Spud

Daar kan ik me helemaal in vinden. Het heeft bij mij lang geduurd, maar inmiddels denk ik ook aan mezelf en kan ik een pure egoïst zijn. Niet leuk om mezelf zo ook te mogen zien. Maar dat is ook een deel van mij geworden en eerlijk gezegd ben ik daar wel blij mee. Ja, ik heb spijt van dingen die ik gedaan heb, maar ik heb ook spijt van dingen die ik gedaan heb of juist gelaten heb toen ik niet meer in een coma van het goed willen doen lag. Er zijn wat dierendingen waar ik ongelofelijk veel spijt van heb, maar als ik heel eerlijk ben heb ik geen grote spijt of schuldgevoelens naar mensen toe. Wat ik hen aangedaan heb. Voor mij voelt het toch wel als dat ze er zelf ook wel bijdrage in hadden dat ik dat hen geflikt heb. Zoals je zegt Mormel, ik hield net even wat meer van mezelf dan dat ik om die ander gaf en zag dat die ook meer om zichzelf gaf dan om mij. Dan is het er samen ongehavend uitkomen en wordt het een eigen strijd. En ja daar lopen beide partijen kneuzingen en beschadigingen bij op. Ik merk wel dat ik veranderd ben, ik kan het makkelijker loslaten en ben min of meer vergevingsgezinder geworden. Iets wat ik voorheen echt niet kon de strijdbijl neerleggen voor een beter doel, kan ik nu wel. Het blijft altijd raar, maar daardoor kan onze vriendengroep zonder problemen of ergens over na te denken, mij en mijn voormalige beste vriendin uitnodigen bij een uitje. We doen gewoon normaal tegen elkaar, maar het is niet zoals vroeger. Ik weet niet zo goed wat ik haar nog wel kan en mag vragen en zij zal dat ook wel ervaren. Ik merk altijd wel als we dan zo een uitje hebben, dat het nogal stroef gaat tussen ons. En dat zij eigenlijk degene was van de groep die sitekick naast haar nodig had. Wat me altijd uitermate verbaast omdat zij juist de meest spontane van ons 2 was en zelfs een entertainment service heeft opgebouwd met haar man. Maar om dat te kunnen doen buiten haar werk om, heeft ze iemand nodig die naast haar staat. En dat doet de groep ook wel. Ze zijn milder voor haar dan voor mij. Omdat ze wel weten dat ik mezelf wel redt. Maar zo te kunnen kijken naar je beste vriendin, is raar en ook niet zo fraai. Nu ik haar vanaf een afstand mag bekijken, kan ik in eerlijkheid zeggen dat ik haar eigenlijk niet meer zo leuk vind. Terwijl ik vroeger met liefde en plezier de klappen voor haar opving. Ik merk wel dat ik nog steeds om haar geef zoals ik altijd gedaan heb, dat stopt niet bij een conflict tenminste niet bij mij. Dus ja, onlangs heb ik mijn zorgen wel een beetje geuit over mijn oude beste vriendin. En dan schijnt het nog steeds wel te kloppen wat ik denk te voelen. Haar ouders worden ouder, haar man heeft nog steeds een niet aangeboren hersenafwijking dus ze heeft veel zorgen. Maar ik mag het allemaal loslaten. Want ik ben haar beste vriendin niet meer en dat hoef ik ook niet meer te zijn. Maar ik vind het wel naar dat ze zich nu in plaats van praten, wat ze vroeger ook al niet kon. Zich vol aan het vreten is aan wat ik noem troosteten. Ze was altijd al een beetje mollig, maar nu is ze ronduit dik. En lijkt daar lichamelijk ook veel last van te hebben. En dat terwijl ze wist dat ze mollig was en dus wel gewoon veel ging sporten en naar een diëtist ging. Voor mij is haar dikheid van nu, een teken dat het in haar koppie helemaal niet goed gaat. En daar heb ik een opmerking over gemaakt. Ze kan wel de clown blijven spelen en ons allemaal willen entertainen met trucs en leuke spelletjes. Maar met haar omvang van nu, zie ik hoe onzeker en verdrietig ze eigenlijk is. Ik ben ook teleurgesteld in haar zoals zij in mij is. Maar ik ben nooit gestopt met om haar te geven. Ik denk wel dat ze zich afgesloten heeft voor mij. Dat is namelijk het beste van haar kunnen. Omdat ze geen confrontaties durft aan te gaan. Jammer maar helaas, ik blijf toch om haar geven en als ik het niet kan weet ik wel wat mensen te bespelen die ze wel toelaat. Ja die nieuwe sitekick was niet leuk om te zien, dat was ook een vriendin van mij die duidelijk een kant koos in dat conflict. Daar heb ik ook medelijden mee. Maar houd haar nu wel op afstand. Het is een leuke groep vriendinnen, maar eigenlijk is die groep best wel een beetje kapot of heb ik gewoon geen zin meer om altijd maar om discussies te voorkomen, mee te gaan met de groep. Door die slechte eigenschap van mij, heb ik later de dingen die ik juist wilde doen maar niet moeilijk wilde doen, later nog eens in moeten halen. Ik ben dat dus niet meer van plan, dus ja bij de volgende meeting gaan ze een meer egocentrische en dominantere Spud ervaren. Nieuw voor mij en nieuw voor hen. Ik ben benieuwd!

