Spud

Beleggen met cripto

Ik ga er nu van tussen, eerst een kut afspraak, letterlijk en figuurlijk dan naar mijn lievelingsklant en dan een afspraak met een notaris. Van die laatste verwacht ik heel veel geld en weinig beloftes. Maar ach alles uit proberen wat binnen je middelen ligt. Waarschijnlijk kom ik uit op mijn levenslange aannamen, als ik dood ben ruimen ze me vanzelf op want anders ga ik stinken.

Top Sanity! Niet van naam gewisseld dus.

wat een onbegaanbaar gebied, enigszins je eigen uitvaart willen regelen. Als ik deze planeet verlaat, wil ik het dus goed geregeld hebben voor mijn dieren die achterblijven. Dus ik had verzonnen, dan krijgen jullie mijn erfenis als jullie mijn dieren opvangen en dan is het klaar. Maar zo simpel is het niet. en vooral het biedt geen garantie, dus hoe graag ik ook met een gerust hart nog tijdens mijn tijd hier met dieren kan hebben, is daar blijkbaar dus ook een einddoel aan. Het uitsterfbeleid is nu begonnen dus. Niet dat ik helemaal zonder dieren blijf zitten maar ik kan en blijf van ze genieten vanop een afstand. De birds, de muizen en de ratten. Wat ik wel enigszins heb ik kunnen vastleggen is mijn uitvaart. Namelijk geen. Kist mij, breng me naar het crematorium en strooi mij uit. Ik heb namelijk niet zoveel zin om op mijn eigen laatste feestje nog leuke of minder leuke dingen te horen terwijl ik er niet bij ben. En daarvoor ruimte te moeten houden in mijn budget. Ik doe nu dingen die op mijn bucketlist staan, heel vaak alleen. En hoe ik vroeger het graag met een ander deelde, merk ik steeds meer de voordelen aan het niet met een ander rekening te hoeven houden en je eigen plan trekken. Dat bevalt me wel eigenlijk. Want ik heb zo vaak rekening gehouden met een ander of onder groepsdruk. En dingen niet echt kunnen doen die ik graag wilde. Met niemand erbij, voelt eenzaam eerlijk waar, maar ook eigenlijk op de top of the world zijn. Nu ik weer opnieuw aan het genieten ben van het leven, en merk hoeveel ik ervan geniet, zou ik het deftig willen eindigen. Ik wil namelijk wel dat mijn nabestaanden op de hoogte gebracht worden als ik deze wereld verlaat. Ik heb er zelf een hekel aan om nooit niks meer te horen van iemand en je altijd af te blijven vragen hoe gaat het? Maar dat is nog iets, wat ik nog uitvinden mag? De uitvaart staat daar niet garant voor dus ik mag nog iemand aanwijzen die dat voor mij in goede banen gaat lijden. Ik kan niet bedenken wie?

Wie zijn je maten hier eigenlijk? Niemand blijkbaar, iedereen komt hier voor zijn eigen shit. Ik blijf van die mensen houden, blijf ze nu eenmaal leuk en grappig vinden. Maar ga mijn eigen weg ook weer, thanks voor de leuke momenten. Houdoe!

