Etty

Goedemorgen, Ik zit in een vicieuze cirkel van 's avonds door vermoeidheid in slaap dommelen en dan slechter slapen 's nachts. Ik kan niet lezen of tv kijken, dan gebeurt het. Gisteren tijdens de film ook in slaap gevallen, en een deel gemist. Ik moet dus iets actievers gaan doen 's avonds, niet lezen of tv/film kijken. Een blokje om, huizen van binnen bekijken nu het nog donker is, misschien krijg ik inspiratie. Naar Ikea moest ik nog om iets terug te brengen. Yogaschool uitproberen. Zoiets.

Een andere fase. Ik lees een nieuwsbrief van Stoic Wisdoms op Substack, misschien vind je dat ook leuk om af en toe in je inbox te krijgen. De laatste ging over hoe verandering eigenlijk gaat. De tekst gaat over wat er gebeurt als je niet alleen begrijpt dat er iets moet veranderen, maar het ook echt probeert te dóén. Mensen weten vaak precies weten wat er zou moeten veranderen, maar blijven toch vast zitten : de pijn van weten zonder handelen. Bij echte verandering komt op een gegeven moment een moment van weerstand. Ondanks goede redenen en motivatie voelt het nieuwe gedrag ineens verkeerd en onnatuurlijk, terwijl het oude vertrouwd en logisch lijkt. Veel mensen zien dit als een teken dat de verandering mislukt is en haken af. De auteur stelt dat dit ongemak juist het teken ís dat verandering plaatsvindt. Het verkeerde gevoel hoort bij het proces van anders worden. Kennis die niet wordt geleefd, kan alleen worden omgezet in verandering door te handelen, ook als het nog niet goed voelt. Dat botst met het idee dat verandering vanzelf en authentiek moet aanvoelen. In werkelijkheid is je ‘authentieke zelf’ op dat moment juist het deel dat vasthoudt aan het oude. Nieuw gedrag gaat pas natuurlijk aanvoelen dóór het te doen, niet door te wachten tot het vanzelf goed voelt. Tot zover de tekst. Het gewicht van ongeleefde kennis is eigenlijk best zwaar voor mij als ik er zo over nadenk. Bewust belast zijn. Ik merk dat daar best veel zelfafwijzing op kan zitten. Stomkop, je wéét het toch? Stoppen met drinken kan naast gewoon een verdomd goed besluit ook een fix zijn om dat niet meer te hoeven voelen, die zelfkastijding. Erdoorheen dus.

Zo, veel werk verzet vandaag. Morgen nog een dag en dan voel ik me in het weekend niet bezwaard, kan ik andere dingen gaan doen. Kijktip : Mr Mercedes op Netflix. Ik ga vanavond naar Vie Privée, Jodie Foster en français. Van de week The chronology of water gezien. Wauw.

Ja hè? Ik denk dat ik wel herken wat je zegt. Als ik alle taakjes die uit mijn volle inbox voortvloeien afrond, dan zegt dat niets over waar ik sta qua planning. Ongepland aan de slag gaan kan je wel de hele dag aan het werk en in een soort flow houden, dat is fijn. Ik denk dat ik heel geschikt zou zijn voor werk waarbij ik iets aangereikt krijg wat ik moet afronden, en dan het volgende, enz. Altijd alles afgerond. Ik ben vaak met 6 dingen tegelijk bezig. Via een planning probeer ik een situatie te creëren waarin mij iets wordt aangereikt. Dat helpt vaak even. Mijn oplossing is dat ik minder ben gaan werken, als het opgehoopt is krijg ik het toch wel af.

Sec betekent droog. Fevrier betekent februari. Begrijp je het nu wel? Moet het niet Fevrier sec zijn? Mij maakt het niet uit welke naam, ben slecht in het geven van namen. Ik had twee poezen die we uiteindelijk maar dikke en kleine hebben genoemd, omdat we ze zo aanduidden.