Gewoon een ander onderwerp over doodgaan of mensen verliezen, rouw denk ik. Ik heb deze week eigenlijk best wel veel gesprekken gehad met klanten en de tuinman over overlijdens. Wat me opviel, is dat iedereen zich altijd afvraagt, waarom de goede altijd eerste moeten gaan en de slechte altijd blijven leven. Eerlijk gezegd denk/dacht ik dat soms ook weleens. Maar ik had vandaag een gesprek met mijn lievelingsklant en toen maakte zei deze opmerking ook. En toen vroeg ik me spontaan eigenlijk af of dat wel zo is? Gaan de goede wel altijd als eerste en blijven de slechte leven? Kunnen we dat wel zeker weten? En toen vulde ze me aan, nee eigenlijk niet, want bij de slechteriken voelen we ons niet betrokken dus staan we ook niet heel erg stil bij hun dood. Bij de mensen die ons dierbaar zijn wel en daardoor valt dat meer op. Dus nu vraag ik me af, zou het misschien gelijk op kunnen gaan? Maar dat je daar geen weet van hebt? En, is die boeman of vrouw voor jou wel echt een slecht mens? Misschien wordt deze wel gemist door anderen die deze wel tof vonden. Ik bedoel maar, ik heb het in levende lijven mee mogen maken, maar toen dacht ik er nog niet zo over na als nu. Bij mijn pa, ik en mijn broers vonden hem uiteindelijk een slechte man, maar andere mensen met kinderen vonden hem geweldig. Hij is zelfs bompa voor hen geweest. Dus toen onze pa stierf, dachten ik en mijn broer opgeruimd staat netjes. Maar tot op de dag van vandaag kan ik me voorstellen dat er nog wel mensen zijn die onze vader missen. Dus ja, ik ben best wel benieuwd of het wel zo is, dat alle goede moeten gaan en de slechte altijd blijven. Ik ben inmiddels van mening dat dat feitelijk niet waar kan zijn. Maar dat dat een soort mechanisme is om je verlies beter kunnen dragen. En ik ben heel erg benieuwd hoe andere mensen daarover denken. Dus zou daar graag over filosoferen of iets dergelijks.

Nou even iets luchtigers, ook verdrietig maar met een humoristische plot. Ik ging er gisteren nog helemaal prat op dat mijn Benjamin, gewoon lekker tussen de foeragerende vogels lag en ze niks deed. Maar niks is minder waar, hij heeft gisteren toch een jonge boomkruiper gepakt. Wel netjes naar binnen gebracht, maar het beestje heeft toch het loodje gelaten. Ik was best boos op Ben, dus heb hem gezegd, vogeltjes vangen vind ik niet leuk daar word ik niet blij van ventje. Ik zou graag willen dat je zou begrijpen dat ik vogels vangen niet tof vind, ik zie ze namelijk liever vliegen. Ik zou graag willen dat jullie eigenlijk niks wat kan vliegen vangen, dan heb ik liever dat je muizen vangt. Maar hoe kan ik dat jullie nu aan je verstand brengen? Vanmorgen stond ik op en wat ligt er naast me in bed? Een dode spitmuis. Schrikken en goor natuurlijk! En natuurlijk stond er geen naambordje bij, maar ik ben naar Ben toe gegaan en ik heb hem hartelijk bedankt voor zijn nachtelijke cadeautje met de boodschap dat ik liever ook geen dode dieren op of onder mijn bed krijg, liever op de deurmat. Maar dankjewel dat je me begrepen hebt.

