Spud

Ha die Mormel, leuk je weer te lezen. ❤️ Ik ken iemand, die kadavers van wilde dieren meeneemt en conserveert, sommige laat ze opzetten. Dat zal ook wel niet mogen, toch vind ze regelmatig kadavers op haar stoep van mensen die weten wat ze ermee doet. Lastig om te handhaven niet waar? Ik begin het weer een beetje moe te geraken om uitvoerders aan te spreken. Het heeft totaal geen zin, zolang ze zelf niet geconfronteerd zijn met dierenleed. Dat asiel waar ik die 4 katten ging halen is en blijft failliet. En het roddelen is weer begonnen in de negatieve zin. Wel leuk om te weten, 3 van de 4 hebben alweer een gouden mandje gevonden. De 4de is helaas gestorven aan nierfalen. Oude en blinde kat in mijn ogen heeft deze geen kans gekregen. Want haar dood wordt behoorlijk verzwegen. En die 3 anderen zijn ook niet deftig gezien door een dierenarts, dus ja ik overweeg weer om te vertrekken op dit asiel. Omdat het beetje lijkt nu ze tegen hun pensioen aan het lopen zijn, ze niet echt veel meer geven om de dieren die nieuw bij ze komen. Dat ze alleen nog oog hebben voor hun lieverdjes, en de rest de rug toekeren. Ik hoorde vandaag een nieuwe regel, dat je de uitbaters niet meer mag aanspreken over zieke dieren, dat je daarvoor de vaste medewerkers moet aanspreken. Maar als je dat doet, dan mogen zij ook niets doen, totdat ze akkoord krijgen van de uitbater. Ze gaan al niet zo deftig om met hun vaste medewerkers, de reden dat ik niet allang opgestapt ben, is dat ik hun positieve praatpaal ben, zodat zij het langer vol kunnen houden om wel goed te zorgen voor de dieren. Maar daar hoort dus ook bij, nare dingen te zien en niet mogen ingrijpen. Ik heb vandaag een stervende kat gezien, gezegd tegen de medewerker en deze moest ook bijna huilen. Die kon heel veel doen, maar werd weerhouden door de regel dat ze akkoord moest hebben van de uitbater. Ik ben daar ook vaste medewerker geweest, ik heb nooit willen leren hoe het inslapen daar moest. Vanwege Mick wilde ik dat niet kunnen. Maar ik had mijn medische kennis vanwege mijn opleiding wel bij me en heel veel middelen tot mijn beschikking om dieren te helpen. Dus ja, als ik zag of hoorde dat direct handelen nodig had, dan dook ik gewoon in die kast en hielp dat dier. Dan ging ik niet wachten op een akkoord van mijn bazen zeg maar. Dat kon ik gewoon niet aanzien met mijn dierenhart. En dan hoorde ze het achteraf wel en konden het daarmee doen. Nu is het dus veel anders, de vaste werknemers zitten echt onder een juk. Er wordt heel veel van ze verwacht, maar ze mogen vrijwel niks. Want voor alles moeten ze toestemming vragen. Dus ook een dier langer laten lijden omdat de uitbaters het niet meer willen horen of zien. Ik zou daar eigenlijk gewoon moeten vertrekken. Maar ik kan het niet, gewoon om 1 eigenwijze vaste medewerker, waarin ik mezelf herken. Elke storm wel weer overleven en hopen op beter, tot je batterij echt helemaal leeg is. Omdat ze net zoveel om de dieren geeft als ik toen en nu nog doe, maar via haar. Toch zal het me niet verbazen als zij ook gaat opgeven en dan ben ik ook weg. Dit is voor mensen met een oprecht dierenhart niet meer te doen. Heel erg jammer, want dat hele niet kooien beleid en los laten lopen is wel echt heel tof voor dieren.

Van harte gefeliciflapstaard Etty! 🥳🤗🙉 Behalve de storing, is het forum ook een metamorfose ingegaan zeg! 🖐

Oh ja, met de minister is het trouwens niks geworden. Volgens zijn secretaresse hebben ze al voldoende gedaan om asielen te ondersteunen. En ligt de bal nu bij mij om eerst eens met mijn burgemeester te praten en te vragen bij welk asiel wij burgers moeten zijn om aan onze verplichting te kunnen voldoen van dieren in nood te helpen. Ik mag niet meer op audiëntie komen. 🤣 Wat dat verplichtte helpen van de burger betreft, dat schijnt in de wet te staan. Ben je verplicht als je zoiets ziet, dat dier op te pakken en aan te bieden aan een dierenopvang. Meer mag je echt niet doen. Zelfs niet op eigen kosten naar een dierenarts brengen. En natuurlijk hoor je weer van een asiel dat ze vol zitten. Nou dan zou je met je burgermeester in gesprek moeten gaan om te vragen waar je wel met dat dier terecht kan? Ik weet niet hoor, maar was dat niet juist het probleem waarvoor ik de minister contacteerde? Dat de burger een beetje weet wel moet doen en niet mag doen? En waar ze het dan kunnen overdragen? Het lijkt mij, dat dat dier alleen maar ligt creperen door die stomme bureaucratie. Want eigenlijk mag er dus niks mee gedaan worden. Bizar, maar iemand zei me al de Belgische politiek is ook bizar. Ik heb het eventjes naast me gelegd, maar vind het wel weer grappig om het op te pikken. Maar eens een briefje naar de burgermeester doen. Als ik me verveel.

