Etty

Heb 'm gisteren ook gezien, heel mooi.

Leuk vandaag: om half vijf opende ik mijn email en een klant was niet blij, er was van alles misgegaan, hoe kan dat nou enz. Vreselijk, als een standje van de juf. Voel me dan direct heel fout, te stom om dit werk te doen etc. (ebt wel snel weg maar toch) Bleek dat ie zelf een fout had gemaakt en zichzelf onnodig veel werk had bezorgd. Dit telt eigenlijk niet als leuk, opgelucht zijn dat iets niet mijn schuld is, dus ik moet ook nog wat anders bedenken vind ik: mijn linzensoep van gisteren was vandaag nog lekkerder dan gisteren, ik zat in een heerlijke werkflow, mijn partner was een schat vandaag en ik zag een mini hondje in de armen van een grote kerel die het beestje heel teder vasthield. En het regende maar tussendoor steeds de zon, en omdat ik thuis werk kan ik dan steeds even buiten gaan zitten voor een mini pauze. Dit is best leuk, even stilstaan bij wat leuk is.

Goedemorgen, Mijn dochter kon vroeger heel moeilijk knuffels achterlaten in winkels, ze vond het zo zielig dat ze daar de hele dag moesten liggen. Toen we vorige week in Ikea waren en langs de kinderafdeling liepen vertelde ze dat ze dat eigenlijk nog steeds een beetje heeft:). Ik houd ook van schriftelijke communicatie, dan kan ik mijn woorden wegen. Het is alleen wel zo, dat je bij schriftelijke communicatie minder nazorg kan plegen als het niet goed valt, dus je moet wel meer rekening houden met hoe je boodschap overkomt bij de ander, rekening houden met gevoelens. Waar we het gisteren ook over hadden, als je alleen zelf begrepen wilt worden, dan is face to face wel makkelijker denk ik. Of in ieder geval onstaat er niet zo snel gedoe.

Als het wederzijds is, de behoefte aan begrip, dus allebei begrepen, jazeker. Het gaat vaak mis als we vooral zelf begrepen willen worden, en de ander een beetje in de steek laten.

Kijktip: Half man op HBO En ik lees De bandagist van Marente de Moor, wat een leuk boek tot nu toe.

Maar dan nog kunnen de rapen gaar zijn, en dat is dan maar zo.

Van een afstandje naar je emoties en gedachten kijken hoeft betrokkenheid niet in de weg te zitten. Integendeel: emoties zijn een waas waardoor je alleen jezelf ziet. Als je met reageren wacht tot de bui over is, dan kun je kijken of het je echt de moeite waard is om iemand aan te spreken.

Goedemorgen, Zou ook wel een duit in het zakje kunnen doen van medische missers of horkengedrag door artsen. Het is waarschijnlijk waarom ik me altijd als een idioot inlees als ik of iemand die me lief is iets mankeert. Ook niet echt gezond maar goed. Als je je ziek en kwetsbaar voelt komt het gedrag zo hard binnen, dat gaan sommigen misschien pas snappen als ze zelf ziek worden. En gelukkig heb je ook goeie, ik denk inderdaad dat dit de artsen zijn die openstaan en meedenken. @Yana ik hoop dat je vooral die op je pad zult treffen.

Misschien dat associaties minder sterk kunnen zijn, misschien ook niet. Als het in ieder geval maar in jouw tempo gaat, als jij het wil, er aan toe bent. Lijkt me. ❤️

Je omschrijft heel treffend hoe het is als iemand aan de haal gaat met jouw ervaring. Dan gaat het niet meer over jou. Soort van. Is herinrichting een optie?

Ja ontzettend gaaf zou dat zijn, als dat kon, even achter het masker van anderen kijken of ze net zo normaal zijn als wij😃. Maar wel op proef. Ik zou op voorhand met niemand durven ruilen . Iemand kan het voor elkaar lijken te hebben maar tegelijkertijd in een grote hel leven. Hoe weet je dat? Ik doe het maar met dit figuur en ben ondanks alle neuroses best wel aan mezelf gehecht. Jij raar? Was me nog niet opgevallen🥰

Goedemorgen, Ik stond vanochtend op met rugpijn èn vol goede moed. Ik merk dat ik de laatste tijd vaker momenten heb dat ik me zomaar goed voel, en dat ligt dan niet persé aan de omstandigheden. Het dwangmatige zoeken naar wat er mis is, eigenlijk onderhuids continue gespannen zijn, dat lijkt af te nemen. Eigenlijk heb ik pas de laatste jaren ontdekt dat dat er is, dat ik zo in elkaar stak. De hele dag de emotie angst reguleren, zonder dat ik het door had. Of is dat gewoon de normale menselijke toestand?

Het is een kinderlijk patroon. Onzichtbaar zijn maar in ieder geval wel nodig. Als buffer, beschikbaar, versterkt door af en toe een complimentje: als ik jou toch niet had... Of een dankbaar ontvangen ongevraagd adviesje. Ik herhaal de relatie met mijn moeder keer op keer, in de hoop dat er nu voor mij ook ruimte komt. Ben blij dat ik het kan gaan omkeren. En krijg zo te merken behoorlijk wat tegenwind, dus ik snap wel waarom dit patroon zo hardnekkig is.

Goedemorgen, Vandaag aan het werk, en vanmiddag een cursus filosofie. Omdat ik niet kon kiezen ben ik aan drie cursussen begonnen, wat veel te veel is, dat had ik best kunnen weten. Onmatigheid. De laatste is nu bijna afgelopen. De volgende keer doe ik er maar één, dan is er ook meer tijd om de lessen voor te bereiden. Wat is het toch ongelooflijk onaangenaam als iemand me langs haar morele meetlat houdt en me een onvoldoende geeft, en zelf denkt het juiste morele standpunt te hebben, geldend voor iedereen. Wat een onvrijheid. Het was aan de hand met iemand die ik al mijn hele leven ken, en de gewoonte tussen ons was dat ik zou buigen, maar deed dat nu niet. Ik kan het niet meer. En nu is de hele relatie raar, ongemakkelijk. Het gaat er zoals ik het zie niet om dat één van ons twee buigt naar één waarheid, maar dat beide perspectieven naast elkaar mogen bestaan, dat er lef is om nieuwsgierig te zijn naar het perspectief van de ander. Dat dat niet als een bedreiging voelt. Dat je allebei in beeld bent en je niet hoeft te verstoppen. Ik ben er niet meer om de ander veilig en mezelf onzichtbaar te houden. Dat voelt als een bevrijding.

72.2