Bedankt voor de uitgebreide uitleg, maar ik heb eigenlijk iemand nodig, die het me van A tot Z laat zien en het mij onder begeleiding ook eens laat doen. Ik denk dat ik dan minder onzeker ben en door twijfel fouten zal maken. Ik heb bijvoorbeeld weleens kippen geslacht zien worden, onderste boven houden, flinke haal over de strot halen en dan ondersteboven in een emmer hangen zodat ze gewoon kunnen stuiptrekken maar het geen rommel maakt. Maar ik heb het zelf nooit mogen doen. Zodoende dat ik niet zeker van mezelf ben of ik wel krachtig genoeg durf te snijden. Al weet ik dat scherpte ook heel goed helpt. Helaas heb ik het slagersmes van mijn opa nooit georven. Al heb ik deze wel mogen zien. Ik heb mijn hoop nu gevestigd op een klant waar ik zo af en toe vervangingen kom doen. Haar man is jager en zet zijn wild ook zelf op. Ik hoop dat ik bij die man misschien in de leer kan.... Maar anderzijds, nu we het er zo over hebben vraag ik me inmiddels af, stel dat ik het wel kan en snap hoe het moet? Ga ik dan niet te snel in mijn oordeel over tot uit zijn of haar lijden te verlossen? Ik bedoel, toen ik kattenvanger was heb ik echt de meest gruwelijk verminkingen gezien bij dieren en kreeg ik vrede met een spuitje geven. Maar daar werd ik uiteindelijk te vredig mee, waardoor ik uiteindelijk met 1 van mijn eigen katten echt een gruwelijke domme fout gemaakt heb gemaakt. Want toen ik van mening was, dat ik hem uit zijn lijden verloste was hij eigenlijk nog helemaal niet klaar met zijn in mijn ogen lijden. Die kat heeft tot zijn einde toe liggen vechten tegen dat euthanasiemiddel maar er is helaas geen tegenmiddel voor. Ik heb hem echt laten stikken op dat moment terwijl ik hem juist in liet slapen zodat hij niet zou stikken. Hij had astma, dusdanig dat hij ongeveer om het half uur in de aerosol moest om op adem te komen. En daarnaast leukose en kattenaids. Ik moest toen weer aan het werk, dus zou er niet meer kunnen zijn om hem steeds in die bak te zetten. Maar sinds die tijd ben ik eigenlijk ook wel weer een beetje bij af, want euthanaseren vind ik ook niet alles meer. Dat heeft die kat me wel weer laten inzien. Dus ja het is dubbel. Of je bent op tijd, of net te vroeg of net te laat. Van de eerste weet je nooit echt zeker want daar krijg je geen bevestiging in. De andere 2 voel je tot diep in je hart en laten een pijnlijke herinnering achter.

Helemaal niet hoor Mormel. Ik heb je kennis en instelling een paar jaar geleden helaas moeten missen. Hoewel ik een mooie opleiding gevolgd heb om dieren te kunnen verzorgen, miste ik toch wel de praktijk ervaring in snel en effectief een dier uit zijn lijden te kunnen verlossen. Want sorry maar helaas ik ben van mening dat je dat als dierliefhebber ook zou moeten kunnen. Ik had notabene een opa die slager was en ooms die hetzelfde werk deden. Wel trots op hun werk om dieren snel uit hun lijden te verlossen maar hun nichtje de kunst van het vak niet bij wilde leren. Volgens hen schijnt het heel simpel te zijn en volgens internet schijnt het ook heel simpel te zijn, alleen ik vertrouw me zelf niet zo. Omdat ik niet zeker ben over wat ik doe ben ik bang dat ik lijden alleen maar erger maak en juist niet doe wat mijn bedoeling is en het lijden van dat dier alleen nog maar erger maak. Omdat ik het niet weet. Zo heb ik mijn kippen helaas, langer moeten lijden dan nodig was. Door ze in te laten slapen bij de dierenarts. Dat is pas een gruwelijk gezicht, want kippen schijnen van oorsprong prooidieren te zijn, dus als hun nek gebroken wordt vinden ze het helemaal prima en geven er aan toe. Maar als je gif in ze spuit, wordt hun overlevingsmechanisme wakker en blijven ze vechten. Dus ja ik zou heel graag willen weten hoe ik zou kunnen slachten. En met het oog op de toekomst zou ik ook willen weten hoe je moet villen. Ik zou ook graag willen weten hoe je een kat op een hele handige manier de rug breekt en dan ineens dood in je schoot ligt. Ik herinner me nog de oorlogsverhalen van mijn andere opa, dat daar altijd iemand kwam om koffie te drinken. En als de koffie op was, de kat die bij hem op schoot was gaan zitten dood was. Niks gehoord, niks gezien, maar de kat was dood. En dan bood deze aan om de kat te villen dat ze toch vlees hadden. Daar schijnt ook een trucje voor te zijn. Maar delen ho maar! Ik heb zoveel dieren zien creperen, wat had ik toen graag al die trucs zou kunnen toepassen. En ja, als het oorlog wordt zal ik met lange tanden het vlees van mijn eigen kat eten. Maar liever dat ik ze vermoord die van ze gehouden heeft dan iemand die niks bij ze voelt en daarmee ze stress oplevert. Zou jij het me willen leren om kippen te slachten? Toen mijn kip aan creperen was en ik aan het wachten was en ik niet meteen naar de dierenarts