgenodigd. Tsja ik weet niet, blijkbaar zijn ze blijer met mij als buurmeisje dan dat ik dacht. (ik dacht eigenlijk altijd dat ze mijn manier van leven abnormaal vonden, en dat kan nog steeds maar nu leken ze te snakken naar aandacht van hun buurvrouw. Ga ik rekening mee houden. Maar verder, heb ik dat huis nu gezien en ik dacht dat ze groot leefde maar is ook krap en klein. En zelfs die man ziet me graag! Ik ben hier komen wonen met 12 katten, ze hadden al een ervaring met kattenvrouwtje achter de rug wat veel overlast veroorzaakt heeft. Maar schijnbaar heb ik mijn bezorgdheid voor mijn katten zo duidelijk weten te maken. Dat ze me meteen al konden waarderen ondanks dat ik ook een kattenmens was. En ja ik kreeg weer koffie aangeboden, maar dat heb ik afgewezen. Ze vinden het gewoon leuk om mij over de vloer te hebben ofzo. Leuk om dat te merken, omdat ik meestal voor andere invul dat ik niet zo leuk ben. Ik voel me eigenlijk nooit ergens welkom waar ik ook kom. Dus erg leuk dat ik nu merk dat best veel buren mij echt graag zien ook al dat ze me ook best raar vinden. Mooi toch? En nee, ik denk niet dat ze me omarmde omdat ik die salontafel gewoon aan ze gaf. Was best duur. Maar gewoon omdat ik ben zoals ik ben. Ik heb wel zoiets, als er weer iets bezorgd wordt wat ik wel kan gebruiken, ga ik er niks meer over zeggen en gewoon van genieten dat het op mijn pad kwam.

@stroumfke, ja in je manier van reageren van berichten citeren en dan niet zoveel zeggen vroeg ik me al af waar je last van had? Heel eerlijk, ik denk meestal dat je beneveld bent. Maar je hebt dus ook last van dissociatie? Of versta ik je niet goed? Enfin, ik ga niet oordelen, dus je mag het delen als je wil. Ik wil er wel bij zeggen dat een dissociatie wel al een aanwijzing kan zijn voor een begin van een psychose. Pas en zorg dus goed op jezelf.

Nu weer wel, had je iets te zeggen of te vragen?

