Spud

Dankjewel voor jullie reacties! Vooral dat jullie er iets in herkennen word ik best wel blij van en hetgeen wat ik probeer onder woorden te brengen, eigenlijk aanvullen met jullie eigen ontdekkingen en ervaringen geeft me een gevoel dat ik even heel goed gehoord en begrepen ben. En dus niet altijd, ook weer zo een vooroordeel de zagende en zeurende poetsvrouw ben. Volgens mij hebben jullie allebei, @Mormel en @Lonster1 de dingen die ik even achterwegen liet perfect ook aangehaald in jullie eigen ervaring. Mijn dank hiervoor! Dat doet me deugd, omdat ik met mijn collega poetshulpen die ik soms ontmoet bij opleidingen, eigenlijk niet verder kom dan dat iedereen zijn beklag doet over klanten en aangeven hoe ze voor zichzelf opgekomen zijn. Ook boeiend om te horen soms, maar in zulke situaties kom ik eigenlijk vrijwel nooit meer, omdat ik behoorlijk selectief ben in mijn klanten en vaak zelf al snel door heb dat de samenwerking met deze persoon niet werkbaar is voor mij. Tsja ik weet niet, voelsprieten, lang asielwerk gedaan dus met mens en dier gewerkt en gewoon iets heel basaal of banaals (of geef het juiste woord, want kan er effe niet opkomen) gewoon dat ik het hele huis niet leuk vind om in te werken en het huis en dus de mensen ook geen fijne geur vind hebben. Dan geef ik het nog wel een kans, maar zeg ook alvast zoek maar even een andere klant tegen het poetsbureau. Want uiteindelijk gaat het dan ook botsten. Dus meestal kan ik alleen maar zeggen tegen mijn collega´s dat ik leuke en makkelijke klanten heb, tsja en dan kom je echt niet verder in gesprek. Dus leuk die verhalen van jullie te horen! Er zijn er dus meer!

Dankjewel, voor je open en eerlijkheid. Mormel. Het is niet dat het me verder niet boeit ofzo, maar lijkt me gewoon beter om het te lezen en verder niks mee te doen. Jou rot toch op opmerking in acht te nemend. Behalve dan, dat ik je wel sterkte en succes blijf wensen en verdere verslagen van je hoop te lezen. Dat is eigenlijk alles.