kon. Heb ik een heel mooi filmpje gevonden op internet. En leek me inderdaad vrijwel pijnloos. Ze legt een balk op de nek, achter de kop, gaat daarop staan en trekt je kip daar onderdoor. Veel bloed want de kop is eraf maar kippie is wel meteen dood. Balken had ik genoeg, ik miste alleen een stukje beton waar ik de kip op kon leggen. Tenzij, ik totaal geen rekening zou houden met mijn medemensen, want dat stukje beton was er wel aan de straatzijde. Ik geef heel eerlijk toe, ook omdat ik niet zeker van mezelf wist of ik meteen helemaal zo hard kon trekken, leek het me ook niet zo een prettig gezicht voor kinderen om dat mee te krijgen. (al wist ik van mezelf, dat ik waarschijnlijk meer kracht zet dan noodzakelijk, want ik heb ook sterrenkijker zangvogels dood moeten gooien. Dat is een ziekte onder vogels. De eerste keer dat ik dat moest doen, gooide ik zo hard dat dat vogeltje uit elkaar gespat is, mijn doel bereikt niet tig keer hoeven te gooien) Het was gruwelijk, maar wel fijn om vertrouwd te zijn met deze techniek. Want als mijn katten muizen of vogels vangen, weet ik wel hoe ik ze uit hun lijden kan verlossen. Nu nog leren om dieren te slachten en dan ben ik een volwaardig dierenverzorger in mijn ogen.

Ik hoorde vandaag een verhaal, daar moet je ook maar het lef en de zekerheid bij voelen als suïcidale. Een afgezonderde buurman vroeg op een dag een keer aan zijn buurman, ik merk dat jullie wat langer blijven doorslapen en het langer duurt voordat jullie de gazet uit de brievenbus halen. Gaat alles nog wel goed met jullie? Ja zei de ene buur tegen de andere, we slapen nu wat langer uit omdat we het niet meer zo druk hebben. Maar uiterlijk om 8 uur halen wij de gazet uit de bus. Alles leek prima en oké toen. Maar verder geen onrust. Dus op een dag, gaat die buurman zijn gazet weer halen uit de brievenbus, en op zijn bus ligt een open envelop en daar staat in kapitaal op, ik hang in die boom met vriendelijke groeten X Dus die buurman kijkt zijn tuin in en ziet zijn buurman daadwerkelijk hangen. Deze buurman is als eerste beginnen met vloeken, van .... wat maak je me nu! De hele buurt werd wakker natuurlijk. Omdat er ook naar schoolgaande kinderen op dat moment ook passeerde en het zicht vanaf de straat niet echt duidelijk was, koos deze buurman er toch voor om de politie en de hulpdiensten in te schakelen. Zodat de buurman daar niet meer zolang meer zou hoeven te hangen. En wat hem bij die telefoontjes toen werd gevraagd, krijg ik nog kippenvel van, ze vroegen doodleuk hebt u al gevoeld of hij koud is? En daarna durfde ze nog te vragen of deze buurman nog even wilde kijken of deze zijn arm nog kon buigen om lijkstijfheid te kunnen bepalen. Gelukkig heeft die man dat allemaal niet gedaan en heeft zijn buurman enkel vanaf de achterzijde zien hangen. Maar wel raar dat de politie vraagt en misbruikt om te constateren dat iemand dood is. Verder is deze buurman verhoord, heeft niet meteen slachtofferhulp gekregen maar wel de tip om zelf daarvoor hulp te zoeken. En dat heeft hij uiteindelijk ook gedaan. Omdat ie elke dag nog, terwijl hij de gazet uit de bus aan het halen is, zijn buurman ziet hangen aan die bepaalde boom. En blijkbaar vanaf de achterzijde is het ook indrukwekkend. Hij wordt verder buiten alles gehouden, wat och dat is zo privacy gevoelig. Het liefste wat deze buurman zou willen doen, is de boom villen, zodat hij zijn buurman niet elke dag opnieuw ziet hangen, maar dat mag dan weer niet want het is nog een plaats van delict. En hier ga ik tegen al mijn regels in van de keuze van de suïcidale wel enigszins te kunnen begrijpen en respect voor hebben. Over tot er totaal geen snars van meer te begrijpen. Waarom krijgt die buurman geen hulp? Voor de andere buurman is het duidelijk te laat want deze is dood. En wilde dat duidelijk ook. Voor mij is dit dus heel dubbel, want nu wordt weer degene die dood wilde als egoïst neergezet, terwijl deze gevonden wilde worden dus in mijn beleving er toch wel een beetje bij stil gestaan hoe het voor de nabestaanden en vinders zou zijn. Maar de ander die jij vertrouwd in jou te kunnen vinden blijft ook in de kou staan. Daarin merk ik opnieuw, wat je ook doet het is nooit goed. En doodgaan echt een verschrikkelijk onzeker en eenzaam pad zal zijn. Of je het nu rechtsom keert of linksom er altijd slachtoffers bij vallen die hun leven lang nog te dealen hebben met hun trauma. Omdat daar nog steeds ook nog niet heel veel begrip voor is. Als over doodgaan vaker gesproken zou kunnen worden en de doodswens ook denk ik dat het veel makkelijker zou zijn. Maar, dood, iemand moeten missen schijnt zo verschrikkelijk erg te zijn dat we daar niet over praten. Maar wel ons kapot laten schieten met een volgende oorlog. Is dat niet raar?

