Etty

Goedemorgen, Ik heb gisteren een stukje aan mezelf geschreven voor als het verlangen naar alcohol komt (vergezeld van één of ander lulverhaal om een gang naar de supermarkt te rechtvaardigen). Na 10 minuten mediteren en douchen met een eucalyptusgoedje ga ik dat lezen. Is mijn plan. Het zijn zinnen en teksten die ik overal vandaan haal en die me raken. Een ervan , voor mij de belangrijkste, wil ik met jullie delen: "De tragedie is dat we naarmate we ouder worden onze drijfveren en werkelijke verlangens inruilen tegen vaste en veilige patronen. We passen ons aan en doen weg wat we echt willen en wat we werkelijk nodig hebben . We zijn vooral bezig met overleven. We zijn teleurgesteld geraakt in het leven , ontevreden over wat we hebben bereikt, ontevreden over onszelf. Dat zijn belangrijke factoren die ons doen besluiten de werkelijkheid af te wijzen". Het komt uit 'De grote verdoving' van Erik Stofferis. Ik wijs mijn werkelijkheid af door te drinken. En als ik drink verandert mijn werkelijkheid niet. Ik verval zelfs weer in patronen die ik al heb ontmanteld omdat er meer angst en somberheid is. Ik heb altijd al een allergie gehad voor dat gezeur over 'je passie vinden', of zoals Stofferis het noemt : 'je essentie'. Maar dit was vooral opstandigheid zie ik nu. Ik ben altijd op zoek geweest naar wat anderen zou kunnen bekoren, in plaats van wat mij blij maakt en tevreden. Puur voor mezelf mag het zo klein of groot zijn als ik wil. En dat kan vandaag al.

Lekker gewandeld, 17 km, met een pauze in een pannekoekenrestaurant. Heel lang geleden dat ik dat gegeten heb. Met appel en suiker, zalig! Ah shift enter werkt, dank @lady jane, en het maakt inderdaad niets uit, een witregeltje, maar ik vind het leuker staan. Vanavond naar Small things like these.

Dank je, maar lukt niet?

@Maia ik typte de vraag in op Reddit, daar wordt een aantal films genoemd. En ook de tip om de film die je wilt zien te checken op IMDB, de parental guide. Als er in de film wordt gerookt of gedronken oid wordt dat genoemd.

Goedemorgen, DAGPAKT Oskar Claudius Etty Wil iemand het witregeltje weghalen, of/en me vertellen hoe het moet? Dag 3. Ik heb er zin in.

Dank voor je vraag. Ik heb hier even over na zitten denken. Ik kan wel iets verzinnen dat plausibel klinkt, maar er is niet echt iets waarvan ik zeker weet: daardoor komt het. Wat de vorige keer voor twee jaar hielp tot december vorig jaar was een bijna doodsmak en me doodschamen daarvoor. Dat soort dingen gebeuren niet meer. Er zijn geen wake-up calls. Misschien wel als ik doorga, maar ik wil er niet op wachten. Hoe ik overkom op andere motiveert me enorm, maar hoe ik mijn eigen leven uithol en mijn gezondheid op het spel zet motiveert me niet zo sterk, totdat het te laat is natuurlijk, één of andere ernstige ziekte. Dat is raar en moet stoppen. Work in progress. Vandaag voelt het alsof de knop wel om is. Gisteren waren vrienden op bezoek waarbij ik normaal de druk voel om te drinken. Die voelde ik niet. Gewoon lekker water, bij de gesprekken zijn, en met een fris hoofd opstaan.