Dit was een vriendje, waar ik veel kattenkwaad mee uithaalde en plezier mee had. En ik ontmoette omdat onze moeders naast heel lang in een vrouwenopvangtehuis hadden gezeten een vrouwen trefcentrum opgericht hadden. Gewoon omdat ze geëmancipeerd waren. Ik een rugzak en hij ook. Maar naast dat, bleek zijn vader ook nog het gen van schizofrenie te dragen en kreeg hij dat er in zijn pubertijd ook nog bij. Onze start in het leven, ging dus van beide kanten niet over eieren. Behalve de stress en de onveiligheid die we in ons leven ervaren hadden. Maar hij had nog een extra achterstand, namelijk overvallen worden door psychoses en stemmen in zijn hoofd. En ik gewoon levensmoe. Allebei in therapie dus, en redelijk gelijkgestemd kan ik wel zeggen. We weigerde allebei medicatie te nemen. Voor mij niet zo belangrijk maar voor hem wel echt noodzakelijk. Met desastreuze gevolgen, dwang behandeling. Ja in therapie kan je ook ptss oplopen. Ook ik, maar mij hebben ze nooit in een dwangbuis gestopt en medicatie door mijn strot geduwd. Nee, mij probeerde ze klein te krijgen door altijd maar te zeggen als ik iets terug zei, je staat je eigen ontwikkeling in de weg. Ik heb voor die woorden ook echt een allergie opgebouwd. Want je kan er niks op terug zeggen en als je al een fundering op hebt weten te bouwen wordt dat totaal weer afgebroken. Maar ik, die niet gesedeerd onder medicatie zat, zag de onmogelijkheid om echt een gesprek te kunnen voeren dus heb mijn verbeelding gebruikt. Ik zag de hulpverlener niet meer als iemand waar ik afhankelijk van was en maar moest pikken en slikken wat deze deed. Nee, ik zag mezelf als werkgever, ik had hulp nodig en daar had ik mensen voor nodig. Dus voerde ik sollicitatiegesprekken in de hoop dat er een persoon was die wel aan mijn hulpvraag kon voldoen. Ik heb opnieuw heel vaak te horen gekregen dat ik mijn eigen ontwikkeling in de weg stond en van dies meer. Maar ik had mijn woordje inmiddels terug, dat zou mogelijk kunnen zijn maar ik ga het even onderzoeken. En als u gelijk hebt, vind ik het totaal niet erg om u gelijk te geven. Maar voor nu, zie ik met u geen samenwerking die me echt kan helpen. Dus ik ga toch liever verder zoeken. Maar het is eigenlijk nog nooit gebeurt dat ik echt terug ben mogen gaan om te zeggen ja je had gelijk. Eerder dat ik lotgenoten zei, het is niet mijn keuze maar als het werkt voor jou prima. En ja natuurlijk ben ik weleens in iets gedoken wat achteraf niet zo heel gezond bleek, maar dan durfde ik dat ook toe te geven en mijn kwetsbaarheid te tonen. Maar ja ik weet niet, ook die mensen kunnen geen feedback verdragen, want jij bent en blijft ziek en de hulpbehoevende dus waarschijnlijk ligt het jou En ja ik wil best ook naar mezelf kijken, maar als dat vanuit de noemer komt omdat ik een psychische diagnose heb en dus alles aan mij ligt. Ik weet niet hoe ik het deed of waar ik de kracht vandaan haalde, maar dan voelde ik me gesterkt in mijn eigen gevoelens en gedachtes dat ik best wel eigenwijs mocht zijn. En dat heeft me uit de put gehaald. En weerbaar gemaakt. Gewoon omdat ik toen ook echt verbetering en groei bij mezelf zag. En die vriend van heel erg vroeger gun ik dat ook. We spreken elkaar niet vaak en zien ook niet. En soms weet ik ook niet meer hoe ik met hem om mag en kan gaan. Maar ik hoor altijd terug van zijn moeder, dat hij zich ook wel comfortabel voelde bij mij. Op 1 of andere manier voelt dat vertrouwd, oude vriendschap roest niet denk ik dan. Of gewoon mijn altijd en eeuwige nieuwsgierigheid dat ik vragen durf te stellen ook als ze ongemakkelijk zijn. Ik vind het nu alleen heel L ig dat hij nu zo in een hoekje geduwd wordt door GGZ en hij uiteindelijk flipt. Niet alleen omdat hij zijn noodzakelijke medicatie moet missen, maar de GGZ met hun goed willen doen juist zo angstig maken en onzeker.

Hoi Mormel, Leuk je weer te lezen.