Uiteindelijk duurde het niet zo lang totdat ik besloot om hem gewoon rustig te laten gaan. Als het aan Abby had gelegen was hij nog lang doorgegaan, want hij bleek een heel sterk hart te hebben tijdens de euthanasie. Die kat die amper nog 2,5 kg woog, had een dosis nodig voor een hond van 15 kg om zijn sterke hart plat te kunnen leggen. Vroeger had ik dat gezien als een grove fout van mij en dat ik die kat te vroeg in had laten slapen, maar dit keer, had ik het besluit eens bij mezelf neergelegd en kon ik zelf niet aanzien dat die kat zo af moest zien tijdens zijn doorgaan. Het was ook heel anders dan toen bij Mick waar ik wel te snel mee ben geweest. Abby, was oud en versleten en gaf zich eraan toe, alleen zijn hart niet. Mick vocht tegen de narcosespuit alleen dat hadden we niet door, toen het middel voor de euthanasie ingespoten werd, werd hij weer wakker, behalve dat het geen fraai gezicht is, weet je dan ook er is geen spuitje met tegengif meer. Mick was ook nog maar 3 jaar, had leukose maar daar waren geen problemen mee. Hij had alleen om het uur een astma aanval en dan moest ik hem in een aerosolbak zetten met zijn medicatie en was hij er weer van zijn benauwdheid af. Dat kon ik doen omdat ik toen werkeloos thuis zat. Maar moest weer gaan werken en door die druk en de gedachte dat ik er niet meer altijd voor hem kon zijn, plus dat dat jaar een andere kat onder mijn ogen stierf na een hartader breuk en dat geen fraai gezicht was. Wilde ik Mick niet ook gestikt dood terug vinden. Dat zou mijn relatie tot werken niet ten goede brengen zeg maar. Nu nog steeds niet hoor! Maar inmiddels heb ik een baas gevonden, die het begrijpt dat ik niet kom werken als er iets met mijn katten aan de hand is. Is een heel gevecht geweest altijd om mensen aan hun verstand te brengen dat niet alleen kinderen voorrang hebben op je werk, maar dieren ook. Maar ja daarvoor kwam ik hier eigenlijk niet, ik ben de afgelopen tijd nogal op zoek geweest naar wat mij nu echt gelukkig maakt. Waar ik zelf voldoening uithaal? Qua werk vind ik niks anders, ik kan mijn klanten ook niet loslaten en nu weet ik waar ik aan toe ben met mijn baas en ergens anders moet ik wederom opnieuw die strijd weer aangaan qua dieren. Dus helaas blijf ik maar betaald poetsen. Er zit niks anders op. Ik was opnieuw vrijwilligerswerk gaan doen bij mijn voorheen bazen op een dierenasiel. Wat ik eigenlijk ook wel teleurstellend vond, omdat ze nog steeds niet echt veranderd zijn. In die zin dat ze onmogelijke werkgevers blijven voor hun personeel. En je op mag passen wanneer je ze 1 vinger geeft, je er niet weer helemaal insleuren tot aan je oksels. Mijn grenzen leren aangeven dus, erg leuk en boeiend in het begin. Maar uiteindelijk, kwam ik daar eigenlijk nog doelloos voor mijn gevoel. Tot vandaag! Ik ben vandaag katten gaan ophalen van een asiel die de deuren moet sluiten. Het gaf me die kick weer als toen van het kattenvangen en altijd met katten onderweg zijn, in de hoop ze daarmee te helpen. Lekker zonder toezicht in de auto, op de baan zijn, en op de terugweg nieuwe dieren in de auto en daar een gesprek mee voeren. Geen idee of ze beter zitten nu? Maar ik hoop natuurlijk dat ze hierdoor wel hun gouden mandje vinden. Gewoon die kattenpraat in de auto, schept toch wel een band. En gewoon die kick weer voelen, en geen pijntjes en vermoeidheid ergens voelen. Het deed me echt deugd. Alleen is het wel een dure hobby, als de naft prijs nog meer omhoog gaat. Dus deze was voor free, maar de volgende keer hoe leuk ik het ook vind ga ik wel een bijdrage in de naft vragen. Nope ik wil er niks mee verdienen, maar ik wil er ook zelf niet door in de geldproblemen raken, dat is me al teveel en te vaak gebeurt, ook toen ik werknemer was bij hen en loon kreeg. Ik moest altijd van mijn spaarpot aanvullen en toen ik vertrok had geen rooie rot cent meer om deftig met mijn eigen katten naar een dierenarts te gaan. Dat wil ik nooit meer laten gebeuren. Maar wat was het geweldig! ❤️ Ik ben een tijdje terug door mijn rug gegaan, en begin mijn dag meestal als een krom vrouwtje van 80 jaar. En als ik ga werken verbeterd dat en ga ik weg met een rechte rug. Maar wel pijntjes overal. Vandaag geheel pijnvrij geweest. En dat zegt me heel veel. Namelijk dat mijn lijf dit ook helemaal oké vind.

