Spud

Super gaaf op dit moment! Dikke sneeuwvlokken vallen naar beneden, ik geniet hiervan. Dan wel geen witte kerst maar 2026 begint tenminste nog steeds wit.

Nog de beste wensen voor het nieuwe jaar allemaal! In tegenstelling tot andere jaren ben ik met mijn snufferd in slaap gevallen na het boek van afgelopen jaar uitgelezen te hebben. En stom toevallig wel even wakker geworden rond 12 uur, maar het duurde even voordat ik besefte dat het vuurwerk was wat ik hoorde, klonk voor mij namelijk als een frituurpan met frites. En daar had ik niet zoveel zin in. Toen ik besefte dat het vuurwerk was, heb ik de wereld prettig nieuwjaar gewenst en ben verder gaan slapen. Alle katten lagen rond mij en mijn bedje was lekker warm dus ik had geen goesting om eruit te komen. En toen het licht was, fris en fruitig opgestaan, genoten van de stilte rond mij, de katten en de vogeltjes buiten gevoerd en prettige nieuwjaar gewenst. En lekker de hele ochtend liggen bingen te lezen in mijn nieuwe boek. Ik heb wel nog een nieuwe bezoeker in mijn tuin gespot, een spreeuw, ik vond dat bijzonder omdat ik spreeuwen alleen van zwermen ken dus maar eentje te spotten vond ik bijzonder en leuk. Ik hoop dat ik deze met de vogeltelling ook mee mag tellen. En verder zitten knutselen aan een keukenkastje wat ik zelf wil maken. En vandaag pas begonnen aan alle apps en mails te beantwoorden die ik gisterennacht ontvangen heb. Tsja ik kan wel zeggen dat ik met mijn goede voornemen een goed begin heb kunnen maken, namelijk dat ik me niet meer zo snel druk ga maken over iets en me vooral niet gedwongen ga voelen om snel te moeten reageren. En nu met een beetje sneeuw, en het zonnetje erbij vind ik het wel een geslaagd begin voor 2026.

Misschien gezongen door een vrouw, maar de tekst is ook toepasbaar voor jullie als je wil.

Heb ik veel aan gehad.

@Sanity, wat lees ik nu weer van je? Ik die aan de perensap zit en stokbrood met kip curry zit te eten en preparé en mijn lieve kat bij me weg kan voeren? Jij die mij nog steeds als een trainspotting junkey wil blijven zien? Zit nu zelf weer te drinken? Terwijl hij zijn zaakjes op orde aan het brengen was en een gemeenschappelijke vriend aan het helpen is? Hmmm, nu gebeurt er iets in het filmscript wat ik minder fraai vindt. Niet veroordeel maar ronduit jammer vindt, omdat ik jou en Mormel juist het beste gun. Ik kan er niks aan doen, maar ik ben jullie gewoon gaan waarderen om jullie scherpen woorden en soms rare binnenkomers. Nope ik ga er niet ook van drinken, ik voel me eigenlijk wel lekker met mijn perensap en nuchter ook te kunnen flippen. Jammer dat jullie dat wel nodig vinden om te drinken. Het is niet aan mij om daar een oordeel over te vellen, wil ik ook niet, maar ik begin mezelf wel zorgen te maken of ik volgend jaar nog van jullie uitspattingen kan en mag genieten? Want jullie zijn voor mij allebei heel waardevolle mensen geworden om hier op het forum te mogen treffen. Dus zwaar kut te lezen dat jullie zo kut gaan. En lees later maar tussen de sterretjes door als ik gecensureerd wordt. Jammer te lezen, dat gun ik jullie niet, en ik kan jullie daarmee ook niet helpen omdat ik zelf nog niet helemaal durf te zeggen dat ik niet meer aan de drank ben. Het gaat nu toevallig even goed, maar als er weer teveel op me af komt weet ik gewoon dat ik ook wel weer ga drinken. Drinken is voor mij een soort alternatief van Antidepressivum, ik ben van mening dat ik daaraan niet verslaafd kan raken en zeker niet afhankelijk wordt van hulpverleners. Maar dat was een leugen. Nu ben ik wel blij met de drug, die je met kei hard sporten krijgt, dopamine of noemt het anders? Nou ja, dat houdt me op de been om niet weer terug te vallen in mijn alcoholmisbruik. En lieve muziek mensen, dat gun ik jullie ook! Gewoon een andere uitlaatklep. Fijne jaarwisseling, en ik ga ervanuit dat ik jullie wel weer terug lees. Houd je nu gewoon haaks, stort je niet verder in nog meer problemen, leven is muziek luisteren.