Poehee, ik heb spierpijn! Niet normaal! Blijkbaar ben ik niet zo fit als dat ik dacht. Elke dag fietsen en poetsen schijnt dus niet voldoende beweging te zijn. Dus mijn nieuwe voornemen is vaker te gaan wandelen. En vooral in oneffen terrein. Bij dat dierenpark, was berg op en af en trap op en af, mijn kuiten vonden dat niet zo oké is nu te merken. Al droegen ze me die dag wel. De kittens in mijn tuin schijnen toch een beetje ouder te zijn dan dat ik verwacht had. Of er ligt nog een nest. Geen idee. Wat ik wel weet, is dat ik een klein zwart wezentje het struikgewas in zag schieten toen ik naar buiten kwam. Ik heb een egel voederplaats staan en ja ik voer de egels met kattenvoer, voor het geval dat er kittens mee eten, krijgen de egels vanaf vandaag kittenbrokjes. Ik weet niet zo goed meer wat ik er mee moet? Ingrijpen of niet? Die moederkat zou ik heel graag laten neutraliseren, zodat ze zich niet meer kan voortplanten. Maar ik gun die kleine rakkertjes eigenlijk ook geen straatleven. Dus ergens mag ik toch gaan ingrijpen maar wanneer is de juiste tijd? Want als ik dat doe, ga ik er ook helemaal voor, ik laat die moeder chippen en op mijn naam zetten en ga voor zover als mogelijk mijn best doen om die kleine katten te resocialiseren en te herplaatsen. Maar juist dat herplaatsen zal een probleem zijn. Ik werk namelijk niet meer samen met opvangcentra, en ik vind het gewoon heel lastig om een dier waar ik tijd en energie in gestoken heb en beter heb leren kennen zomaar over te dragen aan iemand. En vooral, er geld voor terug moet vragen. Ik weet wel dat ik een compensatie mag vragen voor hun entingen en neutralisatie en dat het ook wel handig is om dat te doen. Dan denken de mensen er ook beter over om die kat in huis te halen. Maar voor mij is kattenliefde en vertrouwen niet te koop. Dus als dan een mogelijke adoptant komt en deze een slechte opmerking maakt, blijf ik met die katten zitten. Want dan doe ik ze voor geen goud meer weg. Dan heb ik meer aan iemand, die voor mij het bepaald dat ik dat katje los moet laten, want tot op heden, zijn alle katten die ik in de eerste instantie opving uiteindelijk bij mij gebleven. Ik wordt ouder dus ben me er ook bewust van dat meer dan 6 katten mogen en kunnen verzorgen al heel uniek is. Vroeger draaide ik mijn hand niet om voor 15 tot 20 katten, maar toen had ik een heel goede baan en had eigenlijk vrij weinig tijd voor die katten. Het is gewoon niet handig om katten te verzamelen, want daar leek het op. Ik let nu wat meer op of de andere katten het trekken? En eigenlijk heb ik nu alleen maar nog oudere katten, dus jonkies zullen ze echt niet meer leuk vinden. Hun hulp tijdens het resocialiseren hoef ik in ieder geval niet meer te verwachten. Dus ja, ik denk er nog over na wat ik hiermee ga doen? Waarschijnlijk, me ontfermen over de moeder dat is mijn ding gewoon. Mijn vaste zwerfkat accepteert haar. En melding doen van kittens. Laf misschien, maar voor mij genoeg verantwoordelijkheid, als ik eenmaal een band krijg met die kleine rakkers dan krijgen ze nooit een beter leven. Als ik me er niet mee bemoei wel. Heel eerlijk, ik zie liever een schuwe kat die zichzelf kan redden buiten, dan katten die ik afhankelijk maak van mijn verzorging. Ik ga immers ooit dood, en dan wil ik toch wel dat ze zichzelf kunnen redden. Want een asiel vind ik helemaal niks, ik heb er zelf behoorlijk veel jaren gewerkt met veel plezier. Maar het is zo druk en zoveel dat je nooit de tijd hebt om echt die kat te leren kennen. Dat ik dat mijn katten niet gun. Ik ben zuinig op ze, maar laat ze ook los als ze hun eigen plan trekken. Wel altijd bang geweest om ze te moeten verliezen. Maar juist ze vrij laten en tegen de verwachtingen in zoveel meer krijgen. Is het meest bijzondere wat me overkomen is.

Is dit een geintje Sanity of meen je het?