Ik verwacht er niet zo heel veel van, maar ach dan brengt mijn dierenhartje me wel bij dingen die ik anders nooit zou meemaken. En ik ben blij met mijn autoriteitsprobleem, ik heb geen deftige taal gebruikt in mijn mails, gewoon geschreven waar het op stond. Dus hij kan niet van mij verwachten dat ik deftig ga praten als ik op audiëntie kom. En verders, blijkt mijn kat heel ziek te zien, nierfalen en suiker, 16 jaar dus het mag wel, ik hoop dat de komende maanden die ik nog met hem heb, bonus maanden gaan zijn. Wat niet meer betekend als dat hij zich happy voelt nu alle behandeling opgestart is lijkt hij dat niet zo te zijn. Ik wacht nog een week af en dan vind ik dat ik een besluit moet nemen. Ik kwam met een voor mij oude kat binnen die ik nog een pijnvrije oudere dag gunde, en nu kwam ik er eigenlijk uit met een heel zieke kat. 😐 Ik weet niet wat ik het liefste wil een creperende kat wat naar is om te zien, maar weet dat het slechte beeld vaak langer duurt dan het lijden. Of zelf er toch maar de stekker uittrekken? Ik denk het laatste, gewoon eenzijdig zelf besluiten dat ons afscheid daar is. Omdat ik dat doodgaansproces van een kat zwaar en moeilijk vind. Op zo een moment wil je dat beestje nog helpen, maar door al jouw helpen maak je het alleen maar lastiger voor dat beestje, eigenlijk zou je deze zijn rust moeten geven, maar als je hoort wat je hoort, is dat vrij lastig om je niet te bemoeien. Daarom snap ik nu beter dat katten weglopen als ze voelen dat ze doodgaan. Want het ziet er en hoort er gruwelijk uit voor iemand die om ze gaf. Dus je weet wel ik moet mijn huisdier nu met rust laten, maar alles in je geeft vooral die andere signalen, helpen, comfortabel maken, helpen, maar dat zou je juist niet moeten doen. Daar help je je beestje het beste mee. Ik trek dat niet meer, want rustig gaan liggen slapen terwijl een dier naast me dood ligt te gaan kan ik niet. Dus het is een soort van aantrek en afstoot proces ik weet het anders niet te benoemen. Ik heb het mee mogen maken bij 2 van mijn tamme katten en mijn zwerfkat, hoe gruwelijk ook het proces, ergens voel ik me minder schuldig dan bij euthanasie. Dat is iets waar ze zelf voor kiezen en mij deelgenoot van willen maken. Ben ik ze altijd dankbaar na een heftige nacht dat besluit dat ik heb moeten nemen door eenzijdig te zeggen deze samenwerking wil ik niet meer, dus euthanasie geeft me meer zorg en schuld gevoelens

Dit moet ik even ergens kwijt! Er waren mensen die een nest kittens gevonden hadden en opgevangen. De dierenopvangen waren nogal negatief naar ze toe, dus het kwam erop neer dat ze met die kittens bleven zitten. En toen begonnen ze bij me te klagen over dan doe je ook weer eens iets goeds en dan blijf je met het gezeik zitten. Ik snap dat, dat je dat gevoel ervan krijgt maar werd ook boos want ik begrijp de kant van de opvangen ook. Dus ik ben in mijn toetsenbord gedoken en heb eerst Gaia aangeschreven en die verwezen me door naar minister weyts. Daar ook naar geschreven, en toen kreeg ik een voor mij niet bevredigend antwoord van zijn secretaresse over het lijstje wat ze al doen voor dieren welzijn. En toen heb ik teruggeschreven dat ik blij was dat ze al zoveel deden. Maar wel nog eens benadrukt dat de welwillende burger die dieren in nood helpt nog steeds niet worden gezien. En nu mag ik op audiëntie komen bij de minister in onderbroek. 😁

Mijn lievelingsklant kreeg afgelopen maandag een telefoontje dat ze aankomende donderdag al mocht komen wonen in het rusthuis. Niet leuk om zo een leuke klant te verliezen maar ze keek er zo naar uit dat ik alleen maar plaatsvervangend blij voor haar kon zijn. Ik heb haar wel meteen gezegd zeg mij zo snel mogelijk af want anders gaat het je heel veel geld kosten. Zo gezegd zo gedaan, alhoewel ze me van te voren nog even belde, met de vraag of ik nog even kon komen helpen en of ze dat moest zeggen tegen mijn baas, ik zei doe maar doe niet, ik kom omdat ik graag op een normale manier afscheidt van je neem. Zo gezegd zo gedaan. Ik ben wat extra ondergoed met haar gaan shoppen, want ze doen de was ook daar maar die krijg je pas na een week terug. En toen zijn we haar schoenenkast en tassenkast gaan uitruimen. Het was de bedoeling om alles in de kledingcontainer te gooien, maar meer dan de helft van haar schoenen vond ik te leuk om weg te doen, dus draag ik nu. Toen was ze moe en wilde gaan slapen en vroeg me wat krijg je van me? En ik zei, een zak met mooie schoenen. En normaal wil ze me altijd betalen maar nu vond ze het ook prima. Het was voor mij in ieder geval een leukere manier om afscheid te nemen dan op maandag te horen dat ik niet meer hoef te komen. Maar ja, mijn werk moet er 2 weken over doen om het administratief te kunnen verwerken. Dus voor die 2 uur die ik uit goodwill bij haar ben gaan doen, konden ze geen vervanging voor vinden dus zou van mijn verlof afgenomen worden. En toen ben ik heel boos geworden, omdat het mij mijn verlofdagen moest kosten, omdat ik goodwill getoond had in de periode dat er om meer hulp gevraagd werd. Ze hadden van te voren gezegd dat als ik het deed ze nooit vervanging voor 2 uur konden vinden, maar ik had aangegeven ik doe dat nu als die uren niet meer nodig zijn wil ik ook geen vervanging, dit is gewoon vanuit geen winstbejag iets kunnen doen voor een mens. Ik had het gewoon gratis gedaan maar mijn klant wilde het op contract hebben omdat ik dan volgens haar veilig en verzekerd was. Dus het hele idee dat ik mijn verlof dagen in moest leveren voor die 2 uur vond ik niet fair. Wettelijk waren ze met alles oké, maar toch heb ik mijn ongenoegen van me afgeschreven. Ik ben ook al ander werk aan het zoeken, dus om dit had ik de neiging wel om gewoon ontslag te nemen. En ja als je mond maar opentrekt dan gaan de deuren van de kast van de vele andere mogelijkheden open. Ik mijn verlof dagen terug en sta nu op wettige afwezigheid. Maar zet me wel aan het denken, gewoon iets over hebben voor een ander, is blijkbaar niet meer iets van deze wereld. Er moet altijd iemand zijn die die schade betaald. Dus noway dat ik ooit nog via een soort van contract iets extra`s ga doen voor iemand. En ik ben weer meer anti maatschappij, want de leiders bakken er ook geen reet van. Hoezo iedereen moet langer thuisblijven? Voor de mensen die geen kinderen hebben en ook geen familie is het maar wat lastig om dan hulp te krijgen. Aangezien ik ook bijna benadeelt werd, de overheid zegt wel help ik elkaar, maar vervolgens wordt je afgestraft als je hulp niet meer nodig is. F de maatschappij. Ik ga toch proberen om de loterij te winnen, en dan ga ik ofgrid leven, want dan kan ik tenminste zijn wie ik wil zijn. Mijn voelsprieten de vrije loop laten, geen verplichtingen meer aan mijn baas. Heerlijk lijkt me dat, maar dan moet ik nog even een miljoen winnen en ik ben niet goed in op die manier geld te krijgen. Dus naast mijn lieve klanten ben ik al weer op zoek naar een job die niet zo lichamelijk is maar wel je brein nodig heeft, en dat zie ik mezelf wel tot 67ste doen.