Tot later Mormel, want dat verwacht ik. En hoe in de put je nu ook kan zitten, kijk naar de dieren op je pad, zonde om dat los te moeten laten om gewoon een stom mensen dingetje? En nu ga ik voor mezelf zorgen en iemand willen redden loslaten, aangezien bij mij juist het beste werkt om compleet losgelaten te worden en te verzuipen in mijn dip. Dat geneest me en ik hoop dat dat voor jou ook zo werkt.

Tot morgen of vannacht mijn deelgenoot in liefde voor dieren hebben.

Veel beter kon ik niet vinden.

Mijn moeder zei altijd, de beste, de slimste en de gevoeligste leerlingen, krijgen de zwaarste lessen te voorduren. Daar wordt je beter van om je in het leven te kunnen bewegen.

Spierkracht, kerel, als jij wil. Als je donkerder wil en nodig hebt ben jij de beste muziek freak die dat kan doen. En eventueel met ons delen wil? Tsja ik weet niet, zo goed ken ik je nog niet en de andere wel. Maar ik mag van mezelf zeggen dat ik je een leuk mens ben gaan vinden en dat ik er best veel vertrouwen in heb dat ik je morgen ook weer lees. Al voel je je nu slecht, helaas mag ik de k woorden niet gebruiken enzo. Dus een nummer nog wat mij kracht gaf.

Mooi nummer! Staat wel echt voor mijn gemis aan ons mam en mijn gemis. Maar voor 12 uur zou ik graag een rock nummer horen of metal rock, wat ook bij de knallen van nieuwjaar past. En ik houd vrijwel van alle muziek, dus daar kan je vrij weinig mis mee doen.

Er is vast een metal of rockversie van te vinden. Tsja, ik kom gewoon binnen vallen op jou draadje en lees bepaalde dingen. Ik persoonlijk heb het gewoon nodig om mezelf tot op het bot af te maken als ik dan eenmaal in de put zit en me moedeloos voel. En zelfs dat luikje in de put wil ik dan nog ingaan om werkelijk bij mijn gevoel te kunnen en mogen komen. Omdat als ik zwaarmoedig ben, juist de oppeppende woorden van een ander niet zo goed gebruiken kan. Bewust weet ik dat ze me willen helpen dan met hun opbeurende woorden. Maar het voelt toch alsof ik met dat gevoel er niet mag zijn. En tsja, ik ben in hart en nieren een klimmer en zou dat nog steeds heel graag doen. Maar ik heb geen klimmaatje meer. Maar dat moment van diep in de put zitten en nog dieper te kunnen gaan, zorgt er voor mij voor dat ik goesting krijg om zelf weer naar boven te klimmen. En voor mij is dat fijner en veiliger, dan dat iemand in die put een touw naar me gooit en me helpt om weer naar boven te komen. Je maakt in die put zoveel fases door, van zelf mogen bedenken en doorvoelen, dat als je boven bent de shit die in die put stukje bij beetje achtergelaten is en dat je echt opnieuw kan beginnen. Zo voelt dat voor mij, hoeft natuurlijk niet voor jou te zijn.

Geen idee of je voor Nederlands allergisch bent. Maar hier moest ik aan denken, bij je laatste berichten.