Bedankt voor alle lieve verjaardag wensen die ik heb mogen ontvangen op 7 mei. Zo leuk altijd als mensen er wel aan denken terwijl ik mijn verjaardag altijd of in mijn uppie vier of met 1 persoon. (ik ben namelijk niet zo goed in mijn aandacht aan iedereen te verdelen als het meer dan 1 is.) Ik ben gisteren naar Pairi Daiza gegaan, mijn auto is kei tof met zijn cruis control, heb ik geweldig mee kunnen spelen. Verder viel het park me een beetje tegen, dieren zitten nog steeds in kooien en in mijn beleving nog steeds vrij klein. Ik zie ook nog steeds stereotype gedrag. Maar ze maakte het helemaal goed met een dubbelzinnige show, zo noem ik dit omdat ik mijn bedenkingen heb bij de laatste act. Daarbij vlogen roofvogels samen met hun prooidieren over ons heen, en kon het dus ook niet laten om er een beetje op te hopen dat 1 van mijn favoriete vogels er eentje zou slaan, gewoon om te laten zien dat dit niet oké is. Want eigenlijk vond ik alle vogels die hun vrijheid even kregen wel leuk om in het echt te zien vliegen. Maar ik vind niet dat je ibissen, ara´s en van dies meer met roofvogels samen moet laten vliegen. Maar een hele leuke Caracara maakte mijn pré 50 verjaardag helemaal oké en perfect. Die vloog over mij en tikte met zijn of haar vleugel mijn hoofd aan en dat voelde als een bemoedigend tikje. En toen besloot deze om niet verder aan de show mee te doen en is gaan vliegen. Aangezien deze geen schoentjes aan had, verwacht ik zijn of haar overlevingskans best groot, zeker omdat deze in de buurt bleef van het park. En verder kan ik voorlopig geen Frans meer horen of lezen. Behalve dat het chinees voor mij is, heb ik ook heel veel mogen missen van de teksten bij de dieren. Ik had verwacht met zo een correct Nederlandse website ik ook verstaanbaar Nederlands zou horen. Maar dat was weinig of zelden en gaf vaak spraakverwarringen wat ik dan wel weer heel grappig vond. Kortom, ik heb een fijne verjaardag gehad! Leuke herinneringen weer gemaakt in ieder geval. En nu mijn 50 plannen, in ieder geval om mijn sterfelijkheid geregeld te hebben op die dag. Zekerheid zal ik nooit hebben, maar tenminste het gevoel te hebben dat ik het tenminste wel geregeld heb, lijkt me wel fijn.

Het kattenvangen, was mijn droomjob, heerlijk vrij altijd onderweg, en voor verrassingen te komen te staan. Vooral met mijn medemensen. Maar in gesprek te gaan en hun standpunt ook te leren begrijpen en daarop te kunnen reageren gaf mij zelfvertrouwen en hielp ik veel meer katten mee. Ook soms naar en een keuze tussen dood en leven moeten maken, maar in mijn hoofd kon ik het wel recht breien. Wat ik nog steeds niet kan rechtbreien in mijn hoofd, is dat ik door de werkdruk soms katten op de verkeerde plek losgelaten heb. Daar voel ik me nog steeds tegenover die katten schuldig over. Wel gelukkig waar mensen bijvoerde, maar voor mij maakt dat mijn fout niet goed. En dat sommige katten, ontsnapte op mijn revalidatie plek, en dat waren meestal de katten die mensen wel graag terug zagen komen. Dan moest ik ze vertellen dat ik de kat verloren was. Ik was er altijd eerlijk over, ik had ook kunnen zeggen dat die kat dood gegaan was. Maar ik voelde me zo verantwoordelijk voor die katten zonder naam, dat ik zelfs mijn fouten durfde toe te geven. Kattenvangen is menswerk en met mensen leren werken en uiteindelijk werd het dat alleen, en paste gewoon niet bij mij. Want ik voelde me inmiddels een soort van stem van al die zwerfkatten die ik al gevangen had. Dat op een dag, mijn collega weg was met mijn auto en ik telefoontjes binnen kreeg van gevangen katten. Ik tijdens dat moment onze website eens ging bekijken in afwachting van. En daar zag ik een advertentie voor een nieuwe kattenvanger. En toen ben ik geflipt, het was al genieperig toen ik deze baan kreeg en ik had ze nog zo gezegd als je ontevreden over mij bent zeg dat en ben niet bang dat ik vangkooien achter houdt, want dat was hun angst bij mijn voorganger. Ik voelde me zo besodemieterd dat ik zelf maar ontslag genomen heb. Met 2 weken uitwerktermijn. Ik heb de plek echt heel schoon achtergelaten en vond het jammer dat de vertrouwen er niet was dat ik mijn gevangen katten nog vrij mocht laten. Dat heeft iemand van de honden mogen doen, goede gast overigens want hij vroeg mij in detail waar hij de katten los moest laten. Hij wist hoe belangrijk die zwerfkatten voor mij waren. Gewoon heel raar, dat je eigenlijk net zo wantrouwend benaderd wordt als je voorganger terwijl je het open speelt. Waar ik nog steeds heel blij mee ben, is dat mijn gevangen katten vrij gelaten zijn en toen ik vertrok er geen gevangen zat die ik gevangen had en mezelf verantwoordelijk voor voelde. En toen heb ik nog best veel kattenvangers zien komen en gaan. Totdat het asiel overgenomen werd door een andere uitbater.