Ik heb net een mail gestuurd aan mijn stalking tante met alzheimer, geen idee of het helpt? Ik kan en wil haar niet helpen. Ze heeft teveel bijna verprutst voor ons mam, maar was goed bedoeld dus ik mocht er niet boos over zijn. Ik ben daar wel boos over. En hoe ze manipulatief deed, mij weigeren om mee te praten en ons mam lastig vallen met dat ik haar negeer terwijl ze mij negeerde. Ik heb tegen ons mam gezegd dat ze het wel zou voelen als ons mam dood was, verder zou ik het wel dulden. 6 jaar later, krijg ik een raar whatsapp bericht, ik blokkeer dat. Maar toen kwam er toch een bekende naam in voor, en omdat ik dacht misschien is dit een roep voor hulp. Ben ik toch weer gaan bellen met de nummers, mijn tante die eigenlijk liever niet spreek. Maar omdat ik in mijn hulpmodus zat hoorde ik het verhaal weer aan. En alles zei in mij ik wil dit niet. Dus ik heb, haar een nummer ontfutseld en daar hoorde rare dingen van. Ik wilde er niks mee te maken hebben, dus ik mijn broer gebeld, of hij nog contacten had met de rest van de familie, want ik vond dat dit niks was voor mij maar voor de broers en zussen. Mijn broer beloofde dat hij het door zou appen en dat ik er verder niks meer mee hoefde. En ja ik heb het losgelaten, maar blijf nieuwsgierig.

Ik kwam gisteren toevallig terecht in een adopteren overleg, reuze boeiend, dus ik ben gewoon mee blijven lopen en nieuwsgierigen terwijl ik eigenlijk kwam vragen waar kan je me nog gebruiken want anders ga ik naar huis. Vanzelfsprekend kan ik nooit echt mijn grote mond houden, gelukkig stel ik ze altijd in de vraagvorm. Het ging over een dame die een 2 tal katten zou willen adopteren, waar best iets mis zou mogen zijn. Maar wilde geen zwarte kat en ook geen kat die medicijnen nodig had. Ze hebben daar 2 duo`s, waar bij allebei een zwarte kat is en in het ene duo zit een half blinde kat en in het andere duo een langharige kat (de zwarte) die best wat vachtverzorging kan gebruiken. En allebei de duo´s zijn best al op leeftijd. Dus je kan er niet echt de garantie bij geven dat ze in de toekomst wel medicatie nodig hebben. Zodoende dat ik me openlijk afvroeg, hoe kan je op zoek zijn naar een kat die een steekje los heeft, zonder dat je die medisch wil verzorgen? Qua verzorging van je dieren, hoort het doorsnee verhaal er toch ook bij zoals ontwormen en -vlooien en als ze ziek worden andere medicatie nodig hebben? Met een kat met een steekje los, wordt dat wel een stukje moeilijker. Maar ja dan denk ik aan mijn eigen katten, waarvan ik sommige absoluut niet mag aanraken dus eigenlijk niet normaal kan ontvlooien en ontwormen laat staan oppakken en ermee naar de dierenarts gaan. Als dat nodig is, maak ik een afspraak met de dierenarts, op de lange termijn. Ik plan dan afspraken in over meerdere dagen zodat als het lukt om ze te vangen ik meteen naar de praktijk kan gaan om ze na te laten kijken. Dat zijn voor mij dieren met een steekje los. Maar die dame bedoelde, dat ze een poot, oor of oog mogen missen maar wel sociaal moeten zijn. Dus ja ik vroeg me openlijk af, of deze dame er zich wel bewust van was, dat een dier in huis nemen best veel verantwoordelijkheden geeft en waarschijnlijk in de toekomst niet echt kan voldoen aan de wensen van nu. Deze kan van alles krijgen in de toekomst waar je mee wil dealen of niet. Dat hoort ook bij dieren houden en liefhebben. Ze reageerde eigenlijk heel positief op mijn vele vragen, gingen ze meenemen om de beste katten aan haar te matchen. En verder kwam het eruit waarom deze dame eigenlijk geen medicijnen meer wil geven. Ze heeft teveel dieren verzorgd die ziek waren en waar ze uiteindelijk afscheid van heeft moeten nemen. Heel begrijpelijk dat je dan zegt, ik wil geen zieke dieren meer. En toen dacht ik openlijk, je kan nog zoveel om dieren geven en als je je aan ze hecht, is de zekerheid er dat je ze ooit ook weer moet missen. Ik ken een paar dieren die je levenslang zou kunnen hebben, maar ook dat biedt geen garanties dat ze levenslang bij je blijven. Papegaaien, schildpadden, ganzen en Olifanten, weet ik dat je ze jouw kunnen overleven, maar allemaal hebben geen zachte vacht waar je mee kan knuffelen. Dat gaat anders in ieder geval. Maar je kan eigenlijk nooit in de toekomst kijken, wie weet ontvallen deze jou ook. Dus ga er maar vanuit dat er moment komt dat je ze moet gaan missen. En dat is nu juist het mooie en leuke van met dieren omgaan. Ik kon het niet laten om toch eens te vragen hoe de adoptie nu gaat? Geen zwarte kat is er vanaf en ze komt nu kennis maken met beide duo's en dat ze dood kunnen gaan is ook duidelijk nu. Dus nu even afwachten hoe die katten zich gedragen naar deze dame. Want als die katten geen klick tonen zal ze zonder kat komen te zitten. Leuk om mee te denken over de adoptie, geen zin om daar mijn verantwoordelijkheden in te nemen. Maar gewoon zonder druk mijn gedachtes in de openheid te brengen, wat de verantwoordelijken serieus nemen vind ik wel leuk. En dat kwam gewoon uit mezelf, zonder dat ik het nodig vond om mezelf te manifesteren als alles weter. Ja mijn ego denkt wel dat ze een positieve bijdrage geleverd heeft, maar dat is misschien niet waar. Ik vond het leuk om te doen, om weer gewoon mezelf te zijn, ik filosofeer nu eenmaal graag en praat over mijn denken. Als het dan goed afloopt, denkt mijn ego dat ik ergens goed in ben. En dan gaat het mis met mij. Ik leer steeds meer, dat ik eigenlijk gewoon te zijn wie ik ben en doe en laat wat goed voelt voor mij, me rust geeft. En als voordeel heb ik mijn spontaniteit. Maar dat gedoe over wat je in het leven nu moet? Weet ik nog steeds niet, ik hoef geen vrienden, ik kan wel hulp gebruiken maar ik vertik het om hulp te aanvaarden van iemand die ik niet vertrouw. Ik zou het heel leuk vinden, als ik onderhand geen schild meer nodig zou hebben maar gewoon me zo goed zou voelen dat ik geen bevestiging of complimenten nodig zou hebben. Helaas heb ik dat nog wel nodig

