Etty

@Claire Heel herkenbaar:) Ik ben het niet met je een dat je niet sterk genoeg zou zijn. En het lijkt me ook een misleidende gedachte. Want sterk is een relatief begrip en je kunt altijd sterker worden, toch? Dus je kunt je een leven lang blijven voornemen om sterker te zijn dit keer. Dat kan op zo veel fronten dus waarom hier niet? Maar of je wel of geen controleverlies hebt met alcohol kan voor een deel genetisch bepaald zijn en daar komen we helemaal niet aan te pas. Daar kun je geen controle over hebben, net als je dat niet hebt over of koriander naar zeep smaakt voor jou, dat schijnt ook genetisch te zijn. Op de één of andere manier niet geloven dat we er geen controle over hebben, en het steeds weer willen uitproberen, dat zal wel komen omdat het zo goed voelt, onder invloed zijn. Zomaar zonder dat we er iets voor hoeven te doen een megadosis dopamine. En dat we hele volksstammen om ons heen zien die het wel mogen, het is niet eerlijk!

Hoe gaat ie @Strijkbout?

Welkom @Salmon Ik had een ernstig vitamine D tekort jaren geleden. Ik had via internet mijn bloed laten testen omdat ik al googelend vermoedde dat mijn vermoedheid misschien daardoor zou kunnen komen. Er is ook een relatie met alcohol en vitamine D tekort. Ik ben met de uitslag naar de huisarts gegaan. Ik ben later zo goed als veganistisch gaan eten, en heb toen via de huisarts twee keer mijn bloed laten testen, om te kijken of ik geen tekorten kreeg daardoor. Dat deed ik nadat ik ongeveer een half jaar mijn voeding bijgehouden had via de app van het voedingscentrum. Ik vind dat ook leuk om te doen. Het hielp me om uit mijn dagelijkse voeding genoeg eiwitten en vitaminen enzo te halen. De vitaminen die je als veganist lastig bij kunt eten vulde ik aan met supplementen. Uit de testen blijkt dat dit goed werkt, het ziet er allemaal prima uit. Ik vind het fijn om bevestigd te krijgen dat ik op het goede spoor zit via zo'n test. Uit dat bijhouden via het voedingscentrum kwam trouwens regelmatig het advies om te stoppen met magnesium supplementen als ik dat al deed, omdat door plantaardig te eten je veel magnesium binnenkrijgt. Ik begrijp dat je ook goed moet letten op de verhouding magnesium-calcium.