Goedemorgen, Dag 2. Grrr. Afgelopen donderdag een dag waarin er teveel smoezen waren (dat is op zich ook een smoes), en mijn partner was weg, ik was alleen thuis en kon uitvreten wat ik wilde zonder commentaar. Hij is ook gestopt, maar ging waar hij was ook aan het bier. We lijken wel twee kleuters. Lekker bezig hier. Maar het gaat me lukken, nuchter zijn, linksom of rechtsom. Open vizier. Op een gegeven moment ben ik mezelf helemaal zat, voorspel ik, de herhaling, het Groundhog day-gevoel. Ik wil het niet meer, ik wil nuchter zijn. Leven. Volgende week kijken of de Buitenveldertgroep wat is. Heb de AA meeting nog wat verder laten bezinken, maar dat is een nee. Vanmiddag oppassen op onze kleindochter, en vrienden komen eten, en ik weet dat die het enig vinden om haar te ontmoeten, omdat ze mijn zoon hebben zien opgroeien. Ze is 9 maanden, probeert te lopen, boekjes open te maken, dingen te doen die nog niet lukken, maar ze blijft stug volhouden. Daar kan ik een voorbeeld aan nemen.

Bij traingen en cursussen over persoonlijk leiderschap gaat het hier vaak over. Als je zegt tegen jezelf, of iemand zegt het tegen jou: 'niet aan een banaan denken', dan is het eerste wat je doet: aan een banaan denken. Het werkt beter als je zegt: 'denk aan een appel. ' Ik denk niet dat je triggers hoeft te vermijden, maar van die pauzes creëren waar even geen triggers zijn is best fijn. De triggers zijn er toch wel, dus het er mee leren omgaan moet je toch. Hou je van documentaires? Ik zie veel films, ik zal eens opletten hoe het zit met de alcohol, als ik er één spot zonder een druppel alcohol zal ik het hier delen. Geen idee of ze überhaupt bestaan.

Welkom @Dyem

Wat mis je precies? Mij helpt het om een beetje in te zoomen. Die roes staat ergens voor. Het is een strategie om een of meerdere behoeften te vervullen, of om niet te voelen dat ik behoeften heb. Onvervulde behoeften doen pijn. Als ik weet welke behoeften ik vervul of vermijd met alcohol, dan kan ik een andere strategie bedenken. De behoefte zelf gaan vervullen, wat vele malen bevredigender is dan er steeds weer wijn in te kiepen. Dat geeft iets om mee aan de slag te gaan, vandaag al, nu. Voor mij is het lastig om te leren kennen wat mijn behoefen zijn, wat ik leuk vind, wat me voldoening geeft. Is niet zo gek, want ik ben altijd bezig geweest met de behoeften van anderen, of aan voorwaarden te voldoen om erbij te horen en dan weer vastlopen omdat wat ik aan het doen ben niet echt mijn ding is. Zoals alcohol drinken. Er is veel te vinden op internet over radicale acceptatie. Het is heel summier gezegd oefenen met het verminderen van weerstand en verzet tegen hoe het is, de dingen die je niet veranderen kunt, en de gevoelens die daardoor getriggerd worden. Bijv. Als ik langs een verwarmd terras loop om vier uur 's middags krijg ik zin in wijn. Als ik dat accepteer, dan is er niet zoveel aan de hand: mens met alcoholprobleem+visuele trigger=trek. Even een rotgevoel (en als ik wil een oefening in welke behoefte er niet wordt vervuld nu en waar alcohol een fopspeen voor is) Tien minuten verder sta ik in een goed boek te bladeren en te twijfelen of ik het ga kopen. Maar als ik in de weerstand ga, dan krijg ik dit: 'hè hoe kan dat nou, ik ging net zo lekker, dat stoppen is ook al mislukt' of: 'wtf, misschian kan ik beter in januari stoppen' enz enz. Vandaag is de achtste dag dat ik nuchter ga zijn. Met de intentie dat zo te houden. Zo nu en dan eindigt bij mij altijd binnen een jaar in bijna dagelijks minimaal een fles wijn drinken. Als er meer is, gaat dat ook op. Altijd. Ik ga mijn eigen adviezen maar weer eens opvolgen, aangepast met nieuwe eye openers.