Tjeetje, ik schaam me er altijd voor als ik mag zeggen dat mijn werk huishoudhulp is. Omdat het ongeschoold werk is, denken mensen vaak dat je dan ook dom bent en zo en dat vind ik er lastig aan. Vooroordelen dus. En ja schoonmaken vind ik ronduit saai en zal ook nooit veranderen verwacht ik, maar wat uitdagend aan deze job is, is de omgang met mensen. En deze week werd het me weer eens haarfijn duidelijk. Dat ik met dat stomme poetswerk, eigen gewoon hetzelfde mag doen als een soort van maatschappelijk werker, waar ik een diploma voor heb, alleen geen verslagen hoef te schrijven en verantwoording af hoef te leggen aan mijn meerdere. Dus er eigenlijk gewoon puur voor die mens mag zijn, qua luisteren, qua zijn. Niet de druk voel dat ik moet presteren en het gevoel van iemand willen redden er ook niet is. De grenzen waarin ik mag werken zijn duidelijker, waardoor ik dingen sneller los kan laten en daardoor veel productiever kan zijn. Van bovenaf opgelegde beperkingen opgelegd krijgen, werkt voor mij gewoon niet. Maar vanuit, een soort van beperking, zoals huishoudhulp zijn en daardoor eigenlijk geen verantwoording mogen nemen over heftige zaken vind ik heel prettig. Dan kan ik bijvoorbeeld wel gewoon zeggen wat ik denk, maar hoeft er niet zoveel meegedaan te worden. Kan ik ook gewoon oefenen en zo en mezelf beter leren kennen. Vandaag hoorde ik bijvoorbeeld van een klant, dat deze weer een terugval had in de anorexia, gewoon omdat ik opmerkte dat ik haar wel erg mager geworden vond. Ik weet van haar dat ze problemen heeft met haar kunstgebit en daardoor alleen zacht eten kan eten, dus daar refereerde ik eigenlijk aan. Maar wat ik dan heel erg bijzonder vind, is dat deze dit dan met me deelt. Omdat ze het nog maar pas tegen haar man had gezegd en mij nu ook in vertrouwen nam. En haar kinderen het niet wil vertellen. Dat ze het met me durft te delen vind ik al speciaal, maar wat ik merkte aan mezelf vond ik ook wel bijzonder. Ik hoorde het gewoon en had niet zoiets nu moet ik je gaan helpen. Eerder dat ik het gewoon aannam en nieuwsgierige vragen ging stellen. Of gewoon geïnteresseerde vragen stelde. Dat had ik zelf niet zo door, maar dat gaf deze me later wel aan dat ik deze gewoon heb kunnen laten praten en deze zijn verhaal heb kunnen laten doen. Natuurlijk vind ik het wel erg en hoop ik dat het beter gaat, maar dat is niet aan mij om er iets mee te doen. En ja, dan denk ik, huishoudhulp zijn is niet zo schaamtevol ook weer niet, zonder autoriteiten boven mij, verantwoordelijkheden en dergelijke, kan ik met dit werk soms ook gewoon even weer mijn talenten benutten. En dan voel ik me toch best wel weer nuttig. Under cover, mag ik dan toch een beetje mensen helpen en mezelf ook. Want gaat op een super veilige manier. En ja dat maakt mijn werk dan weer heel bijzonder. Ik poets voor de kost om mijn rekeningen te kunnen betalen en wat ik ernaast doe verrijkt mijn leven. En daar heeft mijn baas niks mee te maken, enkel mijn klanten die me daar in toelaten. Dus eigenlijk heb ik niks om over te klagen of me voor te schamen.

Tsjonge, van de pil kun je dus ook niet op aan! Daarom had ik het dus zo lastig! Een doodgewone PMS waar ik effe geen rekening mee gehouden had. Maar en van me af schrijven en daarna in bed gaan liggen heeft me in de veilige zone gehouden.

Cru komt het niet op me over, wel kort, bondig en concreet. Qua moeders verliezen, ligt bij mij nogal gevoelig, maar dat is mijn ding gewoon dus ga ik je verder niet mee vermoeien. Ik weet immers niet hoe de relatie met je moeder is etc. Ik ben wel heel benieuwd en nieuwsgierig, naar hoe dat in combinatie met stoppen zo werkbaar gaat zijn voor jou? Dus als je goesting hebt deel erover. Zo niet, ook oké! Veel succes en sterkte!

Poison

Afspraken maken om een bepaald boek te lezen en als groep te lezen voelt ook niet lekker voor mij. Maar als ik een goed boek gelezen heb in mijn ogen vind ik het wel leuk om er verder over te praten. En daarom geef ik ze dan door. En hoor later graag hoe de ander het ontvangen heeft. Dus de titel is nog niet helemaal naar wens, wat mij betreft. Ik vind het gewoon heel leuk, om te horen hoe een ander dat boek beleefd heeft. Maar misschien is dat er ook wel op het boekendraadje en zoek ik soms gewoon te ver?

