Etty

Nee, zomaar, het is alweer gezakt. Geen idee. Misschien een allergie. De teckel die we vroeger hadden heeft het ook eens gehad.

Vandaag ga ik mijn dochter helpen verhuizen, en mijn bovenlip is dik. Heb ik ooit ook gehad als tiener toen ik net wilde gaan stappen, ik herinner me nog hoe erg ik baalde, ik leefde er de hele week naartoe. Ik zie er nu een beetje mislukte filler achtig uit. DAGPACT: Fonny🌞 Yvonne Etty

ja @Oskarhet is gedoe. Voor mij zijn het ijzersterke eigenschappen, kunnen relativeren, dingen van de positieve kant bekijken, nederigheid. Het is voor mij dè manier om het niet met mensen aan de stok te krijgen of niet afgewezen te worden. Nu denk ik, ja, maar wel bewust inzetten, die eigenschappen. Niet om niet te voelen. Niet om mezelf te beschermen tegen iets in de toekomst waar ik geen controle over heb. Eerst voelen dat ik geraakt ben, erkennen. Dat gaat voor, als er tijd en gelegenheid is. Met oplossingen komen kan altijd nog. Dit is wel een levenslang proces, en het sluipt er ook weer makkelijk in om niet te voelen, niet te erkennen dat er geraaktheid is. Als alcohol of de belofte een optie is, sluipt het er weer heel makkelijk in bij mij. Daar wil ik keer op keer niet aan, maar het is wel zo.

@Oskar Het helpt als ik van de hypothese uitga dat ik allerlei ongewenste gevoelens heb door de dag heen, maar me er niet van bewust ben. De gevoelens zijn er al, ik heb alleen een hele trucendoos ontwikkeld om net te doen alsof ze niet bestaan, door er een illusie overheen te plakken. Dat gaat allemaal onbewust maar ik kan me er wel bewust van worden. Klein ogenschijnlijk onbeduidend voorbeeld: ik zit vaak in de voortuin met partner in de ochtendzon met een bak koffie. Er lopen allerlei mensen langs die groeten en opmerkingen maken over het goede leven enz. Gezellig. Er loopt één man met zijn kind die wel kijkt maar niet groet, ook niet als wij het doen. Het is geen neutrale ervaring voor mij, zoals een windvlaag door de bomen dat zou zijn. Ik zie dat ik als reactie allerlei rationele verklaringen probeer te vinden voor zijn gedrag. Bij hem, zijn cultuur, bij mezelf. Waarom doe ik dat? Omdat ik af wil van een gevoel dat me niet bevalt: ik voel me afgewezen. Dat gevoel zit onder mijn verklaringen. Het heeft even geduurt voordat ik bij die gevoelens kon komen en ze kon toelaten, omdat ik het zo kinderachtig van mezelf vond om hierdoor geraakt te zijn, en dan weer allerlei redenen ging bedenken waarom ik niet geraakt zou moeten zijn: ik ken die man niet, misschien heeft hij wel zus of zo, waarom wil ik dat iedereen me groet, enz. Maar ik ga er niet over, over wat me raakt. Ik hoef het alleen maar toe te laten en erkennen dat ik geraakt ben. Niet te ontkennen. Wat ik al zei, dit raakt vaak aan mijn zelfbeeld. En daarbij is het handig om in mijn achterhoofd te weten dat deze man er niet zoveel mee te maken heeft, maar dat een deel van mijn hersenen dat verantwoordelijk is voor mijn veiligheid de hele dag alles in en om mij heen scant om het te vergelijken met vroegere ervaringen. Dat deel is er niet om me gelukkig te maken, maar om me veilig te houden. En is megastrak en niet rationeel afgesteld, en dus alleen maar op zoek naar het kleinste spoortje van vermeende rottigheid. De strenge blik van de man met kind triggerde bij mij iets van onveiligheid. Daar hoef ik dus niet mee in discussie, met dat gevoel, ik wil het toelaten, zodat ik niet weer die hele kermis ga optuigen om het niet te voelen. Je kunt geraaktheid opsporen door je gedrag te observeren. Ben je iets aan het bezweren, voorkomen, uitmelken, verklaren? Blijf je ergens mee bezig in je hoofd zonder dat het op dit moment zinvol is? Dan zou het wel eens zo kunnen zijn dat er een gevoel 'niet mag zijn' (ieuw😀).

Ik sta nog op het pact zie ik, maar was er vanaf. JUNIPACT: MaryArt kaatje 🌺 Jane Bob Spirit Mariposa Freekie 🏍️ Rosee IJsvogel Moeps 🎵 Jannigje Oskar