Ja ik ook, ik ben nog nooit weggelopen. Ik vind het ook leuk om na te gaan waarom ik een film niet goed vind, wat ik anders zou doen enz, terwijl ik aan het kijken ben.

Hoop dat ik je niet heb ontmoedigd wb de film @IJsvogel, smaken verschillen. De recensies zijn lovend. Ik dag 6. Wat betreft dat overdag beter voelen, dat heb ik ook. Ik was helemaal gewend geraakt aan hoe ik me overdag voelde, dat was helemaal niet slecht of zo, maar die dopamineshotjes door de gewone dingen verdwijnen als je regelmatig drinkt, laat ik dat nu eens niet vergeten. Gisteren liep in op de hei en het was oogstrelend, ping! Lastig taakje afgemaakt, ping! Je moet het wel opmerken, dat dan weer wel.

Dank je @Maia, voel je niet verplicht te reageren hoor!

Misschien is de trailer misleidend, dat merk ik zelf iig vaak, maar er zit behoorlijk wat zwaarte in de film vond ik. Ik vond hem de moeite waard. Als je 'm gaat kijken, zou ik het leuk vinden als je laat weten wat je ervan vond:) Ik ben bij de Outrun in slaap gevallen, ik was wel al moe, eigenlijk moet ik dan niet in de avond in het filmhuis gaan zitten. Wat ik ervan gezien heb nodigde me niet uit de gemiste stukke in te halen.

Niet drinken betekent vaak op een andere manier leren omgaan met gevoelens. Ze toelaten in plaats van wegdrukken of verdoven. Vervelende gevoelens gaan niet weg, maar ze wisselen zich normaal gesproken af met fijne gevoelens. Een leven lang. Elke dag. Als drank een optie is leer je niet met die vervelende gevoelens omgaan, behalve dan door deze te verdoven. Als je dan nuchter bent, is het logisch dat er veel verzet is tegen vervelende gevoelens. En misschien wel zit te wachten tot het over gaat. Het proces bevorder je door een manier te vinden om met vervelende gevoelens om te gaan die voor jou werkt. Ik ben het gaan zoeken in de hoek van radicale acceptatie, mindfiulness, dat werk. Dat pad bevalt mij het beste. Ik heb nuchtere perioden gekend van 8 jaar, anderhalf, twee jaar. En dan denk ik dat het wel weer kan, dat het uit mijn systeem is. Omdat ik zo goed kan voelen en niet meer wegloop voor mijn gevoelens. Maar zodra ik een glas wijn drink kunnen mijn gevoelens de boom in, kennelijk kan ik het drinken beter laten als ik vooruit wil, mezelf ontwikkelen, mezelf leren kennen.

Goedemorgen, Dag 6. AA meeting afgelopen week was laat ik zeggen een ervaring. Lieve mensen. Er werd zo vaak tegen me gezegd hoe raar het is zo'n eerste keer, dat ik me afvroeg of mijn gezicht iets deed wat dit uitlokte. Terwijl ik me prima op mijn gemak voelde. Na een aantal dagen laten bezinken weet ik: dit is niet iets voor mij, althans niet zoals ik er nu in sta. Er is ook een Buitenveldertgroep, ik ga daar ook een keer kijken. Minder toeters en bellen, geen voorgeschreven stappen. Geen overgave aan de hogere macht/ God waar ik mijn geest omheen moet plooien. Iemand ervaring ? Gisteren 'my favorite cake gezien'. Woon nu om de hoek van het fimhuis. Heerlijk.