Love Walked In

Leave The Light On - YouTube Music

Oké, even met de billen bloot en om hulp en advies vragen hier. Het ging lekker met alles gestopt te zijn, maar nu gaat ie even niet lekker. Zo stom! Want ik kan alleen maar zeggen dat er niks slechts op mijn pad gekomen is ofzo, alleen maar nog meer goed nieuws en juist daardoor zit ik even in 2-strijd met mijn verslavingen. En de drempel, van 1 km fietsen om aan nicotine en drank te halen of gewoon toch niet te doen. Is een dun draadje. Jep, dat weet ik, dat is mijn besluit. Maar waar ik advies in zou willen vragen is hoe wapen je jezelf tegen teveel van het goede? Want dat is er nu eigenlijk aan de hand. Het gaat te goed en daardoor, heb ik de neiging of mijn verslaving, daar kan ik nog geen vinger op leggen de neiging om het met iets negatiefs te ondergaan. (waarschijnlijk omdat dat bekend is en goed gaan niet, eigen interpretatie) Ik heb gewoon goed nieuws van de tandarts gehad, dat het nu al te zien is aan mijn tanden dat ik niet meer rook en drink. En toen dacht ik nog, dat zou juist een goede motivatie zijn om verder te gaan, maar in mijn geval is dat dus blijkbaar niet zo. (daarbij is besproken, ja, mijn tandarts is niet alleen mijn hulpverlener maar ook een mens waar ik persoonlijke gesprekken mee heb, dat haar moeder slecht gaat omdat ze voor de kerst de diagnose kanker kreeg en nu vol in de onderzoeken zit) Wat ik voor zover uit mijn craving reactie op kan maken, is dat een trigger. Ook een moeder, zoals mijn moeder die slecht gaat en binnen de grenzen die je hebt probeert te helpen voor zover mogelijk. En onrecht. Behalve naar haar verhaal luisteren en begripvol reageren kan ik niet zoveel, dus daar was ik wel tevreden over. Alleen niet meer kunnen doen, loslaten, dat vind ik blijkbaar nog steeds heel lastig. Hoewel de supermarkt om de hoek lag, ben ik alleen maar gezond eten en junk food gaan halen, en ja ook op de drankafdeling geweest om te kijken naar hoeveel ik mezelf al bespaard had. Ik ben namelijk aan het sparen voor iets. Maar toen zat het drank duiveltje al wel op mijn schouder. Gelukkig ben ik verkouden geworden en was het voor mij makkelijker om niet te roken vanwege het hoesten. Al ging ik ook al over mijn nek, bij elke sigaret die ik wel nog rookte voordat ik zei nu ben ik er klaar mee. Mijn lichaam maakt zelf die champix aan denk ik dan. Maar nu, na veel water gedronken te hebben, gezond voedsel in combinatie met junkfood genuttigd te hebben. Mezelf gereed gemaakt te hebben om sigaretten en drank te gaan halen en dan kotsend op de plee te belanden bij het idee er alleen maar aan. En dan de punten van HALT door te nemen, mis ik toch iets want het blijft maar knagen. Heeft er nog iemand tips?

Nee, hoor, de beste wensen nog Mormel. En ik hoop dat je een goed oplosmiddel hebt gevonden voor het oplossen van die problemen. Zodat je ook weer van het leven kan genieten. Ik ben van eerst bij jezelf te beginnen, maar verras me met je oplossingen. Fijn te lezen dat je er nog steeds bent.

Hé kerel, hoe gaat het nu met je?

Hopelijk, kort maar krachtig. Ik baal er enorm van dat de sneeuw vanaf maandag over is. Nu nog een weekendje genieten, hoop ik. En ergens heeft die verandering ook wel weer zijn voordelen, want nu het erop lijkt dat mijn verkoudheid een griepje begint te worden kan ik volgende week zonder omwegen een doktersbriefje gaan halen om mijn afwezigheid te rectificeren. Alleen maar als het doorzet, maar ja op zijn Kruifs gezegd: Elk nadeel heb zijn voordeel!

