Etty

Welkom terug @Pytje🌸

Ga vanmiddag naar een verjaardag waar iemand komt die al heel lang in mijn leven is en die vaak ongewenst commentaar levert op mij en mijn leven, en ik ga er sinds een jaar anders mee om. Ik heb er gewoon zin in om weer te oefenen. Vroeger zag ik er als een berg tegenop, was gesprekken in mijn hoofd aan het voorbereiden. Het heeft allemaal te maken met mijn grenzen, het begon met observeren en erkennen dat iemand over mijn grens ging. Daar zat veel schaamte op, stoere meid die ik ben. Daarna ging ik voorzichtig oefenen met me uitspreken, of vaker niet reageren (maar dan niet vanuit zwakte), niet uitleggen, verklaren, verdedigen. De bal terugleggen.

Als ik iets of iemand saai vind, dan is het vaak mijn eigen leven dat ik saai vind, plus een gevoel van onvermogen op dat moment om daar iets aan te doen. Ruzie zoeken of me bemoeien met de ruzie en ellende van anderen is dan een uitweg. Of in de spiegel kijken. Niet altijd zin in.

Goedemorgen, Hier ook een pleaser. Tot en met de kleur van mijn toiletpapier. People pleasen kun je lees ik steeds vaker, zien als een afweermechanisme. Vechten, vluchten, bevriezen, pleasen. Wat ik ook steeds vaker lees is dat mensen die ermee willen stoppen, banden afsnijden met de mensen bij wie ze de onbedwingbare neiging voelen te pleasen. Terwijl je denk ik de meeste groei kunt creëren in contact, dààr kun je oefenen. Als je er tenminste vanaf wilt, van dat pleasen. En als je dan gevorderd bent, kun je altijd nog besluiten of je iemand nog steeds niet te pruimen vindt. Bij twijfel dan hè: soms is het gewoon klip en klaar dat je iemand eigenlijk helemaal niet mag, of dat zijn of haar gedrag niet oké is.

Waarschijnlijk duurt het zo lang omdat waar je bang voor bent nog niet voorbij is, en als alcohol de manier voor jou is om met angst om te gaan, dan zal het blijven trekken tot je afspraak voorbij is? Ik vind het heel herkenbaar: als zus en zo voorbij is, dan kan ik stoppen. Dan kan ik het wel. Wat mij vaak kan helpen is deze gedachtengang: eigenlijk is er altijd wel iets waar ik tegenop zie of me zorgen over maak. Dat houdt nooit op. Soms lijkt het leven even zorgeloos, maar dat is altijd maar kort. Er is altijd wel wat, maar ik wil wel doorgaan met mijn leven en het leven niet steeds on hold zetten als er iets is, met bijbehorende verdoving en nasleep. Ik wil de dingen blijven doen die voor mij belangrijk, fijn, nuttig en nodig zijn, die dingen bepalen hoe mijn dagelijkse leven eruit ziet. Dan kan ik als ik even uit mijn evenwicht ben geraakt terugvallen op een fijn leven dat ik zelf heb vormgegeven en niet heb laten invullen door mijn behoefte aan verdoving met tussendoor een schijnleven. Het werkt vooral goed als ik al een tijd ben gestopt en in een acceptatiemodus zit: dat ik mag voelen wat ik voel, dat mijn hoofd er niet mee aan de haal gaat. Als ik alcohol weer toelaat in mijn leven, keer ik weer langzaam terug in een staat van de mij welbekende lichte depressie en angst, onopvallend genoeg om te denken dat het prima met me gaat. Tot ik dat weer zie.

Hier ook wel. Dat ik zoveel invloed kan uitoefenen op hoe ik me voel, zonder iets van buitenaf. Juist zonder. Dat geeft een gevoel van macht, in positieve zin, van zelfvertrouwen. En inderdaad, stoppen met 'weinig' geeft ook al een enorm verschil. Het is een sterk vergif voor ons lichaam, alleen geschikt als je het bij hoge uitzondering zou doen.

Goedemorgen, Alleen het eerste seizoen gezien van Stranger Things, vonden we erg goed. Heb je alleen Netflix? En mag het van alles zijn? Wij wisselen af en delen zolang het nog kan met anderen. Weer beter geslapen dan gisteren.

74.8

Zou ik niet doen, je moet nooit slapende honden wakker maken😄. Bij ons thuis vroeger was er een overdaad aan 'lekkere vreetjes' zonder enig spoortje schuldgevoel, en als er wat (willekeurig wat) op de televisie was stond ie aan, op de achtergrond. Toen ik mijn weg ging zoeken los van mijn ouders pikte ik op dat televisie kijken voor leeghoofden is. Overdag tv kijken, dat 'mag' ik nu nog steeds alleen van mezelf als ik door griep gevloerd ben, in de avond een serie bingen mag dan weer wel. De tv een prominente plek in de woonkamer geven mag eigenlijk ook niet, van die 2 of 3 stemmen ooit die nog steeds niet zijn verstomd. Maar tegenwoordig own ik het: ik vind films en series kijken ontzettend leuk.