Van harte welkom @Maia! Goed dat je hier bent. En wat goed dat je al een stuk op weg bent met 20 dagen nuchter. En dat je hulpt hebt. De schaamte en het verlies van vertrouwen van de omgeving lijkt te vragen om een harde aanpak, om straf. Pak me maar stevig aan, lijk je te zeggen. Oké, ik denk niet dat je iets hebt aan medelijden. Dat zal je hier ook niet vinden denk ik. Medelijden kan leiden tot een goede smoes. Het kan soms ontzettend lastig zijn om nuchter te blijven. En dat je je nu zo voelt lijkt me volstrekt normaal. Wat ik na een flinke crisis ontdekte was hoe weinig compassie ik voor mezelf voelde. Hoe ik mezelf eigenlijk altijd omlaag zit te halen. Hoe bang ik ben om mijn eigen grenzen aan te geven, en hoe onbekend mijn eigen behoeften zijn. Ik weet niet of je dat herkent, maar als dat zo is, dan zou mijn tip zijn daar aandacht aan te geven. Wat je nu misschien het hardste nodig hebt is begrip, empathie, vriendelijkheid. In de eerste plaats van jezelf voor jezelf, maar als dat een stap te ver is, in ieder geval van anderen. Ik denk niet dat je het moet zoeken bij familie of vrienden nu met wie je in een ingewikkelde situatie zit van vertrouwen opbouwen. Maar misschien bij lotgenoten meetings, hier, je therapeut. Succes!

Wat bedoel je precies met op de werkende manier aanwezig zijn? Of zeg je dit al, nederig, niet oordelen?

Dank je. Ik besef dat zeggen dat het een katervrij huis gaat zijn een beetje mallotig klinkt , laat ik het maar afkloppen:-). Wat ik terugkijkend heb gedaan is juist lang blijven hangen op plekken en in situaties uit angst gemotiveerd te zijn door valse hoop die onvermijdelijk gaat instorten. Ik vond dat ik de omstandigheden niet de schuld mocht geven en dat het uiteindelijk gaat om mezelf goed genoeg vinden no matter what. Het werd er wel heel stoffig van. Waar ik bijvoorbeeld wel de schone lei in herken is als ik een kater heb en me voorneem om te stoppen dat ik dan ga ik douchen en mijn haren wassen en mijn bed verschonen, en schone kleren aantrekken. Mijn huis schoonmaken. Een lijst maken van de taken die ik moet doen. Alsof ik daarmee de boel kan resetten. Ik heb even gedacht dat ik beter kon wachten tot 1 januari, maar toen dacht: dan moet ik nog weken doordrinken! (en vreten). Bah.

@IJsvogel Er zat wel een soort opluchting in, in dat toegeven. Ik heb me aangemeld voor morgen en kreeg een hele aardige reactie terug. En het voel al fijn, het steunt nu al. Had ik dat nodig? Ja kennelijk. Nee ik weet het niet precies. Iets waar ik me nog niet bewust van ben. In ieder geval wil ik het nu wel. Ik heb wel allerlei vooroordelen over meetings en de mensen die daar komen. Dat zal niet helpen.

Goedemorgen, Oh ja, vanaf drie uur 's ochtends mijn ouders lastig vallen, en als ik dan om zes uur mijn kado had uitgepakt voor het raam uitkijken naar de eerste oma. Ik denk dat ik ook ben blijven hangen in mijn adolescentie. In het goede geval maak je dan de eerste keuzes waarop je de rest van je leven kunt voortborduren. Ik ben broddellapjes blijven maken en pluk daar nu niet bepaald de vruchten van. Heb wel wat pogingen gedaan het roer om te gooien maar dat is tot nu toe niet gelukt. Het mislukte leven grijpt me weer naar de keel. Is ook een belangrijk deel van mijn alcoholprobleem. Rouwen om wat er niet was, en met mijn ogen op de toekomst de dingen gaan doen waar ik energie van krijg, blij van wordt, of tevreden. KMW. Als ik blijf drinken krijg ik die kans niet. Ik ga morgen naar een meeting. Nooit eerder gedaan. We hebben een fantastisch huis gevonden, waarbij we eerst overboden waren, maar de overbieders waren wat overmoedig, dus een week na de teleurstelling belde de makelaar dat we het toch kregen. Het allerleukste huis uit mijn leven. Mooie uitvalsbasis om dat nuchtere leven vorm te geven. Een katervrij huis gaat dat worden! En speciaal voor @lady jane, lieve schat, ik heb eergisteren het goede nieuws beklonken met anderhalve fles wijn, me gisteren door de dag heengesleept, en vandaag met het gevoel van een kind dat staat te trappelen om aan iets nieuws te beginnen opgestaan.