Ik hou van de gemoedstoestand na het stoppen. Wel logisch, er is een contrast met de periode ervoor, waarin de nadelen van drinken inmiddels mijn motivatie hebben opgeschroefd. Gestopt zijn betekent dan tijdelijk de afwezigheid van allerlei zelfafwijzende gedachten en gevoelens. Alsof ik de hele dag op te krappe schoenen heb gelopen en die dan uit mag trekken. Ook het hernieuwde gevoel (of de illusie) van controle is fijn. Willen drinken maar het niet willen/mogen/kunnen is een belasting, een heel onprettig gevoel. Eraan toegeven is alleen prettig zodra de invloed van de alcohol er is. Eromheen is het net zo niet fijn. @Oskar waar zoek je naar? Zoals ik het zie. dienen zich door de dag heen vanzelf allerlei gevoelens aan, fijne en minder fijne om mee te oefenen. Gewoon als reactie op allerlei dagelijkse dingen. De meeste (zo niet alle) mensen hebben zichzelf aangeleerd om vooral aan de onprettige gevoelens geen aandacht te schenken, ze in de kiem te smoren, nog voordat ze zich er bewust van zijn. Alsof ze door een filter gaan: nee dit mag je niet voelen, dat is aanstellerij, en dat zelfbeklag, en dat is angst, weg ermee. Om te voorkomen dat we erdoor worden overspoeld en we onszelf niet meer in de hand hebben. Alleen als er 'écht' iets aan de hand is sta ik mezelf toe onprettige gevoelens toe te laten. Zo wijs ik de hele dag door een deel van mijn gevoelens af: jij wel, jij niet. Maar de gevoelens komen of ik wil of niet, ze zijn er al. Dus ik moet ze steeds wel onderdrukken. Onprettige gevoelens en bijbehorende gedachten wel toelaten betekent een aanvaring met mijn zelfbeeld. Er zit schaamte op. Angst. Wat gebeurt er als ik toegeef dat ik me nu geïrriteerd, jaloers, teleurgesteld voel, en ook nog zonder geldige reden? Wat zegt het over mij? Elke keer als het me lukt om gevoelens op te merken en ze niet te veroordelen maar de ruimte geef, gewoon rustig in mezelf zonder er een ander mee op te zadelen, voelt het vrijer, ruimer. Ik mag het voelen, het zegt niets over mij. Ik hoef er niets mee, behalve de ruimte geven, en begrip te hebben voor de context waarin ik de gevoelens heb, zodat ik er niet mee aan de haal ga. Heel simpel, maar tegelijkertijd voelt het zo tegennatuurlijk, dat het zo'n beetje het moelijkste kan zijn.

Goedemorgen

DAGPACT: MaryArt Etty

Was vandaag bij een uitvaart van de mafste en leukste maar ook depressiefste kerel die ik ooit heb ontmoet. Het was een klant en dat heb ik altijd jammer gevonden, omdat ik hem liever had gehad als vriend.

DAGPACT: Maja Stroumfke Yvonne Etty

Heb gisteravond wijn gedronken, ben er weer af. Dag voor dag is me beter nu denk ik, ik ben weer heel erg bevattelijk voor lijstjes maken, als ik ze tegenkom : 'doe deze 20 dingen elke dag en je herkent jezelf niet meer over 6 maanden'. Lijstjes zijn nooit voor vandaag, altijd voor morgen. Morgen begin ik. Kan me beter bezighouden met hoe ik deze dag prettig en nuttig voor mezelf kan laten verlopen, langs mijn eigen lat, dat is behapbaar. Iets met kralen en een ketting. Anders wordt het te groot, en te abstract. Makkelijker smoesbaar. Gek, vroeger wilde ik juist 'voor altijd' . Dat hielp me. Herken wel wat in jouw verhaal. Welke functie heeft het nu voor jou @bumperjim? We hebben het hier ook niet over als je dan drinkt je direct helemaal van de wereld drinken toch? Voor mij is het niet op die manier een probleem.

Je kunt je denken wel gebruiken in een situatie waarin je een sterke drang voelt om te drinken. Maar als je met datzelfde denken de strijd aangaat met die drang, dan zul je 'm makkelijk kunnen verliezen. Het gaat niet om rationele overwegingen bij de wil om te drinken. Je praat dan met iemand die niet voor rede vatbaar is. Een kind van twee dat om een snoepje zeurt. Na een periode van droog staan en het goede gevoel over jezelf dat dat oplevert, het gevoel van controle, komt het als een enorme domper als je die controle niet blijkt te hebben. Die ervaring hebben velen. De verslaving is niet weg. Daar komt acceptatie om de hoek kijken, rouw ook misschien, over hoe je over jezelf denkt, je zelfbeeld. Als je kunt accepteren dat er een verslaving is, dan ben je beter bestand tegen de drang als ie opkomt. Ah, daar is ie weer met een nieuw lulverhaal, laat 'm maar even voor 15 minuten, en intussen poets ik mijn motivatie even op of doe een meditatie of iets anders waarbij ik me kan ontspannen of afgeleid kan zijn.

Goedemorgen, Vandaag kleindochterdag. Naar zo'n indoor speelparadijs, waar het in de ochtend heerlijk rustig is. Ze durft steeds meer, eerst samen met oma en dan later alleen. Ik moet me door allerlei gaten worstelen en realiseer me dan weer mijn voornemen om krachtoefeningen te gaan doen. Intensief gesprek gehad gisteren en heel rommelig geslapen daardoor denk ik, of het komt nog door het stoppen. Wat is je plan @bumperjim? Helemaal stoppen?

Als zowel jij als je man ervan overtuigd waren dat het niet meer moelijk zou kunnen zijn, dan is dat natuurlijk een tegenvaller. Zo'n klein beetje alcohol in eten kan de beer weer los maken hè? Goed om te weten, weer wat geleerd. Dingen die je lekker vind met alcohol kunnen ook zonder gemaakt worden, en dat went wel. Het heeft niet zo veel met domheid te maken. Aan de ketting, dat klinkt een beetje alsof je het niet helemaal voor jezelf doet? Misschien sla ik helemaal de plank mis hiermee, maar in stoppen voor de buitenwereld kan het gevaar schuilen dat er op een bepaald moment opstandigheid in jezelf ontstaat, omdat het als een offer voelt en de beloning op zich laat wachten/uitblijft.

JUNIPACT: MaryArt kaatje 🌺 Jane Bob Spirit Mariposa Freekie 🏍️ Etty