@Strijkbout “Mensen lijken vaak op een punt te komen waarin ze een soort sterke liefde voor zichzelf en het leven gaan ervaren wat er dan voor zorgt dat ze 'dat gif nooit meer hoeven'. Ik geloof dat ik die zelfliefde en liefde voor het leven nog niet gevonden heb. Geen idee of het er ooit komt.” “Eén van de onderliggende redenen van mijn jarenlange gebruik is toch ook wel geweest een diepgewortelde haat-liefde-verhouding met het leven. Het leven ergens fundamenteel niet leuk vinden. En tja... in feite ervaart niemand van ons 'hét' leven, maar ervaren we allemaal 'ons' leven, je eigen leven; jezelf. En nog specifieker ervaar je eigenlijk vooral je levenssituatie van moment tot moment. “ Mooi gezegd. Door een tijd niet te drinken kan de behoefte /motivatie ontstaan om iets aan die levenssituatie te doen. Omdat er geen escape meer is. Is die escape er wel, dan voelen de onderdrukte behoeften niet sterk genoeg om je te motiveren. Je bent een plantje dat verpietert maar dat net genoeg water krijgt om niet helemaal uit te drogen. Het ziet er nog steeds uit als een plant maar het leeft niet echt, kan zich niet echt ontwikkelen, groeien. Als je je levenssituatie van moment tot moment als niet leuk ervaart, dan is ie misschien niet leuk. Heb je al eens gedacht aan een ander leven? Zoals je aan een andere baan kunt denken? Toen ik nog in bedrijven rondhing viel het me op hoeveel mensen tegen hun zin naar kantoor gaan, vaak diepzinnig klagen, terwijl ze ook een andere baan zouden kunnen zoeken. De verhalen die ze hebben waarom dat niet kan, ik vertel ze ook om te verklaren waarom ik blijf hangen in waar ik in blijf hangen. Ja maar, ja maar en ja maar. We willen dat het veilig is denk ik, en wat je hebt weet je. We gedragen ons als afhankelijke kinderen die geen ander gezin kunnen zoeken. Dus maken we er het beste van terwijl we in een situatie moeten blijven die we niet fijn vinden. Making up stories. Tuurlijk, je gaat iets dat als uitzichtloos voelt (en ook is voor een kind) niet zitten voelen. Ik snoepte me al in een roes als klein kind. Ik weet het niet zo hoor, met die mensen met guru charisma die hun blije leven als handelswaar verkopen met tips en tops om ze na te doen zodat jij voortaan ook blij kan zijn. Verkopen kunnen ze wel. Voor mij is het wat aannemelijker dat blijheid een gemoedstoestand is die je kunt ervaren, en die komt en gaat. Net als teleurstelling, eenzaamheid, verdriet. Elke dag een paar keer, op en neer, op en neer. Het ene wel willen ervaren en het andere niet, dat is in mijn ogen wat mij in de somberheid doet belanden. Want dat verzet tegen die emoties, de drang om ze te onderdrukken en strategieën bedenken (wel-niet-wel-niet eten roken drinken enz) om niet te voelen wat zich op dat moment in mijn lichaam afspeelt maakt het ook onmogelijk om meer prettige gevoelens te ervaren. What you resist persists weet je wel. Radicale acceptatie van wat er is. Niet eerst aan voorwaarden hoeven te voldoen om iets te mogen. Bestaan. En dat dat genoeg is. Dus, mijn/het leven ervaar ik als niet leuk, goed dat ik het zie. Prima, niet leuk. Hoeft ook niet nu persé. Ik voel dat ik het anders wil. Dat mag. Wat wil ik, waar heb ik behoefte aan, op dit moment? Wat houd me tegen om die behoefte te vervullen? Welke angst? Welke beer op de weg? Het is altijd de ander die me tegenhoudt: ‘ze’. Ze zullen wel denken, ze zullen stom doen, me afwijzen, ik ben te oud, te jong, te mooi, te dun, te dik, te mislukt, anderen kunnen het wel, enz. Misschien is acceptatie wel liefde?

Van binnen naar buiten leven, in plaats van van buiten naar binnen. Veel plezier en inzicht @Pytje

Ja wat als? Ik heb gemerkt dat ik het veel te belangrijk vind hoe ik overkom op andere mensen en drank hielp me om dat zo te houden. We zijn sociale wezens dus het is logisch om erbij te willen horen, en ook de angst dat we buitengesloten worden is normaal. Net zo normaal om je telefoon niet aan iemand die je op straat tegenkomt uit te willen lenen. Bij mij is/was (transitiefase) het zo sterk dat er alleen de ander lijkt te zijn, geen zelf. Het is overdreven. Dagwerk. Best pijnlijk, maar ook heel geinig om dat perspectief te veranderen. De focus van de ander naar mezelf. Ik merk dat dit andere perspectief meer dat van een volwassene is: het is nog steeds belangrijk wat mensen denken, maar ik ben er niet meer van afhankelijk. Als ik iets leuks ga doen met anderen, dan vind ik het fijn dat dit met mensen is die ik gezellig en aardig vind en die mij aardig behandelen. Als ze elkaar en mij de hele tijd zitten af te zeiken, dan hoef ik niet te blijven, dan kan ik weg gaan en met anderen omgaan. Als die er niet zijn dan kan ik op zoek gaan. Met mensen moeten blijven omgaan die niets kunnen met verandering, die geen begrip kunnen opbrengen voor iets dat heel erg belangrijk is voor mij, dat is meer gedacht vanuit het perspectief van een afhankelijk kind. Die kan geen kant op. Maar: uit wat ik hier lees en uit eigen ervaring valt het in de praktijk erg mee, hoeveel mensen je om je heen verliest als je stopt met drinken. En als ik leer me minder aan te trekken van wat anderen van me vinden, dan word ik ook minder een suffe lul. Dan word ik nuchter echter, authentieker, steviger, en maffer. Prima gezelschap voor iemand die graag , om wat voor reden dan ook, een borrel lust. Een therapeut vroeg aan mij: wat doe jij in je dagelijks leven met alleen jezelf als referentiepunt? Wat doe je echt alleen voor jezelf? Ik kon behalve naar de film gaan niets bedenken, alles had op de één of andere manier wel een beoogd bijeffect op hoe de ander mij zal zien. Beter, mooier, slimmer, succesvoller, mindfuller, enz. En misschien was zelfs naar de film gaan ook wel bedoeld om aan dat alles te ontsnappen. Vastlopen in een verslaving is dan eigenlijk een kado, want dan kun je niet meer door, het moet anders.

