Spud

Senna, je bent hier welkom hoor, maar als je hier net komt kijken, lijkt het me handiger als je verder zoekt op het draadje.

Ik wordt nog altijd overvallen door mijn 16 jarige adhders, Echt heel grappig !

Ik vang niet temmen katten op, dus ja is niet in scene gezet beelden zie ik vaak voorbij komen Ook best grappig om te merken, ik hoef bij de katten die ik niet aanraken mag geen teken te verwijderen

Ja natuurlijki weet ik dat, maar fijn dat je weer schrijft.

Nee, ik snap je niet, waarschijnlijk omdat ik werkeloos nooit onderzoeken en therapieën heb moeten ondergaan. Best wel een behoorlijk raar, want was jij degene niet die me ook vertelde over de huishoudhulpverhalen?

Doodsberichten - Pauline de bok Geen levenseinde, geen doodsstrijd of overgave aan de dood is hetzelfde. En dat schrijft ze. Voor mij mijn vrienden beter kunnen begrijpen en ze toch nog moeten missen. Het verteld het verhaal iemand en verder weet je eigenlijk niet. ,

Jammer! Ik had je beter gegund. Dat jonge mannen van jou zouden kunnen leren. Maar zelfs door je drank gebruik en dronken op de steiger staan, heb je nu en je kennis en kunde overboord gegooid en het kleine beetje van respect wat er was was ook.

@Mormel, zo doe ik dat dus. Het verlangen om niks meer te hoeven en mezelf niet meer zo hoef te verloochenen is er nog steeds. Want zoals je wel weet pas ik hier ook niet zo goed. Maar aangezien ik het dan weer niet kan laten om een kat van een verblijf in een asiel te behoeden vind ik wel dat mijn verantwoordelijkheid moet nemen. En dus maar weer maar voor zover mogelijk is in mijn kunnen mee te doen aan het onzinnig geneuzel rond mij. Ik denk er eigenlijk vaak over na, is dit dan toch een wens om te blijven leven? En verlang ik gewoon nog niet zo erg naar de dood? Of een soort van smoes? Of iets anders? Ik weet het gewoon niet, eerlijk gezegd vind ik mijn leven best wel zinloos. En verlang ik naar de eeuwige rust. Maar als ik dan iets doe waar mijn passie eigenlijk in ligt, bezig zijn met de natuur, zelfvoorzienend worden en dieren en daardoor niet zoveel last hoef te hebben van mijn slechte functioneren met mensen. Dan vind ik het leven eigenlijk best wel leuk. Gewoon die momenten dat ik dagenlang geen mens hoor of zie en ook problemen tegenkom maar geen storende. Verder weet ik van mezelf, dat ik behoefte heb aan eerlijkheid, zekerheid en duidelijkheid. En inmiddels heb ik geleerd voor zij die mij voorgingen dat dat onzeker blijft. Je kan je eigen euthanasie zorgvuldig geregeld hebben maar dan haakt een dokter of iemand weer anders weer af. Je kunt je uitvaart wel heel duur vastleggen bij een notaris maar na jouw dood, komt deze uiteindelijk toch niet de afspraken na. En qua zelfdoding, of je speelt op zeker en bezorgd een ander een trauma. Of je probeert het netjes te doen, maar dan is het ook niet zeker of het lukt. In het ergste geval raak je zo erg gewond dat je afhankelijk wordt van die mensen waar je eigenlijk niet bij zou willen zijn. Zoals ik al gezegd heb ergens, heb ik gewoon mijn laatste uitvaart wensen proberen te regelen. Nu ja voor zover dat mijn leuke broer en mijn neefjes er geen problemen mee krijgen. Maar zelfs dat is al moeilijk en biedt geen garanties. Qua broers ben ik de jongste, dus als ik hen overleef hoeft er niks ergs te zijn. Behalve mijn neefjes dan. Mijn leuke broer gaat er ook vanuit dat ik hem overleef. Dus hij heeft mijn neven al geleerd om op welke erfenis dan ook uit België nee te zeggen. Wat dat betreft zitten mijn broer en ik wel op 1 lijn. Je mag gewoon bij leven genieten van je geld, als je dood bent heb je er niks meer aan. Dus mijn geld gaat op aan mijn kluizenaars bestaan en aan dieren. Wat er met mijn stoffelijke overschot gebeurt maakt me eigenlijk niet uit. Zolang mensen die toevallig familie van mijn blijken te zijn daar last van krijgen. Wat mij de mooiste optie lijkt, is dat ik mijn broers inderdaad overleefd heb en uiteindelijk mijn grote bed verruil voor een lijkkist. Mocht ik dan in mijn slaap sterven, hoef ik niet helemaal meer gekist te worden dus zal dan gaan voor de halve prijs. (hoop ik dan? wishfull) En aangezien ik nu echt behoorlijk aan het switchen ben tussen hulpbehoevende tamme katten naar zelfstandige zwerfkatten, hoop ik dat de meeste dan hun weg naar buiten vinden, maar wel eetsporen achterlaten op mijn stoffelijke overschot. Zodat de oudjes, hopelijk een spuitje krijgen omdat ze mogelijk mensenvlees hebben gegeten. Dan hoeven ze dat stressvolle verblijf in een asiel tenminste niet mee te maken, al zal het vervoer naar de dierenarts en onder vreemde mensen ook stressvol zijn. Ik kan het gewoon niet laten om dieren te helpen en ik zie me ook geen dag leven zonder een dier, dus ik hoop dat het dan zo gaat. Maar mogelijk raak ik wel doelgericht. En leef ik even zonder dieren. Dan lijkt het me een mooi idee, om in de winter nog een mooie boswandeling te maken en een mooie plek te vinden waar ik de bevriezingsdood kan sterven. Dan humusualieer ik. Maar ja, ik weet nooit wanneer het wel mijn tijd is, de zekerheid dat ik dood ga is er wel. Maar hoe, is zeer onzeker nog.