Hihi, @Kohtje, . Leuke opmerking! Maar heb je ook gelezen wat ik schreef? (nieuwsgierigheid van mijn kant) En een kleine correctie, ik heb namelijk nogal moeite met het woord moeten, ik probeer dat woord meestal te ontwijken. In mijn beleving moet ik enkel naar het toilet en ademhalen en verder probeer ik bij alles waar nog meer moeten bij zou mogen staan, het woord mogen of hoeven te gebruiken. Dus uit jou woorden begrijp ik, dat ik die laatste regel niet had hoeven te schrijven. Mijn dingetje, dankjewel voor je reactie.

James Norbury - De reis van de wijze kat Mooie tekeningen, wijze woorden waar je iets van kan leren. Als je veel met dieren hebt en op zoek bent naar een Zen gevoel kan ik je deze zeker aanraden. Het zet je aan het denken, zeker ook het nawoord van de schrijver zelf.

Nele Neuhaus - Sneeuwwitje moet sterven. Staat thriller bij maar ik zou het omschrijven als een detective roman. Mooi verhaal, alleen als je net gestopt bent met roken, geeft het misschien een trigger omdat er in elk hoofdstuk flink gepaft wordt. Maar mooi en boeiend verhaal, met mummies en veel bedrog.

Ik was het toevallig aan het lezen en toen stierf ze opeens. Yvonne Keuls - Dochters Verhalen over haar dochters, leuk hoe een kinderbrein soms kan denken. Dat stukje over horoscopen is enorm blijven plakken. Leuk boek, als je even humor zoekt.

Ze hadden hier vandaag goed gestrooid dus ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om vandaag wat gasflessen te gaan hamsteren met fiets en hondenkar. De straatvegers, die ik passeerde heb ik even hartelijk bedankt voor hun fijne werk en die vonden het ook wel grappig om mij steeds opnieuw voorbij te zien komen. De voorraad is weer binnen, dus laat de volgende sneeuw maar weer komen! Tsja, ik weet niet? Ondanks dat ik vroeger op moet staan omdat ik er nu langer over doe om op mijn werk te komen, ik overal spierpijn heb, mijn voeten pijn doen en ik ook nog eens snip verkouden ben, geeft het mij heel veel positieve energie. Beetje anticiperen op het weer en roeien met de riemen die je hebt, en dingen even laten gaan als je er de juiste riem niet voor hebt geeft rust in de bovenkamer. En daardoor maak ik me nergens meer zo druk over en geniet meer van de dingen die op mijn pad komen. En omdat ik dat weer meer opmerk, lijkt het op dit moment ook veel makkelijker om met mijn verslavingen om te gaan. Ik houd er natuurlijk wel rekening mee dat dat ook de euforie kan zijn van het net gestopt te zijn, want dat herken ik inmiddels ook wel van eerdere pogingen. Al voelt het nu wel anders, natuurlijk ervaar ik nog altijd trek en twijfel ik soms. Maar wat nu anders voelt in tegenstelling tot voorgaande keren, dat er me niks afgenomen wordt als ik niet drink of rook. Maar dat ik voor mezelf opkom en zorg en me de ervaringen die ik nu meemaak, leuk of minder leuk, open en bloot ervaren mag. Zonder rookgordijn of benevelingen, dus heel erg puur, en ik niet hoef te twijfelen aan of ik dit nu echt leuk vind of helemaal niet? En of mijn reactie nu heel erg overtrokken is of niet? Tot nu, is mijn conclusie voorlopig over mezelf, ja ik kan nog steeds behoorlijk overtrokken reageren en impulsief ook. Dus ik heb nog heel wat te leren. Zo ploeteren en genieten in de sneeuw helpt me daar enorm bij. (hihi, en korte berichten schrijven kan ik ook nog steeds niet , dus scrollen maar!)