Ik wil alleen maar zeggen Stoufke haar moeder net verloren is en ik hoop dat jullie haar ook een beetje steun kunnen geven, omdat ik het in mijn uppie niet red

Mij niet gezien dus ik doe liever niet meer aan uitvaart ceremonies. Maar mochten mensen er toch behoefte aan hebben om muziek te draaien op mijn uitvaart. Zou ik het wel grappig vinden als ze alle nummers qua verslavingen zouden willen draaien en/of een kei hard heavy metal, rock die zo oorverdovend is dat je de aula graag wil verlaten. Wist je dat ik al heel vroeg in mijn leven al een playlist had gemaakt voor mijn uitvaart? Heel raar, maar de mensen die ik verloor speelde dezelfde nummers dus bij elk van hen ervoer ik mijn eigen uitvaart ook. Sindsdien doe ik ook niet meer playlists. Ik heb een pb gehad van de moderators, over mijn technische probleem op het forum. Ze vroegen vooral hoe mijn ervaring was. En deze heb ik met ze gedeeld. En heb ze ook gevraagd om dit in de toekomst te regelen. En daar wil ik graag aan meewerken. Ik gun namelijk elk forummer of ik die mag of niet schrijf ruimte hier. Even monddood gemaakt te zijn zorgt voor zoveel opties die wel nog kan. Ik wist te melden via ai dat ik in de problemen zat. Maar andere gebruikers kunnen ook tegen aanlopen en ik zou het heel vervelend vinden als ze daardoor hier niet meer kunnen schrijven. Zoals ik mezelf ken, ik voelde me meteen heel erg afgewezen. Ik heb zelfs mijn mails nagekeken op ik geen ban had. Maar ik vocht terug met de riemen die ik had. Waar jij op reageerde; Ik zal nooit in de groep passen. Maar wat ik wel weet is dat ik dit forum heel erg waardeer en alle mensen ook. En dat was voor mij belangrijk om een plaatje te maken met een hulpvraag . Ik ben besodemieterd door veel mensen, Maar vrijheid en zelf keuzes maken staan op 1

@Mormel, ja dacht ik dus ook, maar zo simpel blijkt het niet te zijn. Die vzw´s weten inmiddels ook wel dat geld krijgen een hoop gedoe en verantwoordelijkheden met zich meebrengen. Dus zijn er ook niet meer zo happig op. Ik heb ook overwogen om mezelf beschikbaar te stellen voor de medische wetenschap en had me bijna daarvoor aangemeld. Maar daar hebben ze grenzen ook wel heel strak gesteld. Ik kan en mag dat wel doen, maar nog zijn ik of mijn nabestaande er verantwoordelijk voor dat mijn stoffelijke overschot op de juiste manier geconserveerd worden en of ze mijn lichaam op dat moment wel nodig hebben. Kortom het kwam erop neer, dat mijn nabestaande wel een vriescel moeten huren in een mortuarium a 100 euro per dag en als ze zeggen dat ze mijn stoffelijk overschot niet nodig hebben verder ook op mogen draaien voor de opruiming van mijn stoffelijk overschot. Dat vond ik al niet fraai, maar nog minder fraai vond ik het te horen dat als mijn stoffelijke overschot toch gebruikt zou worden voor de medische wetenschap, dus alles van mij ontleedt zou zijn en ze de delen dus niet meer nodig hadden. Opnieuw mijn nabestaande gingen contacteren om het incomplete stoffelijke overschot van mij te begraven of te cremeren met wederom de kosten voor hen. Ik wil mijn nabestaanden, mocht ik ze niet overleven gewoon niet opzadelen met dat gedoe en die rekeningen. Ik heb nog 2 oudere broers en 2 neefjes, die broer die vader is van die 2 neefjes, heb ik een heel goed contact mee en die heeft aangegeven ik wil dat gedoe niet meer. En omdat hij doorheen mijn leven altijd mijn rots in de branding is geweest, een stabiele factor, wil ik aan zijn wensen tegemoet komen. Mijn andere broer, tsja ik dacht altijd dat wij met ons karakter 2 handen op 1 buik waren. Maar na het overlijden van ons mam, was dat al minder geworden en na het overlijden van ons pa heeft hij voor mij zijn ware aard bevestigd. Hij is een grote manipulerende egoïst en waar hij vroeger de mensen die door zowel ons