Etty

Op mijn 60ste heb ik achteraf gesproken de indruk dat ik verder ging komen toen ik ophield 'aan mezelf te werken' alsof er iets te verbeteren viel. Ik was gefocused op een betere moeder zijn, beter in alle relaties die ik had, de focus lag op een betere versie van mezelf te worden voor de ander. Het 'werk' zit 'm in mijn behoeften vervullen, mijn grenzen aangeven, en stoppen met die zelfafwijzing, de boodschap van tekortschieten en nooit genoeg.

Had een flinke aanpak gewerkt dan @bumperjim? Zouden er dan nog mensen drinken? Er is volgens mij niets krachtiger dan gaan zien dat je jezelf aan het herhalen bent, gaan zien dat het de volgende keer gewoon weer hetzelfde gaat zijn. Ik vind het moedig. En jezelf achteraf veroordelen met de kennis van nu is niet eerlijk.

Depressieve gevoelens worden erger na het uitwerken van alcohol. Ik kom dan in een vicieuze cirkel terecht. En zoals meer mensen hier schrijven, dat kan dan weer lang duren voordat ik er weer uit ben. Ik neig naar depressie. In nuchtere periodes ben ik daar wat mee gaan doen. Achteraf denk ik: dat kon alleen maar nuchter omdat daar ook voelen bij hoort, anders leren omgaan met gevoelens. Ook met gedachten trouwens. En een scheiding leren aanbrengen tussen gevoelens en gedachten, wat enorm uitmaakt voor hoe ik me voel. Dat opstaan met een doemgevoel, wat ik heel erg herken en ook had, dat heb ik niet meer. Alcohol en antidepressiva zijn volgens mij geen goede match, je klachten kunnen verergeren heb ik begrepen.

Goedemorgen, Kleindochter is hier vandaag, ik ben benieuwd wat ze van de nieuwe puzzels vindt die ik via Marktplaats heb opgehaald. Op drie verschillende adressen in de buurt, gratis of voor weinig. Ik vind dat zo'n leuke manier om wildvreemden even kort te ontmoeten. Ik zet zelf ook graag dingen te koop, of biedt ze gratis aan.

Boeken en therapeuten wijzen de weg, maar je moet wel zelf op pad. Dat is iets wat ik pas recent echt wil aanvaarden geloof ik, ik nam voorheen al genoegen met weer een nieuw inzicht. Hoe laat ik zien dat het nu anders gaat zijn? Ik heb al een paar jaar een steen in mijn zak die dient als reminder van fijne doelen voor mezelf en die 'op het hartchakra werkt en zorgt voor een vrolijke stemming en harmonische relaties. Minder fijne ervaringen komen in een ander licht te staan waardoor deze ervaringen transformeren met de wijsheid van het hart.' Het is niet dat ik geloof dat een steen dat zou kunnen doen voor mij, maar als het wel waar is, heb ik er geen bezwaar tegen.

Goedemorgen, Misschien levert het cv technisch nog iets op @knakker? Hopelijk valt het mee, steek je er toch iets van op. Ik ga vandaag ook op cursus, deel twee EHBO. Als het niet wordt afgezegd vanwege gladheid.

Ja leuk hè al die verklaringen. Steeds dezelfde tekst maar een andere melodie of andersom. Als ik mezelf teruglees moet ik er wel om lachen. Als de boost van het begin na stoppen afneemt, dan valt het verzet dat er komt altijd weer een beetje tegen bij mij. Het stoppen moet wel iets blijven opleveren, iets leuks. Leuke gedachten over mezelf. De fix die het stoppen in zichzelf kan zijn, raakt uitgewerkt. Als ik alcohol drink heb ik geen last van zelfafwijzende gedachten. Ik vermoed dat het enige waar ik onder lijd in mijn leven dat is: zelfafwijzing en angst dat anderen die angst zullen bevestigen. Vroeger lukte het om veel langer gestopt te blijven. Dat kwam omdat ik mezelf in mijn eigen ogen zò te kakken had gezet en zo ziek was geweest van de drank dat ik daar lang op kon teren. Als ik langdurig gestopt wil blijven, is het voor mij belangrijk om bij de les te blijven, aandacht te hebben voor wanneer ik mezelf afwijs en dat stoppen. Niet mezelf de hemel inprijzen in plaats daarvan, juist niet,maar stoppen met negatief doen is al genoeg.

Als ik moet kiezen tussen een pleaser of een hork, dan kies ik voor de pleaser, behalve als er knopen moeten worden doorgehakt. Welke film gaan we? Zeg jij het maar, nee zeg jij het maar:) Als pleaser heb je er vooral zelf last van vind ik. Ik ben graag aardig en behulpzaam, maar dat is geen pleasen, dat is genieten van het leven en van mensen. Als je het doet op momenten dat het niet passend is, dat je eigenlijk je bovenlip een klein beetje zou moeten optrekken of het eigenlijk niet te geven hebt, dan is het niet fijn. En het is aan de ontvangende kant ook niet fijn als je nooit hoogte van iemand kunt krijgen of ie iets nou wel wil of niet. Dat krijg je uiteindelijk toch op je bord. Bij pleasen hoort ook vaak op een passief agressieve manier je zin krijgen. Tussen de regels door.