Leuk dat ik er weer van heb mogen proeven, maar mensen verzorgen is niet helemaal mijn ding. Ik ben meer van dat mensen nog redelijk zelfstandig zijn en dat we elkaar helpen. Het heeft me wel wijzer gemaakt in hoe ik voor mezelf hulp kan inschakelen op mijn eigen oudere dag.😉 Gezinshulp daar kan ik tenminste nog mee naar buiten als ik auto meer kan rijden. En verder heeft mijn klant, waardoor ik eigenlijk deze hele onderzoek tocht begonnen ben, voor haar slecht nieuws gekregen, wat voor mij goed nieuws is. Namelijk dat ze te goed is voor het bejaardentehuis en dat haar plaats 1 nu gedeeld wordt met interne verhuizen en meer zorgwekkende situaties. Ik vind het wel rot voor haar, want feitelijk stond ze al met ingepakte koffers klaar. Maar voor mij is het wel fijn, om op mijn gemak rond te kijken wat ik naast het huishoudhulpen zou willen doen? Gewoon even niet iets, met als extra lading, dat ik er mijn rekeningen mee moet betalen. Want dat werken voor geld, en dan ook nog iets te doen wat je eigenlijk niet boeit, kost ook energie. Ik wil gewoon naast mijn inkomen, iets kunnen doen wat me voldoening geeft, waar mijn voelsprieten voor gemaakt zijn, niet alleen om mensen en mezelf te behoeden. Maar een beetje meer. Iets waardoor ik dat interne gevoel heb dat ik bij mijn geboorte een verkeerde afslag heb genomen. De rede dat ik die afslag genomen heb, want eerlijk gezegd, vroeger dacht ik er heel anders over, maar alle shit die me overkomt, alle telleurstellingen, kwetsingen, problemen of van dies meer, vind ik achteraf eigenlijk wel heel leuk en boeiend. Dus als ik hier ben om iedereen te overleven en dan de deur achter ons dicht te doen, so be it. Maar dan wil ik wel in de tussentijd echt iets voor mezelf hebben kunnen doen, waar ik op mijn eigen sterfbed trots op terug kan kijken als ik de deur sluit voor mezelf en mijn dierbaren en er geen herinneringen meer van ons zijn. Versta me niet verkeerd, ik vind het prima om niet meer herinnert te worden, maar aangezien ik wel veel waarde hecht om de herinnering van mijn dierbaren in eren te houden. Zal dat denk ik wel het meest moeilijke zijn om die deur toch te sluiten. Verder ben ik met het leven bezig, en doe met veel plezier weer werk op het dierenasiel, waar intern nog steeds niet zoveel veranderd is en extern een heleboel. Hier ben ik ook nog steeds zoekende wat ik er eigenlijk kom zoeken. Maar elke keer gebeurt er wel weer iets, waar ik in meega en voel of ik dat oké vind. De mensen maken het me niet zo lastig om mijn grenzen te stellen, maar ik merk dat ik voor dieren echt geen grenzen heb. Vandaag begon het met dat ze eigenlijk niet zoveel wisten voor mij te doen dan de kakjesronden, en ik had besloten om nee te zeggen dus ik heb ook nee gezegd, toen kon ik de ramen doen, was ook niet helemaal wat ik in gedachte had, maar ja het blijft wel echt ook poetsen op een asiel, anders worden de dieren ziek dus oké. En toen zei iemand af en was er paniek, en ben ik gevraagd om de duiven te doen en dat vond ik goed, zelfs heel leuk! Want het was weer even vanouds roeien met de riemen die je hebt. Daar ging ik echt lekker op aan, even nergens die verantwoordelijke van vroeger hoeven te zijn, maar die kennis van toen kunnen toepassen op nu alle handen nodig hebben en zo weinig te hebben. Ik heb dat gedaan en eigenlijk wilde ik meer. Maar hun flip tijd gaat sneller aan dan die van mij blijkbaar. 😀Als er nu iemand wegvalt, ligt niet heel de routine op zijn gat, en dat was in mijn tijd wel. Dus zo reageerde ik ook. Behalve dan dat ik alles uit mijn handen liet vallen en de ramp gin bestrijden, nee ik berg het netjes op, zodat ik met een afgerond hoofd het volgende kan aangaan. Was leuk, maar die witte raaf van vroeger wil ik nooit meer zijn. Goed voor je ego, maar voor mij, mijn dieren en dieren op het asiel en mijn bazen niet. Dus ja ik vond het wel grappig om te horen van een vaste medewerker, dat ze verbaasd was dat ik nee zei tegen de uitbater. Ze is van mening dat niemand nee tegen haar durft te zeggen en vervolgens bij haar komt klagen. Of af laten weten. Dus ja ik mag nog lekker mezelf daar blijven zijn, mijn oude dierenvrienden nog zien die ik toen in de steek liet voor mijn gevoel, en denken aan mijn eigen katten die daar toen ook gewoond hebben en totaal ongelukkig waren, maar ik hun welzijn wel dacht even aan de kant te kunnen zetten voor die 100 meer. Uiteindelijk trok ik het niet meer en mijn arme katten ook niet, het heeft nog maanden geduurd voordat ze me dat vergeven hadden. Maar toch, was het daar waar ik mijn meest beste werkervaring opgedaan heb en het beste uit mezelf kon halen wat er in me zat. Ook heerlijk om me weer opnieuw op te laten leren. Mijn ego heeft er wat moeite mee, maar leuk aan te geven bedankt voor de tip maar ik doe het liever zo. Het gaat soms een beetje op de manier waarop, maar ach wat is leuker dan de witte raaf te kakken te zetten en beter te zijn? Want zoals iedereen met mij omgaat, denk ik wel dat ik nog steeds voor de uitbaters die witte raaf ben waar ze toen zolang op gewacht hebben en nu mij ook zo voorstellen in de groep. Helaas geen witte raaf meer, maar was leuk om even te kunnen en mogen zijn.