pa als ons ma als golddiggers betichten, blijkt hij er zelf 1 te zijn. Die zelfs zijn eigen familie nog op het hakblok zou zetten om er rijker van te worden. Vanzelfsprekend gun ik die geen cent, maar als ik hem een hak zou kunnen zetten vanuit het hiernamaals, zou ik het helemaal prima vinden. Maar ik geloof niet dat hij erin zou trappen. Daarvoor is hij veelste gewiekst. En als hij dollar tekens ziet verwacht ik ook niet dat zijn dierenhart harder roept dan het mogelijke geld. Dus nee het lijkt me niet handig om mijn overgebleven katten aan hem over te laten. Dus toch weer plan B in werking stellen. Dan toch er maar voor te kiezen om een deel van mijn leven niet te kunnen leven met huisdieren. Vanaf het laatste dier, alvast een kist als bed te nemen. Veel risico volle reizen maken dan en in ieder geval overal gedeeld hebben dat een uitvaart ceremonie niet nodig is. Dat gedeelte dat ik zou willen dat mijn contacten zouden weten waarom ik niet meer reageer, weten dat wel als het zover gekomen is. Omdat ik er wel altijd over zal praten en de onmogelijkheden. Ik ben er als ik weet niet hoe dat noemt? Als probleem analist of problemen zoeker in ieder geval uit, dat ik omtrent de dood helemaal geen enkel probleem echt goed gedicht kan hebben. Ik kan mijn energie beter gebruiken bij een burenruzie, kindermishandeling en genocide, omdat ik een overzicht kan geven over wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Ik denk altijd bij elk probleem wat als en wat dan, als ik dit doe. En ik ga eerst uit van de grootste negatieve uitslag die te bedenken is en vandaaruit ga ik naar het positieve. En zo weet ik meestal wel wat ik kan verwachten en me nog zou kunnen overvallen. Dus niks valt me ooit echt tegen.

@Mormel, ik ga volgend jaar 50 worden en ben ik stiekem best wel trots op. Ik had namelijk nooit verwacht dat ik ouder dan 27 zou worden. En ik had ook nooit verwacht als ik het wel zou halen ik dat zonder mijn ouders zou doen. Ik heb nog foto´s van mijn moeders 50ste waarbij haar vader en moeder er nog bij zijn en niks mankeerde. Ik vind het gewoon een beetje bizar dat ik mijn ouders nu al overleefd heb. Het is allemaal wel de logische manier en missen doe ik ze niet echt. Maar voor mij is dat bizar omdat het opeens lijkt alsof je tijdreis hebt gemaakt ofzo. In Nederland is het altijd de gewoonte geweest om naast de algemene verzekeringen ook altijd een uitvaartverzekering te hebben, ook voor je kinderen. Toen ik 20 werd, wilde mijn moeder die gespaarde tegoeden vanaf mijn geboorte overdragen aan mij. Nu ja wilde, moest dat want ze mocht niet meer sparen voor mij. Immers ik was volwassen. Maar jammer maar helaas, ik was toen in therapie om een reden te vinden om wel op deze planneet te willen bestaan. (tot op de dag van vandaag blijf ik denken dat ik ergens bij mijn geboorte een afslag gemist hebt naar de wereld waar ik beter pas) Maar het begon wel interessant en boeiend te worden hier. Ik houd wel van moeilijke puzzels. Alleen dat was voor de uitvaartverzekering zo risico vol dat ze de verzekering over mij niet wilde overdragen aan mij. Ik was te risico vol en zouden geen winst kunnen halen op het 20 jarige spaargeld wat ons mam gespaard had voor mij. Ik werd afgewezen. Ons mam de zuur betaalde kwijt. En ik een hekel aan uitvaartverzekeringen, ik ging denken ik hoef daar niet voor te sparen, want als ik ga stinken ruimen ze me toch wel op. Ik wil geen uitvaartverzekering meer, want ik vind het lijken en mensen pikkers. (al is mijn moeder al die tijd blijven betalen zodat ze dat spaargeld niet kwijt raakte en dat werd onverwacht heel grappig, qua uitvaartkosten ze moesten ons bij betalen in plaats van dat ze ons nog een gepeperde rekening achteraf stuurde ) Maar zoals jij ook ervaren hebt, opruimen geeft heel