Musashi

Comfie pastaschotel in de oven met savooikool, gehakt en champignons en (kruiden)kaas natuurlijk. Om het voor de kleine ook zo comfie mogelijk te maken zijn de pastadingen mignons. Dat maakt alle verschil. Dat pakje was te weinig voor een half te gebruiken dus moest het een heel zijn en heb ik weer voor een heel leger eten. Alles als vanouds dus.

Zo dus.

Het kwam er op hoe dat moest. Hierop klikken zei het en de app kwam vanzelf op m’n scherm. Zo is het ook gegaan.

Het is met een app en al.😮

Home sweet home 🥰

Ik wou ook panna cotta zeggen en sabayon, maar dat mag hier mss niet? In het algemeen hou ik wel meer van hartig ipv zoet. Liever voorgerecht dan dessert.

Een mijmering/ mooi inzicht die ik er aan over houd en die ik nog graag wil delen: hoe altijd meer en meer niet perse beter is. Voor mezelf heb ik de neiging om tot het gaatje te gaan, er “alles” te willen uithalen, te denken dat je iets mist als je het voor bekeken houdt, dat ik moeilijk kan zeggen: het is/was goed zo. Met een kind gaat dat gemakkelijker, omdat je weet dat er een kantelpunt komt als je te ver gaat of het kind uitput. Dan is het echt niet meer leuk. Voor mezelf zou ik blijven doorgaan. Nu weet ik dat memory spelen met het kadootje van de kinderbox in Burger King op de hotelkamer is wat het is: een fijne tijd met mijn kind, en geen gemiste kans van het Londense (nacht)leven en al wat dat “te bieden” zou hebben.

Wat het ‘culinaire’ betreft hadden we ook wel wat op onze lijst: matcha latte uit Starbucks (oordeel van dochter: smaakt naar gras), Dubai chocolate gekocht in Harrods (oordeel moeder: schandalig duur), English breakfast check, fish & chips check en sebiet nog ons laatste avondmaal in Burger King (op voorhand al een teleurstelling want geen speeltuin dus moeten we van haar eerst nog mc Donalds gaan checken voor dit criterium). Vandaag was onze moment suprème van de Frida Kahlo expositie. Conclusie: was wel de moeite maar ik had meer van haar eigen werken verwacht, het was meer gericht op hoe zij generaties kunstenaars na haar geïnspireerd heeft. De dochter was wel zwaar onder de indruk van haar corset in het echt te zien, dat kon ze haarfijn vertellen, over hoe ze na haar accident in bed begon te schilderen en ook dat corset zelf onder handen genomen had. Daar was ik dan weer van onder de indruk, hoe m’n dochter dat allemaal zo goed wist. En dat ze in Harrods schaamteloos het personeel in het Engels kon vragen waar ze die Dubai chocolate kon vinden, vond ik ook wel indrukwekkend, dat durfde zelfs ik niet zo goed. Lieve mensen, moe maar tevreden, keren we morgen heel vroeg huiswaarts. Het was een geslaagde trip en ik krijg ook wel zin om met haar naar Yayoi Kusama te gaan in Amsterdam (dankzij jullie tip). Dank om naar al mijn nerveuziteiten te luisteren. Achteraf gezien was dat natuurlijk weer helemaal overbodig maar dat is ook wel inherent aan achteraf gezien.

@Oskar mss is het chocolademuseum aan het centraal station dan ook wel de moeite voor jullie? voor @Quinn

Mijne sluit aan op het dagdraadje, de herfstblues. Dat vind ik dus zo mooi aan de Japanse cultuur: de schoonheid kunnen zien van de verschillende seizoenen, van het vergankelijke, van de eenvoud. In woord en beeld. En in het algemeen, het Japanse schrift, die eigenlijk ook een soort van beeldtaal is. Matsuo Bashō (1644–1694) 秋深し 隣は何をする人ぞ Aki fukashi (5) Tonari wa nani o (7) Suru hito zo (5) Autumn deepens what is my neighbor doing, I wonder? AUTUMN IN OIRASE BY KAWASE HASUI

@Lika ja zeker wel nog lekker warm wel en wat miezerige regen. Londen zou Londen niet zijn zonder, toch?

@Mormel ja het was die stomme hop on hop off. Er zijn blijkbaar min 4 maatschappijen en die ik had geboekt was duidelijk de stomste. Resultaat was dat we s morgens gewoon helemaal te voet naar London Eye zijn gewandeld 🙄. Ach ja.

@Yana die mijn punt tegelijkertijd maakt.🙏

Ooh wat leuk @Oskar. Volgens mijn dochter lijkt Londen gewoon heel erg op Antwerpen. (Ja ze kent nog niet echt veel steden duidelijk). En wat een goed idee ook van Nello & Patrasche! Wel bijzonder dat je dat kent, zo zijn er niet al te veel toch? En in de categorie hartverscheurende kinderverhalen kan het zeker tellen, daarmee vergeleken zijn mijn verhalen nog peanuts. 🤭

Update! Jullie kennen me ondertussen wss al wel genoeg om te weten dat ik zo’n dag niet kort kan beschrijven maar ik probeer het wel: het gaat goed! Lange versie gaat over nooit meer attracties boeken via booking, trip down memory lane, wat-als-van mijn persoonlijke levenskeuzes die me hard hitten, en heel veel veranderd ook in die jaren. Vooral hele buurt rond kings cross, waar m’n kamer ergens was, is onherkenbaar, van een smoezelige buurt naar hip en arty, dat verschil is echt enorm! Maar alles wat de dochter betreft is geweldig en het is fantastisch hoe ze geïnteresseerd is in sappige historische verhalen. Bloody Mary en Jack the ripper kon ze geen genoeg van krijgen. Dit is zo kort mogelijk. ☺️