Pfff het blijft wel lastig om mijn eigen grenzen in de gaten te houden hoor! Ik ben het zo gewoon om in een onbewaakt moment toch er in mee te gaan en te denken dat trek ik wel. Niet dus want het houdt me op standje waakzaamheid en willen helpen totdat het geregeld is. Ik leer nu wel sneller delegeren maar het kost best wel veel energie. Dat samen koken met iemand, liep uit, sorry voor de omschrijving, alsof je een overjarige puber nog mag gaan leren om zelfstandig te worden. Niet echt mijn ding dus omdat ik bewust geen kinderen heb gekregen. Maar omschrijft het probleem goed, waardoor ik behalve te schrijven wat de problemen er verder bij waren, de verantwoordelijke mensen nu bezig zijn om een passende oplossing te vinden. Lieve dame hoor, maar te afhankelijk. Wat ik niet binnen mijn uren zou kunnen goedmaken. Jep, lastig om op te merken dat nood hoog is en er niks mee kunnen. Terwijl er op de weg uitdagingen lagen om er wel iets mee te doen. Maar niet gedaan en daar ben ik ergens wel trots op. En verder nam mijn geflipte tante weer contact met mij op, hoewel zij dat ontkent en ziet als dat ik contact met haar opgenomen heb. Ik heb haar gesproken en ik voelde weer de weerstand die ik altijd tegen haar heb, maar er was ook zoiets, dat ze de zus van moeder is en ze voor mijn moeder heel dierbaar was. Dus ik heb naar haar geluisterd en wat telefoonnummers ontfutseld van mensen die zogenaamd verantwoordelijk voor haar zijn. Ik heb geen geduld met die tante, hoe graag ik haar ook ooit mocht. Maar ze heeft een heleboel verprutst voor mijn moeder toen deze euthanasie wilde, en dat neem ik haar kwalijk. En verder zei ze dat ze na mijn moeder, mijn moeder voor me zou zijn. En nam geen nee voor antwoord. Dus ja ik houd haar graag buiten mijn leven. Ik zoek namelijk geen surrogaat mam, ik ben dik tevreden met mijn eigen moeder, al heeft dat lang geduurd om dat te mogen beseffen, maar het is wel waar. Mijn moeder is dood, maar ik merk bij mezelf dat ik heel erg op haar lijk. Dat kan niemand vervangen. Maar het blijft familie, en ik weet van mijn moeder dat dat haar lievelings zus was, dus dan heb ik toch een soort gevoel dan moet ik toch iets doen. Dat zou mijn moeder ook willen. Dus ik heb de gegeven opgenomen van de eindverantwoordelijke en toen besloot ik moeten haar broers en zussen niet voor zorgen. Ja heel een geks iets, dingen moeten soms gewoon binnen de familie blijven en niet overgelaten worden aan vreemden. Dus ik heb mijn broer gebeld, die heeft nog wel contact met de familie van ons mam. Zijn vrouw flipte op de achtergrond, maar die verstond mij. Als ik die gegevens zou doorgeven, zou hij het naar de rest van de familie appen en verder zouden we er niks meer mee doen.

Waar is @Sanity eigenlijk gebleven? Mijn toekomstige forum hubbie Ik mis zijn scherpe en directe tong wel.

