Ik ben

[Quinn]

12 minuten geleden zei bumperjim:

God verhoede dat ik een krachtterm gebruik 🤣

O, letten ze daar weer op? Dan heeft de mod het druk hier, al heb ik nog geen strafpunt gezien. Was holenbeer echt kwaad dan? Waarom? Ze was immers te laat?

Die zomer werd ik veertien @Bob

[Quinn]

Was een prima verjaardag ook trouwens, nu ik er toch aan terugdenk.

[bumperjim]

3 minuten geleden zei Quinn:

O, letten ze daar weer op? Dan heeft de mod het druk hier, al heb ik nog geen strafpunt gezien. Was holenbeer echt kwaad dan? Waarom? Ze was immers te laat?

Die zomer werd ik veertien @Bob

Wegrijden is verwerpelijker dan te laat zijn, kennelijk. Ik had het vroeger bij mijn vader niet geflikt maar onze kinderen zijn niet goed getemd 😁

[Quinn]

Nou ja, kon niet zeggen dat ik niet gewaarschuwd was. Maar jij doet het dus nooit weer?

[bumperjim]

37 minuten geleden zei Quinn:

Nou ja, kon niet zeggen dat ik niet gewaarschuwd was. Maar jij doet het dus nooit weer?

 Never. 

[Moeps]

Misschien ben je daarom nog steeds zo gek op Brinta? Je onderbewuste heeft die smaak gekoppeld aan eventjes zorgeloze rust...

Quinn, ik heb ontzettend veel bewondering voor jouw kracht 🍀

 

[Mormel]

5 uur geleden zei Oskar:

Together we stand, divided we fall. 
 

Dat. Het is nu ook het favoriete nummer van mijn zoon. Soms ben ik bang dat hij teveel op mij lijkt.

Sorry dat ik dit hier plaats Quinn.

@Oskar: voor mij was dit de doorslaggevende reden om nooit aan kinderen te beginnen. De angst dat ze te veel op mij gingen lijken. Nu ik ouder wordt begin ik steeds beter te begrijpen dat dit ook moest zijn wat mijn vader zag en waarom hij vroeger soms zo kwaad was op mij terwijl hij mij tegenwoordig zo goed als mogelijk probeert te helpen. 
In de jaren negentig was het trendy om determinisme af te schrijven, maar ik denk dat er geen ontsnappen is aan bloed. 
(Geweldig nummer trouwens, heb Pink Floyd ook meegekregen met mijn vader.)

[Quinn]

16 minuten geleden zei Mormel:

Sorry dat ik dit hier plaats Quinn.

No problem. De oude nature vs nurture discussie aan het voeren? Hoewel ik vooral in mijn zoon veel van mezelf herken, zal hij nooit in dezelfde mate verknipt zijn. Al heb ik hier ook wel eens te horen gekregen dat ik beter geen kinderen had kunnen krijgen, denk ik nog steeds een betere ouder te zijn geweest dan mijn eigen.

Nurture 1 - Nature 0

[Quinn]

Klinkt niet onlogisch @Moeps geuren brengen je terug hè. Smaken vast ook. En elk stukje houvast is er toch maar weer eentje.

[Mormel]

17 minuten geleden zei Quinn:

No problem. De oude nature vs nurture discussie aan het voeren? Hoewel ik vooral in mijn zoon veel van mezelf herken, zal hij nooit in dezelfde mate verknipt zijn. Al heb ik hier ook wel eens te horen gekregen dat ik beter geen kinderen had kunnen krijgen, denk ik nog steeds een betere ouder te zijn geweest dan mijn eigen.

Nurture 1 - Nature 0

Niet mijn bedoeling om die discussie te voeren. 
Hoop dat jij nu vooral in een omgeving bent waar jij je veilig voelt. 

[Yvonne]

Mijn hemel Quinn, echt, jouw ouders waren geen ouders... geen woorden voor weer. 
Echt, onbegrijpelijk. 
Ik hoop dat je een beetje kunt slapen straks. 


 

[Quinn]

Okay, this was supposed to be a happy memory.

[Mormel]

2 uur geleden zei Quinn:

Okay, this was supposed to be a happy memory.

Die interpretatie kan ik begrijpen. Mocht ik op die leeftijd het huis voor mij en mijn broer alleen hebben voor drie weken, het zou waarschijnlijk een fijne tijd geweest zijn (ik kon wel al koken toen). Drie weken zonder ruzie, afspraken of commentaar; lijkt me de hemel op die leeftijd. 