Zoiets dus, geen idee waar die traditie vandaan komt? Maar lijkt me ook leuk om zo een pop in mijn tuin te hebben staan. Maar omdat ik dus geen zin heb in een feestje daarvoor te moeten geven, omdat mijn ervaring dan is dat ik steeds iedereen aan het verzorgen ben en nauwelijks van mijn eigen feestje kan genieten. Is het plan bij mij ontstaan dat ik deze dan wel zelf maak, dan heb ik ook de controle erop dat het een beetje een milieu vriendelijke pop wordt die ik uiteindelijk niet op hoef op te ruimen maar lekker kan vergaan in mijn tuin. Behalve dat ik het leuk vind om de wereld kenbaar te maken dat ik al een halve eeuw leef, is het ook een beetje dikke middelvinger naar het leven, want mijn prognose was dat ik niet ouder dan 27 zou worden. Ik verwacht niet dat de wet het ooit toe gaat laten om jezelf te laten humusualiseren (geen woord voor nog blijkbaar) Wel een mooi idee trouwens. Maar volgens mij zijn er wel andere opties om dat te kunnen realiseren. Zoals je te laten cremeren en de resten van je as laten verdelen over je tuin. (tip, de as dan wel laten vermengen met universele grond of mest, want anders belanden je nabestaande die dat voor je willen doen in een grote stofwolk) Mijn moeder mocht niet begraven worden bij mij, maar ze wilde uiteindelijk wel haar laatste plek van haar stoffelijke delen bij mij hebben liggen. Dus heeft zich laten cremeren zodat ze wel soort van bij mij kon liggen. Met de crematie heb ik een nieuw woord geleerd, namelijk dat mijn moeder gecumuleerd was. Na heel veel uitzoeken en navraag doen wat dat is, betekend dat eigenlijk gewoon dat de botten van mijn moeder door een sheddermachine zijn gegaan om ze te vermalen tot soort van as wat in een urn past. Maar er blijven toch nog best veel stukjes bot over. Dus ik kon het de eerste paar jaar niet echt laten om soms tegen mensen te zeggen; kijk, dit is nu een stukje van ons mam. Omdat de meeste mensen niet echt geloven dat mijn moeder daadwerkelijk uitgestrooid is in mijn tuin. Omdat dat wettelijk gezien, eigenlijk ook niet mag. Ja, pfff, zolang je er geen aanvraag voor doet en niet praat over je plannen. Is vrijwel alles mogelijk met wat je met dat as doet als het eenmaal vrijgegeven is. Want daar is echt geen toezicht op. Toen ik mijn moeder verstrooide heb ik het zand ook vermengd met zaden van bloemen die ze altijd mooi vond en dit is gewoon mijn gevoel bij mijn moeder verloren te hebben in het echte leven, ik heb wel altijd het idee dat waar ik haar uitgestrooid heb de plantjes wel beter groeien. En nu ben ik haar oude voortuintje weer aan het nabootsen op de plekken waar ik haar uitgestrooid heb. Nostalgie noem ik dat, met dat de botresten van mijn moeder in mijn tuin liggen heb ik niet zoveel. Dat was haar lichaam en dat waren haar resten. Maar haar ziel zit daar niet echt in. Ik vind het wel fijn dat ik aan haar laatste wens heb kunnen voldoen en verder teer ik eigenlijk gewoon op de emotionele band die we hadden en alles wat ik van haar geleerd heb. De botresten van mijn moeder en haar lichaam liggen in mijn tuin. Maar haar ziel niet. Dus ja als ik ooit dit huis zou moeten verlaten, ga ik geen problemen hebben met dat mijn moeder daar uitgestrooid ligt. Wel problemen met dat ik al die lieve katten, kippen en andere dieren die daar begraven liggen in de steek laat. Het lijkt me gewoon zo rot dat hun laatste rustplek geschonden wordt, zonder respect als iemand ervoor kiest om de natuur te verruilen voor een degelijk onderhouden tuin. Dat niet alleen, maar ik zou het ook heel erg vinden als ze de 50 dennenbomen die ik heb laten staan om gaan doen en er een grasveld aanleggen met een flink terras van tegels. Nu ja 1 wetenschap, dan ben ik er niet meer dus zal daar ook geen amok meer over kunnen maken. En door de jaren heen ben ik ook wel veranderd in mijn manier van mijn dierbare dieren te begraven. Eerst nog met mandje en gewikkeld in dekentjes. Dus wellicht behoorlijk gemummificeerd, tot een bedje van stro en een keukenrolblaadje over hun ogen en neus. Wederom mijn ding, ik kan geen wezen waar ik zielsveel van gehouden heb en herinneringen aan heb op de koude bodem van dat gat wat ik voor ze gegraven heb leggen, voor mij moet daar gewoon iets min of meer warms onder liggen. En bij het dicht gooien van het grafje, vind ik het geen prettig idee dat ik ze zand in de ogen en neus gooi. Ik ben wel van het aanstampen dan, blijkbaar was dat shockerend voor degene die me ooit eens hielp. Ja dan ga ik letterlijk op mijn dierbare dier staan, en voor deze heb ik dat toen eens niet gedaan. Maar nee is mijn ding niet zo. Het idee, bij dat aandrukken van de grond, is voor mij dat ze gekoesterd worden door de grond en een graf krijgen die nauwelijks te zien is. En niks aan veranderd. Ik heb gewoon een te grote fantasie, dus toen ik bij die kat ineens de berg zand zag dalen, zag ik haar onder de grond gewoon al ontbinden en ergens weet ik dat dat normaal is, maar zo fysiek verandering zien aan dat grafje, namelijk de inval, nope dat vind ik gruwelijk. Dus behalve dat ik nooit meer hulp inroep om een dierbaar dier van mijn te begraven, doe ik dat echt niet meer. Ik leg liever een steen of een beeld daar, als reminder dat daar als iemand ligt. Het lijkt me namelijk ook wel gruwelijk als ik iemand opgraaf zeg maar. Spannend en interessant ook, maar liever van een vreemd dier dan die van mij. Wil je nu echt dood? @Mormel of is het gewoon dat je net zoals ik soms wel verlangt naar de dood en daarover wil praten.