Echt belachelijk! En er valt zo weinig tegen te doen. De zoon van een vriendin van mij is schizofreen, het heeft heel lang geduurd om de juiste medicatie te bepalen en hem een soort van normaal zelfstandig leven te kunnen te laten leven. Dat was 1x per maand een spuit (vraag me niet wat voor middel want dat wil ik niet weten) En dat werd dan gezet door zijn vaste casemanager waar hij vertrouwen in had. Alleen 2 maanden geleden, kwam deze ineens niet opdagen op de geplande afspraak. Dus die jonge mailt 3 dagen achter elkaar, met de vraag waarom is mijn casemanager niet gekomen voor mijn medicijn? Geen gehoor. Dus zijn moeder belt eens om te informeren. Wat blijkt zijn casemanager is ziekgevallen en deze dame neemt de boel waar voor hem. Dus die moeder zegt, dit is een zeer belangrijk medicijn voor mijn zoon dus waarom zijn jullie dat niet gaan zetten. En het antwoord is, oef dat is er even tussendoor geglipt, foutje. Dus die moeder vraagt wanneer komen jullie deze dan wel zetten? En wat gebeurt er dan? In plaats van dat hij dan wel die medicatie krijgt. Komen er eerst 2 totaal vreemde mensen bij hem op bezoek een nieuw intake gesprek voeren. Gelukkig was zijn moeder erbij. (deze jonge heeft heel lang hulp geweigerd en medicatie en is van nature wantrouwig vanwege de verplichte opnames die hij al achter de rug heeft die hem niet hielpen) En dan durft zo iemand ook nog te zeggen, terwijl deze aan het vertrekken zijn wellicht gaan we in dit geval weer over tot verplichte opname. Ik snap dat, die moeder ook, behalve dat hij aan het afkicken is van de medicatie die hem hielp, gezien zijn ervaringen daarmee is dat geen bijster goede opmerking. Maar nee, de GZZ luistert daar niet naar, leest zijn dossier ook niet. Maar gaat over tot een nieuwe beoordeling van een psychiater met zijn maat. Inmiddels is deze jonge erg bang wat komen gaat. Maar daar denken ze niet aan. Hun procedure moet gevolgd worden. Intussen zit die jonge, al 2 maanden zonder dat medicijn. Dat zijn psychose onderdrukt en van dies meer. Maar die jonge is psychiatrisch gediagnostiseerd dus heeft vrij weinig te mogen zeggen. En zijn moeder ook. Omdat ze patiënt zijn en dus niet serieus genomen hoeven te worden. Terwijl zij juist de ervaringsdeskundigen zijn. Zelfs ik met mijn lik mijn vestje psychologische kennis zie het al aankomen dat ze met hun protocollen en procedures wellicht zelf een psychose kunnen veroorzaken omdat ze deze gast momenteel niet aan het helpen zijn maar zijn triggers om in psychose te raken wel aan het aanwakkeren zijn door hun manier van werken. Gewoon een sorry, we hadden het druk het is erin geslopen, we komen morgen die prik geven. Was helpend geweest. Nu is het alleen maar angstaanjagend voor die jonge maar ook voor alle mensen die er omheen staan. Waarom moet hij opnieuw onderzocht worden en waarom zou hij deze stress nog eens moeten ondergaan, inclusief zijn afkick van het medicijn? En niemand van de GGZ wil de feedback horen dat ze wellicht iemand nu weer zieker aan het maken zijn dan goed is. Zo werkt dat dus in de geestelijke gezondheidszorg. Allemaal egotrippers die het allemaal beter schijnen te weten en het werk van andere collega´s blijkbaar ook niet serieus nemen. En als het dan verschrikkelijk misgaat, zeggen we wisten het niet want paste niet in onze voorgeschreven protocollen. Voor de rest wordt dan schuld geschoven in het slachtoffer of de patiënt. En verder worden regels verder aangescherpt en regelmaten getroffen. Maar ho, even de protocollen updaten en je bewust worden van het feit dat elk mens anders is en dus ook baat heeft bij een op deze afgestemde behandeling kan niet. De patiënt is en blijft een patiënt dus heeft alvast geen enkel spreekrecht. Maar erger nog, omstanders de mensen die dag dagelijks leven met deze mens en deze persoon mogen. Mogen en kunnen hun zorgen ook niet uitspreken omdat ze er teveel betrokken bij zijn en geen neutraal beeld ervan kunnen geven. Sorry, maar dat zijn juist de ervaringsdeskundigen en zou je wat van kunnen leren. Maar blijkbaar staat er ergens in de boeken, geef geen opening tot een werkelijk gesprek jij bent de master en je moet de mensen zo benaderen volgens het handboek. Echt heel erg hoor! Een dure universitaire studie gevolgd, maar zelf denken verleerd en voelen ook. Het moet allemaal volgens het boekje en daar moet de patiënt ook aan voldoen en dan ben je goed. De mensen die juist wel goed hun vak uitvoeren vallen meestal uit omdat ze overbelast worden door het falen van collega´s of nog erger tegengewerkt worden door collega´s. En zo blijft het in stand. En worden mensen die nog een goed leven kunnen hebben met de juiste medicatie besodemieterd en de goede hulpverleners ook. Want nu worden mensen moedwillig ziek gemaakt en vind ik het niet gek dat er tegenwoordig mensen vermoord en verkracht worden.