@Mormel, ja de mijne is ook breed, maar soms heb ik wel imput nodig van de echte muziekkenners zeg maar. Anders val ik nogal in herhaling. Dus mijn vraag aan jou, de afgelopen 3 jaar draai ik zo rond 12 uur als ik het haal, happy newyear van Abba, heb jij daar een leuk ander alternatief voor? Want begint ook wel weer nogal afgezaagd te worden voor mij.

En nu nog even een leuk dieren verhaaltje, omdat ik het zo leuk en bijzonder vind en omdat ik het ook graag zou willen meemaken maar nu niet kan met mijn boelveel katten. Een vriend van mij, die ook in het bos woont en afgelopen jaar zijn kat verloren heeft, heeft een band op kunnen bouwen met een roodborstje. Die heeft ie eerst gelokt met meelwormen en nu als hij thuiskomt dan hoeft hij maar te fluiten en dan komt dat roodborstje bij hem binnen vliegen. Zo ontzettend leuk om te zien! En nu hij de olijfbomen binnen gezet heeft en andere boompjes die niet tegen vorst kunnen, gaat dat roodborstje daarin zitten. Hij is altijd druk met andere mensen helpen dus veel van huis, dus hij moet altijd wel opletten dat dat roodborstje wel weer mee naar buiten gaat als hij weer een paar dagen van huis is. Maar die band tussen hem en dat vogeltje is zo leuk om te zien. Daar kan ik dan weer plaatsvervangend heel erg van genieten. Hij is wel bang dat het vogeltje eens gegrepen wordt door de roofvogels of weer vertrekt als de winter voorbij is. Want je hebt roodborstjes die er in de zomer zijn en roodborstjes die hier de winter doorbrengen. Het is dan altijd leuk zo zegt hij, om deze nu al 2 jaar op een rij steeds weer terug te zien. Dus daarom heb ik altijd meelwormen in huis. Leuk toch?

Thanks @Mormeldeze is veel beter! Dus geen sorry nodig. En eerlijk gezegd, heb ik dit weer met ongeduld zitten te luisteren omdat ik van jou kant ergens een soort van metal sessie tussendoor had verwacht. Fijne jaarwisseling!

Fijne jaarwisseling allemaal! Dit jaar met hopelijk morgen, 5 katers en 2 poezen nog. (om het kuis te houden benoem ik die ene poes die al levenslang met me meegaat wel, maar ga er niet al te veel op in ) Hier een beetje met een Franse en Zweedse toets, stokbrood met lekkere salades en smaakvolle kazen (het vegetarische voornemen is even naar morgen geschoven omdat als de katten vlees krijgen ik mezelf ook wel wat vlees gunde) En Zweedse perensap, van de blauw met gele winkel die spullen verkoopt met de meest bijzondere namen alleen dit noemt dan nog steeds perensap. Met bubbels, in een mooie sjieken groene fles met gouden dopje, geen kurk die eraf schiet, maar spuit ook als ik dat graag zou willen. Behalve dat de smaak goed is en het me geen extra katers geeft want 5 vind ik eigenlijk wel goed. Ziet het er toch als soort van alcohol uit vanwege de kleur van de fles, want toen ik de lege flessen naar de glasbak bracht merkte iemand op so hé jij bent er vroeg bij! Mijn alcoholisten brein denkt dan altijd toch meteen, dat die mensen de kleur en de vorm van de flessen aanzien voor drank, maar ja kan ook gewoon een opmerking zijn omdat ik om half 9 al glaswerk aan het wegdoen was natuurlijk! Ik weet in ieder geval, dat ik er morgen geen extra katers bij heb, tenzij iemand vannacht bedenkt dat deze zonder kater qua kat het nieuwe jaar wil beginnen en bij mij dumpt. Maar aangezien iedereen nu zo bezig is met zichzelf verwacht ik dat niet echt. En jep, ik hoop als er vuurwerk afgestoken wordt, die zwerfkater van mij er ook gewoon voor gekozen heeft om gezellig hier binnen te blijven. Verder is het plan, muziek luisteren, mijn laatste boeken uit te lezen zodat ik in het nieuwe jaar weer aan een heel nieuw boek kan beginnen wat ik weer verzameld heb. En zoals altijd, verwacht ik dat ik 12 uur niet eens haal omdat ik nu al moe ben. Veel plezier allemaal en sterkte en succes voor allen die het lastig hebben.