In Nederland hebben we het gekke ritueel dat als je 50 wordt, mensen je huis gaan versieren en een pop bij je huis neerzetten. Voor mannen een Abraham en voor vrouwen een Sarah.

Joepie! Ik heb mezelf weer een leuk verjaardagscadeau geregeld! Ik ga naar Pairi Daiza Bedankt nog voor alle tips hoe ik dat doodgaan draadje kon terugvinden, maar gezien mijn reactie lijkt het me niet heel erg verstandig om aan die discussie mee te doen. Het raakt me behoorlijk veel maar ook omdat ik naast het genieten van het leven ook bezig ben met met mijn uitvaart, mijn digitale erfenis en van dies meer. Behalve dat het confronterend is om daarmee bezig te zijn, en een heleboel gedoe geeft omdat mijn verwachtingen van doodgaan zodanig vast te kunnen leggen dat het voor mij niet al teveel geld gaat kosten en mijn nabestaande al helemaal geen geld hoeft te kosten. Ik heb namelijk geen zin om mijn hele leven een soort van spaarpot te moeten bewaren voor als ik doodga en die stomme uitvaart dan geregeld is. Ik hoef namelijk geen uitvaart. Ik ben er namelijk zelf niet meer bij. En heb het volste vertrouwen in mijn nabestaanden dat ze zelfs beter kunnen rouwen als ze zelf op hun eigen manier mijn uitvaart lekker thuis doen. Dus wat ik graag zou willen, is als ik ooit doodga, gekist wordt, mensen die zonder mij dood te kunnen zien geen afscheid kunnen zien mij nog mogen zien. Maar ik wil niet opgebaard worden en ook geen uitvaart ceremonie. Eigenlijk wil ik gewoon nadat ik dood ben, gekist worden en gecremeerd. En waar mijn as dan naartoe gaat vind ik ook niet belangrijk. Alleen wel graag ergens uitgestrooid en niet gevangen in een pot. Maar dat is echt heel lastig om geregeld te krijgen. En als dat al bijna niet mogelijk blijkt, vind ik het ook vrij lastig om heel mijn privacy bloot te leggen, wat betreft mijn digitale erfenis. Ik ga ervanuit dat als ik dood ben, niet zo heel veel inspraak meer heb. En aangezien de meest simpele dingen die ik voor ogen had zo lastig blijken te zijn, vind ik het best lastig om mijn digitale erfenis op te stellen. Maar nu weer iets leukers, ik ga mijn pré 50 verjaardag in Pairi Daiza vieren. En hoop ik zoveel inspiratie opgedaan te hebben. Dat ik niet 1 maar meerdere Sarah´s in mijn tuin zet. Ik zou gewoon heel graag een Sarah krijgen als ik 50 word. Maar ja ik ben ook wel realistisch, die drukte heb ik liever niet en een feestje geven vind ik ook niet leuk. Dus realistisch gezien, gaat voor mij niemand een Sarah maken en mag ik dat lekker zelf doen. Sinds ik uitgevonden heb dat mijn levensjaar vieren, het best past bij mij met 2 of 3 dierbaren of alleen. Geniet ik elk jaar van dat. Dierbaren vallen weg, dus nu is het ook een soort van afstrepen van je bucket list geworden. Gewoon iets speciaals doen op die dag van dingen die je nog nooit hebt gedaan en wel zou willen doen. Ben ik erg blij mee dat ik dat kan. Alhoewel het wel even slikken was, toen mijn moeder nog leefde en ik haar spontaan kwam verrassen op mijn verjaardag. Die was inmiddels ook zo gewoon geworden dat ze op de verjaardag van haar dochter haar dochter niet meer zag. En haar lief was bij haar, dus ze vergat prompt mijn verjaardag. E was daar, dus ik kon een koffie krijgen maar dan moest ook meteen weer weg. Ik wist hoe ontzettend erg mijn moeder het zou vinden dat ze de verjaardag van haar dochter vergeten was. En ook hoe blij ze met E was en E was ook de man die ik na al die andere mislukte mannen mijn moeder ook gunde. Dus ik heb niks gezegd. Maar voelde wel rot natuurlijk. Maar is iets om van te leren. Jezelf iets gunnen en je moeder ook. Toen mijn moeder het besefte vond ze het wel heel erg, maar omdat ik gewoon kon zeggen dat ik het haar gunde dat ze blij was met E. Hebben het heleboel goed gemaakt. Ik voelde me ook helemaal niet afgewezen door mijn moeder ofzo. Maar wel alleen toen. Maar het stukje mijn moeder haar, haar liefde gunnen maakte ook wel weer mijn verjaardag toen tot een uniek feestje. Nu dus Pairi Daiza, en met volgeladen auto om te kunnen kamperen ook nadien nog ergens gaan kamperen is mijn plan. Mijn verjaardag vieren op deze unieke wijze heeft van oorsprong dat als je het niet viert er toch mensen aan je huis komen om het wel te vieren. Dus ik ben altijd weg op mijn verjaardag.

