Etty

Het was vorig jaar superdruk hier, het was onze eerste 11 november op de nieuwe stek. Kaarsje aan in de tuin om de kinderen te lokken/te laten weten dat we er voor open staan.

Fijn dat je even van je laat horen @Oskar . Je bent natuurlijk niks verplicht, en even niks van je laten horen betekent niet direct dat het mis is. Vertrouwen. Balen van die peuken. Was het plotseling? Ging er niets aan vooraf?

Goedemorgen, Fijn te ervaren dat ik weer in een opwaartse lijn zit, qua gemoed. Gisteren en eergisteren in de avond samen een zak chocolade mini repen leeggevreten. Bestemd voor Sint Maarten. Na de eerste avond waren we allebei een beetje misselijk, en namen ons voor dit niet weer te herhalen. Haha. Het is elk jaar weer hetzelfde. We kopen in omdat er op de dag zelf vaak geen snoep meer te krijgen is en zeggen dan dat we eraf gaan blijven.

Een knagend gevoel omdat je iets dient recht te zetten en dat nog niet hebt gedaan, ja natuurlijk. Dat is verantwoordelijkheid nemen. Maar na het tonen van oprechte spijt en de nodige reparaties of vergoedingen vind ik het hebben van gedachten aan schuld contraproductief. Ik heb er nogal onder geleden. Het zijn geen gevoelens die ik moet toelaten, maar gedachten die ik moet onderzoeken. Als het mijn schuld is, dan kan ik het fixen. Als het mijn schuld wàs, dan hàd ik het kunnen fixen. Zelfde illusie. Het is denk ik een goede eigenschap als je je eigen fouten onder ogen kunt zien, maar je schuldig blijven voelen is daarin doorslaan. En dat mag natuurlijk best, je kunt er op het moment zelf niet zoveel aan doen, maar ik heb dan meer aan mededogen aanleren voor mezelf dan aan denken aan schuld. Dan kan ik leren begrijpen waarom ik iets deed, en dat maakt de kans kleiner dat ik in herhaling verval dan als ik mezelf op mijn kop geef.

Hij komt van Abraham Lincoln: discipline is choosing between what you want now and what you want most. Er viel bij mij ook een kwartje toen ik het las. Het is eigenlijk een hele eenvoudige keuze. Maar een hele confronterende, heel veel ja-maren.

Schuldgevoelens, of liever gedachten over schuld, zijn er om de illusie van controle te houden. Maar het houdt je vast in het verleden. Een uitweg hieruit is rouwen om wat je hebt verloren, niet hebt gekregen, enz. Door rouwen kun je verlies aanvaarden, en verder.

Ook? Hier niet hoor!

Goedemorgen, Als de roze wolk verdwijnt, de valse hoop instort, de kop uit het zand gaat, dan wordt het tijd om opnieuw de keuze op te poetsen, maar dan ontdaan van de illusie dat dankzij die keuze het leven moeiteloos is geworden. Valse hoop is lekker en gevaarlijk. Als ie instort, gaat de motivatie vaak mee. Dat is zonde, want de meeste dingen waar valse hoop aan kleeft zijn gewoon goede plannen met goede intenties. Volwassen gedrag. Niet wat wil ik nu, maar wat wil ik het liefst. Ik heb gemerkt dat een roze wolk eigenlijk helemaal niet zo fijn voelt, ergens voel ik de bui al hangen. Als ik me identificeer met de roze gedachten die ik dan heb over mijn leven en mezelf, dan ga ik hard onderuit als die gedachten opeens wat zwartgalliger worden. Het is zaak om nu overeind te blijven.. En niet op zoek te gaan naar nieuwe valse hoop, waarvoor ik eerst weer naar de bodem moet. Ik denk dat dit gaat over zelfacceptatie. Bij mij althans. Zodra ik opsta,gaan mijn gedachten op zoek en bepalen of ik met een zwaar of een oké gemoed op mag staan. Kolder.

❤️

Goedemorgen,

Goeiemorgen, Op stap met de kleine, met de trein. Voor het eerst in haar leven.

Wat ik lastig vind aan sommige schrijvers en muzikanten is dat ze vanwege hun deprimerende handelsmerk een beetje lijken te hangen in die ene kant van de stemmingen waar we als mens in kunnen verkeren. In die zin zijn het geen goede voorbeelden maar ik ben wel geneigd om te geloven dat ze het goed zien, of liever gezegd ik was geneigd, vooral in de jaren tachtig. Het is ergens een onderdeel geworden van mijn identiteit. En ik voel me het meest thuis bij zwartkijkers.