Goedemorgen, Lang geleden dat ik heb behangen. Vond het enig om te doen. Ik heb allemaal glad gestucte muren, wit. Dat wil ik anders. Ik ben aan het dubben over kleuren. Het moment van naar bed gaan, nog even lezen, en dat de slaperigheid dan komt, dat wegzakken, een heerlijk gevoel. En tussendoor wakker worden en nog steeds slaperig zijn, en dan weer snel wegdoezelen, ik vind het heerlijk. Met alcohol is dat er niet, maak ik dat niet bewust mee. Dan is het gewoon baf weg.

Alcohol maakt draaglijkwat ik eigenlijk helemaal niet wil dragen. Maar ik krijg toch die beloning wel, dat goede gevoel, dus wat maakt het uit? Dat je voor genante dingen uit komt lijkt me winst, voorbij de schaamte gebeurt wat.

Ik had genoeg rockbottom momenten toen ik rookte. Als ik in een lift stond en iemand deinste terug bijv. of nog erger, in een gesprek, of als iemand in mijn omgevig er doodziek van was geworden. Dan kon ik in mijn eigen ogen niet lager zinken. Ik ben nooit een blije roker geweest, ik baalde er enorm van dat ik het deed. Ja oké, er waren wel van die saamhorigheidsmomenten, en het opheffen van ontwenningsverschijnselen blijft lekker, net als drinken als je sterft van de dorst of als je je plas niet meer hoeft op te houden als je erg nodig moet, maar ik gaf mezelf elke dag op mijn sodemieter en nam me elke dag weer voor om te stoppen. Fijn dat je deze draad bent gestart @bumperjim, dank je. Een mooie gelegenheid voor mij om weer even een tijdje stil te staan bij hoe ik nu sta tov verslaving.

Ik lig overigens wel elke week in het zwembad met kleinkind, wel in een zwempak. En elk nadeel heeft zijn voordeel: die lubbert niet meer maar zit weer lekker strak.

Daar heb je gelijk in @bumperjim, het is ook een kwestie van geduld. En de app van het voedingscentrum er weer bij pakken, meten is weten. Dan kan ik mezelf ook niet in de maling nemen.

@MaryArt dank je. De Egym en ik zijn uiteindelijk geen goede match geweest, om verschillende redenen. O.a. te ver. Ik zoek iets anders voor wat meer spierkracht. Ik wandelde me tot voor een jaar geleden suf, heerlijk, dat is door omstandigheden minder geworden, logisch dat als ik hetzelfde blijf eten ik weer aankom. En ook de leeftijd, hormonen. Ik merkte vroeger als ik was aangekomen dat het er ook snel weer afging, dat is nu afgelopen merk ik. Aanpassen aan de omstandigheden, het is niet anders, of accepteren dat ik wat meer ruimte inneem:)

Goedemorgen, Ik ga beter slapen merk ik. Het laatste jaar ben ik flink aangekomen, en het gaat er heel moeizaam af, terwijl ik er goed op let nu. Ik heb helemaal geen zin om van die muizehapjes te eten de rest van mijn leven, zoals mijn schoonmoeder deed die als levensmotto had: beter dood dan dik. Toen ze wat in de war begon te raken, begon ze opeens de schade in te halen, begon ze te schranzen en te genieten, een prachtig gezicht. Ik vind lekker eten heel erg belangrijk. Maar heb nu opeens een buik die me in de weg zit. Misschien moet ik me maar suf gaan bewegen weer.

Ik vertel het niet. Ik las laatst iets dat me aansprak: als je je voornemens en doelen al deelt voordat je ze (al voor een deel) hebt waargemaakt, dan haal je je eigen motivatie omlaag. Dat zou komen omdat je van het vertellen aan anderen al dopamine krijgt, en je hersenen al een achievement aanvinken. Ik herken dat wel. Bovendien, het commentaar van anderen op de plannen : lukt je toch niet, of zou je dat nou wel doen, kan mijn motivatie ook onderuit halen. Zelfs: fantastisch! moet je doen! Alsof je al een compliment krijgt voor iets wat je nog niet hebt gedaan. Ik heb het wel vaker, dan vertel ik enthousiast wat ik wil gaan doen, en dan komt er niets van. Eens kijken wat er gebeurt als ik dingen wat meer voor mezelf hou en pas vertel aan anderen als ik al een tijdje op weg ben. Het zou wel verklaren waarom aan andere vertellen dat je bent gestopt als stok achter de deur in eerste instantie lijkt te helpen, maar daarna juist niet meer.

Herkenbaar, dat toeleven. Zorgen dat deze dag vandaag de moeite waard is om te beleven, alleen voor jezelf, elke dag weer, dat je je oké voelen niet gaat afhangen van iets buiten je, straks? Of dat nu drank is of iets anders, vakantie, een mooiere auto, je kind in het gareel? Wat heb je daarvoor nodig? Ik las een artikel van iemand een tijdje geleden die het daarover had en het is me bijgebleven. Hoe wil je vanavond terugkijken op vandaag? Het gaf voor mij het stoppen met alcohol van dag tot dag een andere dimensie. Het gaat alleen om vandaag, vandaag leef ik. En dat is niet alleen leuke dingen doen, maar ook achter de keuzes staan die ik vandaag maak, voor dit werk, dat sociale contact, die huishoudelijke klus, dat boek, die serie. Het maakt dat mijn focus juist meer komt te liggen op kwaliteit op de langere termijn, want waar ik mijn aandacht aan geef, vormt mijn leven.

