Spud

Waar is @Sanity eigenlijk gebleven? Mijn toekomstige forum hubbie Ik mis zijn scherpe en directe tong wel.

Ik ben bij de opendeurdag geweest in mijn uppie en heb mijn grenzen goed in de gaten kunnen houden. Wel naar de wc´s gekeken maar niks aangedaan. Wel effe on low profile geholpen met de tombola, een soort van memorie spel, lege envelopje zoeken en de briefjes daar weer in doen. Maar toen het een soort van gewoonte werd en er een soort van verwachting op kwam liggen, die Spud doet dat nu. Ben ik er ook wel weer mee gestopt en vond ik het ook wel mijn moment om weer naar huis te gaan. Ik heb hele leuke dingen weer gehoord en gezien en gevoeld. En het was weer een leuke les in mijn grenzen te bewaken. Ik heb het nog steeds niet concreet wat ik daar eigenlijk echt wil gaan doen? Dat vlinderen bevalt me wel, kijken en voelen waar ik kan helpen en ook zeggen nu doe ik het niet meer. Ik heb daar mijn hart soort van verloren en ook een beetje achtergelaten toen ik daar werknemer was. Ik vind het leuk om bekende kattenkopjes van vroeger nog te zien, al weet ik van iedereen niet meer de namen. En nieuwe katten te ontmoeten. En die status van vaste medewerker of vaste vrijwilliger hoef ik eigenlijk ook niet meer. Dat is iets egocentrisch ofzo, ik weet niet? Natuurlijk vind ik het met een rondleiding wel irritant dat mensen op hun telefoon zitten of door de uitleg praten. Maar ik voel me niet geroepen om daar wat van te zeggen. Als ze dan een dier willen aaien waarvan ik weet dat die dat niet leuk vind, ja daar zeg ik wel iets van. En ik houd ook het vliegengordijn de mensen open en zorg ervoor dat een spontane kat niet even meeloopt naar het gedeelte van de rondleiding waar een kat niet hoort. Dat vind ik allemaal heerlijk, maar als mensen met vragen over dieren komen bij mij stuur ik ze graag door. Ik denk dat ik die verantwoordelijkheid gewoon niet meer wil nemen. Omdat dat mij eigenlijk het meeste pijn gedaan heeft toen ik merkte dat ik ontslag moest nemen. Omdat het me boven mijn hoofd steeg. Het was de mooiste job die ik ooit gedaan heb, zwerfkatten vangen staat voor mij nog steeds op nummer 1, maar proeven van soort van uitbater zijn van een dierenopvang op de momenten dat de uitbaters even op vakantie waren. Het was zwaar, maar gaf me ook wel een kick. Ik bedoel ik heb heel veel beroep mogen doen op wat ik niet wist dat ik in me had, tot dat ik voor dat probleem kwam te staan. Ik heb mezelf eigenlijk ook verbaasd toen. Maar het raakt ooit eens op, of je word met je neus op de feiten gedrukt dat je je eigen verantwoordelijkheden ook nog hebt. Zoals je katten, of je moeder of vrienden. Qua dieren helpen heb ik gewoon geen grens, dus eigenlijk zou ik beter geen eigen huisdieren meer houden, geen familie meer hebben, (deze is bijna uitgestorven) en geen vrienden meer hebben. Er zijn er ook wat weggevallen, maar ik kan er niks aan doen, er komen soms zulke leuke en interessante mensen op mijn pad, dat ik ze gewoon aanspreek. Maar die zien mij sneller voor vriendin aan dan ik zegt de gek. Ik zie dat meer als kennissen ofzo. Want echte vrienden heb je maar weinig. En als ik me aan iemand hecht vind ik het maar lastig om los te laten. Dus kennis vind ik dan wat makkelijker. Al wijs ik deze ook niet snel af. Wat ik van mijn vrijwilligerswerk leer is, dat ik helemaal niet in iets de beste meer wil zijn. Of te horen krijgen dat ik daar de beste in ben. Ik kan best veel, maar nog steeds ben ik op zoek naar wat kan ik goed voor mezelf? En voel ik me prettig bij? En heb ik de bevestiging van een ander daar niet bij nodig? Ooit was mijn onderschrift, je blijft leren totdat al je vingers even lang zijn, ik denk dat dat nog steeds van toepassing is op mij. Ik ga er nog steeds vanuit dat ik ergens bij mijn geboorte een verkeerde afslag genomen heb en hier niet hoor. Maar in mijn wachttijd op de juiste bus, ga ik misschien wel zeggen, het is hier ook zo ontzettend boeiend dus ik wacht wel weer op de volgende bus. Tsja ik weet niet, ik ben in ieder geval niet meer zo levensmoe als dat ik was. Ik wil nog steeds een spuitje krijgen als ik niet meer kan functioneren zoals ik wil. Maar voor nu is het leven hier toch wel een grote speeltuin. En ik geloof ook niet zo meer in dat het echt zo is dat ik een verkeerde afslag genomen heb en dat er een andere wereld is. Ik ben volgens mij gewoon een ADHD/Hsper zonder echt doel. Behalve mensen met elkaar verbinden, en rare dingen die me overkomen, vanwege het niet onverwachte. Ik denk dat ik teveel dingen gewoon heel leuk en interessant vind en mijn spanningsboog gewoon nul is, ik zoveel wil doen en uiteindelijk niks doe. Groeten Spud en geen sorry voor de lange tekst weer.