Gelukkig, ook toen ze adhd en onstuimig waren niet aan die weg hoeven te verliezen. Wel een zwerfkat die haar heil hier zocht, en ik met haast naar buiten kwam en ze het een betere keuze vond om voor een auto weg te vluchten. Ik weet nog dat heel hard riep tegen de chauffeuse die wel gestopt was en die springende kat aan het proberen was te helpen. Niet doen! Het is een wilde kat! Mijn wilde kat! Lief van die vrouw en jammer dat ik even dat niet kon zeggen, maar ze droeg die kat aan me over, en ze was dood maar haar staart was ook gestript. en die heb ik ook nog opgepakt. Het stomme was over het geheel, dat ik naar buiten liep voor mijn werk, een kattenopvang die zulke katten als haar opgevangen zouden hebben op hun 4 hectare grond. Ik heb wel vroeger naar huis mogen gaan om haar een deftig grafje te geven. Ze had er wat mij betreft gewoon qua zwerfkatten bij mogen zijn. Ik heb altijd een zwerfkat die vind dat deze hier ook hoort, dus had ook een plekje voor haar. De zwerfkat die ik nu heb als vast bezoeker, breek ik vaak mijn nek over maar is een grote lieverd. En een killer. respect voor die kat, ik heb al meerdere grote ratten van hem gehad, en 1 marter. En dan denk je dan heeft die kat wel vechtwonden, maar niets van dan. Als de pleuris uitbreekt vertrouw ik die kat dat hij mijn eigen katten wel door de rotzooi helpen. Mijn katten blijven toch tam geworden katten die hun verwilderde natuur nog niet verloren zijn. En ik geef om ze. En ja loslaten is lastig, maar als ik ze terug zie ben ik wel ongelofelijk blij weer!

Ik heb Luna toch maar de vrijheid gegund, ik ben blij dat ik de dubbele deur nog niet veranderd heb in 1 hele. de onderkant stond open. Dus kon kiezen. Ik kan het namelijk niet aanzien, dan blijf ik me maar moeien. Loslaten en de kans geven, is voor mij in mijn bed gaan liggen en muziek luisteren, want zonder heb ik stress bij elke auto die passeert en mogelijk over mijn kat heenrijdt. Een naar geluid is dat. Maar ze heeft het goed gedaan, dus ik krijg steeds meer vertrouwen ook in deze kat. Alleen nu nog leren hoe het werkt om ook binnen te raken als de deuren gesloten zijn Gewoon onder het afdakje bij de voordeur blijven zitten of even beschutting zoeken in de garage via het kattenluikje. Ik wil haar niet kwijt, ik wil wel dat ze ook zelf redzaam wordt, gewoon voor het geval. Maar ik lastig is het wel om ze los te laten en je zorgen achter je te laten. Ik heb het eeuwige leven niet, en begrijp inmiddels dat er rond mij ook niet zoveel mensen zijn die weg weten met mijn katten. Ik heb ze niet voor niks uit een asiel gered dus als ik dood ben zou ik niet graag zien dat ze daar naartoe moeten. Dus hoewel ik een kattenvanger ben geweest, leer ik mijn eigen katten ook om zwerfkat te kunnen zijn. Gewoon voor het geval, het enige wat ze nog niet helemaal onder de knie hebben is van wild gevangen te eten. Dat verdraagt hun maag niet, maar ze kunnen het wel al. Maar altijd eng bij de laatste nieuwe, drukke weg hier, ik ben altijd bang dat ze overreden worden. Maar ik voel me wederom gezegend, want ze heeft buiten gekeken en toen kwam Luna binnen en mepte me in mijn gezicht. Doe effe niet zo dramatisch spud, dat leek ze te zeggen.