Wat ik een aannemelijke benadering vind is dat onze hersenen via de zintuigen de omgeving voortdurend waarnemen en beoordelen op veilig/onveilig. Dat gaat zo goed als volledig buiten ons bewustzijn om. Die beoordeling is gebaseerd op eerdere ervaringen vanaf je geboorte, met bijbehorend beoordelingsniveau. Van een baby, peuter, kleuter, puber. Dit systeem is er niet om ons gelukkig te maken, maar om te overleven. Onze hersenen zouden daarom vooral geïnteresseerd zijn in alle mogelijke bedreigingen, en produceren de hele dag door allerlei gedachten daarover, waar we geen controle over hebben. Het is geen intelligent rationeel systeem. Als je je hiertegen verzet en je jezelf zelfs kwalijk neemt dat je van die rotgedachten hebt, dat je jezelf ongelukkig zit te denken, dan lever je de hele dag strijd. Juist als je er de hele dag positieve geruststellende gedachten tegenover aan het zetten bent. Dat is dodelijk vermoeiend. Het advies is: laat het hoofd gaan en kijk ernaar, als naar een film, of een boek. Gebruik het denken voor boodschappenlijstjes of als je wilt weten waarom de lucht blauw is, en laat het verder gaan. Identificeer je er niet mee. Je bent niet wat je denkt enzo. Het kan enorm opluchten dat je helemaal niets met die negatieve gedachten hoeft, net als met reclame. Stel je voor dat je maar zou blijven kopen. Tegelijkertijd leren waarnemen en voelen wat er in je lichaam gebeurt schijnt het makkelijker te maken niet met het signaal 'onveilig' mee te gaan. Als je mag voelen wat je voelt dan creëer je nieuwe veilige ervaringen in het nu. En je komt ook mentale blokkades tegen die je hebt opgetuigd om uit dat lijf te blijven.

Goedemorgen, Vandaag ga ik thuis hard aan de slag. Daarna planning maken voor de rest van de maand. Dat wordt veel afvinken.

Ja hier ook nog steeds. En geen gedachten over februari, dat het dan weer zou mogen of zo. Het voelt goed zo.

Nee zeker niet. Maar je zou kunnen denken: 'deze situatie doet me zò erg denken aan wat ik als kind heb meegemaakt, dat het net lijkt alsof het weer gebeurt.' Het lijkt zo. Maar het gebeurt nu niet. Dan is het verdriet niet weg, maar er is dan misschien wel ruimte om even te treuren om wat je als kind hebt meegemaakt, de kleine renaldo denkbeeldig een aai over de bol te geven of zoiets. Wat zou je tegen een kind zeggen als er twee afspraken niet doorgaan? Zou je zeggen: nou dat is mooi, iedereen laat jou maar in de steek, dat gebeurt ook alleen maar jou. Nee toch? Wat zou jij zeggen? Je hebt issues met je in de steek gelaten voelen. Ontzettend logisch dat je dan door dit soort situaties van slag raakt. Maar je kunt er echt wel wat mee, waardoor je er minder onder zult lijden. Want er blijven zich situaties aandienen die je zullen triggeren, zo is het leven. Dat van slag zijn hoort er ook bij, maar het is wel fijn als het zo kort mogelijk duurt. Met negatieve gedachten kun je het eindeloos verlengen.

Zijn het rotgevoelens of rotgedachten?

Ik was van de week koffie drinken met een vriendin. Ik drink al een jaar decaf en bestelde dit. Toen het op was merkte ik direct een sterke behoefte op aan nog een kop koffie. Zo heb ik dat nooit. Ik vroeg aan de medewerker bij wie ik nog een bestelling deed of ik misschien gewone koffie had gekregen, en hij keek even, en ja, zijn collega had geen decaf ingevoerd. Ik had verder niks gemerkt, geen kick of zo, wellicht omdat het al erg gezellig was, ik had alleen dat hele sterke: nog één, nog één! Dat vond ik wel een leerzame ervaring, zo zal ik me ook voelen na één glas wijn dacht ik, maak jezelf maar niks wijs.

Goedemorgen, Als je hart er niet sneller van gaat kloppen als je langs een kans of mogelijkheid loopt, dan kun je deze met een gerust hart laten liggen, dan is het misschien leuk voor een ander.