Goedemorgen,

Dat kun je misschien al een beetje testen door jezelf af te vragen hoe vaak je aan dat ene biertje hebt gedacht het afgelopen half jaar. Of te kijken naar of je ergens anders (nog) mateloos in bent (geworden) en hoe dat gaat. Eén waarschuwing: wees voorbereid op hoe ontzettend goed het voelt om een dopamineshot te krijgen als je het niet meer bent gewend. Fijne vakantie!

Goedemorgen,

Denken aan alcohol kan een onderdeel zijn van de verslaving. Droogdrinken wordt dat volgens mij ook wel genoemd. Eigenlijk is er dan niet veel veranderd maar het lijkt wel zo omdat er niet wordt gedronken. De verslaving richt zich nu op de gedachten aan het volgende moment. Zou daar bij jou sprake van kunnen zijn? Als ik daar op voortborduur (en negeer dat als het je niks zegt): Er was hier een forumlid jowan die altijd sprak over: 'netjes denken'. Wat volgens mij zoveel wil zeggen als: door hebben wanneer je als een verslaafde denkt en ontnuchterende gedachten denken. Elke keer weer je eigen feestje (ik mag zo weer, ik mag zo weer!) liefdevol verzieken omdat je weet dat de vrijheid niet zit in verslaafd zijn, ook al wil iets kinderlijks in je heel erg graag denken dat het wel zo is. Wat zou er gebeuren als je die twee keer per jaar nu alvast in je agenda zet, inclusief hoeveelheden? Ik kan me zo voorstellen dat het open houden van de mogelijkheid, het idee dat je vandaag zou kunnen beslissen om te drinken (of geen antabus in te nemen) die denkverslaving makkelijker in stand zou kunnen houden. Mocht er sprake van zijn uiteraard. Maar misschien is toeleven naar twee keerp per jaar al te veel, misschien één keer per jaar, of één keer in de twee jaar? Zolang het je feestje maar verpest en dat kinderlijke deel in je denkt dat het vèèl te lang moet wachten, zodat je wel anders om mòet leren gaan met dat wat je wil verdoven met alcohol. Dan is droogdrinken ook geen optie meer.

Goedemorgen, @Dune drink je genoeg? Door te weinig vocht kun je je ook beroerd voelen.

@Strijkbout Ik vind het helemaal niet krankzinnig klinken. Dat doet me denken aan wat ik hoor van mensen die incidenteel drugs gebruiken, op een festival bijv en die dan voor lief nemen dat ze daarna een paar dagen flink down zijn. Die weten waar het door komt en dan is het minder erg om je zo te voelen kennelijk. En dat doet me weer denken aan me heel snauwerig en labiel en ongelukkig voelen, en als ik dan doorhad dat ik weer ongesteld moest worden, dan was van die gevoelens nog maar een kwart over. Dat leerde me overigens dat de gevoelens er eerst zijn, en dan bedenkt mijn brein een verhaal dat er bij past. Het psychonautische effect van alcohol vind ik erg beperkt. Qua ontdekkingen is het voor mij vergelijkbaar met een Rijnreisje met de Zonnebloem. Ik heb er nooit diepere inzichten door gekregen. Door blowen wel in eerste instantie, al bleek al snel dat ik aan inzichten niet zo veel had als ik er niet ook handen en voeten aan ging geven. Ik ben erg goed in ergens in blijven hangen. Op de één of andere manier ontslaat alcohol mogen mij van me naar of bang mogen voelen. Aan het volgende moment van drinken denken helpt ook al om het weg te drukken. En zo kom ik geen steek verder. Dan blijf ik bang om de dingen te doen die ik eng vind. Overigens: dingen doen die ik eng vind maar uiteindelijk heel fijn, vanuit psychonautisch oogpunt gebeurt er dan een heleboel. Een nuchtere toestand wordt zwaar onderschat. Dat ik dat ooit saai heb kunnen noemen kwam door de bril die ik opzette. Het fijnste van alcohol en drugs is misschien wel dat je de (illusie van?) controle niet meer hebt. het leven gebeurt meer, er is geen verzet. Moeiteloos? Op dit moment ben ik aan het experimenteren met of dat nuchter ook kan. Ik merk dat het opgeven van verzet elke keer weer een dopamineshotje oplevert:)