En wellicht haal ik weer te veel hooi op mijn vork. Tenminste zo voel ik dat. Ik ben de afgelopen week weer eens gaan helpen bij mijn favoriete dierenopvang, waar de dieren vrij rondlopen omdat er een opendeurdag in het verschiet ligt. Het was heerlijk om na 8 jaar weer eens bekende dierengezichten te zien, heel veel van toen is alweer overleden of heeft een gouden mandje gevonden. Maar er waren er nog een paar van over waar ik vroeger als vaste werknemer een speciale band mee had. Ik ben weer een dagje van 7 uur tot 18:30 komen meehelpen. En dat voelde ik de volgende dag wel. Ik recupereer niet zo snel meer als 8 jaar geleden merk ik wel. Ik was toen in dienst genomen voor 24u per week en werkte daar 70 uur per week. En elke dag dat ik daar aanwezig was, was ik fris en fruitig. Als ik een keer niet nodig was, deed ik thuis natuurlijk niks anders dan veel slapen en verder niks doen. Ik vond het leuk, afgelopen week om weer even mee te doen, maar is voor mij niet meer voor herhaling vatbaar. Tenminste niet voor elke week zeg maar. En ja dit was ook eigenlijk een soort van test voor mezelf, kan ik dit ik weer, maar beter mijn grenzen in de gaten houden? Qua dieren helpen ben ik nogal grenzeloos, ik heb daarin geen 9 to 5 mentaliteit, zeker niet als ik daar ook nog voor betaald wordt. De afspraak was toen wel mijn bazen, de uitbaters, dat ze me hielpen om mijn grenzen in de gaten te houden. Maar ja, die zitten soms ook met hun handen in het haar omdat ze altijd mensen te kort komen. Dus dat is een beetje misgelopen. Waardoor ik uiteindelijk zelf maar ontslag genomen heb, omdat ik het niet meer trok. Nu ik daar als vrijwilliger kom, begrijp ik dat beter. Ze hebben nu wel echt meer personeel in dienst, 3 in plaats van 1 ik zei de gek. Ik durf dus wel tegen deze mensen te zeggen met een big smile dat ik de grondlegger was om meer personeel in dienst te nemen omdat ik voorheen alles in mijn eentje deed. Maar dat brengt me wel terug naar de realiteit, ik wil daar heel graag nog vrijwilligerswerk doen maar ik ben een beetje zoekende wat ik daar nog wel en niet wil doen. Er zijn heel veel taken die meeste mensen absoluut niet leuk vinden, die ik toevallig wel heel graag doe. De mensen die me langer kennen weten dat ook en weten ook wat ik minder graag doe. Dus als ze weten dat ik er ben combineren ze dat met mij. En dat vind ik een prettige samenwerking. Maar ik heb geen zin dat als ik mijn vaste vrijwilligers dag ga aangeven, ze dat taakje voor mij open laten staan omdat ze het zelf niet willen doen. Ik heb de laatste keer al gemerkt dat ik wat beter ben geworden in mijn grenzen aan te geven maar nog veel in kan leren. Maar daar is ruimte voor. Dus ik ben voorlopig van plan om te blijven proeven van alle mogelijke vrijwillige taken, om zo tot een soort van vaste taak te kunnen komen, waar ze vanuit kunnen gaan dat ik dat altijd doe. Voor nu blijf ik een vlinder met haar grenzen leren te kennen. Maar eerst ga ik als bezoeker van de opendeurdag genieten en kijken hoe de anderen zich uitsloven om er een mooie dag van te maken. En kijken of ik me in kan houden om niet ergens bij te springen. Tijdens de besprekingen hoorde ik al dat er bij de wc´s geen persoon was. Toen al merkte ik dat ik me in moest houden om niet te zeggen oh dat wil ik wel doen. Maar toen bedacht ik me wat wil ik eigenlijk met de opendeurdag? Ik wil weer meelopen met een rondleiding, ik wil geld uitgeven bij de Tombela en als ik moe wordt gewoon naar huis kunnen gaan zonder dat ik ergens verantwoordelijkheid voor heb. Dus ik heb niks beloofd, maar als ik toch moet wachten op de rondleiding ofzo, wil ik best eens de wc doen om de andere te ontlasten. Dat is geen enkele moeite. Maar de hele dag de wc dame zijn is niks voor mij.

Hé Mormel, tof dat jij dat ook doet! Dan weet jij zeker en vast wel een groep hier in la Belgique waar ik mijn observaties aan door kan geven? Ik leer het allemaal van Nederlanders maar die komen natuurlijk niet in België meezoeken. Als van nature een onrustig mens, vind ik het een heerlijk pauze momentje, schaaltje lokmiddel neerzetten, kijken en wachten en verder niks. En als er dan 1 komt, klokken, observeren en wachten totdat deze weer terugkomt. Markeren heb ik in al mijn enthousiasme ook een paar pogingen voor gedaan, maar voor gevaar voor steekincidenten, was ik genoodzaakt om ze te doden voor mijn eigen veiligheid. Ik kan daar dus wel nog wat professionele begeleiding bij gebruiken. Ach, het kattenvangen ging ook niet meteen zo vlotjes denk ik dan. Regelmatig bijtwonden opgelopen omdat ik te fanatiek was en de communicatie met de mensen waar ik de katten weer terug kwam brengen ging toen ook nog niet altijd zo soepeltjes. Maar wanneer je er eenmaal ingegroeid bent, gaat het alleen maar beter, groeit je zelfvertrouwen wat weer handig is in de communicatie met je medemens, het vangen op zichzelf, daar loop ik nog altijd verwondingen mee op maar geen bijtwonden meer. Dat hoort er voor mij toch een beetje bij inmiddels. En heel eerlijk, soms mis ik het wel zo een dikke ontstoken duim, vanwege een bijtwond. Daar last van hebben, met in de wetenschap ik heb dat dier geholpen en deze zit nu veilig. Is een goede compensatie voor het adrenaline gevoel wat je door het vangen kreeg. Zo ook bij snoekduiken maken en die zieke kat toch gevangen krijgen en met je knieën op de stoep belanden, het loopt een paar dagen wat lastig en door je knieën gaan is ook lastig. Maar als je dan van de dierenarts dat deze kat goed recupereert en het personeel zich ook gemeld heeft, dan heb ik het er graag voor over. Overigens, denk ik niet dat ik het er voor de Aziatische Hoornaar voor over heb om verwondingen op te lopen. De uitkomst is namelijk dood. Dus daar pas ik een beetje meer bij op mijn eigen veiligheid. Maar het blijft leuk!