Goedemorgen, Het schijnt de somberste dag van het jaar te zijn, de derde zondag in januari. De overburen hebben er lijkt het zo in ieder geval last van. Tegen half zeven veel geschreeuw, er werden ruiten ingeslagen door een huisgenoot die zo te zien de deur is uitgezet of uitgelopen. Hij bleef buiten zinnen en gillen en schreeuwen op straat. Nu is het weer stil, de politie heeft het opgelost. Het komt vaker voor heb ik begrepen van de buren, onder invloed van van alles. De laatste keer waren wij met vakantie. Het tafereel brengt me terug naar het gezin waar ik in op ben gegroeid, wij waren dat huis in de straat waar de politie geregeld langs moest komen omdat het hommeles was. Voor mij was het als kind heel gewoon, maar het heeft natuurlijk allerlei belemmerende sporen achtergelaten die je niet zo maar even van je af kan schudden. Ik voel me dankbaar dat dit niet meer mijn leven is, dat het leven voor mij heel anders voelt nu. Dat ik compassie kan voelen voor deze mensen en tegelijkertijd ook mijn eigen hartkloppingen kan observeren. Dat ik er niets mee hoef, met niks. Ik ga vandaag lekker naar het strand met een vriendin. Enorme zin in!

Goeiemorgen, Oeioeioei, die gemiste kansen, de spijt van het niet geleefde leven. Wat had kunnen zijn. Wie ik had kunnen worden. Wat kan dat pijnlijk branden. Allemaal zelfafwijzing, en als ik niet oppas een soort excuus om van de rest dan ook maar niets te maken. En na twee glazen wijn is de zelfafwijzing foetsie. In de filosofiecursus die ik eind vorig jaar deed hadden we het over keuzes en spijt. Ik kreeg de indruk dat het vooral de bedoeling was om spijt te voorkomen, en ik vroeg wat nou als je spijt hebt? Heb je dan maar pech gehad? Het lijkt mij toch dat je ook zonder spijt kunt zijn, het zijn maar gedachten . Je kunt geen spijt in je buik hebben. De docent zei: nee hoor, geen pech gehad, maar je kunt je wel afvragen: met welke spijtopbouw ben ik op dit moment bezig? Dat vond ik wel een goeie.

Goeiemorgen, Toitoi voor je zoon @knakker, en blij voor jou dat je niet meer naar dat zwembad hoeft. Vond het ook geen pretje. Vooral het geluid. Vandaag eindelijk partner zover gekregen om samen een flinke klus in huis aan te pakken. Ik dacht even: hoofdactiviteit? Maar dat is het natuurlijk wel inderdaad. Ik merk dat ik vooral aan het schoonmaken en opruimen ben, achterstanden wegwerken, en alles bewuster doe. Ik had me al opgegeven voor een paar cursussen, die beginnen in januari en februari. Leuk vooruitzicht.

@renaldo61 Je vraagt een zorg die de ene volwassene in mijn ogen niet of of nauwelijks op een gezonde manier aan een andere volwassene kan geven, tenzij de ander echt niet in staat is om voor zichzelf te zorgen, zoals een kind. Ik kan me voorstellen dat jij de indruk wekt dat je dit wel kunt, voor jezelf zorgen. Misschien laat je dit al zien. Of wordt er gedacht dat je dit kunt leren van anderen o.a. door je aan te spreken op je eigen verantwoordelijkheid, of je het even zelf te laten uitzoeken. En misschien daarom worden er afspraken verschoven, en tonen mensen hier op het forum hun ongeduld met jou. Omdat er wordt gedacht dat je dat kunt hebben. Is dat onterecht? Zorg en steun claimen, en als je deze niet krijgt dreigen met jezelf iets aan doen, vind ik een heel pijnlijk patroon. Maar het is wel een menselijk en herkenbaar patroon, ook voor mij. Het meest pijnlijke is misschien wel dat mensen juist minder geneigd zijn om steun te geven als je ze chanteert en veel ruimte en aandacht claimt. Omdat het ongelijkwaardig is en niet wederzijds. Ouder-kind. Dat kan niet lang goed gaan. Als het goed is willen hulpverleners ook niet de rol van ouder op zich nemen, dat leren ze meen ik althans. Ze zullen jou blijven uitdagen een volwassen rol aan te nemen zodat je je zo min mogelijk afhankelijk zult voelen en zijn.

74.9

Goedemorgen, Ik begrijp het denk ik niet goed @renaldo61. Een afspraak twee keer moeten verzetten, daar kan van alles achter zitten. Als je graag met deze hulpverlener contact hebt, kan ik het me heel erg goed voorstellen dat je je teleurgesteld voelt en baalt, en tegelijkertijd kan deze persoon een hele goede reden hebben, misschien iets naars zelfs in zijn of haar leven?

