Etty

Goedemorgen, Zou ook wel een duit in het zakje kunnen doen van medische missers of horkengedrag door artsen. Het is waarschijnlijk waarom ik me altijd als een idioot inlees als ik of iemand die me lief is iets mankeert. Ook niet echt gezond maar goed. Als je je ziek en kwetsbaar voelt komt het gedrag zo hard binnen, dat gaan sommigen misschien pas snappen als ze zelf ziek worden. En gelukkig heb je ook goeie, ik denk inderdaad dat dit de artsen zijn die openstaan en meedenken. @Yana ik hoop dat je vooral die op je pad zult treffen.

Goedemorgen, Aan het werk in de ochtend, en via de stad de natuur in wandelen vanmiddag. Fijne dag allemaal!

Misschien dat associaties minder sterk kunnen zijn, misschien ook niet. Als het in ieder geval maar in jouw tempo gaat, als jij het wil, er aan toe bent. Lijkt me. ❤️

Je omschrijft heel treffend hoe het is als iemand aan de haal gaat met jouw ervaring. Dan gaat het niet meer over jou. Soort van. Is herinrichting een optie?

Ja ontzettend gaaf zou dat zijn, als dat kon, even achter het masker van anderen kijken of ze net zo normaal zijn als wij😃. Maar wel op proef. Ik zou op voorhand met niemand durven ruilen . Iemand kan het voor elkaar lijken te hebben maar tegelijkertijd in een grote hel leven. Hoe weet je dat? Ik doe het maar met dit figuur en ben ondanks alle neuroses best wel aan mezelf gehecht. Jij raar? Was me nog niet opgevallen🥰

Goedemorgen, Ik stond vanochtend op met rugpijn èn vol goede moed. Ik merk dat ik de laatste tijd vaker momenten heb dat ik me zomaar goed voel, en dat ligt dan niet persé aan de omstandigheden. Het dwangmatige zoeken naar wat er mis is, eigenlijk onderhuids continue gespannen zijn, dat lijkt af te nemen. Eigenlijk heb ik pas de laatste jaren ontdekt dat dat er is, dat ik zo in elkaar stak. De hele dag de emotie angst reguleren, zonder dat ik het door had. Of is dat gewoon de normale menselijke toestand?

Het is een kinderlijk patroon. Onzichtbaar zijn maar in ieder geval wel nodig. Als buffer, beschikbaar, versterkt door af en toe een complimentje: als ik jou toch niet had... Of een dankbaar ontvangen ongevraagd adviesje. Ik herhaal de relatie met mijn moeder keer op keer, in de hoop dat er nu voor mij ook ruimte komt. Ben blij dat ik het kan gaan omkeren. En krijg zo te merken behoorlijk wat tegenwind, dus ik snap wel waarom dit patroon zo hardnekkig is.

Goedemorgen, Vandaag aan het werk, en vanmiddag een cursus filosofie. Omdat ik niet kon kiezen ben ik aan drie cursussen begonnen, wat veel te veel is, dat had ik best kunnen weten. Onmatigheid. De laatste is nu bijna afgelopen. De volgende keer doe ik er maar één, dan is er ook meer tijd om de lessen voor te bereiden. Wat is het toch ongelooflijk onaangenaam als iemand me langs haar morele meetlat houdt en me een onvoldoende geeft, en zelf denkt het juiste morele standpunt te hebben, geldend voor iedereen. Wat een onvrijheid. Het was aan de hand met iemand die ik al mijn hele leven ken, en de gewoonte tussen ons was dat ik zou buigen, maar deed dat nu niet. Ik kan het niet meer. En nu is de hele relatie raar, ongemakkelijk. Het gaat er zoals ik het zie niet om dat één van ons twee buigt naar één waarheid, maar dat beide perspectieven naast elkaar mogen bestaan, dat er lef is om nieuwsgierig te zijn naar het perspectief van de ander. Dat dat niet als een bedreiging voelt. Dat je allebei in beeld bent en je niet hoeft te verstoppen. Ik ben er niet meer om de ander veilig en mezelf onzichtbaar te houden. Dat voelt als een bevrijding.

72.2

De meeste mensen vinden het leuk om over zichzelf te praten. Je komt al een heel eind met geïnteresseerd zijn in plaats van interessant. Meer vragen stellen, doorvragen, minder ongevraagd over jezelf vertellen. Dat maakt gesprekken voor mij ook interessanter merk ik. Stiltes vind ik ook lastig, daar komt gelijk zo'n lading op te liggen, het krijgt al gauw een betekenis van onvermogen, saaiheid,wat natuurlijk onzin is. Een paar mensen die even hun kwek houden.

Fijn van die vrienden @bumperjim. Wat rot voor haar, en voor jullie als ouders. Hier wil je niet aan wennen. Sterkte❤️

Zeker

Ja Patterson kan ik me nog goed herinneren @Lika, ook dat jij de film heel goed vond. Vond 'm zelf ook heel goed, beter dan Fahter mother sister brother van vandaag, al vond ik 'm niet slecht. Fijn hè, een filmhuis op loopafstand. In mijn nieuwe woonplaats is ook een filmhuis op loopafstand, laatst zelfs uitbebreid met 2 extra zalen. Heerlijk.