Ik ben bij de opendeurdag geweest in mijn uppie en heb mijn grenzen goed in de gaten kunnen houden. Wel naar de wc´s gekeken maar niks aangedaan. Wel effe on low profile geholpen met de tombola, een soort van memorie spel, lege envelopje zoeken en de briefjes daar weer in doen. Maar toen het een soort van gewoonte werd en er een soort van verwachting op kwam liggen, die Spud doet dat nu. Ben ik er ook wel weer mee gestopt en vond ik het ook wel mijn moment om weer naar huis te gaan. Ik heb hele leuke dingen weer gehoord en gezien en gevoeld. En het was weer een leuke les in mijn grenzen te bewaken. Ik heb het nog steeds niet concreet wat ik daar eigenlijk echt wil gaan doen? Dat vlinderen bevalt me wel, kijken en voelen waar ik kan helpen en ook zeggen nu doe ik het niet meer. Ik heb daar mijn hart soort van verloren en ook een beetje achtergelaten toen ik daar werknemer was. Ik vind het leuk om bekende kattenkopjes van vroeger nog te zien, al weet ik van iedereen niet meer de namen. En nieuwe katten te ontmoeten. En die status van vaste medewerker of vaste vrijwilliger hoef ik eigenlijk ook niet meer. Dat is iets egocentrisch ofzo, ik weet niet? Natuurlijk vind ik het met een rondleiding wel irritant dat mensen op hun telefoon zitten of door de uitleg praten. Maar ik voel me niet geroepen om daar wat van te zeggen. Als ze dan een dier willen aaien waarvan ik weet dat die dat niet leuk vind, ja daar zeg ik wel iets van. En ik houd ook het vliegengordijn de mensen open en zorg ervoor dat een spontane kat niet even meeloopt naar het gedeelte van de rondleiding waar een kat niet hoort. Dat vind ik allemaal heerlijk, maar als mensen met vragen over dieren komen bij mij stuur ik ze graag door. Ik denk dat ik die verantwoordelijkheid gewoon niet meer wil nemen. Omdat dat mij eigenlijk het meeste pijn gedaan heeft toen ik merkte dat ik ontslag moest nemen. Omdat het me boven mijn hoofd steeg. Het was de mooiste job die ik ooit gedaan heb, zwerfkatten vangen staat voor mij nog steeds op nummer 1, maar proeven van soort van uitbater zijn van een dierenopvang op de momenten dat de uitbaters even op vakantie waren. Het was zwaar, maar gaf me ook wel een kick. Ik bedoel ik heb heel veel beroep mogen doen op wat ik niet wist dat ik in me had, tot dat ik voor dat probleem kwam te staan. Ik heb mezelf eigenlijk ook verbaasd toen. Maar het raakt ooit eens op, of je word met je neus op de feiten gedrukt dat je je eigen verantwoordelijkheden ook nog hebt. Zoals je katten, of je moeder of vrienden. Qua dieren helpen heb ik gewoon geen grens, dus eigenlijk zou ik beter geen eigen huisdieren meer houden, geen familie meer hebben, (deze is bijna uitgestorven) en geen vrienden meer hebben. Er zijn er ook wat weggevallen, maar ik kan er niks aan doen, er komen soms zulke leuke en interessante mensen op mijn pad, dat ik ze gewoon aanspreek. Maar die zien mij sneller voor vriendin aan dan ik zegt de gek. Ik zie dat meer als kennissen ofzo. Want echte vrienden heb je maar weinig. En als ik me aan iemand hecht vind ik het maar lastig om los te laten. Dus kennis vind ik dan wat makkelijker. Al wijs ik deze ook niet snel af. Wat ik van mijn vrijwilligerswerk leer is, dat ik helemaal niet in iets de beste meer wil zijn. Of te horen krijgen dat ik daar de beste in ben. Ik kan best veel, maar nog steeds ben ik op zoek naar wat kan ik goed voor mezelf? En voel ik me prettig bij? En heb ik de bevestiging van een ander daar niet bij nodig? Ooit was mijn onderschrift, je blijft leren totdat al je vingers even lang zijn, ik denk dat dat nog steeds van toepassing is op mij. Ik ga er nog steeds vanuit dat ik ergens bij mijn geboorte een verkeerde afslag genomen heb en hier niet hoor. Maar in mijn wachttijd op de juiste bus, ga ik misschien wel zeggen, het is hier ook zo ontzettend boeiend dus ik wacht wel weer op de volgende bus. Tsja ik weet niet, ik ben in ieder geval niet meer zo levensmoe als dat ik was. Ik wil nog steeds een spuitje krijgen als ik niet meer kan functioneren zoals ik wil. Maar voor nu is het leven hier toch wel een grote speeltuin. En ik geloof ook niet zo meer in dat het echt zo is dat ik een verkeerde afslag genomen heb en dat er een andere wereld is. Ik ben volgens mij gewoon een ADHD/Hsper zonder echt doel. Behalve mensen met elkaar verbinden, en rare dingen die me overkomen, vanwege het niet onverwachte. Ik denk dat ik teveel dingen gewoon heel leuk en interessant vind en mijn spanningsboog gewoon nul is, ik zoveel wil doen en uiteindelijk niks doe. Groeten Spud en geen sorry voor de lange tekst weer.