Het kattenseizoen is weer begonnen! Aangezien ik eigenlijk geen kattenvanger meer wil zijn, vind ik het lastig om lijdzaam toe te kijken. Zeker als de voorplanting in mijn tuin is aan het gebeuren. Jep! Wie had dat ooit kunnen bedenken? Ondanks alle verstoringen die in mijn tuin plaatsvinden, mijn tamme katten die daar rondlopen en mijn aangenomen zwerfkat die daar rondloopt en ik zelf ook daar bezig ben, heeft een heel schuchtere moederkat besloten dat mijn plek een veilige plek is om een nest te werpen. Ik heb het nestje mogen zien, niet echt kittens die qua kleur te herplaatsen zijn, 1 grijze tijger en 2 zwartjes. Aangezien de moeder ze goed lijkt te verzorgen, voel ik de aandrang niet heel erg om in te grijpen voor nu. Ik ben wel bang, omdat ze zo bang is voor mij, ze op een onbewaakt ogenblik met een confrontatie met mij zich laat overrijden. En dan ga ik natuurlijk wel wat doen. Maar voor nu wil ik de natuur gewoon zo laten zoals het is. Tijdens mijn kattenvang acties heb ik wel eens moeders alvast laten steriliseren terwijl ze een nestje zoogde. Maar mijn ervaring daarmee is behalve heel stressvol eigenlijk diep van binnen niet oké. Papfleskittens, zelf ook 1 gehad, die me liet zien dat het moederschap niks voor mij is, omdat ik over beschermend ben. Ja, Vida, was mijn moeders kleinkind en zo bij gebrek aan echte kleinkinderen. Maar van Vida heb ik ook geleerd dat ze een soort van gehandicapt was, ze dacht namelijk dat ze mens was en had niks met andere katten. Omdat ze door mij opgevoed was. Ik ben er wel echt heel blij met de ervaring dat ik dit kleine bijna doden wezentje, wat ik uit een reflex uit de vangkooi griste en onder mijn T-shirt stopte tot leven kwam. (de moederkat was door de stress van het vangen bevallen in de vangkooi) Ik dacht eigenlijk dat dat andere katje dood was wat bij de moederkat lag. Maar later bleek toen ik het op asiel aankwam het ook nog leefde. Alleen omdat zijn of haar oogje door de dichte oogjes was gaan uitpuilen, hebben we deze als kansloos gezien en heeft deze een spuitje gekregen. Stom van mij dat ik niet gekeken heb of het de broer of zus van Vida was. Maar ik heb dat katje een mooi grafje gegeven op het asiel terrein. En toen was ik kattenvanger met een papfles kitten. Jammer maar helaas, je krijgt er geen kraamverlof voor. Je gaat eerst naar per dag kijken en kei blij zijn dat ze qua gewicht aankomt. Als dat 2 weken lukt, durf je over weken te denken. Een asiel is al niet echt een veilige plek voor zo een jong dier en overal en nergens mee naartoe genomen te worden en in contact te komen met zwerfkatten was al helemaal niet oké. Maar Vida deed dat goed en is uiteindelijk zelfs mijn mascotte geworden. Ze was namelijk opgegroeid in mijn bedrijfsauto dus dat was normaal voor haar. En ja, ik kan niet anders zeggen dan dat Vida, mensen waarbij ik kwam om katten te vangen, wat milder werden tegenover hun zwerfkatten als ze Vida zagen. Want het rotte is gewoon, als mensen een melding maken van een zwerfkattenprobleem, ze het liefste willen dat die katten nooit meer terugkomen. Vida maakte het me wel makkelijker om uit te leggen dat het juist beter werkte om de katten na neutralisatie weer terug te mogen plaatsen. Uiteindelijk heb ik zelf ontslag genomen en reed ik niet meer rond met Vida en mocht ze kennis maken met de katten die ik verzameld had en al had. Dat vond ze niet zo fraai. Maar het samen in de auto zitten was ze al snel verleerd. Ze is 10 jaar mogen worden. En zij is de reden dat ik dus twijfel bij het ingrijpen van jonge kittens en ze te veroordelen tot papfles kittens. Dus zolang de moeder nog voor die kittens zorgt in mijn tuin. Laat ik het gewoon gaan. Mijn plan is wel om de moeder te vangen als de kittens 12 weken zijn. En als die kittens wel voldoende aan mij gewoon geraakt zijn, kan ik nog altijd kijken wat de beste oplossing is? ze laten neutraliseren is mijn doel wel. En misschien laat ik ze ook wel chippen. Want ergens vind ik het ook wel leuk, dat ik vrije katten rond heb lopen op deze wereld, en de mogelijkheid er is dat ik ingeschakeld word als er iets mis is met hen. Terwijl ik eigenlijk geen vertrouwen heb in het chip systeem. Dus ik ben effe niet bezig met mijn forum verloving