veel spullen bij een sterfgeval. En zodoende wil ik tenminste voordat ik echt 50 wordt de meest belangrijke dingen geregeld hebben. Voor zover als mogelijk mijn katten goed helpen en mensen verwittigen van mijn afwezigheid. En mijn dierbaren niet belasten met het opruimen van mijn stoffelijke overschot. Ik zal dus een manier moeten vinden, om alvast in mijn kist te liggen voordat ik dood ga. En die taxi rit naar het crematorium en de verbranding en dumping van mijn as. Tsja ik weet niet, door de jaren heen heb ik best veel uitvaart ceremonies meegemaakt van mijn dierbaren. En was wel blij dat ik dat nog voor hen kon doen. Maar heel eerlijk, vond ik het ook wel een soort van toneelstuk. Ik heb met veel mensen die ik verloren ben, gewoon lekker thuis met onze muziek en onze drank de echte uitvaart nog eens gedaan. En zodoende ben ik van mening dat een uitvaart ceremonie niet nodig is en heb ik zeer veel vertrouwen in de mensen waar ik nog mee omging toen ik niemand meer kon overleven. Het ook wel fijn vinden om mijn afscheid op zichzelf te doen. Het is dus niet omdat ik me besodemieterd voel ofzo en mensen nog pijn wil doen. Ik ben er niet meer bij dus blijft sowieso raar als er wel bij een stoffelijk wel heel veel plaats vind, terwijl als ik jarig ben ik weinig mensen toelaat. En gewoon dat ik er veel steun aan beleefd heb om na een uitvaart mijn uitvaart nog eens over te doen. In de veilige ruimte van mijn huis. Dat gaf me meer troost dan aanwezig geweest te zijn bij de uitvaart. En ja voor mijn crematie en het vervoer daar naartoe wil ik best geld aan de kant zetten. Maar lid worden van hun gemeenschap ga ik nooit doen.

Thanks Mormel! Het is opgelost. Ik weet alleen nog niet waar het aan lag? Ben eigenlijk wel benieuwd? Nu ja, met dank aan AI kon ik snel om hulp vragen en werd het opgepikt, wellicht een tip voor anderen die in de toekomst tegen dit probleem aanlopen? (als iemand een tip heeft waar ik deze kan plaatsen hoor ik het graag) En in het kader van de topics waar ik mee bezig ben, zoals voor zover mogelijk is mijn uitvaart zo goed mogelijk te regelen, binnen mijn kunnen was het ook leerzaam om even monddood gemaakt te zijn. Ik vind het naast het welzijn van mijn katten, toch wel heel erg belangrijk dat de mensen waar ik contact mee heb, weten waarom ik niks meer terug zeg. Dus wellicht pas ik AI ook een beetje toe bij mijn nalatenschap. Heb ik alleen nog iemand nodig die ik dermate de privacy van anderen toevertrouw om dit soort berichten te verzenden. Met mijn katten in goed vertrouwen los te laten begin ik steeds meer vrede te krijgen. Maar bijvoorbeeld mijn digitale nalatenschap over te laten aan een wildvreemde vind ik vrij lastig. Behalve dat ik niemand van mijn dierbaren met dit lastige klusje wil opzadelen, verwacht ik ook dat ik ze allemaal overleef. Dus voor mij is de beste optie om het toch een beetje vast te leggen bij een notaris ofzo. Maar dan zou ik een wild vreemde er maar op mogen vertrouwen dat deze rekening houdt met de privacy van al die mensen. Ik heb nu wel al, mailadressen, telefoonnummers en letterlijke adressen vast gelegd, maar dat is nog net zo veranderlijk als mijn wachtwoorden prijsgeven voor nu. Het blijft veranderen, mensen verhuizen, mensen verlies je en dan komen er toch weer mensen bij. Wanneer is het de tijd, dat je je persoonlijke mails gaat deleten, je dagboeken verbrand en foto´s op ruimt? Omdat het voor jezelf ook nog fijne herinneringen zijn om eens op terug te kijken en herinneringen op te halen. Dus nee, ik verwacht dat ik nog wel wat steekjes laat vallen als ik zover ben. Ik doe mijn best. Doodgaan is een zekerheid, maar wanneer en hoe is onbekend dus alles compleet geregeld hebben is vrijwel onmogelijk. Dat is mijn conclusie maar ik ben er nog niet klaar mee.