Oh @Yana, dezelfde boodschap zo ongeveer:) Veel van ons hier zullen de neiging hebben de oplossing van buiten te verwachten, vandaar dat we zo gevoeleig zijn voor verslaving wellicht? Het is iets in ons dat nooit volwassen is geworden. Wat je zegt, we kunnen het nu wel aan. En dat ontdekken @Dune, was voor mij wel een wonder:)

Goedemorgen, @Dune euforie is prettig maar je dondert wel weer hard naar beneden als de endorfines op zijn. Dealen met dagen zoals deze, lief voor jezelf zijn, jezelf toestaan om te huilen, onprettige gevoelens te hebben, zonder er vanaf te willen, dat zet wat mij betreft meer zoden aan de dijk. Niet alleen tijdens een stopperiode, maar ook daarna, een leven lang. Er is geen leven zonder deze gevoelens, die horen erbij. En ze komen en gaan. Het verzet ertegen, denken: ik wil me niet zo voelen het moet weg, verlengt de misère.

Ja leuk, daar wil ik graag bij zijn. Dank je voor het initiatief @Pinkman!

Goedemorgen, In de krant van gisteren: "Mintgroen interieur, houten kasten vol flessen op hun kant en hebberig makend artistieke etiketten. Voilà, zo’n typische hippe wijnkelder waarvan Parijs er talloze kent. Tenminste, zo lijkt het bij binnenkomst in Le Paon Qui Boit (De Drinkende Pauw) in het negentiende arrondissement van de hoofdstad. Maar deze plek is net even anders: Le Paon Qui Boit is Frankrijks eerste alcoholvrije wijnkelder. Zie het als een klein symptoom van een langzaam maar zekere verandering in de Franse levensstijl. Ook in wijnland Frankrijk zijn alcoholvrije alternatieven aan een opmars bezig. En dat is best opmerkelijk in een land waar de wijncultuur zo sterk is verankerd dat het onderdeel uitmaakt van de nationale identiteit." Ik dacht misschien leuk om te lezen voor degenen die een beetje moeite hebben om nuchter naar Frankrijk te gaan. Beter weer inderdaad, als het zo warm is denk ik altijd dat ik vakantie heb en dat het raar is om te werken.

Wij zijn samen veel gaan wandelen en de gesprekken die je kunt hebben met een fles wijn, dat alle tijd van de wereld gevoel dat er bij komt kijken, dat hebben wij ook als we wandelen. Er is alle rust, tijd genoeg. Omdat je elkaar niet aankijkt meer lef om eventuele gevoeligheden eruit te gooien. En een voordeel, de buren luisteren niet mee:) Op vakantie, die tegenwoordig altijd in het teken staat van wandelen, zijn we aan het einde van de dag wel uitgepraat, die behoefte is er helemaal niet meer. Behalve over wat er gegeten moet worde, en de wandeling van de volgende dag. En dan lekker met een boek voor de tent. In Italië kun je heel erg goed wandelen:-)