Ik vond een dichtgevouwen A4tje in mijn bus, met de boodschap goede tekst groetjes van iemand die ik me niet meer kan herinneren. Maar lijkt me leuk om te delen, dus hier komt ie. Een verhaal om even over na te denken... Op een dag werd een oude professor gevraagd om een lezing te geven over efficiënt tijdsbeheer. Hij nam het woord en zei: `laten we beginnen met een experiment.´ Onder de tafel haalde hij een pot van aardewerk en zette die voorzichtig voor zich neer. Daarna nam hij een twaalftal grote stenen die hij zorgvuldig in de pot legde. Toen deze gevuld was, richtte hij zijn blik langzaam naar zijn publiek en vroeg: is deze pot vol?` Allen antwoorden ze: ´ja` De professor bukte zich opnieuw en nam nog een pot met kiezelsteentjes. Minutieus goot hij ze over de stenen. De kiezeltjes vielen tussen de stenen tot op de bodem van de pot. Opnieuw vroeg de professor: ´Is deze pot vol?` Zijn toehoorder begrepen zijn opzet en één van hen antwoordde: `Waarschijnlijk niet ....` Daarop haalde de professor een zakje zand boven tafel, dat hij aandachtig in de grote pot goot. Het zand vulde de plaats tussen de grote stenen en de kiezelsteentjes. Ditmaal schudde zijn publiek eensgezind hun hoofd. `Goed`. Zei de professor, en alsof iedereen het verwachtte, nam hij een kannetje met water, vulde te pot tot de rand. Daarop richtte de professor zich opnieuw naar de groep en vroeg: ´Welke grote waarheid toont dit experiment ons aan?` De moedigste antwoordde; ´Het toont aan dat onze agenda nooit zo gevuld is als we wel denken en dat er, als we het echt willen, er altijd wel wat tijd is voor meer afspraken en meer activiteiten`. `neen`, antwoorde de professor. ´daarover gaat het niet`. Daarover gaat het niet. De grote waarheid die in dit experiment schuilt. Is de volgende: Als je niet eerst de grote stenen in de pot doet, krijg je ze er achteraf nooit meer in. Welke zijn de stenen van ons leven; onze familie, onze vrienden, onze dromen, onze gezondheid? Als we meer belang hechten aan de futiliteiten zoals het zand en de kiezelsteentjes, zullen zij alle plaats in beslag nemen en blijf er geen tijd meer over voor de belangrijke dingen in het leven. Daarom mag je niet vergeten jezelf de vraag te stellen; Welke de stenen van je leven zijn, om ze vervolgens als eerste in de pot te leggen.

Nog steeds de kamelen die ik in de Sahara zie lopen, maar nu ook in mijn huiskamer en ik loop er lekker achteraan want ik hoef niks meer dan behalve straks te gaan slapen. En bij mijn moeder zie ik niet meer dat al die mensen haar een laatste groet komen brengen. Eerder mezelf bezig zie met haar overleden lichaam en uiteindelijk in de rouwwagen schuiven en in het crematorium binnenrijden. Alle stappen die gemaakt zijn om waardig afscheid te nemen en mijn eigenheid te behouden. En zie ik haar nu tevreden zitten op een wolk in het hiernamaals vlak voor de maan, trots op haar dochter te zitten wezen. Dat ze niet omgevallen is en haar best mag missen, maar nog genoeg haar kan herinneren dat ze het gevoel heeft dat haar moeder altijd bij haar is, in haar hart en ziel, dus is haar moedertaak over en goed afgerond. En ja zo voelt het ook voor mij. Ik ga alleen wel alles wat mooi was aan haar opvoeding meenemen in mijn leven.