@Sanity gaat relatie therapie niet te ver? Wat een leuke ring! Maar nog steeds, zit onze relatie niet al goed? Of vind je dat er nog groeps therapie voor nodig is?

Voel je dus niet gekwetst, maar aangezien we een open relatie hebben hoop ik dat je het begrijpt.

Lieve Sanity, tot vandaag was ik nog niet op de hoogte van onze verloving. Ik mis nog een mooie ring. Maar vanwege de mooie speech van Mormel heb ik het gevoel dat we nog steeds verloofd zijn.

@Senna34, ja dat wil ik wel, maar waarschijnlijk heb je het al mogen proeven. Ik ben gewoon van de donkere humor. Dat leek me voor een net nieuw persoon niet zo heel handig. En zeker niet omdat je kwam praten op mijn persoonlijke draadje. Maar zo te lezen ben je inmiddels ontgroent en deelt nog steeds mee aan de gesprekken. Leuk, kattenfilmpjes, maar die laatste dat een mens die kat daartoe aanzette vind ik minder. Zoals ik al eerder zei, grappige filmpjes zijn voor mij, dat mijn papflesser ineens tegen de muur aankroop en daar ging ravotten. Ik had tapijt toen nog tegen mijn muren aan. Zo grappig om die kat geplakt aan de muur zoveel plezier te laten hebben.

Dankjewel Mormel, voor je mooie speech.

Eerlijk gezegd kan ik er ook ontzettend om lachen, ondanks dat jullie mij in de maling namen en Sanity ook.

Senna, je bent hier welkom hoor, maar als je hier net komt kijken, lijkt het me handiger als je verder zoekt op het draadje.

Ik wordt nog altijd overvallen door mijn 16 jarige adhders, Echt heel grappig !