Hier weer de lange teksten schrijver Spud. Als voorafje aan mijn imker opleiding, heb ik nu een introductie gehad, hoe je de Aziatische hoornaar kan merken en timen. En de verschillen geleerd tussen hoornaren die wel oké zijn en welke niet.Erg boeiend! Het doet me een beetje aan kattenvangen denken en toch is het weer heel anders. Wat overeenkomt is dat je aan iemands zijn voordeur staat met de vraag, mag ik vangkooien in je tuin zetten? En de hoornaar maak ik wel dood en de zwerfkat neutraliseer ik en kom weer terugbrengen. Met een andere hobby ga ik huishoudhulpen waarschijnlijk wel volhouden. En als het goed gaat en ik misschien zelf een korf kan onderhouden, kan ik heel low iets bijverdienen met de honing (grappig woord in dit verhaal)

Ha die hoi, daar ben ik weer! Het was even wennen dat ik ook niet mee kon lezen en iets grappigs ook niet meer kon delen, maar het heeft me zeer veel deugd gedaan en eigenlijk ben ik van plan om nog wat langer op vakantie te blijven, nu ik zelf de aan en uitknop weer gevonden heb. Want mijn goede bedoelingen werden nogal dwangmatig als ik eerlijk ben. Nog eerlijker, ik had niet zoveel zin om aan die berg pijnen, verdrieten, onverwerkte dingen en van dies meer van mezelf te beginnen. Dan was het makkelijker voor mij om me te verdiepen in een ander en druk bezig te zijn met hen of haar deze problemen. Maar ergens was dat ook een soort van negatieve manier om aandacht te vragen voor mezelf. Niet oké dus. Dus qua fora, was het fijn om daarin even doormiddel van een ban op mezelf geworpen te worden en mijn stopknop wel te vinden. Maar ja, in RL was er niks of niemand, die ook keihard op de noodrem kon drukken, behalve ik zei de gek. Ik heb er eerst een potje van gemaakt natuurlijk ook op mijn werk. Maar na een week had ik al door dat dat niet zo handig was, ik mag die mensen waar ik mee werk gewoon heel graag en zij kunnen er ook niet zo veel aandoen dat ik ontiegelijk over mijn eigen grenzen ben gegaan. (poetsen is nog steeds mijn hobby niet, maar ik verdien er mijn centen mee en de mensen waarmee ik werk zijn ook heel tof dus maakt het werken wel doenbaar) Ik heb alleen nu geleerd dat ik hun lijden, niet ook mijn lijden hoef te maken. Dat ik best even emotioneel mag zijn omdat ik het ze niet gun wat ze overkomt, maar dat ik niet hun onrecht wat ze overkomt ook hoef te bestrijden naast mijn eigen onrechten. Zij hebben meer aan mij en ik aan hen, als ze hun gevoelens en gedachten erover kunnen delen en ik de mijne ook, dan daadwerkelijk dat ik iets probeer te doen. Ik leer daarvan en zij ook. En dat is veel fijner. Vooral loslaten en iemand anders zijn probleem niet het mijne te maken en visa versa. Maar je wel betrokken voelen. En verder was mijn vakantie natuurlijk weer helemaal traditioneel gekenmerkt door feedback van dieren. Tsja daar luister ik toch het beste naar en ben ik sneller door te motiveren om iets aan mezelf te veranderen dan mensen. Mensen zeggen zo veel waar je gouden tip maar uit moet filteren. Ik ben alweer veel vergeten, wat er allemaal met dieren gebeurt is. Maar deze staat nog wel goed in mijn geheugen gegrift omdat ik er nog steeds de naweeën van heb De vorige hittegolf 2 weken terug, was het windstil en in mijn huis gewoon niet meer te houden. Ik nam wel vaak koudwaterbaden in mijn bad. (ik overweeg nu ook eens het dompelbad te nemen in de Sauna, wat ik tot op heden als een no go voor mij heb gezien) Maar uiteindelijk was het koude bad met ijsklontjes ook niet meer afdoende. En aangezien de mensen die ik kende die een zwembad hadden, ook aan het klagen waren dat hun zwembad te heet was. Ben ik geïnspireerd door een natuurzwembad bij een klant waar ik vervanging had gedaan. Ik heb een heel kanaal achter me liggen, in mijn beleving was dat mijn natuurzwembad dus wat was ik moeilijk aan het doen? Met een handdoek en in zwempak en waterschoenen ben ik toen naar het kanaal gelopen om daar te gaan zwemmen. Alleen en hier komt het grappige wat later pas heel erg grappig wordt. Daar was een visser (dat doet niet zoveel ter zaken, maar is fijn om te weten bij het laatste deel) Enfin, daar zit een gans met 2 muskus eenden en die vond het niet zo leuk dat ik in het water ging. Badpak is voor mij een boxershort en een topje, dus toen ik het water in wilde gaan trok hij aan mijn boxershort verder niet gemeen. Dus ik dacht eigenlijk alleen dat is territoriumdrang ofzo, niks mis mee dat ik hier ga zwemmen. Maar vanaf het begin kwam deze mij in het water volgen, kei leuk! Ik heb een oppasgans gehad die vroeger weleens in mijn badje zat dus ik vond het erg leuk dat deze gans met me meezwom. Maar toen ik weer bij de oever kwam, begon ik een beetje te begrijpen waarom deze mogelijk in de eerste instantie nogal moeilijk deed, het was namelijk erg moeilijk om weer uit het kanaal te komen. En dat brengt die visser in dit verhaal. Die had me uit het water kunnen helpen als ik daarom gevraagd had. Maar als ik erin gekomen was, zou ik er ook uitkomen was mijn plan en zo is het ook gebeurt, buiten dat, ik was van plan om nog vaker te gaan zwemmen dus dan moet je er ook zelf uit kunnen. Een mogelijke escape op dat moment was wel fijn om te hebben. Maar de volgende dag was ik ziek en was mijn lichaamstemperatuur van slag. (overigens wel handig bij een hittegolf, want dan heb je het koud) Na bloedonderzoeken afgenomen te hebben, weet de dokter ook niet zo goed wat ik mankeer? Maar tegenwoordig mag ik mijn lichaamstemperatuur een beetje controleren met paracetamol. En ik denk dat die gans mij daarvoor wilde waarschuwen. Grappig detail nog, toen ik na de dokter medicatie ging halen, passeerde ik die gans weer die op dat moment de straat overstak. Jullie weten inmiddels hoe groot mijn fantasie is, maar hij hielt stil op mijn weghelft en keek me recht aan. En ik dacht dat ik deze zag denken Meisje toch, ik had je gewaarschuwd. Mijn tegenligger kon tenminste door en ik heb genoten van dat momentje. Ik wil dat ook gewoon denken, ik weet dat het niet waar hoeft te zijn. Maar daardoor voelde ik me minder ziek en suf en vind ik het wel grappig om mezelf qua lichaamstemperatuur even kwijt te zijn en dat leren bij te sturen met paracetamol. Verder functioneer ik weer goed! Alleen kan ik met de hitte niet zo goed overweg en mag ik mee spelen. Ik blijf het gewoon leuk en grappig vinden. Fijne dag verder! Groetjes, Spud de lange berichten schrijfster, nope lukt me nog steeds niet om het in te korten.