Oeps! Heftig om te mogen concluderen dat dierbare mailwisselingen niet eeuwig hun plekje mogen houden in je mailbox. Dat het uiteindelijk toch opgeruimd wordt door, ik weet niet wie? Ik had gewoon weer even behoefte om de stem weer te horen van mijn beste vriend, dus wilde eigenlijk alle mailgesprekken weer eens lezen, voorafgaande aan zijn dood. Maar die lijken te zijn verdwenen of tijdelijk niet beschikbaar. Tenminste dat lees ik. Het is wel even slikken, maar eerlijk gezegd lucht het ook wel heel erg op. Hij wilde na de dood niks meer, dus heb nooit in het luchtledige tegen hem durven praten, zoals ik wel tegen mijn mam doe en anderen. Ze zeggen nooit niks terug, maar dat gewoon doen geeft mij rust. Bij hem kon ik dat uit respect gewoon nooit doen, dus was was de enige communicatie die ik met hem voelde, de woorden die hij mij meegaf voor zijn dood. En waar ik nog steeds behoorlijk op teer. Ze zitten ook in mijn hoofd en hart dus eigenlijk is het helemaal niet zo erg dat ik hem niet meer kan lezen online. Ik heb zijn kaartjes en brieven nog die hij mij scheef toen we samen in een kliniek zaten. Maar vooral, de leuke herinneringen die we gemaakt hebben. Dus nee, er is niet zoveel mis met dat ik nu juist het meest pijnlijke stukje van ons contact niet steeds meer kan herhalen. Dat ik nu ruimte krijg om vooral te kunnen genieten van al die leuke momenten. Want die staan in mijn geheugen gegrift. En die ik nu nog weleens toepas in mijn dagelijkse leven. Hij had een cabrio en daar reden we vaak mee rond, dan vond ik het heel fijn, om op de achterbank te gaan staan en mijn armen te spreiden met a whole new world op de achtergrond. Het gaf me het gevoel van kunnen vliegen. Hij was wel zuinig op mij, maar op zulke momenten liet hij mij vol vertrouwen los en genoot daar ook van. En dan gingen we een ijsje eten bij de Bokkenrijders in Hilvarenbeek. En wat we dan zo grappig vonden, was voornamelijk bij fietsers die witte kleding aan hadden, het zandpad doen verstuiven. Dat ze in een stofwolk zaten en dat vonden wij grappig. (als fietser nu dat dat mij ook overkomt, kan ik alleen maar lachen als ik het terug krijg) Zo zaten we ook eens in cabrio rond te rijden en om een rare reden deed mijn vriend het dak dicht omdat het niet goed voelde voor hem. Nog geen 200 meter later reden we tegen een wespenzwerm aan. Ramen vol en geen zicht, maar veilig. Hij heeft de auto aan de kant moeten zetten om de ramen schoon te krijgen, want met de ruitenwissers kwam je er niet meer door. Dat haalt niemand uit mijn herinneringen. Ook niet, toen het zeker was dat hij dood zou gaan, en we een wensballon hebben opgelaten. Ik mis hem, ja natuurlijk, zoals ik iedereen wel mag missen die een herinneringsstempel bij me achtergelaten hebben. Maar gewoon sommige dingen los mogen laten is gewoon ook heel fijn. Ik bedoel daarmee, als het aan mij had gelegen