Toevallig dat ik van het weekend nog een leuk boek las met wijze zen woorden, waaronder; dingen die je wil, heb je misschien helemaal niet nodig en dingen die je niet wil, kan je misschien nog wat van leren. En die regel heb ik in mijn hoofd gehouden, toen ik toch maar de sneeuw op de fiets ging trotseren om te gaan werken. Ik was wel een uur te laat, maar ik heb genoten onderweg, van de opgaande zon in een mooi wit landschap, gratis en voor niks een gezonde work-out en een prachtige wandeling langs voornamelijk bos gebiedt. Zojuist weer thuis, na in het donker weer hetzelfde te hebben gedaan. Moe, maar super voldaan! Wat mij betreft mag het nog wel even wit blijven. Want daarmee komen de beste en leukste ideeën bij me op. Zoals een fiets met 3 wielen, waarbij ik het voorste wiel dan op een ski lat zet als het weer sneeuwt, hoef ik me geen zorgen te maken dat ik onderuit ga en heb ik ook nog plezier onderweg. Of gewoon een omgebouwde waterfiets of iets dergelijks, heb ik er ook nog iets aan als het weer heel nat is. Helaas geen dieren gezien, maar hun sporen wel. Kortom een leuke dag dus.

Ik hoop dat aankomende maandag, de sneeuw is gestopt en dat de wegen weer begaanbaar zijn. Zoals ik vandaag glibberde op de weg, zie ik het niet zitten om mijn eerste werkdag in het nieuwe jaar mee te beginnen. Fijn een arbeidsverzekering als me iets overkomt, maar dat gedoe en onvrijwillig betaald thuis zitten zint me niet echt omdat ik dan thuis ook vrij weinig kan. Dus ik kijk de boel even af, en zet wat vakantie dagen in om ijsvrij te nemen als werkelijk blijkt dat het simpelweg niet te doen is. Best een beetje stom hoor, ik leerde met mijn cursus om je eigen veiligheid ten alle tijden in het oog te houden, ook dat als er code rood of geel uitgeroepen is, je je nog steeds beschikbaar moet stellen voor de klant. Dus moet gaan werken en zelf uit moet gaan zoeken hoe je daar het veiligste komt. Na alle berichten die ik heb gehad, over dat ik voor mijn eigen veiligheid moet zorgen en zelf moet inschatten of iets kan? Heel leuk en aardig, maar als ik maandag nu besluit dat de wegen die ik begaan moet, onveilig en glad vind. Zou ik dat risico wel moeten nemen omdat ik dat volgens het regelement zou moeten. Voor mij is dat een omgekeerde wereld. En aangezien ik mezelf niet zo bijster veel aan regels houdt, verwacht ik een niet aangenaam gesprek en mag ik vakantiedagen inleveren. Gewoon omdat ik dan effe echt in sta voor mijn eigen veiligheid dus zeer goed voor mezelf zorg. Ik voldoe compleet aan hun advies, behalve die verplichtingsregel dan. Stom hoor! En erg dubbelzinnig in te vullen. Maar zover is het nog niet, ik zie aankomende maandag wel hoe het ervoor staat. Maak me er nu niet zoveel druk over. Mijn werkgever weet dat ik moeilijk kan doen en mijn klanten hebben ook liever dat ik voor mijn veiligheid zorg, dus begrijpen het wel als ik even om mijn eigen veiligheid zeg, ik kom vandaag niet. Ben benieuwd! Na een lange vakantie is het voor mij sowieso moeilijk om de boel weer op te pakken, dus voor mij heeft uitstellen geen zin. Mijn voornemen is dan ook met flinke tegenzin te beginnen en verder niet klagen. Maar als ik al 2 keer op mijn bek ben gegaan vanwege de gladheid, dan beroep ik mezelf toch op de plicht om zelf voor mijn veiligheid te zorgen. Als ik de brug niet eens over kan zonder uit te glijden, verwacht ik gewoon niet dat het fietspad langs het bos beter is. Dus, ik zie wel, wellicht zegt mijn klant we hebben je zo nodig, ik kom je wel ophalen en weer thuisbrengen, dat is ook oké wat mij betreft.

En grappig toch?