Ik vang niet temmen katten op, dus ja is niet in scene gezet beelden zie ik vaak voorbij komen Ook best grappig om te merken, ik hoef bij de katten die ik niet aanraken mag geen teken te verwijderen

Ja natuurlijki weet ik dat, maar fijn dat je weer schrijft.

Nee, ik snap je niet, waarschijnlijk omdat ik werkeloos nooit onderzoeken en therapieën heb moeten ondergaan. Best wel een behoorlijk raar, want was jij degene niet die me ook vertelde over de huishoudhulpverhalen?

Doodsberichten - Pauline de bok Ze geeft een verslag van mensen die dood gingen hun woorden. Variërende van zelfdoding, ziekte en euthanasie. Bijzonder om die laatste woorden te mogen horen van overleden mensen. ,

Jammer! Ik had je beter gegund. Dat jonge mannen van jou zouden kunnen leren. Maar zelfs door je drank gebruik en dronken op de steiger staan, heb je nu en je kennis en kunde overboord gegooid en het kleine beetje van respect wat er was was ook.

@Mormel, zo doe ik dat dus. Het verlangen om niks meer te hoeven en mezelf niet meer zo hoef te verloochenen is er nog steeds. Want zoals je wel weet pas ik hier ook niet zo goed. Maar aangezien ik het dan weer niet kan laten om een kat van een verblijf in een asiel te behoeden vind ik wel dat mijn verantwoordelijkheid moet nemen. En dus maar weer maar voor zover mogelijk is in mijn kunnen mee te doen aan het onzinnig geneuzel rond mij. Ik denk er eigenlijk vaak over na, is dit dan toch een wens om te blijven leven? En verlang ik gewoon nog niet zo erg naar de dood? Of een soort van smoes? Of iets anders? Ik weet het gewoon niet, eerlijk gezegd vind ik mijn leven best wel zinloos. En verlang ik naar de eeuwige rust. Maar als ik dan iets doe waar mijn passie eigenlijk in ligt, bezig zijn met de natuur, zelfvoorzienend worden en dieren en daardoor niet zoveel last hoef te hebben van mijn slechte functioneren met mensen. Dan vind ik het leven eigenlijk best wel leuk. Gewoon die momenten dat ik dagenlang geen mens hoor of zie en ook problemen tegenkom maar geen storende. Verder weet ik van mezelf, dat ik behoefte heb aan eerlijkheid, zekerheid en duidelijkheid. En inmiddels heb ik geleerd voor zij die mij voorgingen dat dat onzeker blijft. Je kan je eigen euthanasie zorgvuldig geregeld hebben maar dan haakt een dokter of iemand weer anders weer af. Je kunt je uitvaart wel heel duur vastleggen bij een notaris maar na jouw dood, komt deze uiteindelijk toch niet de afspraken na. En qua zelfdoding, of je speelt op zeker en bezorgd een ander een trauma. Of je probeert het netjes te doen, maar dan is het ook niet zeker of het lukt. In het ergste geval raak je zo erg gewond dat je afhankelijk wordt van die mensen waar je eigenlijk niet bij zou willen zijn. Zoals ik al gezegd heb ergens, heb ik gewoon mijn laatste uitvaart wensen proberen te regelen. Nu ja voor zover dat mijn leuke broer en mijn neefjes er geen problemen mee krijgen. Maar zelfs dat is al moeilijk en biedt geen garanties. Qua broers ben ik de jongste, dus als ik hen overleef hoeft er niks ergs te zijn. Behalve mijn neefjes dan. Mijn leuke broer gaat er ook vanuit dat ik hem overleef. Dus hij heeft mijn neven al geleerd om op welke erfenis dan ook uit België nee te zeggen. Wat dat betreft zitten mijn broer en ik wel op 1 lijn. Je mag gewoon bij leven genieten van je geld, als je dood bent heb je er niks meer aan. Dus mijn geld gaat op aan mijn kluizenaars bestaan en aan dieren. Wat er met mijn stoffelijke overschot gebeurt maakt me eigenlijk niet uit. Zolang mensen die toevallig familie van mijn blijken te zijn daar last van krijgen. Wat mij de mooiste optie lijkt, is dat ik mijn broers inderdaad overleefd heb en uiteindelijk mijn grote bed verruil voor een lijkkist. Mocht ik dan in mijn slaap sterven, hoef ik niet helemaal meer gekist te worden dus zal dan gaan voor de halve prijs. (hoop ik dan? wishfull) En aangezien ik nu echt behoorlijk aan het switchen ben tussen hulpbehoevende tamme katten naar zelfstandige zwerfkatten, hoop ik dat de meeste dan hun weg naar buiten vinden, maar wel eetsporen achterlaten op mijn stoffelijke overschot. Zodat de oudjes, hopelijk een spuitje krijgen omdat ze mogelijk mensenvlees hebben gegeten. Dan hoeven ze dat stressvolle verblijf in een asiel tenminste niet mee te maken, al zal het vervoer naar de dierenarts en onder vreemde mensen ook stressvol zijn. Ik kan het gewoon niet laten om dieren te helpen en ik zie me ook geen dag leven zonder een dier, dus ik hoop dat het dan zo gaat. Maar mogelijk raak ik wel doelgericht. En leef ik even zonder dieren. Dan lijkt het me een mooi idee, om in de winter nog een mooie boswandeling te maken en een mooie plek te vinden waar ik de bevriezingsdood kan sterven. Dan humusualieer ik. Maar ja, ik weet nooit wanneer het wel mijn tijd is, de zekerheid dat ik dood ga is er wel. Maar hoe, is zeer onzeker nog.