Plafond gedaan, witte van zaken die oorspronkelijk nooit helemaal wit geweest zijn is niet mijn ding als een mens van kleur. Elke oneffenheid zie je, vind mijn perfectionistisch mensje ook onbevredigend. Was wel fijn om gisteren de sterfdag van mijn moeder van me afgeschreven te kunnen hebben, daardoor verliep vandaag heel soepel. Tsja, ik weet niet, even het echt doorleeft te kunnen hebben, had ik vandaag echt zoiets van tjeetje wat ging alles snel en makkelijk qua tijd. Maar dat kwam waarschijnlijk ook omdat ik zelf ook bezig was met klussen. Nu ja van floep en toen was ze was ze weg, was het vandaag ook floep en toen was het zo en zo. Het voelde wel fijn en had ook even het gevoel dat mijn moeder weer even in de buurt was. En ja mijn dag duurde net zolang als de dag dat ik met haar bezig was. Maar na het schilderen en schoonmaken, kon ik echt gaan zitten en hoefde ik niks meer te regelen. Terwijl dat met mijn moeder wel anders was, haar geliefde kat begraven, rouwkaarten in orde brengen, adressenlijst in orde brengen omdat openoffice niet correspondeert met windows. Helemaal niks meer nu ik klaar was. Heerlijk! Ga ik mijn moeder nog missen? Ja natuurlijk! Maar vandaag was mooi en heb ervan genoten. En niemand die het me heeft af kunnen pakken. Dus nu past het, omdat het niet alleen voor mijn moeder is maar ook voor mij.

Ik zie alle lieve mensen nog een laatste groet brengen aan het bevroren lichaam van mijn moeder. Op de Bolero van Ravel

Door mijn actie van deze morgen is het wel gedaan met het klussen voor vandaag. Afplakken gaat met mijn bibberende handen niet zoals ik graag zou zien dus morgen op de sterfdag van mijn moeder (dan is ze weer 5 jaar geleden mooi gestorven ) maar afmaken. Ik mis haar en kan dat nu onderhand ook eerlijk zeggen, daarvoor had ik met een heleboel rekening te houden en moest sterk blijven. En omdat ik nu even niks anders te doen heb, dan daaraan te denken en volgens mij wel in mijn ziel gegrift zit. Dat laatste bijzondere moment van mijn moeder en mij tijdens haar laatste momenten. Spud ik was me mijn haren extra zodat jullie er niet zoveel werk aan hebben. En toen de ambulanciers kwamen om een infuus aan te leggen, Spud kan je die jongens niet nog een koekje geven ofzo? En tussen ons allen de opmerking kwam, ja mam er liggen nog mercieke maar lijkt me niet heel erg passend in deze situatie. Toen wist ik dat niet, maar heb het later gehoord, dat die ambulance medewerkers inderdaad het maar een rare situatie vonden. Ze maakte voor de eerste keer in hun leven mee, dat iemand vrolijk en aanspreekbaar was die dood zou gaan. Gelukkig zat dat mijn moeders wens niet in de weg, maar als nabestaande is dat leuk om achteraf terug te horen. Morgen gebeurt dat verhaal, en mag ik haar leren vouwen in haar lijkwade. Ook weer vrolijk en met humor, tja uitvaartbedrijven willen gewoon zelf de regie nemen en niet aan jou laten. Maar met een partij lieve mensen heb ik dat wel weten te doen. En ja, met heel veel lachen, we hebben haar zo vaak weer opnieuw op die dunne lijkwade moeten tillen dat ze voor mij een soort van loempia werd, witte wade en moeten vouwen. Wel heel leuk! Als de uitvaart instantie haar nog had willen controleren dan hadden ze zich geprikt aan al die mooi gekleurde stopnaaldjes die we erin gestoken hebben. En ja de uitvaart instantie melden dat ze klaar was om vervoerd te worden naar het crematorium. Dat vond ik in mijn A tot Z haar opvolgen nog wel het moeilijkst moment, dan rijdt je je me moeder als een soort taartje in dit geval een loempia in een koude cel. En vooral dat je daar nog meer bevroren lichamen ziet liggen vond ik wel lastig. Ik had gewoon een beetje verwacht dat overleden mensen ook soort van privacy mochten hebben. In een laadje gaan en er weer uitkomen als de uitvaart er is. Toch bleef ik dat gevoel wel houden, dus voor de uitvaart begon en we alles aan het opstellen en ik mijn moeder weer aangereden kreeg, bevroor ik bijna toen ik haar aanraakte. Ze was gewoon kei diep ingevroren, en toen had ik pas door dat ze dood was. Maar dat voelt zo niet doorsnee omdat je nog een hele uitvaart moet uitzitten en haar de oven brengt. Ik heb het gedaan, maar zo kei hard bevroren en dat ik niet mocht zien hoe ze verbrand werd, is gewoon jammer. Ik heb mijn moeder wel opgevolgd en daar ben ik tevreden mee. Maar de laatste keer haar aanraken en een ijsblok voelen en je moeder niet voelen dan vind ik nog lastig.