Oké, dit is een grappige plottwist Terwijl ik bovenstaande aan het schrijven was, werd er ineens aan de deur geklopt, het was de buurvrouw om te zeggen dat er een tak van een boom afgescheurd was. De frustrerende stalker is dus niet terug, het was mijn buurman, die dacht dat ik weg was en bang was dat mijn huis aan het instorten was. Hij had mij daarover geappt maar vandaag vond ik een boek belangrijker dan apps te checken dus ze maakte zich zorgen. Dat geeft me toch wel een leuker gevoel, dan dat verhaal over die rare stalker. Sinds dat ik erover geklaagd heb bij de buren, letten ze meer op wat er bij mijn casa gebeurt, heel erg tof! Dat van die stalker blijft nog steeds een raar verhaal en ook raar hoe ik er toen mee omging waarschijnlijk. Omdat deze soms ook voerbakken voor de zwerfkatten weghaalde, heb ik ooit eens een eetbord vol gepend, met de boodschap of deze de voerbakken voor de zwerfkatten zou willen laten staan en als deze op zoek was naar borden om van te eten, deze stapel wel mocht hebben. Een plat, een diep en een soepkom heb ik toen neergezet, met een blik bonen in tomatensaus en een blik soep. Inclusief vork, lepel en mes. Alles is toen blijven staan, maar verder verdwenen er ook geen kattenvoer of voerbakjes meer. Maar wel stom hoe dat zo onder je huid kan gaan zitten... Daar is deze situatie wel weer een goed voorbeeld van. Wel heel leuk om te ervaren, hoe er stiekem zo in de buurt op mij wordt gepast.

Leuke beenwarmers @Yana Ik heb me vandaag verdiept in boobytraps, ongevaarlijke natuurlijk en met een plagerige inslag. Maar voorlopig helpt de sneeuw mij en de bomen ook, omdat die bij vlagen een flinke dot sneeuw op je hoofd laten vallen. Ik vind het namelijk zo een enorme mindfuck dat er iemand vannacht of deze ochtend in mijn tuin was. Vooral omdat ik tot 3 uur vannacht in bed heb liggen lezen en wel dingen hoorde maar zoiets had oh dat zal de sneeuw wel zijn. En de katten er ook niet op reageerde (meestal als iemand mijn oprit opkomt zie ik aan mijn katten al dat er iemand aanwezig is) Ik heb wel ergens in de ochtend, iemand veel volume horen maken met zijn of haar auto en ook horen slippen, maar dacht, och dat is iemand die nog niet zo bekend is met op gladde wegen te rijden. Tsja, ik woon dan wel in een bos maar langs een drukke weg, dus waan me altijd wel veilig. En nog steeds wel, want als deze persoon echt kwaad in de zin had dan had deze mij allang iets aan kunnen doen. Want ik ben niet zo zorgvuldig in mijn voordeur af te sluiten en voorheen mijn garage ook niet en verder is er heel makkelijk in te breken in mijn huis als je binnen zou willen komen. Wat ik er frustrerend aan vind, is dat ik nu soort van mezelf gedwongen voel om anders te leven in mijn huis en op mijn fantastische plek, als dat ik normaal doe. Schijnbaar mag ik de garage niet afgesloten laten en ook mijn voordeur niet, of ik nu thuis ben of niet. En zou ik, eigenlijk een groot sterk hek om mijn casa heen moeten zetten om degene buiten te houden. Ik vind dat een super lelijk gezicht, hoe mensen soms een bunker van hun domein kunnen maken, met alle bewakingscamera´s en alarmen erbij. Om maar niet te spreken over hoeveel leuke dieren je op je pad mag missen, als je je zo afsluit. Maar ja daar zitten dus consequenties aan, zoals ik gemerkt heb, het kattenvoer, mijn broeken en de snoepjes vind ik niet zo erg. Maar de beelden die ik gekregen had van dierbare personen in mijn leven wel. En nu ook gewoon het gevoel, dat ik in mijn tuin niks meer neer zou mogen zetten wat voor mij een emotionele waarde heeft. Daar word ik nogal gefrustreerd van.

