Spud Geplaatst 3 uur geleden Rapport Geplaatst 3 uur geleden (bewerkt) Wow heftig Quinn! Ik heb niet zoveel vertrouwen in de hulpverlening zoals je waarschijnlijk weet of niet? Ze scheren altijd elk individu over 1 kam en dat vind ik niet zo´n goede manier van werken met kwetsbare mensen. Maar ik heb wel vertrouwen in jou! En geef je nog een tip mee, eigenlijk is behandeling en therapie niks anders dan een sollicitatiegesprek. En wat in veel instellingen over het hoofd wordt gezien, is dat jij met je hulpvragen eigenlijk de werkgever bent en zij de dienstverleners. Toen ik dat uiteindelijk door kreeg, vond ik de therapie die bij mij paste en kon ik verder. Ik gun het jou ook. Dus ja nu voel je je nog te gast en is het wennen aan de manier van werken, maar vergeet niet dankzij jouw komst hebben die mensen werk en blijf jij de baas over jezelf. Heel veel succes! 3 uur geleden bewerkt door Spud Er stond een leeg citaat onder mijn bericht en die heb ik verwijderd Mariposa reageerde hierop 1
karin123 Geplaatst 3 uur geleden Rapport Geplaatst 3 uur geleden Allebei niet! Nooit! Vraag jezelf dat nooit meer af. Ik hoop dat die eerste smeerlap dood is. Zeg dat maar tegen c. 🍀 Quinn reageerde hierop 1
Spud Geplaatst 3 uur geleden Rapport Geplaatst 3 uur geleden 19 minuten geleden zei karin123: Allebei niet! Nooit! Vraag jezelf dat nooit meer af. Ik hoop dat die eerste smeerlap dood is. Zeg dat maar tegen c. 🍀 Respect voor de betrokkenheid maar wensen dat iemand dood gaat, vind ik ver over de grens. Klinkt nu als een moordzaak die ik later terug ga horen in mijn favoriete podcasts
Quinn Geplaatst 34 minuten geleden Auteur Rapport Geplaatst 34 minuten geleden Je weet het, trigger warning. Op vrijdagavond was mijn ma niet thuis, de hele avond vrouwenclub van de kerk. Elke vrijdag, altijd. Op die dagen aten we 's avonds vroeger, sneller en vis. Elke vrijdag. Om half zeven vertrok ma en ruimde ik zo langzaam als ik kon de keuken op. Daarna koffie brengen naar pa en wachten tot hij klaar was met zijn lijst. Al mijn fouten en overtredingen van die week werden genoemd. Te laat op school, te laat thuis, modder achter gelaten, te snel gegeten of te langzaam, grote mond gehad, iets kwijtgeraakt, alles. Als de lijst klaar was, kreeg ik die blik van hem. Zwart, boos, fel. En dan naar boven gestuurd. Wachten tot hij kwam, meestal met een riem in de handen, soms erger. Klappen, geen idee hoeveel of hoe lang, tot hij het genoeg vond. Straf. Kind dat nergens voor deugt. Later diezelfde avonden. Doen alsof je slaapt, tot de deur opengaat. De geur van bier als hij over je heen buigt, schudt tot je niet meer kunt doen alsof je slaapt. Armen om je heen, adem in je gezicht, handen overal. Kleren die verdwijnen, plakkerige warmte en constant die stank. Pijn, elke keer weer die pijn. Hese stem in je oor die hijgt en fluistert hoeveel ie van je houdt, hoe bijzonder je bent. En hoe het aan jou ligt dat ie je moet straffen, hoe teleurgesteld hij dan in je is. Hoe je dat goed kunt maken, lief kunt zijn. Ik haat vrijdagen. Ik haat vis. Ik haat bier. Ik haat hem.
Reacher Geplaatst 12 minuten geleden Rapport Geplaatst 12 minuten geleden Ik ook. Hij was een monster. En wat hij jou aandeed was niet jouw schuld. lady jane reageerde hierop 1
lady jane Geplaatst 12 minuten geleden Rapport Geplaatst 12 minuten geleden terecht hij had geen recht op jou, een kind maar stop alsjeblieft met jezelf te haten
Aanbevolen berichten
Maak een account aan of meld je aan om een opmerking te plaatsen
Je moet lid zijn om een opmerking achter te kunnen laten
Account aanmaken
Maak een account aan in onze gemeenschap. Het is makkelijk!
Registreer een nieuw accountAanmelden
Ben je al lid? Meld je hier aan.
Nu aanmelden