Hoi lieve mensen, Ik heb zojuist een forum vakantie aangevraagd via pb bij de moderators en hoop dat ze dat willen doen. Jullie verhalen grijpen me aan en ik zou er heel graag voor iedereen zijn. Maar ik trek het gewoon even niet, ik heb nog zelf heel veel pijn en verdriet te verwerken. Maar omdat ik er ook voor iedereen wil zijn lukt me dat vaak niet om daaraan toe te komen. En mijn grenzeloosheid is dan in er voor mensen zijn, tegen beter weten in toch proberen er voor die ander te zijn terwijl je zelf eigenlijk geen energie meer over hebt. Maar ja het is zo makkelijk omdat ik gewoon in kan loggen, en voordat ik weet zit ik weer in een pijnlijk verhaal wat me aangrijpt. En die persoon zou willen helpen, maar zelf nogal moe aan het lopen ben. Zodoende dat ik de moderators gevraagd heb om mij even een ban op te leggen voor een maand en dan zie ik wel weer. En ik hoop dat ze dat gaan doen, want die rust kan ik wel gebruiken. Maar ik vind het ook belangrijk dat jullie allemaal weten, dat het dus een reden heeft dat ik niet meer reageer op jullie, maar jullie zeer beslist niet vergeten ben. Ik wil gewoon dat niemand zich afgewezen voelt of zich af moet vragen waarom zegt ze niks meer? Ik vond dat altijd lastig om mee om te gaan en dat wil zeer beslist niet een ander wel aan doen. Maar dat noemt egoïsme denk ik, ik mag ook wel een beetje voor mezelf gaan zorgen. No worries, ik kom wel weer terug, maar nu mag ik even gewoon even een beetje veel meer voor mezelf zorgen. Lieve groetjes, Spud