Wat ik bedoel is dat de wil juist niet bepaalt, omdat ik na een jaar toch weer ga drinken. En achteraf zie ik nu dat dat nooit een goed idee was. Wat wilde ik dan? Een jaar worstelen met hoeveelheden? Dacht het niet. Ik herken het niet dogmatisch willen zijn. Ik wilde dat hele strenge niet, dat veroordelende als ik het toch deed. Niet van de buitenwereld, maar ook niet van mezelf. Alcohol gebruiken stond voor mij voor vrij zijn. Maar ik zie dat dit in mijn geval een illusie is. En dat ik er mee in stand houd dat ik me eigenlijk heel onvrij voel. Afhankelijk. Tot nu toe zet alcohol drinken iets bij mij in gang. Ik kan er geen genoegen mee nemen om het gevoel dat ik er van krijg te ervaren, en dan vervolgens onbelast een half jaar te wachten totdat ik het weer ga doen. Dat komt denk ik omdat als ik alcohol drink, alle negatieve gevoelens en gedachten die ik heb over mezelf en mijn leven verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het is een verschil van dag en nacht, na twee glazen. Als drank geen optie is, dan heb ik van die negatieve gedachten niet zo veel last meer, het zijn maar verhalen , en ik heb zo mijn manier gevonden om het te accepteren dat ze er zijn. Ze niet zo serieus te nemen. Ze hoeven niet meer weg. Dat gaat vaker vanzelf, maar ik moet dat ook wel tegen mezelf zeggen, mezelf eraan herinneren dat ik me aan het verzetten ben tegen gevoelens die ik eigenlijk al aan het voelen ben. Als drank wel een optie is, dan zie ik dat als ik het even moelijk heb, het verlangen naar verlossing en verdoving me gaat beheersen, hoe subtiel aanvankelijk dan ook. Ik heb dat meer dan 20 keer (gok ik) kunnen observeren. Op een gegeven moment wordt het ongeloofwaardig. Wat niet wil zeggen dat ik het niet toch weer een keer ga proberen. Ik moet mezelf dat goede gevoel dat drugs mij geeft niet aandoen. Ik ga er onbeheersbaar van denken dat geluk van buiten komt en dat ik daar afhankelijk van ben. Daar heb ik niet zoveel controle over, zie ik. Hoe hard ik dat ook zou willen

@StrijkboutDat is inderdaad wat ik bedoel. Het is het idee dat mijn wil bepaat dat het dit keer anders gaat lopen, dat mij de das om doet. Want diezelfde wil kan ook een jaar niet drinken. En ik heb dat vele malen herhaald, waardoor ik nu iets heb van: wie houd ik nou voor de gek? Vanuit een meer beschouwend perspectief zie je het gewoon steeds gebeuren. Zie je de herhaling achter elkaar geplakt. En ben ik veel meer geneigd om er een les uit te trekken. Het probleem te zien.

Goedemorgen, Vandaag helpen met het huis leeghalen van schoonmoeder zodat het verkocht kan worden. Ze woont inmiddels in een verpleeghuis, maar is nog wel goed genoeg om mee te 'helpen'. Dat wordt op diverse gebieden een inspannende klus met die warmte. Ik vind het altijd wel interessant en vermakelijk, hoe al die afweermechnismen op elkaar inwerken in een gezin dat niet het mijne is.

Wie is die ik die het graag wil? Is dat diezelfde ik die het later niet meer wil? Voor mij is het meer een besluit, om niet te drinken, een gevolg van ervaringen. Er niet meer omheen kunnen. Zoals een ezel. Een opkomend verlangen in de kiem kunnen smoren met gedachten aan hoe het zich in de werkelijkheid zal uitspelen, zonder twijfel. Ontstaat er wel twijfel, nieuwsgierigheid, dan kan dat weer een jaar of anderhalf gedoe met wijn worden. Dat heb ik er zoals het nu is niet voor over. Been there done that, zoiets. Ik vind wil altijd zo veel belang krijgen. Zo'n aanjager van valse hoop die later weer instort. Weg wil. Zelfhulpgoeroe's weten daar wel raad mee, met het creëren van valse hoop. Als er een moment komt waarop je heel graag een roes wil, dan kun je denken: zie je, ik wil het nog niet echt. Doe mij eerst nog maar een zelf hulpboek of een podcast met een glas wijn. Ik heb trouwens veel gehad aan zelfhulpgoeroe's. Als we er nou vanuit zouden gaan dat de wil zwak is, dan hoeven we daar niet meer zoveel van te verwachten. Dan hoeven we niet te wachten tot we sterk zijn. Goed genoeg.

Goedemorgen, @Dune de redenering : 'nu is alles voor niets geweest ' maakt het juist lastiger om om te gaan met cravings. De kans is groot dat we dan we een craving koppelen aan falen. Er één krijgen valt dan tegen. 'Hè, het ging net zo goed, helemaal geen cravings gehad' . Maar het gaat juist goed als je cravings hebt èn je leert ermee omgaan. Wat doe je als het niet gaat als een trein? Je daarin bekwamen kan alleen met vallen en opstaan.