had ik die mailwisseling nooit kunnen verwijderen omdat ik dan het gevoel heb dat ik iemand weggooi. En nu is het weg en voelt eigenlijk wel oké. Dat is hetzelfde als, de uitvaart van mijn moeder die gefilmd was. Keek ik ook vaak naar. Maar toen mijn pc kapot ging was dat weg. Mijn broer heeft het nog wel maar ik vraag hem er gewoon niet achter. Want nu is er weer ruimte om te kunnen denken aan mijn moeder toen ze niet dementerend was, en welke herinneringen we toen samen gemaakt hebben. Ze was toen al wel behoorlijk doof, dus had een gehoor apparaat. Maar ik had haar gevraagd of ze samen met mij op mijn verjaardag een parachutesprong wilde doen? Ik wist dat zij dat graag wilde en ik zelf ook, en ik vond het wel fijn om dat met mijn moeder te kunnen doen, want is toch best spannend. Mijn moeder had eigenlijk totaal geen angst en dat was fijn. Alleen het ging niet zo soepel, ons mam moest van te voren haar blaas nog ledigen, maar kreeg de wc niet meer open. Dus wat doet mijn vindingrijke moeder, ze tikt het Sos teken, toen kwam er iemand, maar die hadden al heel vaak meegemaakt dat als iemand niet durfde te springen zich verstopte in de wc. Dus mijn moeder heeft bijna alles uit de kast moeten halen om ze te overtuigen dat ze juist wel wilde springen. En daar kwam mijn moeder dan, haastig haar springpak aantrekken en zich voegen bij de rest. De vraag was nog, kan ik mijn gehoorapparaten inhouden of niet? Maar daar wist niemand wat van dus ze heeft ze ingehouden. Mijn moeder en ik gesprongen en genoten! Maar toen we landen wist ik mijn moeder haarfijn te vinden door haar piepgeluid. Dat hoorde ze zelf niet. Die gehoorapparaten waren compleet van slag. Dus de rest van de dag, moest ik of heel hard tegen haar roepen of onze gebarentaal weer tevoorschijn halen. Bij spelletjes hebben we ontdekt dat we elkaar heel goed kunnen liplezen, dus dat deden we eigenlijk de verdere dag. En dat was fijn en leuk. En ook goed voor mijn schorre keel, want je moeder even uit het oog verliezen en roepen naar waar zit jij? Is lastig om in gebarentaal of liplezen over te brengen. Ik vind het echt mijn tofste verjaardag van allemaal. Dat was ook de laatste keer dat ik nog zoiets met mijn moeder heb kunnen doen. Ik zelf had al weleens in luchtballon gezeten, maar ons mam niet. In corona tijd heb ik kunnen regelen dat ze het zou kunnen doen. Maar ik had een extra taxi nog, mijn broer die later me beschuldigd heeft van onder het mom van emotioneel alles weg geroofd tee hebben van de erfenis. Vond het zonde van zijn tijd om ons mam dat nog te gunnen. Ja een smeerlap, maar als zus blijf je trots op je broers, pas na het overlijden van ons mam wist ik wel beter. Maar daar gaat het voor mij niet over, ik merk dat ik het stiekem toch wel moeilijk heb om dingen van dierbare weg te doen. Maar als het verdwijnt het me ook wel heel veel lucht geeft.