Het zal een combi zijn, van mijn eigen verslaafde neigingen en enabling. Pleasegedrag. Ik merkt de laatste tijd dat ik daar vrij ver in ga. En ik merk dat omdat ik het niet meer wil en opties zie om ermee op te houden. Ja, een ander onder invloed zien raken in contact is eigenlijk nooit fijn hè, als je zelf nuchter blijft.

Verslaafd aan stoppen, zoals het nu is is het nooit goed, altijd op weg naar beter. Het wordt ooit beter. Ook een manier om jezelf te motiveren richting de toekomst, als de ambitie faalt. Bij mij heeft het altijd krachtig gewerkt, het werkt zelfs nu nog als ik eerlijk ben, al had ik liever gezegd dat ik helemaal tevreden ben met het leven zoals het is. Dat is wel een streven, maar eerst nog 5 kilo kwijt😄

Er viel bij mij een kwartje door jouw woorden. Ik heb het inderdaad alleen bij mensen die te veel drinken, maar die zich nog wel inhouden als ik niet drink. Het wordt mij niet opgedrongen, het is eerder andersom. Nadat ik de teleurstelling meen te zien, komt er bij mij al gauw : 'ach, weet je wat, toch maar een glas wijn'. Het 'meedoen' zit bij mij denk ik in de richting van het faciliteren van de verslaving van de ander, uit angst. Als de ander zijn fix niet krijgt wordt hij boos op mij, en gaat mij mijden. Ik kan mezelf honderd keer vertellen dat dat niet waar is, maar het zit dieper dan dat. Misschien niet verwonderlijk, als kind van twee alcoholverslaafden.

Oh joh, wat een goeie. 'Om jou te pleasen en oude gevoelens van ongewenst zijn en verlatingsangst dus niet te voelen vanavond zal ik een glas wijn of twee of drie drinken, dan moet ik dat hele circus van alcohol plus bijbehorende lichte chronische depressie misschien wel weer voor maanden optuigen tot ik het weer welletjes vind, mijn leven weer on hold, maar dat heb ik natuurlijk hardstikke over voor, voor, voor, eh... Door mijn gezwabber van dan weer wel en dan weer niet weten mensen ook niet meer wat ze aan me hebben. In de periode van 8 jaar toen ik niet dronk was het duidelijk, als je met mij was dan was het niet samen aan de wijn. Misschien moet ik het er gewoon bijzeggen als ik afspreek: ik ga niet aan de wijn, ik drink nu niet. Als ik wacht tot ik al een tafeltje zit en mijn tafelgenoot verkleurt van teleurstelling als ik zeg 'spa rood', dan maak ik het mezelf wel heel moelijk, op dit moment nog.

Ik ga het horen volgende week. Bij veel dingen vertelde ze gisteren: dit is bij kinderen anders maar dat vertel ik volgende week. Hoop het ook nooit nodig te hebben. Maar toen ik mezelf zo bezig zag op die pop kreeg ik er wel meer vertrouwen in dat ik zou handelen in plaats van in verstijfde paniek zou gaan. Dat voelt al lekker ook al weet ik natuurlijk niet wat ik ga doen als er echt iets is. Ik had de laatste tijd meer last van gedachten over wat nou als dit of dat gebeurt. Komt natuurlijk omdat iedereen om me heen ouder wordt, en door mijn kleindochter. Over mijn eigen kinderen maakte ik me minder druk dan om haar.

Ik doe ook nog mee, fijn dat het geen optie is. De rust ervan. Ik probeer dat goed tot me door te laten dringen, hoe fijn dat ook alweer is. Voor mij is meedoen de grote trigger. Die ga ik goed onderzoeken, welke aannames ik allemaal heb, en die hopelijk lekker slopen.

Goedemorgen, Beterschap @bumperjim Is ziek zijn een trigger ? Loop zelf al een tijdje met zieken om mij heen maar zelf met iets dat niet door lijkt te breken, zou mezelf net-niet-ziek willen noemen. Misschien heeft dat te maken met de griepprik. EHBO cursus was leuk, leuke docent met een gevoel voor morbide humor. Ze had veel anekdotes, en wilde op alle wat als dit wat als dat vragen antwoord geven. Wat is het toch heerlijk als iemand dat gewoon doet en zelfs aanmoedigt. Klein clubje en daardoor veel oefen tijd. Volgende week nog een keer, gericht op kinderen. Als mijn partner in elkaar zakt weet ik nu wat ik moet doen, nu mijn kleindochter nog:-). Blij dat ik het heb gedaan en het niet meer ben blijven uitstellen.