Jazeker Mormel. Ik ben opgevoed met wie goed doet ook goed ontmoet. Maar toen ik er een beetje teveel in doorging en mezelf daarin verloor en ook wel een beetje teleurgesteld raakte in mijn omgeving omdat ik daardoor doorkreeg dat goed doen niet altijd ook goed ontmoeten betekend. Ben ik dat dingetje toch wat gaan verbeteren in mezelf. Ik help mensen nog steeds graag, ik denk dat ik daar nog steeds het meeste plezier uithaal. Maar ik houd ook wat meer rekening met mezelf en mijn eigen grenzen. Want op een slachtveld doodgaan voor iemand, of in de bres springen voor iemand anders en voor een ander op de kolen zitten, werkt voor beiden partijen eigenlijk niet. En met dat goed doen, ontmoet je niks goeds. Ik noem het wat egoïstischer, omdat mezelf wegcijferen voor iemand eigenlijk een automatisme is van mij. Maar het heeft me eigenlijk niets gebracht, waar ik eigenlijk op hoopte. Namelijk volledige acceptatie en ook eens gedragen mogen te worden. Ik mag nog steeds altijd zelf de slingers ophangen als ik een feestje heb, als ik gewond of een dood eenvoudige griep heb, mag ik voor mezelf zorgen omdat er niemand is die zich zorgen maakt om mij. Niet altijd omdat ze het niet zouden willen doen, al zijn er mensen bij die het bewust doen. Omdat ze er niet zo goed tegen kunnen dat de rollen tijdelijk even veranderd zijn. En die snap ik ook wel. Ik zie het in ieder geval niet als gemeen of onder de gordel bedoeld. En die andere mensen die zijn het wel gewoon van mij dat ik even niks van me laat horen en hebben een groot vertrouwen in mij en mijn kunnen. Dus ook niet heel slecht bedoeld. Ik denk alleen altijd als ik zoiets aan de hand heb, ik adem nog en ik kan het nog dus waarom zou ik ze met mijn nonsens nu lastig moeten vallen? Een kopje thee op bed, een warme kruik zou nu ook fijn zijn, maar ik zou het niet prettig vinden als ze overbezorgd over mij zouden worden. Dus ik vraag ze eigenlijk nooit meteen om hulp, eerder dat als ik deze tegenvaller weer overleefd heb en de naweeën er nog van heb, dat ik het deel. Ik heb dat ook met de spoed, ik zal sneller een ambulance voor iemand anders laten komen dan voor mezelf. Maar ik begin er wel meer over na te denken, en dat mijn manier van leven namelijk niet moeilijk doen en meegaan met de groep. Niet helemaal mijn ding, want omwille van andere mensen zo graag tegenmoet komen in wat zij graag willen. Mis ik eigenlijk de dingen die ik graag zou willen doen of zien. En dat gaat zo ongezien en zo onopgemerkt, omdat ze het gewoon zijn van mij. Dat er geen dankjewel vanaf kan dat ik me voegde tot de groep, maar dat ik wel nog even voor mezelf mag gaan regelen dat ik dat wat ik echt wilde doen toch doe in mijn uppie. Ik heb geen zin meer om dat te moeten doen, dus tegenwoordig vind ik het eigenlijk ook goed om mijn eigen hart te volgen tegen de keuze van de groep in. En ja misschien is dat egoïstisch, voor mij wel, meer als reminder voor mijn eigen wensen in vervulling brengen dan dat ik wraak wil nemen ofzo. Ik wil ook tevreden zijn over dat ik ooit eens niks gelaten heb voor anderen mensen. Want het lost niks op voor die ander, alleen dat ze jou beter leren kennen. En ja ik heb mensen ook weleens laten ontslaan en daarna mezelf laten ontslaan. Ik was wel mee met het bedrijf, maar had niet zoveel zin om ze verder te helpen. Ten koste van ik zei de gek. Ik vond het gewoon heel erg rot, om iemand toch te moeten dissen terwijl deze zelf al weg wilde. Maar voor het grote geheel dat wat je in vertrouwen is gezegd toch te gebruiken om deze er toch uit te wieberen ook al wilde deze dat zelf. Wie ben ik om dat te mogen bepalen voor iemand? Vroeger dacht ik dat ik alles kon regelen voor mensen, maar daardoor ontnam ik ze hun eigen keuzes en levenspad. Nu denk ik meer aan mezelf, en denk er meer over na als jij er beter van zou kunnen worden als ik weg was, zou je dat meteen doen. Dus waarom zou ik dat ook niet mogen doen? Wat dat betreft zijn wij mensen best wel primitief. Maar als dat zo is, vind ik het eigenlijk wel prima dat ik mensen weggewerkt heb en ik nog steeds besta. Dat ik ervan geniet? Niet echt, het kost je zoveel positieve energie die je juist zo goed voor jezelf kan gebruiken. Maar als het op leven na dood aankomt, denk ik wel dat ik zal vechten om zelf te overleven. Ik heb namelijk nog steeds een hekel aan onrecht.