Rise & shine! Gisteren was de spanning wat gezakt, omdat ik natuurlijk al lang helemaal klaar was met alle voorbereiding. Ook een meevaller, pas gemerkt dat we vandaag nog een hele namiddag hebben, door het tijdsverschil. Wel donker vanaf 18u15 dus dat vind ik nu nog even spannend wel. Soit, ik werd wel wat geplaagd door drankgedachten nu en dan, dat 1 glas toch geen kwaad zou kunnen, dat ik er dan niet al te veel last van zou hebben, to take the edge off, etc. Maar nu natuurlijk super blij dat ik er aan heb weerstaan en nu een frisse vertrekdag. Dat is alvast een goed begin! Fijne dag voor iedereen! ☀️ Ps. Ik voel me ook een badass goeie moeder door voor eens de regels niet te volgen maar te luisteren naar de noden van mijn kind. Dat lijkt misschien niet ‘goed’ maar dat is voor mij echt een grote stap. Het schuldgevoel van het ‘niet doen zoals het hoort’ zit even ver verstopt in mijn achterhoofd te zeuren wel maar die laten we maar even verder zagen. En en dikke tong uitsteken. Ik weet het, het klinkt kinderachtig maar het voelt wel goed. Rebelse meisjes wij. 😁

Oei zo’n dag? Ik heb een speciale kaars voor zo’n gevallen. Komt helemaal goed dan, beloofd!

Dankjewel voor de herkenning gisteren. Ik moest hele avond nog denken aan ons uitje als het fijne witte strandzand. Als ik het wil koesteren en vasthouden moet ik vooral niet proberen het krampachtig vast te knijpen. Dan glipt het allemaal weg. Beter m’n hand zachtjes open door het zand laten glijden zonder het te willen vastpakken en meenemen. Gewoon genieten dus. Ok dat zal ik dan proberen vanaf nu. No stress en easy peasy. DAGPACT: Quinn 💜 kaatje Musashi 🌊

@Yana en @Quinn ja die paradox ook van het besef dat de drang om het zo perfect en groots te maken het ook net in de weg staat. Ik sta mezelf wat in de weg denk ik.

Ja die dingen heb ik dan ook op voorhand, veel te duur wss, uit zenuwachtigheid(?) op voorhand geboekt. Op zich wel handig (of een must?) maar dan hang je er natuurlijk ook wel aan vast. London Eye + cruise, hop on off bus, dan Frida Kahlo natuurlijk (de reden van onze trip), en Hamleys heb ik ook zeker nog aan haar beloofd. In se valt dat allemaal nogal mee dus maar het is inderdaad onze relatie waarvan ik hoop dat het die ten goede komt. Dat we er samen in slagen om hier iets moois en waardevols uit te halen want dat zal wel het langste meegaan.

Ja dat zeker. Dat ik wil dat alles te perfect verloopt zodat ze een mooie en waardevolle herinnering er aan over houdt zonder ruzie. Maar de spanning die oploopt, verhoogt natuurlijk sowieso de kans op ruzie. En een 9-jarige een paar uur alleen laten in Londen, dat gaat ook niet. Maar die autonomie trekt ook wel heel hard aan haar. Dus dat evenwicht zoeken, tussen mijn planning, uren, op tijd zijn, drukte, ov, tickets, boekingen, grenscontrole, een fijne tijd ‘regelen’ maar het tegelijk ook aan haar kunnen overlaten wat zij fijn vindt. En dat ik het daardoor dan ook fijn vind. Dat een planning dan geen militaire allures krijgt. Dat wil ik, dat hoop ik maar dat vind ik ook spannend of het wel zal lukken. 🙏

@Quinn dankjewel hoor voor je aandacht voor mij. En ook dag allemaal, even geleden, nu ja, een week is het ongeveer denk ik. Niet zo lang al bij al maar toch weer lang genoeg om emotioneel helemaal beladen te zijn. Oa. dat ik merk dat onze Londen-trip ons allebei, om verschillende redenen, ook wel wat spanning bezorgd. Dat ik dat stom vind van mezelf dat ik het niet gewoon maar leuk kan vinden en niks meer en alles niet moeilijker hoef te maken dan het is. Dat ik er zoveel gewicht aan hang dat het allemaal alleen maar zwaarder maakt en daarom niet beter. En dat ik het zoveel beter wil maken dat het dan niet meer beter is. En dat het zonder die spanning allemaal sowieso beter zou gaan. En dat m’n zinsbouw op niks trekt. Maar voor de rest is alles ok en zei ik al dat ik het spannend vind om alleen met m’n dochter naar Londen te gaan? En dat ik ook ineens niet meer weet of dat geweldige idee wel zo geweldig was. En waarom heb ik ook altijd van die ideeën? Maar voor de rest dus alles ok alleen is er niet zoveel restruimte. Maar toch bedankt voor het vragen, het maakt een beetje meer plaats bij mij. Adem in en adem uit en alles komt wel goed. Denk ik, hoop ik. 🤞

🫂❤️‍🩹

Goeie morgen, Over een week vertrek ik morgen voor een paar dagen alleen met m’n dochter naar Londen. Ik kijk er wel erg naar uit maar ik vind het ook toch veel spannender dan ik dacht. Ik ben geen echte grootstad meer gewoon en al zeker niet alleen met m’n kind. Ik voel dat ik zelfs wat bang ben voor het donker daar dat ik denk dat we na het avondeten niet meer buiten zullen komen. Toen ik daar dertig jaar geleden (say what!!??!!) een jaar studeerde, was ik heel stoer en leek het allemaal een fluitje van een cent maar nu voel ik me een kwetsbare kwezel.

DAGPACT: Yvonne Maja kaatje Quinn Pumpkin Mormel