Zoiets dus, geen idee waar die traditie vandaan komt? Maar lijkt me ook leuk om zo een pop in mijn tuin te hebben staan. Maar omdat ik dus geen zin heb in een feestje daarvoor te moeten geven, omdat mijn ervaring dan is dat ik steeds iedereen aan het verzorgen ben en nauwelijks van mijn eigen feestje kan genieten. Is het plan bij mij ontstaan dat ik deze dan wel zelf maak, dan heb ik ook de controle erop dat het een beetje een milieu vriendelijke pop wordt die ik uiteindelijk niet op hoef op te ruimen maar lekker kan vergaan in mijn tuin. Behalve dat ik het leuk vind om de wereld kenbaar te maken dat ik al een halve eeuw leef, is het ook een beetje dikke middelvinger naar het leven, want mijn prognose was dat ik niet ouder dan 27 zou worden. Ik verwacht niet dat de wet het ooit toe gaat laten om jezelf te laten humusualiseren (geen woord voor nog blijkbaar) Wel een mooi idee trouwens. Maar volgens mij zijn er wel andere opties om dat te kunnen realiseren. Zoals je te laten cremeren en de resten van je as laten verdelen over je tuin. (tip, de as dan wel laten vermengen met universele grond of mest, want anders belanden je nabestaande die dat voor je willen doen in een grote stofwolk) Mijn moeder mocht niet begraven worden bij mij, maar ze wilde uiteindelijk wel haar laatste plek van haar stoffelijke delen bij mij hebben liggen. Dus heeft zich laten cremeren zodat ze wel soort van bij mij kon liggen. Met de crematie heb ik een nieuw woord geleerd, namelijk dat mijn moeder gecumuleerd was. Na heel veel uitzoeken en navraag doen wat dat is, betekend dat eigenlijk gewoon dat de botten van mijn moeder door een sheddermachine zijn gegaan om ze te vermalen tot soort van as wat in een urn past. Maar er blijven toch nog best veel stukjes bot over. Dus ik kon het de eerste paar jaar niet echt laten om soms tegen mensen te zeggen; kijk, dit is nu een stukje van ons mam. Omdat de meeste mensen niet echt geloven dat mijn moeder daadwerkelijk uitgestrooid is in mijn tuin. Omdat dat wettelijk gezien, eigenlijk ook niet mag. Ja, pfff, zolang je er geen aanvraag voor doet en niet praat over je plannen. Is vrijwel alles mogelijk met wat je met dat as doet als het eenmaal vrijgegeven is. Want daar is echt geen toezicht op. Toen ik mijn moeder verstrooide heb ik het zand ook vermengd met zaden van bloemen die ze altijd mooi vond en dit is gewoon mijn gevoel bij mijn moeder verloren te hebben in het echte leven, ik heb wel altijd het idee dat waar ik haar uitgestrooid heb de plantjes wel beter groeien. En nu ben ik haar oude voortuintje weer aan het nabootsen op de plekken waar ik haar uitgestrooid heb. Nostalgie noem ik dat, met dat de botresten van mijn moeder in mijn tuin liggen heb ik niet zoveel. Dat was haar