lekker met de muziek aan klussen, en toen kwam mijn vriendin ineens binnenlopen en toen kon mocht ik alles laten, waarmee ik bezig was om naar haar te luisteren en heel veel kon ik niet voor haar veranderen, dat is haar eigen keuze. En ik weer op zoek naar muziek, en vind de meest treffende ook al ben ik geen man

Goedemiddag allen, ik kom even spieken en meegenieten van de verhalen de afgelopen dagen en de 2de kerstdag nog. Ik mag wel toegeven dat ik erg blij ben dat ik naar la Belgique verhuisd ben waar geen 2de kerstdag bestaat. Zodat ik nu weer wat minder het gevoel heb dat ik rekening met mijn omgeving moet houden qua herrie maken tijdens de klussen. Ik vond het ook heel erg bijzonder dat ik ineens zo verrast werd op kerstavond, door een goede vriend met een kaasfondue en een gezellig avondje. Leuk om ook iets te mogen ontvangen ben ik niet gewoon. In de kaasfondue moest wel wijn, blijkbaar stolt het anders te snel, maar verder non alcoholisch en nicotine vrij ook. En nuchter ons toch wel een beetje misdragen door heel hard mee te zingen met mooie nummers op youtube. We zijn allebei wel muziekfreaks maar houden van andere muziek, behalve 1 ding dat we delen dat we niet van kerstmuziek houden. Dus ja het werd een leuke luidruchtige avond met vals zingen erbij maar ik heb gelukkig een vrijstaand huis dus kon ook wel. Was leuk in ieder geval. Gisteren heb ik daar nog van nagenoten en nu weer lekker bezig met het klussen. Op mijn ervaring van in Engeland kerst vieren met zijn tradities na kan ik wel zeggen dat dit mijn leukste kerst was. Ik heb alleen de traditie verbroken om het volgende filmpje niet te kijken. Maar vandaag gewoon even gedaan en weer aan het klussen gegaan. Voor u ook Want behalve dat het dan een Engels traditie is, is het ook wel lekker om je eigen verslavingen soms zo uitgelicht te zien. Veel plezier en nog een fijne dag gewenst!

Gezond voor mij dat ik geen kattenvanger meer ben, ik mis het wel. Gewoon dat elke dag anders was, en dat je met mensen te maken had en dieren. Het leukste vond ik wel, dat ik katten wegving die nooit meer terug mochten komen en waarbij de mensen na een paar dagen toch vroegen of de kat weer terug kon komen. Mensen die ik heb kunnen overtuigen van mijn werk, en oorspronkelijk kattenhater waren maar ook voederplekken gingen maken. Het was soms heel lelijk en heel naar, maar vooral dat vond ik zo leuk aan het kattenvangen. Met mensen omgaan en met dieren. En juist de haat eruit halen en begrip krijgen voor beide kanten.