Makkelijker dan wat?

Ik zou het weleens willen proberen.

Welkom @nena1954

Zo herkenbaar @Rosee . Wat ongelofelijk knap van hem dat hij dit doet. Ik durf te wedden dat het ongelofelijk fijn voor hem is dat hij altijd terug kan vallen op die schat van een moeder, en wie weet durft hij ook daarom dit soort moedige stappen te zetten. Hoe je dat zorgen maken kunt uitzetten, de ene keer lukt het me beter dan de andere. Ik merk wel nu ze 27 en 31 zijn, dat het veel makkelijker is dan rond de 20.

Dank je @Kaatjee , ik begrijp je zin niet helemaal, wat bedoel je met 'soooet van alle sof niet geval hier.'

Goedemorgen, Het gaat hier de goede kant op, al is er iets wat me niet loslaat en waar ik geen controle over heb, waarover ik steeds blijf nadenken om toch de illusie van controle te houden. Prik ik daar eenmaal helemaal doorheen, dan is geen controle hebben juist fijn. maar vertel dat maar tegen dat wat toch graag die controle wil hebben, dat gelooft het niet. Dat voelt zich het meest senang als ik rondloop met een samengeknepen borst, op zoek naar gevaar dat ik nog niet heb gezien maar dat er toch zeker moet zijn. Niks loslaten of ontspannen. Vandaag de hele dag vrij, en de tijd om die kluwen te ontwarren tijdens een wandeling. Mijn focus op wat ik wil voorkomen en echt snappen en aanvaarden dat ik er niet over ga. Dat ontspant. Ik doe nu twee cursussen waarbij de creatieve kant in mezelf naar buiten komt, of dat is de bedoeling. En dat is zo verschrikkelijk fijn! Dat gaat echt over mij, wat er ongefilterd uit mezelf komt. Daar vrijheid aan geven, is als een raam openzetten na een slaapfeestje van jongens in de puberteit. En ik moest het ook nog laten zien ter feedback. En ik was daar niet bang voor. Het zijn cursussen waarvoor ik mezelf opgeef vanuit een eigen behoefte, maar waar ik dan kort van te voren allemaal bedenkingen bij heb. Ze zullen het wel allemaal beter kunnen, ze zullen het wel jammer vinden dat ik er ben enz. Maar de belangrijkste reden dat ik hier zit is dat ik iets wil leren en mezelf alleen maar moet vergelijken met mezelf. Bestaansrecht.

Onze hersenen doen alles om ons veilig te houden, gelukkig zijn heeft geen prioriteit. Op welke manier houdt melancholie je veilig?

Goedemorgen, Iemand uit onze omgeving was zelf Bitcoins aan het minen, zijn zoontje ook. Toen het nog met je eigen pc’s kon. Wij: dat wordt echt niks. Haha. Maar ach, ik had ze vast verkocht voor 2000 euro of zo. Hoger zou het toch niet worden.

Dat lijkt me zeker de moeite waard om te onderzoeken, ik herken wat je zegt wel van anderen die antidepressiva gebruiken.

Oh lieve schat @Lika wat moeilijk en pijnlijk moet dat zijn voor jou ❤️.

Ik denk ook dat met inkakgedrag de stemming nog eens onderstrepen het allemaal nog veel stroperiger maakt. De sombere muziek, stoppen met de goede dingen doen. Dus wel doorgaan met goed eten en bewegen, maar me ook realiseren dat er wat valse hoop is ingestort die ik er op had. De teleurstelling ruim baan geven: het is dus niet zo makelijk als ik had gehoopt. Maar dat er nog steeds genoeg redenen zijn om het goede te doen.

Goedemorgen, Ik dacht iets anders bij schuurfeest. Gisteren was ik naar Yayoi Kusama. Bij het kijken naar moderne kunst lopen er altijd een paar inmiddels overleden familieleden met me mee commentaar te leveren op wat ik zie. Wanneer is het fröbelen en wanneer is het kunst? En wie bepaalt dat? Ome Nico is er het eerst klaar mee.

Met wachten heb ik geen goede ervaringen. Dan wordt het wel vanzelf minder heftig, meestal omdat ik dingen buiten de deur doe die me afleiden, maar het blijft toch sluimeren, net zolang tot er onverwacht òf iets fantastisch gebeurt waardoor ik tijdelijk helemaal van mijn sombere à propo ben, of tot ik weer ga denken dat aan de wijn gaan een goed idee is. Ik denk wel aan wijn, maar niet dat het een goed idee is.