En wellicht haal ik weer te veel hooi op mijn vork. Tenminste zo voel ik dat. Ik ben de afgelopen week weer eens gaan helpen bij mijn favoriete dierenopvang, waar de dieren vrij rondlopen omdat er een opendeurdag in het verschiet ligt. Het was heerlijk om na 8 jaar weer eens bekende dierengezichten te zien, heel veel van toen is alweer overleden of heeft een gouden mandje gevonden. Maar er waren er nog een paar van over waar ik vroeger als vaste werknemer een speciale band mee had. Ik ben weer een dagje van 7 uur tot 18:30 komen meehelpen. En dat voelde ik de volgende dag wel. Ik recupereer niet zo snel meer als 8 jaar geleden merk ik wel. Ik was toen in dienst genomen voor 24u per week en werkte daar 70 uur per week. En elke dag dat ik daar aanwezig was, was ik fris en fruitig. Als ik een keer niet nodig was, deed ik thuis natuurlijk niks anders dan veel slapen en verder niks doen. Ik vond het leuk, afgelopen week om weer even mee te doen, maar is voor mij niet meer voor herhaling vatbaar. Tenminste niet voor elke week zeg maar. En ja dit was ook eigenlijk een soort van test voor mezelf, kan ik dit ik weer, maar beter mijn grenzen in de gaten houden? Qua dieren helpen ben ik nogal grenzeloos, ik heb daarin geen 9 to 5 mentaliteit, zeker niet als ik daar ook nog voor betaald wordt. De afspraak was toen wel mijn bazen, de uitbaters, dat ze me hielpen om mijn grenzen in de gaten te houden. Maar ja, die zitten soms ook met hun handen in het haar omdat ze altijd mensen te kort komen. Dus dat is een beetje misgelopen. Waardoor ik uiteindelijk zelf maar ontslag genomen heb, omdat ik het niet meer trok. Nu ik daar als vrijwilliger kom, begrijp ik dat beter. Ze hebben nu wel echt meer personeel in dienst, 3 in plaats van 1 ik zei de gek. Ik durf dus wel tegen deze mensen te zeggen met een big smile dat ik de grondlegger was om meer personeel in dienst te nemen omdat ik voorheen alles in mijn eentje deed. Maar dat brengt me wel terug naar de realiteit, ik wil daar heel graag nog vrijwilligerswerk doen maar ik ben een beetje zoekende wat ik daar nog wel en niet wil doen. Er zijn heel veel taken die meeste mensen absoluut niet leuk vinden, die ik toevallig wel heel graag doe. De mensen die me langer kennen weten dat ook en weten ook wat ik minder graag doe. Dus als ze weten dat ik er ben combineren ze dat met mij. En dat vind ik een prettige samenwerking. Maar ik heb geen zin dat als ik mijn vaste vrijwilligers dag ga aangeven, ze dat taakje voor mij open laten staan omdat ze het zelf niet willen doen. Ik heb de laatste keer al gemerkt dat ik wat beter ben geworden in mijn grenzen aan te geven maar nog veel in kan leren. Maar daar is ruimte voor. Dus ik ben voorlopig van plan om te blijven proeven van alle mogelijke vrijwillige taken, om zo tot een soort van vaste taak te kunnen komen, waar ze vanuit kunnen gaan dat ik dat altijd doe. Voor nu blijf ik een vlinder met haar grenzen leren te kennen. Maar eerst ga ik als bezoeker van de opendeurdag genieten en kijken hoe de anderen zich uitsloven om er een mooie dag van te maken. En kijken of ik me in kan houden om niet ergens bij te springen. Tijdens de besprekingen hoorde ik al dat er bij de wc´s geen persoon was. Toen al merkte ik dat ik me in moest houden om niet te zeggen oh dat wil ik wel doen. Maar toen bedacht ik me wat wil ik eigenlijk met de opendeurdag? Ik wil weer meelopen met een rondleiding, ik wil geld uitgeven bij de Tombela en als ik moe wordt gewoon naar huis kunnen gaan zonder dat ik ergens verantwoordelijkheid voor heb. Dus ik heb niks beloofd, maar als ik toch moet wachten op de rondleiding ofzo, wil ik best eens de wc doen om de andere te ontlasten. Dat is geen enkele moeite. Maar de hele dag de wc dame zijn is niks voor mij.

Hé Mormel, tof dat jij dat ook doet! Dan weet jij zeker en vast wel een groep hier in la Belgique waar ik mijn observaties aan door kan geven? Ik leer het allemaal van Nederlanders maar die komen natuurlijk niet in België meezoeken. Als van nature een onrustig mens, vind ik het een heerlijk pauze momentje, schaaltje lokmiddel neerzetten, kijken en wachten en verder niks. En als er dan 1 komt, klokken, observeren en wachten totdat deze weer terugkomt. Markeren heb ik in al mijn enthousiasme ook een paar pogingen voor gedaan, maar voor gevaar voor steekincidenten, was ik genoodzaakt om ze te doden voor mijn eigen veiligheid. Ik kan daar dus wel nog wat professionele begeleiding bij gebruiken. Ach, het kattenvangen ging ook niet meteen zo vlotjes denk ik dan. Regelmatig bijtwonden opgelopen omdat ik te fanatiek was en de communicatie met de mensen waar ik de katten weer terug kwam brengen ging toen ook nog niet altijd zo soepeltjes. Maar wanneer je er eenmaal ingegroeid bent, gaat het alleen maar beter, groeit je zelfvertrouwen wat weer handig is in de communicatie met je medemens, het vangen op zichzelf, daar loop ik nog altijd verwondingen mee op maar geen bijtwonden meer. Dat hoort er voor mij toch een beetje bij inmiddels. En heel eerlijk, soms mis ik het wel zo een dikke ontstoken duim, vanwege een bijtwond. Daar last van hebben, met in de wetenschap ik heb dat dier geholpen en deze zit nu veilig. Is een goede compensatie voor het adrenaline gevoel wat je door het vangen kreeg. Zo ook bij snoekduiken maken en die zieke kat toch gevangen krijgen en met je knieën op de stoep belanden, het loopt een paar dagen wat lastig en door je knieën gaan is ook lastig. Maar als je dan van de dierenarts dat deze kat goed recupereert en het personeel zich ook gemeld heeft, dan heb ik het er graag voor over. Overigens, denk ik niet dat ik het er voor de Aziatische Hoornaar voor over heb om verwondingen op te lopen. De uitkomst is namelijk dood. Dus daar pas ik een beetje meer bij op mijn eigen veiligheid. Maar het blijft leuk!