Goedemorgen deze morgen! Vrolijk opgestaan in een mooi wit winterland, minder vrolijk binnen gekomen na de vogels gevoerd te hebben. De sneeuw liet namelijk sporen achter en die vond ik niet zo fraai om te ontdekken. Want iemand met een auto, schoenmaat 46 ongeveer en waarschijnlijk nogal zwaar, heeft vannacht of deze morgen ongegeneerd in mijn tuin rond gelopen. Nu had ik al last van een stalker die hele rare dingen pikte, zoals blikvoer voor de kat, werkbroeken van de waslijn, leuke beelden en snoepjes uit de auto maar ik dacht dat dat inmiddels gedaan was nu ik alles deftig afsluit. En minder dierbare beelden buiten heb staan. Maar niet dus. Voor zover ik kon zien is er nu niks weg. Toch maar eens een bewakingscamera plaatsen, want ik begin het een beetje beu te worden dat iemand zich zomaar toegang verschaft op mijn privé terrein. En dat ik onderhand verplicht ben om met deze rekening te houden. Bang ben ik niet, maar frustrerend vind ik het wel.

Heb jullie berichten gelezen, Sanity en Mormel. Over slaan en vechten. Door heel veel agressie regulatie therapie, ben ik de weg een beetje kwijt geraakt in waar ik mezelf wel mag verdedigen met mijn vuisten en waar niet. Met 2 oudere broers aan mijn zijden die bij een oneerlijk gevecht wel op kwamen dagen, lieten ze het mij ook in mijn eentje uitvechten dan. Als oudere broers wisten ze wel dat ik het tegen meer dan 2 mensen zou afleggen maar schepte er geen genoegen in om het als 2 grotere en sterkere broers op te lossen voor mij. Ze waren van mening dat als ik in de problemen gekomen was, ik het zelf ook mocht oplossen maar wel in een eerlijk spel. En ja ze hadden me vaak uitgedaagd dus wisten wat ik kon. Dus ze speelde vaak voor scheidsrechter als ik voor mezelf op moest komen tegen een hele groep. Heel onpartijdig waren ze niet hoor, want als ik met een bloedneus en 2 blauwe ogen en zwaar gekneusd thuis kwam, waren ze trots op me omdat ik mezelf wel tegen al die mensen staande gehouden had. Maar mijn broers verdwenen en kregen vriendinnetjes, dus mijn fysieke training stopte en die therapie er bovenop maakte van mij een zwak mens. Omdat iemand op zijn neus slaan blijkbaar niet mocht. Als ik echt in het nauw gedreven wordt dan gaat dat stukje van mij nog aan, maar het zijn dan eerder nog de scherpe woorden die ik gebruik. Als dat niet werkt, voel en zie ik niks meer en kan pas stoppen als de ander ligt of opgeeft. Die blinde vlek heb ik ook niet meer altijd, en toen ik hoorde dat er in mijn buurt karate lessen waren wilde ik me daarvoor inschrijven. Gewoon omdat je bij karate heel veel controle mag hebben over je mind en dat is wat ik zoek. Kick boxen zou dat stukje in mij wat vastgeroest zit, ik laat me door niemand slaan juist nog gevaarlijker maken. Als ik karate zou doen, moet ik eerst tot rust komen in mezelf en mijn balans vinden, en ja dan zou ik mezelf kunnen verdedigen als het echt nodig is en zin heeft. Maar ik mag nog niet aan die lessen beginnen, omdat ik nog aan het herstellen ben van een breuk in mijn hand. Ik kan er inmiddels alles mee, dus ik vind het maar raar dat ik die hand dus niet mag gebruiken om karate lessen te volgen? Terwijl dat zo goed zou zijn voor mijn woede beheersing.