Welke heb jij gezien @Lika?

Goedemorgen, Straks naar de nieuw film van Jim Jarmusch, midden op de dag. Wat werken en (nu echt) een plan voor de voortuin verzinnen, die ligt nu vol met stenen.

Ik werd gisteren twee keer zomaar blij, zonder aanleiding. Daar werd ik blij van. Daarna ging ik analyseren waardoor ik blij was geworden, en dan ga ik alles langs in mijn leven waar ik niet persé blij van word. Sja, als je iets om zeep wilt helpen moet je het zo doen.

Nou negen van de tien keer vind ik al een prachtig resultaat. Ik moet van ver komen en weet niet of ik dat haal😀. Nu ik er op let merk dat ik het zelf eigenlijk vaak best irritant vind, dat ongevraagde advies van anderen. Me daar bewuster van worden helpt me het zelf ook minder te doen. Ik herinner me van lang geleden toen ik in de trein twee ouders van een vriendin van mijn dochter tegenkwam, ze gingen naar Ikea voor een hoogslaper. Toen heb ik ongevraagd al mijn kinderbedden kennis over ze heen gestort. Pas de dag erna kwamen de non-verbale signalen die ze hadden uitgezonden binnen, de : ja dank je we kijken zelf wel-signalen. De: wat een bord voor d'r kop heeft dat mens-signalen. Dat was wel een keerpunt geloof ik, ik begon door te krijgen wat ik aan het doen was.

Mensen kunnen uiteindelijk niet meer voor je doen dan een eindje oplopen met je, het is de bedoeling dat je uiteindlijk zelf de wandeling voortzet. Maar als je verlatingsangst hebt, dan lijkt het helemaal niet aantrekkelijk om zonder hulp te kunnen. Dan voelt zonder hulp zijn als in de steek gelaten worden, en wie wil daar nou aan mee werken?

Goedemorgen, Het is zo fijn als het me lukt om geen ongevraagd advies te geven op de verkeerde momenten, dat zijn de mooiste stille prestaties als ouder vind ik.

Goedemorgen, Er zijn mensen die helpen met opruimen, ook vrijwillig. Misschien is er zoiets in de buurt @spirit?

Dank je. Nee niet echt binnen de perken, gelijk een fles wijn. Maar dat was me ook wel duidelijk vooraf, ik heb nooit zin in een glas, maar in een fles. Tot vorige week was het verlangen er wel, en wat meer door allerlei toestanden met zus, maar ik kon even doorspoelen in gedachten en dan waren mijn gedachten weer netjes, maar dat keerde. Als een toestand lang aanhoudt en zwaar blijft voelen, dan onstaat er toch een soort onverschilligheid bij mij. Een sterke behoefte aan verdoving. Dan is zo'n slapeloze nacht wel weer een goede stimulans: dit wil ik niet. Heb ik er niet voor over. Er zijn andere manieren om met pijn om te gaan die ik ken, die ook op de lange termijn een veel prettiger leven geven. Ik denk dat er iets kinderlijks voor schuift als het gaat om de lange termijn kunnen zien, een illusie: dat je er voor altijd vanaf bent. Toverdrank. Als ik terugdenk aan het fijnste moment, was het niet de halve spijt na het tweede glas, het vooruitzicht op hoe het ging lopen die avond en nacht, (want dat zie ik ook wel na 4 glazen) maar het moment dat ik besloot: ik ga het doen.

Ach ja de valse hoop, niets zou van de grond komen zonder, maar als er na het instorten ervan niets overblijft, dan is dat wel zuur. Hopelijk is er dan toch iets wat maakt dat je een goede beslissing hebt genomen, en wil je nu vooral ff klagen @spirit. Als hij de hele week werkt is het logisch dat hij geen zin heeft in in de rij staan bij de vuilstort. Mag je wel dingen wegdoen van hem? Dan kun je het zelf gaan doen met hulp.

Heb de afgelopen week drie keer wijn gedronken, drie nachten slecht geslapen. Het maakt het allemaal niet beter, goh:). Drie maanden niet gedronken, pak gauw de draad weer op.

@spirit klinkt alsof je leven nu helemaal afhankelijk is van wat hij doet en laat, en hij heeft waarschijnlijk het idee dat hij niets goed kan doen. Kun je je misschien opnieuw verbinden met de intenties die je had toen je ging samenwonen? Je houd van die man toch? Dan wordt het weer jouw eigen keuze in plaats van iets dat je overkomt. Kun je afspraken maken over het huishouden en de rommel? En blijf wel de dingen doen die je leuk vindt, je eigen leven naast dat met hem. Heel herkenbaar allemaal hoor, leren samenleven valt niet mee.

72.5