[hub02]

Jij: "Hoewel ik vooral in mijn zoon veel van mezelf herken, zal hij nooit in dezelfde mate verknipt zijn. Al heb ik hier ook wel eens te horen gekregen dat ik beter geen kinderen had kunnen krijgen, denk ik nog steeds een betere ouder te zijn geweest dan mijn eigen". 

Jij, verknipt? Als iedereen beter zou zijn dan zijn ouders, dan zou ik zo gaan geloven dat het met de aarde de goede kant op gaat!!!
We hebben ons zelf niet gemaakt. Wij vroegen er niet om. Door onze geboorte kregen we de genen van onze ouders, en meer niet. Daarmee hebben we gereageerd op de omstandigheden (opvoeding, maatschappij etc) die zich aan ons presenteerden. Deze waren zoals ze waren, en wij waren niemand anders dan onszelf. We kozen nergens voor en we hadden niks te kiezen. De ene wordt zo, de andere zo. Als iedereen zo zou zijn als wij, dan was dat de maatstaf voor “normaal zijn”. Dat anderen anders zijn, was ook niet aan ons. Anderen vinden zichzelf “normaal” alleen omdat wij er zijn, ze hebben dan vergelijkingsmateriaal, een norm. Neem jezelf niet kwalijk hoe je nu bent, dat is echt niet jouw fout. Je kunt wel de nieuwe omstandigheden die je nu worden aangeboden accepteren. Je kunt erover nadenken en er eventueel iets mee doen. Accepteer de gesprekken met de “psych”, sta open, luister. Laat het op je afkomen, doe er iets mee, als je dat goed lijkt, geef het in elk geval een kans. Doe je best man, wou ik maar zeggen met dit hele kletsverhaal.
 

[Yvonne]

En weer een nieuwe dag. Sterkte Quinn 

[lady jane]

[Quinn]

Vanochtend liet ik een dienblad vallen. zou je zeggen. So what? zou je zeggen. Na een uur flinke paniek kan ik je vertellen wat er te so what aan is.

 

Triggers, kijkwijzer, etc. Ik trigger mezelf verdorie constant. Een donderend geraas en terug de jaren zeventig in. Okay, nee, lees maar niet. Ik geloof niet dat dit normaal is. En die gedachte zal wel een stapje vooruit zijn.

 

 

Het was natuurlijk mijn eigen schuld, want ik wilde zoveel mogelijk in één keer meenemen, zodat ik niet opnieuw die kamer in hoefde. En dus droeg ik teveel, boven m'n macht ook. En ja, toen ging het schuiven en glijden en lukte het niet meer om met rechts op te vangen wat links liet gaan en lag het halve servies in diggelen op de keukenvloer. Donderend geraas gevolgd door een angstaanjagende stilte. Mijn moeder draaide zich in een soort slow motion om en keek me recht aan, terwijl ik probeerde de vloer over te halen open te gaan en me op te nemen. Geen succes. Voetstappen komen dichter bij terwijl zij en ik elkaar nog altijd zwijgend aan staan te kijken. En dan stapt hij binnen, neemt zwijgend de schade op en zet een stap richting mijn moeder. "Wat was dat?" Ze kijkt naar zijn voeten en zegt dat hij alles liet vallen. Ik, hij is ik, maar de vloer blijft massief. Ik staar naar m'n eigen voeten en zwijg. "Opruimen." En heel even durf ik hopen dat het daarbij blijft. De vloer ligt onder de scherven en ik neem ruim de tijd om zelfs het laatste schilftertje op te rapen. Naar boven gaan lukt niet zonder door de eetkamer te gaan en ik weet zeker dat hij daar nog is. Ik heb gelijk, hij zit aan tafel en doet niet eens alsof hij de krant leest. Toch probeer ik stil bij hem langs te glippen. Een vaste greep in mijn nek en weg is die hoop. Nog altijd zwijgend trekt hij me naar zich toe, zijn hoofd centimeters van de mijne, grijpt zijn vingers dan in m'n haren en laat me kennismaken met het blad van de tafel. Eén keer, twee keer, dan ben ik de houvast van het tellen al kwijt. Als het weer licht wordt, lig ik op de vloer en voel ik zijn schoen mijn maag raken, dan mijn rug. Ik voel vocht over mijn gezicht lopen, maar ik weet toch heus zeker dat ik niet huil, huilen kan niet, huilen is voor meisjes. 

En dat was de eerste keer ziekenhuis.