Even verder met het gashaarden probleem. De technieker die ze stuurden kon wederom niks doen. (zoals ik al had verwacht) Maar behalve dat, heeft deze mijn gsm wel gevonden die ik al dagen aan het zoeken was en op kantoor duidelijk gemaakt dat ze eens contact op moeten nemen met de leverancier omdat hij dit probleem ook niet kan oplossen. Ik had hem ook gevraagd of hij dan ook zou willen vragen of ze er een beetje spoed achter zouden kunnen zetten en of ze mij daarvan dan ook op de hoogte willen stellen? Daar ik steeds wel de diagnose hoor, maar er zelf steeds achteraan moet gaan omdat ik verder niks meer van ze hoor. Na 6 maanden begin ik dat namelijk behoorlijk moe te worden. Nou blijkbaar heeft hij dat gedaan, want binnen 2 dagen heb ik een mail met de vraag of ik het serienummer door zou kunnen geven, zodat de leverancier een afspraak in kan plannen om zelf een technieker te sturen. Die technieker is eerlijk waar een topman! Vind mijn gsm, durft toe te geven dat hij ook geen oplossing weet, weet het management in gang te zetten op zoek naar een oplossing en tot slot heeft hij mij inzage gegeven hoe het werkt daar. Namelijk als niemand het opgelost krijgt intern, contacteren ze de leverancier en meestal volgt dan heel snel een oplossing. Het management heeft alleen beetje moeite om toe te geven dat ze fouten gemaakt hebben en zijn eigenlijk veel beter in de verkooppraatjes omdat ze van de techniek niet echt veel kennen. Maar vooral dat hij mij verzekerde dat ik niet voor niks steeds aan de bel aan het trekken ben, want er is duidelijk iets mis met die gashaard. Heel fijn om dat even te horen te krijgen, want ik begon behoorlijk aan mezelf te twijfelen en vroeg me af of ik daadwerkelijk zo een zeiksteel was? (jep en nu hoor ik mensen denken , ja maar Spud je bent ook een zeiksteel. En ja dat klopt! Maar deze keer dus niet)