Heel herkenbaar. Zoals @Oskar ook zegt hierboven, we weten het allemaal wel, we hebben de inzichten. En het lukt ook vaak wel, voor langere periodes. Ik ga deze week voor het eerst in mijn leven naar een meeting. Waarom heb ik dat nooit eerder gedaan? Ik heb niets tegen zelfhulp, integendeel. Deze week dacht ik: ik kan het niet alleen. En er is hulp, wat houdt me dan tegen?

Goedemorgen, Ik droomde dat ik een winkeltje had en helemaal trots en blij ermee. Kwartjes en dubbeltjeswerk voorlopig. Er kwamen drie mannen naar binnen waarvan er één de kassa open wilde doen. Ik wilde hem nog tegen houden en vroeg waarom hij dat nou in godsnaam deed. Hij zei : 'misschien zit er wel honderd euro in voor mij'. Door zijn blik snapte ik dat ik kansloos was, en dat hij voortaan elke week op bezoek zou komen totdat ik het niet meer kon betalen en mijn gerealiseerde droom moest opgeven. Het gevoel van onrecht dat ik toen kreeg was zo heftig dat ik er wakker van werd. Gelukkig was het al half zes, want voor slapen was ik te opgefokt. Ik heb een half uur liggen fantaseren over wat je allemaal zou kunnen doen met dit soort lieden. Ik had van de week een gesprek over emotionele chantage, waarin ik vond dat mijn gesprekspartner wat al te gemakkelijk deed over de 'dader', het ging vaak onbewust zei hij. Ik kan me voorstellen dat mijn hersenen me iets duidelijk wilden maken vanochtend. Iets anders: de tweede dag met een frisse kop opgestaan. Gisteren uit eten met onze oude buren. Toen vond ik het opeens een stom idee van mezelf om een dag daarvoor te stoppen. Ze wilden allebei geen alcohol, en ik voelde opluchting. Ik wil het echt. Ik wil het leven van binnenuit voelen opborrelen, en ik wil de angst die dat oproept aangaan. Ook vandaag. Dus.

Echt wel: op 9 juni: "een flinke kater na het feest, gedronken en teveel. Brak en misselijk. Plan om het na drie glazen voor gezien te houden en over te gaan op cola zero grandioos mislukt. En ik wist het. En toch doen, vertel mij maar waarom. Het wordt zo'n dag, blegh. Zonde. Laat ik vandaag nu eens niet mezelf vreselijk gaan zitten afwijzen. Beetje lief zijn. En gewoon beetje in beweging komen. Tukje doen. Deze ervaring optellen bij de vorige, en me open stellen om ervan te leren. " Bijvoorbeeld. Ik heb nog wel meer geschreven volgens mij. Een jaar geleden nam ik het eerste glas en (hopelijk) afgelopen donderdag het laatste. Tussendoor heb ik pogingen gedaan van weken, een maand. Ik heb nooit met een halve schudder mijn wijsheden aan de man gebracht hier. Wat jij gesloten noemt herken ik niet. Maar je hebt kennelijk mijn berichten gelezen in de veronderstelling dat ik geen druppel drink, en ik kan me voorstellen dat je je dan een beetje belazerd voelt, kan dat? Dat was niet mijn bedoeling, om je op het verkeerde been te zetten, ook niet om je te laten schrikken. Ik schaam me niet. Die ben ik voorbij gelukkig.