Daar kan ik me helemaal in vinden. Het heeft bij mij lang geduurd, maar inmiddels denk ik ook aan mezelf en kan ik een pure egoïst zijn. Niet leuk om mezelf zo ook te mogen zien. Maar dat is ook een deel van mij geworden en eerlijk gezegd ben ik daar wel blij mee. Ja, ik heb spijt van dingen die ik gedaan heb, maar ik heb ook spijt van dingen die ik gedaan heb of juist gelaten heb toen ik niet meer in een coma van het goed willen doen lag. Er zijn wat dierendingen waar ik ongelofelijk veel spijt van heb, maar als ik heel eerlijk ben heb ik geen grote spijt of schuldgevoelens naar mensen toe. Wat ik hen aangedaan heb. Voor mij voelt het toch wel als dat ze er zelf ook wel bijdrage in hadden dat ik dat hen geflikt heb. Zoals je zegt Mormel, ik hield net even wat meer van mezelf dan dat ik om die ander gaf en zag dat die ook meer om zichzelf gaf dan om mij. Dan is het er samen ongehavend uitkomen en wordt het een eigen strijd. En ja daar lopen beide partijen kneuzingen en beschadigingen bij op. Ik merk wel dat ik veranderd ben, ik kan het makkelijker loslaten en ben min of meer vergevingsgezinder geworden. Iets wat ik voorheen echt niet kon de strijdbijl neerleggen voor een beter doel, kan ik nu wel. Het blijft altijd raar, maar daardoor kan onze vriendengroep zonder problemen of ergens over na te denken, mij en mijn voormalige beste vriendin uitnodigen bij een uitje. We doen gewoon normaal tegen elkaar, maar het is niet zoals vroeger. Ik weet niet zo goed wat ik haar nog wel kan en mag vragen en zij zal dat ook wel ervaren. Ik merk altijd wel als we dan zo een uitje hebben, dat het nogal stroef gaat tussen ons. En dat zij eigenlijk degene was van de groep die sitekick naast haar nodig had. Wat me altijd uitermate verbaast omdat zij juist de meest spontane van ons 2 was en zelfs een entertainment service heeft opgebouwd met haar man. Maar om dat te kunnen doen buiten haar werk om, heeft ze iemand nodig die naast haar staat. En dat doet de groep ook wel. Ze zijn milder voor haar dan voor mij. Omdat ze wel weten dat ik mezelf wel redt. Maar zo te kunnen kijken naar je beste vriendin, is raar en ook niet zo fraai. Nu ik haar vanaf een afstand mag bekijken, kan ik in eerlijkheid zeggen dat ik haar eigenlijk niet meer zo leuk vind. Terwijl ik vroeger met liefde en plezier de klappen voor haar opving. Ik merk wel dat ik nog steeds om haar geef zoals ik altijd gedaan heb, dat stopt niet bij een conflict tenminste niet bij mij. Dus ja, onlangs heb ik mijn zorgen wel een beetje geuit over mijn oude beste vriendin. En dan schijnt het nog steeds wel te kloppen wat ik denk te voelen. Haar ouders worden ouder, haar man heeft nog steeds een niet aangeboren hersenafwijking dus ze heeft veel zorgen. Maar ik mag het allemaal loslaten. Want ik ben haar beste vriendin niet meer en dat hoef ik ook niet meer te zijn. Maar ik vind het wel naar dat ze zich nu in plaats van praten, wat ze vroeger ook al niet kon. Zich vol aan het vreten is aan wat ik noem troosteten. Ze was altijd al een beetje mollig, maar nu is ze ronduit dik. En lijkt daar lichamelijk ook veel last van te hebben. En dat terwijl ze wist dat ze mollig was en dus wel gewoon veel ging sporten en naar een diëtist ging. Voor mij is haar dikheid van nu, een teken dat het in haar koppie helemaal niet goed gaat. En daar heb ik een opmerking over gemaakt. Ze kan wel de clown blijven spelen en ons allemaal willen entertainen met trucs en leuke spelletjes. Maar met haar omvang van nu, zie ik hoe onzeker en verdrietig ze eigenlijk is. Ik ben ook teleurgesteld in haar zoals zij in mij is. Maar ik ben nooit gestopt met om haar te geven. Ik denk wel dat ze zich afgesloten heeft voor mij. Dat is namelijk het beste van haar kunnen. Omdat ze geen confrontaties durft aan te gaan. Jammer maar helaas, ik blijf toch om haar geven en als ik het niet kan weet ik wel wat mensen te bespelen die ze wel toelaat. Ja die nieuwe sitekick was niet leuk om te zien, dat was ook een vriendin van mij die duidelijk een kant koos in dat conflict. Daar heb ik ook medelijden mee. Maar houd haar nu wel op afstand. Het is een leuke groep vriendinnen, maar eigenlijk is die groep best wel een beetje kapot of heb ik gewoon geen zin meer om altijd maar om discussies te voorkomen, mee te gaan met de groep. Door die slechte eigenschap van mij, heb ik later de dingen die ik juist wilde doen maar niet moeilijk wilde doen, later nog eens in moeten halen. Ik ben dat dus niet meer van plan, dus ja bij de volgende meeting gaan ze een meer egocentrische en dominantere Spud ervaren. Nieuw voor mij en nieuw voor hen. Ik ben benieuwd!

Gewoon een ander onderwerp over doodgaan of mensen verliezen, rouw denk ik. Ik heb deze week eigenlijk best wel veel gesprekken gehad met klanten en de tuinman over overlijdens. Wat me opviel, is dat iedereen zich altijd afvraagt, waarom de goede altijd eerste moeten gaan en de slechte altijd blijven leven. Eerlijk gezegd denk/dacht ik dat soms ook weleens. Maar ik had vandaag een gesprek met mijn lievelingsklant en toen maakte zei deze opmerking ook. En toen vroeg ik me spontaan eigenlijk af of dat wel zo is? Gaan de goede wel altijd als eerste en blijven de slechte leven? Kunnen we dat wel zeker weten? En toen vulde ze me aan, nee eigenlijk niet, want bij de slechteriken voelen we ons niet betrokken dus staan we ook niet heel erg stil bij hun dood. Bij de mensen die ons dierbaar zijn wel en daardoor valt dat meer op. Dus nu vraag ik me af, zou het misschien gelijk op kunnen gaan? Maar dat je daar geen weet van hebt? En, is die boeman of vrouw voor jou wel echt een slecht mens? Misschien wordt deze wel gemist door anderen die deze wel tof vonden. Ik bedoel maar, ik heb het in levende lijven mee mogen maken, maar toen dacht ik er nog niet zo over na als nu. Bij mijn pa, ik en mijn broers vonden hem uiteindelijk een slechte man, maar andere mensen met kinderen vonden hem geweldig. Hij is zelfs bompa voor hen geweest. Dus toen onze pa stierf, dachten ik en mijn broer opgeruimd staat netjes. Maar tot op de dag van vandaag kan ik me voorstellen dat er nog wel mensen zijn die onze vader missen. Dus ja, ik ben best wel benieuwd of het wel zo is, dat alle goede moeten gaan en de slechte altijd blijven. Ik ben inmiddels van mening dat dat feitelijk niet waar kan zijn. Maar dat dat een soort mechanisme is om je verlies beter kunnen dragen. En ik ben heel erg benieuwd hoe andere mensen daarover denken. Dus zou daar graag over filosoferen of iets dergelijks.

Nou even iets luchtigers, ook verdrietig maar met een humoristische plot. Ik ging er gisteren nog helemaal prat op dat mijn Benjamin, gewoon lekker tussen de foeragerende vogels lag en ze niks deed. Maar niks is minder waar, hij heeft gisteren toch een jonge boomkruiper gepakt. Wel netjes naar binnen gebracht, maar het beestje heeft toch het loodje gelaten. Ik was best boos op Ben, dus heb hem gezegd, vogeltjes vangen vind ik niet leuk daar word ik niet blij van ventje. Ik zou graag willen dat je zou begrijpen dat ik vogels vangen niet tof vind, ik zie ze namelijk liever vliegen. Ik zou graag willen dat jullie eigenlijk niks wat kan vliegen vangen, dan heb ik liever dat je muizen vangt. Maar hoe kan ik dat jullie nu aan je verstand brengen? Vanmorgen stond ik op en wat ligt er naast me in bed? Een dode spitmuis. Schrikken en goor natuurlijk! En natuurlijk stond er geen naambordje bij, maar ik ben naar Ben toe gegaan en ik heb hem hartelijk bedankt voor zijn nachtelijke cadeautje met de boodschap dat ik liever ook geen dode dieren op of onder mijn bed krijg, liever op de deurmat. Maar dankjewel dat je me begrepen hebt.