Welkom terug @Pytje🌸

Ga vanmiddag naar een verjaardag waar iemand komt die al heel lang in mijn leven is en die vaak ongewenst commentaar levert op mij en mijn leven, en ik ga er sinds een jaar anders mee om. Ik heb er gewoon zin in om weer te oefenen. Vroeger zag ik er als een berg tegenop, was gesprekken in mijn hoofd aan het voorbereiden. Het heeft allemaal te maken met mijn grenzen, het begon met observeren en erkennen dat iemand over mijn grens ging. Daar zat veel schaamte op, stoere meid die ik ben. Daarna ging ik voorzichtig oefenen met me uitspreken, of vaker niet reageren (maar dan niet vanuit zwakte), niet uitleggen, verklaren, verdedigen. De bal terugleggen.

Als ik iets of iemand saai vind, dan is het vaak mijn eigen leven dat ik saai vind, plus een gevoel van onvermogen op dat moment om daar iets aan te doen. Ruzie zoeken of me bemoeien met de ruzie en ellende van anderen is dan een uitweg. Of in de spiegel kijken. Niet altijd zin in.

Goedemorgen, Hier ook een pleaser. Tot en met de kleur van mijn toiletpapier. People pleasen kun je lees ik steeds vaker, zien als een afweermechanisme. Vechten, vluchten, bevriezen, pleasen. Wat ik ook steeds vaker lees is dat mensen die ermee willen stoppen, banden afsnijden met de mensen bij wie ze de onbedwingbare neiging voelen te pleasen. Terwijl je denk ik de meeste groei kunt creëren in contact, dààr kun je oefenen. Als je er tenminste vanaf wilt, van dat pleasen. En als je dan gevorderd bent, kun je altijd nog besluiten of je iemand nog steeds niet te pruimen vindt. Bij twijfel dan hè: soms is het gewoon klip en klaar dat je iemand eigenlijk helemaal niet mag, of dat zijn of haar gedrag niet oké is.

Waarschijnlijk duurt het zo lang omdat waar je bang voor bent nog niet voorbij is, en als alcohol de manier voor jou is om met angst om te gaan, dan zal het blijven trekken tot je afspraak voorbij is? Ik vind het heel herkenbaar: als zus en zo voorbij is, dan kan ik stoppen. Dan kan ik het wel. Wat mij vaak kan helpen is deze gedachtengang: eigenlijk is er altijd wel iets waar ik tegenop zie of me zorgen over maak. Dat houdt nooit op. Soms lijkt het leven even zorgeloos, maar dat is altijd maar kort. Er is altijd wel wat, maar ik wil wel doorgaan met mijn leven en het leven niet steeds on hold zetten als er iets is, met bijbehorende verdoving en nasleep. Ik wil de dingen blijven doen die voor mij belangrijk, fijn, nuttig en nodig zijn, die dingen bepalen hoe mijn dagelijkse leven eruit ziet. Dan kan ik als ik even uit mijn evenwicht ben geraakt terugvallen op een fijn leven dat ik zelf heb vormgegeven en niet heb laten invullen door mijn behoefte aan verdoving met tussendoor een schijnleven. Het werkt vooral goed als ik al een tijd ben gestopt en in een acceptatiemodus zit: dat ik mag voelen wat ik voel, dat mijn hoofd er niet mee aan de haal gaat. Als ik alcohol weer toelaat in mijn leven, keer ik weer langzaam terug in een staat van de mij welbekende lichte depressie en angst, onopvallend genoeg om te denken dat het prima met me gaat. Tot ik dat weer zie.

Hier ook wel. Dat ik zoveel invloed kan uitoefenen op hoe ik me voel, zonder iets van buitenaf. Juist zonder. Dat geeft een gevoel van macht, in positieve zin, van zelfvertrouwen. En inderdaad, stoppen met 'weinig' geeft ook al een enorm verschil. Het is een sterk vergif voor ons lichaam, alleen geschikt als je het bij hoge uitzondering zou doen.

Goedemorgen, Alleen het eerste seizoen gezien van Stranger Things, vonden we erg goed. Heb je alleen Netflix? En mag het van alles zijn? Wij wisselen af en delen zolang het nog kan met anderen. Weer beter geslapen dan gisteren.

