Etty

72.2

De meeste mensen vinden het leuk om over zichzelf te praten. Je komt al een heel eind met geïnteresseerd zijn in plaats van interessant. Meer vragen stellen, doorvragen, minder ongevraagd over jezelf vertellen. Dat maakt gesprekken voor mij ook interessanter merk ik. Stiltes vind ik ook lastig, daar komt gelijk zo'n lading op te liggen, het krijgt al gauw een betekenis van onvermogen, saaiheid,wat natuurlijk onzin is. Een paar mensen die even hun kwek houden.

Fijn van die vrienden @bumperjim. Wat rot voor haar, en voor jullie als ouders. Hier wil je niet aan wennen. Sterkte❤️

Zeker

Ja Patterson kan ik me nog goed herinneren @Lika, ook dat jij de film heel goed vond. Vond 'm zelf ook heel goed, beter dan Fahter mother sister brother van vandaag, al vond ik 'm niet slecht. Fijn hè, een filmhuis op loopafstand. In mijn nieuwe woonplaats is ook een filmhuis op loopafstand, laatst zelfs uitbebreid met 2 extra zalen. Heerlijk.

Welke heb jij gezien @Lika?

Goedemorgen, Straks naar de nieuw film van Jim Jarmusch, midden op de dag. Wat werken en (nu echt) een plan voor de voortuin verzinnen, die ligt nu vol met stenen.

Ik werd gisteren twee keer zomaar blij, zonder aanleiding. Daar werd ik blij van. Daarna ging ik analyseren waardoor ik blij was geworden, en dan ga ik alles langs in mijn leven waar ik niet persé blij van word. Sja, als je iets om zeep wilt helpen moet je het zo doen.

Nou negen van de tien keer vind ik al een prachtig resultaat. Ik moet van ver komen en weet niet of ik dat haal😀. Nu ik er op let merk dat ik het zelf eigenlijk vaak best irritant vind, dat ongevraagde advies van anderen. Me daar bewuster van worden helpt me het zelf ook minder te doen. Ik herinner me van lang geleden toen ik in de trein twee ouders van een vriendin van mijn dochter tegenkwam, ze gingen naar Ikea voor een hoogslaper. Toen heb ik ongevraagd al mijn kinderbedden kennis over ze heen gestort. Pas de dag erna kwamen de non-verbale signalen die ze hadden uitgezonden binnen, de : ja dank je we kijken zelf wel-signalen. De: wat een bord voor d'r kop heeft dat mens-signalen. Dat was wel een keerpunt geloof ik, ik begon door te krijgen wat ik aan het doen was.

Mensen kunnen uiteindelijk niet meer voor je doen dan een eindje oplopen met je, het is de bedoeling dat je uiteindlijk zelf de wandeling voortzet. Maar als je verlatingsangst hebt, dan lijkt het helemaal niet aantrekkelijk om zonder hulp te kunnen. Dan voelt zonder hulp zijn als in de steek gelaten worden, en wie wil daar nou aan mee werken?

Goedemorgen, Het is zo fijn als het me lukt om geen ongevraagd advies te geven op de verkeerde momenten, dat zijn de mooiste stille prestaties als ouder vind ik.

Goedemorgen, Er zijn mensen die helpen met opruimen, ook vrijwillig. Misschien is er zoiets in de buurt @spirit?

Dank je. Nee niet echt binnen de perken, gelijk een fles wijn. Maar dat was me ook wel duidelijk vooraf, ik heb nooit zin in een glas, maar in een fles. Tot vorige week was het verlangen er wel, en wat meer door allerlei toestanden met zus, maar ik kon even doorspoelen in gedachten en dan waren mijn gedachten weer netjes, maar dat keerde. Als een toestand lang aanhoudt en zwaar blijft voelen, dan onstaat er toch een soort onverschilligheid bij mij. Een sterke behoefte aan verdoving. Dan is zo'n slapeloze nacht wel weer een goede stimulans: dit wil ik niet. Heb ik er niet voor over. Er zijn andere manieren om met pijn om te gaan die ik ken, die ook op de lange termijn een veel prettiger leven geven. Ik denk dat er iets kinderlijks voor schuift als het gaat om de lange termijn kunnen zien, een illusie: dat je er voor altijd vanaf bent. Toverdrank. Als ik terugdenk aan het fijnste moment, was het niet de halve spijt na het tweede glas, het vooruitzicht op hoe het ging lopen die avond en nacht, (want dat zie ik ook wel na 4 glazen) maar het moment dat ik besloot: ik ga het doen.