Dubbel goed nieuw voor mij deze week! Ik hoef pas over 2 jaar weer terug te komen bij de gynaecoloog en ik ben officieel nu vaginitis gediagnosticeerd. Voor andere mensen is dat misschien rot nieuws, maar voor mij heel erg bevrijdend. Ik was namelijk gaan denken dat behalve dat het allemaal niet zo naar behoren werkt qua sensualiteit ik ook zwaar misvormd was van onderen. Dat is nu bevestigd dat dat niet zo is. Maar zo leg ik het zelf uit, daar juist al mijn stress uit verleden zit, waardoor het niet naar behoeve functioneert en ook eigenlijk een verdedigingsmechanisme. Voor de diagnose was ik eigenlijk al een beetje klaar met bedpartners, ik verwacht er altijd meer van dat ze klaar kunnen maken dan dat ze kunnen. Namelijk tijd en wederzijds interesse. Maar omdat ik van binnen al heel lang tegen dit probleem aanliep, voelde ik me nogal geremd in echt contact maken met mensen en mij leuk gevonden te laten worden. Als ze me leuker dan leuk gingen vinden hing er toch altijd een prestatie aan vast, waarvan ik van te voren al wist dat gaat lastig en vooral heel pijnlijk zijn. Dus gewoon vrienden zijn voelde veilig maar als het meer werd, moest ik dat elimineren. En verder, wat voor mij het belangrijkste is eigenlijk, ik heb mezelf altijd gezien als een soort van flierefluiter/ levensgenieter, ik houd van muziek dus ik dans graag, maar de bewegingen die ik wilde maken kwamen nooit zo overeen met hoe ik mezelf wilde uiten. Alsof er een onzichtbare elastiek rond mij heen zat. Dus uiteindelijk ben ik niet eens meer gaan proberen omdat ik wist dat ik het toch niet kon. Nu die diagnose er is, en ja ik ben doorgestuurd naar therapie, ik kijk wel of ik dat nog nodig vind. Dans ik voor mijn gevoel beter, de bewegingen die ik maak voelen niet meer zo afgeremd. Dus ja ik wel zoiets, ik ben bevrijd op 1 of andere manier. Ik dans en voel me er niet gebonden bij. En denk nu na over dingen die ik al die tijd heb gelaten en wel behoefte aan had om dat te kunnen doen. Maar omdat ik mijn lichaam niet vertrouwde het niet deed. Wel een late diagnose, maar onderhand is deze er. Ik zal gezien mijn leeftijd en omdat ik niet meer in fabrieken werk, mezelf niet meer in een fabriek me kunnen verplaatsen door middel van salto`s en radslagen, soms had ik daar echt zin in omdat lopen op den duur ook saai wordt. Nu denk ik, als ik een leuk pad zie en de behoefte heb deze met radslagen te belopen het me nog wel lukken kan. Mijn lichaam is weer compleet, dus tijdens hoef ik niet te denken waarom werkt dat niet mee. Wat andere mensen ervan denken of vinden boeit me niet zo. Het is gewoon dat ik nu onderhand met mijn complete zelf wel ga doen en merken waar daar weer de grenzen liggen. Ik kan nog geen radslag dus mag ik gaan oefenen. Maar gewoon van totaal niet kunnen en nu mogelijkheden zien om het wel te kunnen. Ik voel me gewoon minder afgeremd en minder beperkt. Ik ben normaal van onderen, en ergens heb ik die vaginisme opgelopen. Het kan in mijn brein zitten, het kan ook echt gebeurt zijn. Ik denk dat dat geen zin meer heeft om de oorzaak te achterhalen. Ik denk eerder dat het helpende is om gewoon de grenzen van jezelf weer te leren kennen nu de elastieken eraf zijn. Dansen en bewegen dus.

En zo wel, dan verdien ik dat ook. Ik ben nog steeds blij met het feit, dat ik mijn vader van te voren aangesproken heb en proberen uit te leggen dat het met zijn geschiedenis het me niet handig leek om zo door te gaan. Daar wilde hij alleen niks van horen, wat achteraf ook begrijpelijk is. Hij is veroordeeld voor vrouwen mishandeling, niet voor kindermisbruik. Maar die verdachtmaking heeft tot op het einde van zijn leven achter hem aangezeten. Jammer! Want als ik mijn vader echt had kunnen leren kennen, was hij gewoon een leuke en directe man, die door zijn verleden nogal vaak onbegrepen werd. Ik ben van ze allebei, en dankzij mijn vader laat ik mijn pis net lauw maken, dankzij mijn moeder durf ik ook te zeggen dat ik te ver ging en sorry zeggen.