Mijn conclusie over angst is dat deze ons lijkt te beschermen tegen een herhaling van situaties die we al hebben overleefd. Er is nauwelijks iets rationeels aan. Als ik merk dat angst mijn raadgever is, dan probeer ik te kijken naar mijn onderbouwing. Daar komen dan een soort half rationele en half vage onbewuste overtuigingen onder te voorschijn die door een kind verzonnen lijken. Herkenbaar aan ja maar-redeneringen. Ik lees twee overtuigingen die je zou kunnen onderzoeken op waarheid: 'als ik hulp wil bij niet of minder drinken dan moet ik eerst naar de huisarts', en : als ik hulp vraag aan iemand van wie ik afhankelijk ben ( in dit geval voor het behandelen van al mijn kwalen) dan ziet hij mij vanaf dat moment als iemand die geen goede zorg meer verdient.'. Gevolg van de tweede overtuiging is dat je niet naar de huisarts gaat, gevolg van de eerste is dat je geen andere hulp zoekt. Muurvast.

@Chantal88 Het kan best een tijd duren voordat je man vertrouwen heeft opgebouwd, dat kun je bijna niet versnellen. En dat hoeft ook niet, het is zijn proces. Als jij niet meer het gedrag vertoont waardoor hij zijn vertrouwen heeft verloren, dan groeit dat vanzelf weer. Het zal nooit meer 100 % worden misschien, maar dat is ook helemaal niet nodig of wenselijk. Stel je in op een poos. En stel het niet als een doel op zich. Voor nu is het belangrijk dat je kunt accepteren dat hij het nog niet heeft, en dat jij je daar af en toe rot onder voelt. Voor allebei volkomen normaal. Het is een valkuil om dat vertrouwen in te zetten als een soort strijd. 'vertrouw je me nou nòg niet,' want je zal de eerste niet zijn die het gebrek aan vertrouwen als excuus aangrijpt om een borrel te nemen. Wees ook lief voor jezelf! Het idee van 'niet vertrouwen' kan als een muur tussen mensen in staan. Als een afstand. Hoe laat je zien dat je iets niet meer doet? Als het je aanspreekt kun je de afstand verkleinen door hem af en toe iets te vertellen over je proces. Dat je vertelt over je middag en dat er een trigger was waardoor je trek kreeg en even de neiging op voelde komen om stiekem een borrel te nemen, maar dat je het niet hebt gedaan. Dat kan vertrouwen geven. Je kunt hem voorstellen of hij het af en toe fijn zou vinden als je een test zou doen. Op de momenten dat hij er aan twijfelt of je stiekem hebt gedronken. Ik kan me voorstellen dat als dan elke keer blijkt dat je je belofte hebt gehouden, dan dat hem helpt. Ik kan me ook voorstellen dat dit voor jou op den duur erg onprettig is en tegen jullie gaat werken. In het verdragen van ongemakkelijke gevoelens zijn mensen met een alcoholprobleem niet zo goed en ze kiezen het liefst voor een oplossing op de korte termijn. Vertrouwen is een probleem waarbij er niet zo'n oplossing is. Waarbij het vooral gaat om tijd en het geduld of het vermogen ontwikkelen de ongemakkelijke gevoelens uit te zitten.

Sartre zei: de hel dat zijn de anderen. Als ik me niet vergis bedoelde hij daarmee: als je jezelf door de ogen van anderen ziet en je daarvan afhankelijk opstelt, dat dat nogal wat ellende veroorzaakt. Als je stopt met drinken ben je niet af van de zorg om hoe een ander naar je kijkt. Maar het scheelt wel enorm en je bent meer in staat om er wat mee te doen. Als je door gaat met zuipen kom je misschien op een punt dat het je niet meer kan schelen. In de supermarkt zitten we klem tussen onze afhankelijkheid van drank en onze afhankelijkheid van de goedkeuring van anderen. Ik zag van de week een groepje alcoholisten zoals we ze graag zien zodat we kunnen zeggen: ik ben geen alcoholist. Vlak bij de opvang, lekker op een bankje met z'n vijven in de zon, drank erbij, druk kletsen, de schaamte voorbij. Zou je een opmerking maken dan kreeg je de wind van voren. Mijn vader was er zo één. Best een pittig leven, maar het kent zijn momenten van saamhorigheid en gezelligheid en tobben over of de buurman ziet hoeveel hij zuipen ging deed ie niet. Als ik iemand om half zes bij de zelfscanner zie staan met een fles wijn en een komkommer, dan heb ik zo mijn gedachten. Iemand die niet weet wat een alcoholprobleem is, zal misschien denken oh ja een komkommer moest ik ook eigenlijk hebben.