Ach ja de valse hoop, niets zou van de grond komen zonder, maar als er na het instorten ervan niets overblijft, dan is dat wel zuur. Hopelijk is er dan toch iets wat maakt dat je een goede beslissing hebt genomen, en wil je nu vooral ff klagen @spirit. Als hij de hele week werkt is het logisch dat hij geen zin heeft in in de rij staan bij de vuilstort. Mag je wel dingen wegdoen van hem? Dan kun je het zelf gaan doen met hulp.

Heb de afgelopen week drie keer wijn gedronken, drie nachten slecht geslapen. Het maakt het allemaal niet beter, goh:). Drie maanden niet gedronken, pak gauw de draad weer op.

@spirit klinkt alsof je leven nu helemaal afhankelijk is van wat hij doet en laat, en hij heeft waarschijnlijk het idee dat hij niets goed kan doen. Kun je je misschien opnieuw verbinden met de intenties die je had toen je ging samenwonen? Je houd van die man toch? Dan wordt het weer jouw eigen keuze in plaats van iets dat je overkomt. Kun je afspraken maken over het huishouden en de rommel? En blijf wel de dingen doen die je leuk vindt, je eigen leven naast dat met hem. Heel herkenbaar allemaal hoor, leren samenleven valt niet mee.

72.5

Nou èn, denk ik dan. Dan vinden ze me maar een trut. Het gaat niet om die ene keer dat ze het van mij horen, maar dat ze de boodschap van de herhaling toegediend krijgen. Daarom vind ik het belangrijk dat méér mensen er iets van zeggen , mannen, vrouwen, hip, trut. Dat iemand gaat denken: ik doe het maar niet, net als bij andere dingen die we wel denken maar niet doen omdat het sociaal niet is geaccepteerd. Mijn dochter vertelde me dat ze nooit een stukje gaat lopen vanuit haar huis, dat ze altijd eerst met de fiets ergens naartoe gaat. Reden: ze wil niet dat de mannen die ze niet van zich af weet te schudden, die achter haar aan blijven lopen weten waar ze woont. Gvd.

❤️

72.6

Goedemiddag, Is ze niet gewoon strategisch luchtig uit onzekerheid @Quinn. Wie weet waar een beetje nieuwsgierigeheid toe kan leiden:) Vanavond voor de buis, gelukkig geen bezoek om te entertainen, slim of dom. Te moe. Fargo seizoen 4.

Ja, als het aan jou ligt dan kun je nog wat, liever, beter, onzichtbaarder worden. Als je volledig zou zien dat het aan de ouders ligt dan kun je echt geen enkele kant meer op, is er geen enkele hoop meer, als kind. Het is van levensbelang dat jij schuldig bent en daarom is het zo moelijk om dat los te laten.

Niet over willen praten is voor mij ook wat moeilijk. Het zou wel fijn zijn als hij in ieder geval wel jouw zorgen wil horen. Er moet weer vertrouwen komen en dat is iets waar jullie samen aan moeten werken, en daar hoort bij dat het bespreekbaar moet zijn. Wel op een prettige manier, dat er wederzijds begrip is, zonder verwijt, oordeel, schaamte. Misschien is hij bang voor verwijten? Positief vind ik wel dat hij er zelf mee kwam en het heeft aangepakt en naar meetings gaat, en spijt heeft. Hij is natuurlijk niet je ex, en jij bent jaren wijzer. Je geeft je grenzen aan, zoals bijvoorbeeld hem drie weken niet zien. Je woont op jezelf, dat betekent ook dat het minder bepalend kan zijn voor je leven. Als hij weer een donkere periode heeft, dan kan het zijn dat hij weer terugvalt. Er is geen garantie. Alleen jij kan bepalen of je dat risico wilt lopen. Misschien de moeite waard om dit met een therapeut te bespreken?

@Birdie wat een lastige situatie. Wat zou jou licht brengen?

Kijktip in dat verband @karin123 : Elysium. Stel nou dat je een scenario zou moeten bedenken waarbij het allemaal goed afloopt, hoe zou het dan gaan? Ben wel benieuwd hoe je dat zou zien.