Bedankt voor de uitgebreide uitleg, maar ik heb eigenlijk iemand nodig, die het me van A tot Z laat zien en het mij onder begeleiding ook eens laat doen. Ik denk dat ik dan minder onzeker ben en door twijfel fouten zal maken. Ik heb bijvoorbeeld weleens kippen geslacht zien worden, onderste boven houden, flinke haal over de strot halen en dan ondersteboven in een emmer hangen zodat ze gewoon kunnen stuiptrekken maar het geen rommel maakt. Maar ik heb het zelf nooit mogen doen. Zodoende dat ik niet zeker van mezelf ben of ik wel krachtig genoeg durf te snijden. Al weet ik dat scherpte ook heel goed helpt. Helaas heb ik het slagersmes van mijn opa nooit georven. Al heb ik deze wel mogen zien. Ik heb mijn hoop nu gevestigd op een klant waar ik zo af en toe vervangingen kom doen. Haar man is jager en zet zijn wild ook zelf op. Ik hoop dat ik bij die man misschien in de leer kan.... Maar anderzijds, nu we het er zo over hebben vraag ik me inmiddels af, stel dat ik het wel kan en snap hoe het moet? Ga ik dan niet te snel in mijn oordeel over tot uit zijn of haar lijden te verlossen? Ik bedoel, toen ik kattenvanger was heb ik echt de meest gruwelijk verminkingen gezien bij dieren en kreeg ik vrede met een spuitje geven. Maar daar werd ik uiteindelijk te vredig mee, waardoor ik uiteindelijk met 1 van mijn eigen katten echt een gruwelijke domme fout gemaakt heb gemaakt. Want toen ik van mening was, dat ik hem uit zijn lijden verloste was hij eigenlijk nog helemaal niet klaar met zijn in mijn ogen lijden. Die kat heeft tot zijn einde toe liggen vechten tegen dat euthanasiemiddel maar er is helaas geen tegenmiddel voor. Ik heb hem echt laten stikken op dat moment terwijl ik hem juist in liet slapen zodat hij niet zou stikken. Hij had astma, dusdanig dat hij ongeveer om het half uur in de aerosol moest om op adem te komen. En daarnaast leukose en kattenaids. Ik moest toen weer aan het werk, dus zou er niet meer kunnen zijn om hem steeds in die bak te zetten. Maar sinds die tijd ben ik eigenlijk ook wel weer een beetje bij af, want euthanaseren vind ik ook niet alles meer. Dat heeft die kat me wel weer laten inzien. Dus ja het is dubbel. Of je bent op tijd, of net te vroeg of net te laat. Van de eerste weet je nooit echt zeker want daar krijg je geen bevestiging in. De andere 2 voel je tot diep in je hart en laten een pijnlijke herinnering achter.

Helemaal niet hoor Mormel. Ik heb je kennis en instelling een paar jaar geleden helaas moeten missen. Hoewel ik een mooie opleiding gevolgd heb om dieren te kunnen verzorgen, miste ik toch wel de praktijk ervaring in snel en effectief een dier uit zijn lijden te kunnen verlossen. Want sorry maar helaas ik ben van mening dat je dat als dierliefhebber ook zou moeten kunnen. Ik had notabene een opa die slager was en ooms die hetzelfde werk deden. Wel trots op hun werk om dieren snel uit hun lijden te verlossen maar hun nichtje de kunst van het vak niet bij wilde leren. Volgens hen schijnt het heel simpel te zijn en volgens internet schijnt het ook heel simpel te zijn, alleen ik vertrouw me zelf niet zo. Omdat ik niet zeker ben over wat ik doe ben ik bang dat ik lijden alleen maar erger maak en juist niet doe wat mijn bedoeling is en het lijden van dat dier alleen nog maar erger maak. Omdat ik het niet weet. Zo heb ik mijn kippen helaas, langer moeten lijden dan nodig was. Door ze in te laten slapen bij de dierenarts. Dat is pas een gruwelijk gezicht, want kippen schijnen van oorsprong prooidieren te zijn, dus als hun nek gebroken wordt vinden ze het helemaal prima en geven er aan toe. Maar als je gif in ze spuit, wordt hun overlevingsmechanisme wakker en blijven ze vechten. Dus ja ik zou heel graag willen weten hoe ik zou kunnen slachten. En met het oog op de toekomst zou ik ook willen weten hoe je moet villen. Ik zou ook graag willen weten hoe je een kat op een hele handige manier de rug breekt en dan ineens dood in je schoot ligt. Ik herinner me nog de oorlogsverhalen van mijn andere opa, dat daar altijd iemand kwam om koffie te drinken. En als de koffie op was, de kat die bij hem op schoot was gaan zitten dood was. Niks gehoord, niks gezien, maar de kat was dood. En dan bood deze aan om de kat te villen dat ze toch vlees hadden. Daar schijnt ook een trucje voor te zijn. Maar delen ho maar! Ik heb zoveel dieren zien creperen, wat had ik toen graag al die trucs zou kunnen toepassen. En ja, als het oorlog wordt zal ik met lange tanden het vlees van mijn eigen kat eten. Maar liever dat ik ze vermoord die van ze gehouden heeft dan iemand die niks bij ze voelt en daarmee ze stress oplevert. Zou jij het me willen leren om kippen te slachten? Toen mijn kip aan creperen was en ik aan het wachten was en ik niet meteen naar de dierenarts kon. Heb ik een heel mooi filmpje gevonden op internet. En leek me inderdaad vrijwel pijnloos. Ze legt een balk op de nek, achter de kop, gaat daarop staan en trekt je kip daar onderdoor. Veel bloed want de kop is eraf maar kippie is wel meteen dood. Balken had ik genoeg, ik miste alleen een stukje beton waar ik de kip op kon leggen. Tenzij, ik totaal geen rekening zou houden met mijn medemensen, want dat stukje beton was er wel aan de straatzijde. Ik geef heel eerlijk toe, ook omdat ik niet zeker van mezelf wist of ik meteen helemaal zo hard kon trekken, leek het me ook niet zo een prettig gezicht voor kinderen om dat mee te krijgen. (al wist ik van mezelf, dat ik waarschijnlijk meer kracht zet dan noodzakelijk, want ik heb ook sterrenkijker zangvogels dood moeten gooien. Dat is een ziekte onder vogels. De eerste keer dat ik dat moest doen, gooide ik zo hard dat dat vogeltje uit elkaar gespat is, mijn doel bereikt niet tig keer hoeven te gooien) Het was gruwelijk, maar wel fijn om vertrouwd te zijn met deze techniek. Want als mijn katten muizen of vogels vangen, weet ik wel hoe ik ze uit hun lijden kan verlossen. Nu nog leren om dieren te slachten en dan ben ik een volwaardig dierenverzorger in mijn ogen.