74.8

Zou ik niet doen, je moet nooit slapende honden wakker maken😄. Bij ons thuis vroeger was er een overdaad aan 'lekkere vreetjes' zonder enig spoortje schuldgevoel, en als er wat (willekeurig wat) op de televisie was stond ie aan, op de achtergrond. Toen ik mijn weg ging zoeken los van mijn ouders pikte ik op dat televisie kijken voor leeghoofden is. Overdag tv kijken, dat 'mag' ik nu nog steeds alleen van mezelf als ik door griep gevloerd ben, in de avond een serie bingen mag dan weer wel. De tv een prominente plek in de woonkamer geven mag eigenlijk ook niet, van die 2 of 3 stemmen ooit die nog steeds niet zijn verstomd. Maar tegenwoordig own ik het: ik vind films en series kijken ontzettend leuk.

Goedemorgen, Lang geleden dat ik heb behangen. Vond het enig om te doen. Ik heb allemaal glad gestucte muren, wit. Dat wil ik anders. Ik ben aan het dubben over kleuren. Het moment van naar bed gaan, nog even lezen, en dat de slaperigheid dan komt, dat wegzakken, een heerlijk gevoel. En tussendoor wakker worden en nog steeds slaperig zijn, en dan weer snel wegdoezelen, ik vind het heerlijk. Met alcohol is dat er niet, maak ik dat niet bewust mee. Dan is het gewoon baf weg.

Alcohol maakt draaglijkwat ik eigenlijk helemaal niet wil dragen. Maar ik krijg toch die beloning wel, dat goede gevoel, dus wat maakt het uit? Dat je voor genante dingen uit komt lijkt me winst, voorbij de schaamte gebeurt wat.

Ik had genoeg rockbottom momenten toen ik rookte. Als ik in een lift stond en iemand deinste terug bijv. of nog erger, in een gesprek, of als iemand in mijn omgevig er doodziek van was geworden. Dan kon ik in mijn eigen ogen niet lager zinken. Ik ben nooit een blije roker geweest, ik baalde er enorm van dat ik het deed. Ja oké, er waren wel van die saamhorigheidsmomenten, en het opheffen van ontwenningsverschijnselen blijft lekker, net als drinken als je sterft van de dorst of als je je plas niet meer hoeft op te houden als je erg nodig moet, maar ik gaf mezelf elke dag op mijn sodemieter en nam me elke dag weer voor om te stoppen. Fijn dat je deze draad bent gestart @bumperjim, dank je. Een mooie gelegenheid voor mij om weer even een tijdje stil te staan bij hoe ik nu sta tov verslaving.

Ik lig overigens wel elke week in het zwembad met kleinkind, wel in een zwempak. En elk nadeel heeft zijn voordeel: die lubbert niet meer maar zit weer lekker strak.

Daar heb je gelijk in @bumperjim, het is ook een kwestie van geduld. En de app van het voedingscentrum er weer bij pakken, meten is weten. Dan kan ik mezelf ook niet in de maling nemen.

@MaryArt dank je. De Egym en ik zijn uiteindelijk geen goede match geweest, om verschillende redenen. O.a. te ver. Ik zoek iets anders voor wat meer spierkracht. Ik wandelde me tot voor een jaar geleden suf, heerlijk, dat is door omstandigheden minder geworden, logisch dat als ik hetzelfde blijf eten ik weer aankom. En ook de leeftijd, hormonen. Ik merkte vroeger als ik was aangekomen dat het er ook snel weer afging, dat is nu afgelopen merk ik. Aanpassen aan de omstandigheden, het is niet anders, of accepteren dat ik wat meer ruimte inneem:)

Goedemorgen, Ik ga beter slapen merk ik. Het laatste jaar ben ik flink aangekomen, en het gaat er heel moeizaam af, terwijl ik er goed op let nu. Ik heb helemaal geen zin om van die muizehapjes te eten de rest van mijn leven, zoals mijn schoonmoeder deed die als levensmotto had: beter dood dan dik. Toen ze wat in de war begon te raken, begon ze opeens de schade in te halen, begon ze te schranzen en te genieten, een prachtig gezicht. Ik vind lekker eten heel erg belangrijk. Maar heb nu opeens een buik die me in de weg zit. Misschien moet ik me maar suf gaan bewegen weer.

Ik vertel het niet. Ik las laatst iets dat me aansprak: als je je voornemens en doelen al deelt voordat je ze (al voor een deel) hebt waargemaakt, dan haal je je eigen motivatie omlaag. Dat zou komen omdat je van het vertellen aan anderen al dopamine krijgt, en je hersenen al een achievement aanvinken. Ik herken dat wel. Bovendien, het commentaar van anderen op de plannen : lukt je toch niet, of zou je dat nou wel doen, kan mijn motivatie ook onderuit halen. Zelfs: fantastisch! moet je doen! Alsof je al een compliment krijgt voor iets wat je nog niet hebt gedaan. Ik heb het wel vaker, dan vertel ik enthousiast wat ik wil gaan doen, en dan komt er niets van. Eens kijken wat er gebeurt als ik dingen wat meer voor mezelf hou en pas vertel aan anderen als ik al een tijdje op weg ben. Het zou wel verklaren waarom aan andere vertellen dat je bent gestopt als stok achter de deur in eerste instantie lijkt te helpen, maar daarna juist niet meer.