lichaam en dat waren haar resten. Maar haar ziel zit daar niet echt in. Ik vind het wel fijn dat ik aan haar laatste wens heb kunnen voldoen en verder teer ik eigenlijk gewoon op de emotionele band die we hadden en alles wat ik van haar geleerd heb. De botresten van mijn moeder en haar lichaam liggen in mijn tuin. Maar haar ziel niet. Dus ja als ik ooit dit huis zou moeten verlaten, ga ik geen problemen hebben met dat mijn moeder daar uitgestrooid ligt. Wel problemen met dat ik al die lieve katten, kippen en andere dieren die daar begraven liggen in de steek laat. Het lijkt me gewoon zo rot dat hun laatste rustplek geschonden wordt, zonder respect als iemand ervoor kiest om de natuur te verruilen voor een degelijk onderhouden tuin. Dat niet alleen, maar ik zou het ook heel erg vinden als ze de 50 dennenbomen die ik heb laten staan om gaan doen en er een grasveld aanleggen met een flink terras van tegels. Nu ja 1 wetenschap, dan ben ik er niet meer dus zal daar ook geen amok meer over kunnen maken. En door de jaren heen ben ik ook wel veranderd in mijn manier van mijn dierbare dieren te begraven. Eerst nog met mandje en gewikkeld in dekentjes. Dus wellicht behoorlijk gemummificeerd, tot een bedje van stro en een keukenrolblaadje over hun ogen en neus. Wederom mijn ding, ik kan geen wezen waar ik zielsveel van gehouden heb en herinneringen aan heb op de koude bodem van dat gat wat ik voor ze gegraven heb leggen, voor mij moet daar gewoon iets min of meer warms onder liggen. En bij het dicht gooien van het grafje, vind ik het geen prettig idee dat ik ze zand in de ogen en neus gooi. Ik ben wel van het aanstampen dan, blijkbaar was dat shockerend voor degene die me ooit eens hielp. Ja dan ga ik letterlijk op mijn dierbare dier staan, en voor deze heb ik dat toen eens niet gedaan. Maar nee is mijn ding niet zo. Het idee, bij dat aandrukken van de grond, is voor mij dat ze gekoesterd worden door de grond en een graf krijgen die nauwelijks te zien is. En niks aan veranderd. Ik heb gewoon een te grote fantasie, dus toen ik bij die kat ineens de berg zand zag dalen, zag ik haar onder de grond gewoon al ontbinden en ergens weet ik dat dat normaal is, maar zo fysiek verandering zien aan dat grafje, namelijk de inval, nope dat vind ik gruwelijk. Dus behalve dat ik nooit meer hulp inroep om een dierbaar dier van mijn te begraven, doe ik dat echt niet meer. Ik leg liever een steen of een beeld daar, als reminder dat daar als iemand ligt. Het lijkt me namelijk ook wel gruwelijk als ik iemand opgraaf zeg maar. Spannend en interessant ook, maar liever van een vreemd dier dan die van mij. Wil je nu echt dood? @Mormel of is het gewoon dat je net zoals ik soms wel verlangt naar de dood en daarover wil praten.