Ik hoorde vandaag een verhaal, daar moet je ook maar het lef en de zekerheid bij voelen als suïcidale. Een afgezonderde buurman vroeg op een dag een keer aan zijn buurman, ik merk dat jullie wat langer blijven doorslapen en het langer duurt voordat jullie de gazet uit de brievenbus halen. Gaat alles nog wel goed met jullie? Ja zei de ene buur tegen de andere, we slapen nu wat langer uit omdat we het niet meer zo druk hebben. Maar uiterlijk om 8 uur halen wij de gazet uit de bus. Alles leek prima en oké toen. Maar verder geen onrust. Dus op een dag, gaat die buurman zijn gazet weer halen uit de brievenbus, en op zijn bus ligt een open envelop en daar staat in kapitaal op, ik hang in die boom met vriendelijke groeten X Dus die buurman kijkt zijn tuin in en ziet zijn buurman daadwerkelijk hangen. Deze buurman is als eerste beginnen met vloeken, van .... wat maak je me nu! De hele buurt werd wakker natuurlijk. Omdat er ook naar schoolgaande kinderen op dat moment ook passeerde en het zicht vanaf de straat niet echt duidelijk was, koos deze buurman er toch voor om de politie en de hulpdiensten in te schakelen. Zodat de buurman daar niet meer zolang meer zou hoeven te hangen. En wat hem bij die telefoontjes toen werd gevraagd, krijg ik nog kippenvel van, ze vroegen doodleuk hebt u al gevoeld of hij koud is? En daarna durfde ze nog te vragen of deze buurman nog even wilde kijken of deze zijn arm nog kon buigen om lijkstijfheid te kunnen bepalen. Gelukkig heeft die man dat allemaal niet gedaan en heeft zijn buurman enkel vanaf de achterzijde zien hangen. Maar wel raar dat de politie vraagt en misbruikt om te constateren dat iemand dood is. Verder is deze buurman verhoord, heeft niet meteen slachtofferhulp gekregen maar wel de tip om zelf daarvoor hulp te zoeken. En dat heeft hij uiteindelijk ook gedaan. Omdat ie elke dag nog, terwijl hij de gazet uit de bus aan het halen is, zijn buurman ziet hangen aan die bepaalde boom. En blijkbaar vanaf de achterzijde is het ook indrukwekkend. Hij wordt verder buiten alles gehouden, wat och dat is zo privacy gevoelig. Het liefste wat deze buurman zou willen doen, is de boom villen, zodat hij zijn buurman niet elke dag opnieuw ziet hangen, maar dat mag dan weer niet want het is nog een plaats van delict. En hier ga ik tegen al mijn regels in van de keuze van de suïcidale wel enigszins te kunnen begrijpen en respect voor hebben. Over tot er totaal geen snars van meer te begrijpen. Waarom krijgt die buurman geen hulp? Voor de andere buurman is het duidelijk te laat want deze is dood. En wilde dat duidelijk ook. Voor mij is dit dus heel dubbel, want nu wordt weer degene die dood wilde als egoïst neergezet, terwijl deze gevonden wilde worden dus in mijn beleving er toch wel een beetje bij stil gestaan hoe het voor de nabestaanden en vinders zou zijn. Maar de ander die jij vertrouwd in jou te kunnen vinden blijft ook in de kou staan. Daarin merk ik opnieuw, wat je ook doet het is nooit goed. En doodgaan echt een verschrikkelijk onzeker en eenzaam pad zal zijn. Of je het nu rechtsom keert of linksom er altijd slachtoffers bij vallen die hun leven lang nog te dealen hebben met hun trauma. Omdat daar nog steeds ook nog niet heel veel begrip voor is. Als over doodgaan vaker gesproken zou kunnen worden en de doodswens ook denk ik dat het veel makkelijker zou zijn. Maar, dood, iemand moeten missen schijnt zo verschrikkelijk erg te zijn dat we daar niet over praten. Maar wel ons kapot laten schieten met een volgende oorlog. Is dat niet raar?

Ik wil alleen maar zeggen Stoufke haar moeder net verloren is en ik hoop dat jullie haar ook een beetje steun kunnen geven, omdat ik het in mijn uppie niet red