Op mijn 60ste heb ik achteraf gesproken de indruk dat ik verder ging komen toen ik ophield 'aan mezelf te werken' alsof er iets te verbeteren viel. Ik was gefocused op een betere moeder zijn, beter in alle relaties die ik had, de focus lag op een betere versie van mezelf te worden voor de ander. Het 'werk' zit 'm in mijn behoeften vervullen, mijn grenzen aangeven, en stoppen met die zelfafwijzing, de boodschap van tekortschieten en nooit genoeg.

Had een flinke aanpak gewerkt dan @bumperjim? Zouden er dan nog mensen drinken? Er is volgens mij niets krachtiger dan gaan zien dat je jezelf aan het herhalen bent, gaan zien dat het de volgende keer gewoon weer hetzelfde gaat zijn. Ik vind het moedig. En jezelf achteraf veroordelen met de kennis van nu is niet eerlijk.

Depressieve gevoelens worden erger na het uitwerken van alcohol. Ik kom dan in een vicieuze cirkel terecht. En zoals meer mensen hier schrijven, dat kan dan weer lang duren voordat ik er weer uit ben. Ik neig naar depressie. In nuchtere periodes ben ik daar wat mee gaan doen. Achteraf denk ik: dat kon alleen maar nuchter omdat daar ook voelen bij hoort, anders leren omgaan met gevoelens. Ook met gedachten trouwens. En een scheiding leren aanbrengen tussen gevoelens en gedachten, wat enorm uitmaakt voor hoe ik me voel. Dat opstaan met een doemgevoel, wat ik heel erg herken en ook had, dat heb ik niet meer. Alcohol en antidepressiva zijn volgens mij geen goede match, je klachten kunnen verergeren heb ik begrepen.

Goedemorgen, Kleindochter is hier vandaag, ik ben benieuwd wat ze van de nieuwe puzzels vindt die ik via Marktplaats heb opgehaald. Op drie verschillende adressen in de buurt, gratis of voor weinig. Ik vind dat zo'n leuke manier om wildvreemden even kort te ontmoeten. Ik zet zelf ook graag dingen te koop, of biedt ze gratis aan.

Boeken en therapeuten wijzen de weg, maar je moet wel zelf op pad. Dat is iets wat ik pas recent echt wil aanvaarden geloof ik, ik nam voorheen al genoegen met weer een nieuw inzicht. Hoe laat ik zien dat het nu anders gaat zijn? Ik heb al een paar jaar een steen in mijn zak die dient als reminder van fijne doelen voor mezelf en die 'op het hartchakra werkt en zorgt voor een vrolijke stemming en harmonische relaties. Minder fijne ervaringen komen in een ander licht te staan waardoor deze ervaringen transformeren met de wijsheid van het hart.' Het is niet dat ik geloof dat een steen dat zou kunnen doen voor mij, maar als het wel waar is, heb ik er geen bezwaar tegen.

Goedemorgen, Misschien levert het cv technisch nog iets op @knakker? Hopelijk valt het mee, steek je er toch iets van op. Ik ga vandaag ook op cursus, deel twee EHBO. Als het niet wordt afgezegd vanwege gladheid.

Ja leuk hè al die verklaringen. Steeds dezelfde tekst maar een andere melodie of andersom. Als ik mezelf teruglees moet ik er wel om lachen. Als de boost van het begin na stoppen afneemt, dan valt het verzet dat er komt altijd weer een beetje tegen bij mij. Het stoppen moet wel iets blijven opleveren, iets leuks. Leuke gedachten over mezelf. De fix die het stoppen in zichzelf kan zijn, raakt uitgewerkt. Als ik alcohol drink heb ik geen last van zelfafwijzende gedachten. Ik vermoed dat het enige waar ik onder lijd in mijn leven dat is: zelfafwijzing en angst dat anderen die angst zullen bevestigen. Vroeger lukte het om veel langer gestopt te blijven. Dat kwam omdat ik mezelf in mijn eigen ogen zò te kakken had gezet en zo ziek was geweest van de drank dat ik daar lang op kon teren. Als ik langdurig gestopt wil blijven, is het voor mij belangrijk om bij de les te blijven, aandacht te hebben voor wanneer ik mezelf afwijs en dat stoppen. Niet mezelf de hemel inprijzen in plaats daarvan, juist niet,maar stoppen met negatief doen is al genoeg.