Musashi

Tja maar met dat weten ben je ook niet veel als ze je continu de huid vol schelden, mishandelen of misbruiken. Iets uiten kan ook stilzwijgend.

Ja dat ook echt hè. Ik had afgelopen zomer een hoogoplopende ruzie met mijn moeder (op een cruise of all places). Ze verweet me dat ik ‘niet dankbaar genoeg’ was. Daar heb ik het ook echt nog altijd moeilijk mee.

In mijn beleving geloof ik wel dat het gevoel van liefde onvoorwaardelijk is of kan zijn, maar als het niet wederzijds geuit wordt of kan worden, houdt het uiteindelijk ook wel op en kan je niet meer spreken van echte liefde. Ook al is het gevoel er dan wel, de realiteit laat het dan niet zien en dan is het er eigenlijk ook niet echt. Of zoiets?

Dankjewel @Mariposa voor je reminder om mild te zijn voor mezelf en de (onnodige) zelfkritiek en -verwijten achterwege te laten. Work in progress. @bumperjim ja die realiteit is ook de mijne. Heb net mijn dagelijks yogasessie gedaan, deze keer speciaal gericht op de bekkenbodemspieren. Dan denk ik ook gelijk aan de lichamelijke schade die haar geboorte me heeft opgeleverd en het werk dat ik al 8 jaar heb om dit iets of wat te herstellen. Dan gaan we eigenlijk ook gewoon gelijk op 😁😅🤣.

@Spirit dat had natuurlijk nog veel erger geweest. Dat we het gemist hadden doordat ik een kater zou gehad hebben. Dus dat was gelukkig ook al niet het geval. @Quinn zo is dat. Nu vindt ze me nog geweldig (meestal), dus mss/ wss al wel iets goeds gedaan de afgelopen jaren.

@Etty ja net dat wegcijferen van mezelf moet ik veranderen. Niet alleen om de alcohol te kunnen laten, maar ook net als voorbeeld voor haar. Familiepatronen doorbreken en zo. Ik heb het zelf nooit zo geleerd, maar wil het wel voor haar voorleven. En dat betekent veel oefenen, vallen en opstaan. Ik was wel van plan om (op kinderniveau) eerlijk te zijn tegen haar, mocht ze het tijdig te weten zijn gekomen. Maar met terugwerkende kracht vond ik het dubbel sneu, dan zou ze ook geweten hebben dat ik het bewust voor haar had verborgen gehouden en dat vond ik dan ook weer geen goed idee. Tja, @Quinn jouw kinderen zijn ook al ouder en dan geloof ik ook dat al het idealisme als sneeuw voor de zon verdwenen is. Mijne is nu 8, ik kan nog voor even geloven dat alles allemaal wonderwel zal uitdraaien. Ook al weet ik wel dat dat niet kan en zal zijn. Ze heeft al een existentiële crisis sinds haar 3,5 jaar.

@bumperjim ja dat zou dus het gemakkelijkste geweest zijn maar ben toch ook wel blij dat ik dat niet gedaan heb. @Lonster1 ja ik ben een pro in maskers opzetten. Maar ik geloof ook wel hard in energie en onbewust en zo. Dus op een dieper niveau breng ik zo wel schade aan onze vertrouwensband, daar ben ik ook van overtuigd. Intuïtief zal ze dat wel aanvoelen ook.

@bumperjim ja. wat zou jouw keuze geweest zijn dan? @Quinn je hebt helemaal gelijk, het laat me niet achter met een goed gevoel. En nu moet ik zelf ook huilen. Van alle opties die ik zag, zal ik zeker niet beweren dat dit de beste was, wel de gemakkelijkste. Nu ja, niet de allergemakkelijkste, maar die was nog slechter geweest. Wel leuker voor mijn dochter, maar slechter voor mij.

Vanmorgen de tranen gedroogd voor de gemiste kinderdisco, met gespeelde verontwaardiging dat ik het echt niet wist dat dit afgelopen weekend was, en met een pijnlijke steek in mijn hart dat een kinderjaar wel echt oneindig lang duurt. Dry February als pleister op de wonde.

Het koudst ook. Zeker.

Dagpact: renaldo61 Quinn MaryArt Musashi Het enige dat ik zeker weet, is deze wat (niet). De hoe is nog niet helemaal duidelijk, maar ik vertrouw er op dat dit nog komt. Simpel eigenlijk ook, gewoon niet doen, whatever happens today. Het scheelt wel dat de vriendinnen van mn dochter ziek waren gisteren, dus ze weet niet dat het kermis is. Mss gewoon houden zo, gebaren van kromme haas. 😅

Dankjulliewel voor de inbreng. Apprecieer ik echt, ook de verschillende standpunten. Jullie vragen en antwoorden maken veel los bij mij waar ik wel op wil ingaan maar ik merk dan dat ik er in mijn hoofd allemaal nog veel meer mee bezig ben dan ik zou willen. Dus ga ik dat voor nu (nog) niet doen maar wou toch even m’n appreciatie laten blijken. 🌹

Dankjewel @Etty voor je meedenken. Beide had ik ook al bedacht maar allebei op ‘geen optie’ uitgekomen. 1. Allerlei redenen: moeilijk met hulp vragen, het ‘niet alleen te kunnen’ en al zeker niet met een excuus waarom ik ‘zogezegd’ zelf niet voor mijn eigen kind kan instaan. (=oordeel over mezelf) 2. zou niet weten wie, zeker niet iemand die dan ook niet zou drinken De optie die ik met mijn man heb besproken, is om samen, na de kinderdisco, over de kermis te gaan en smoutebollen te halen voor thuis. Ik weet dat dit de beste/ enige optie is, en toch blijft het knagen. Ik denk enerzijds het niet-goed-genoeg-verhaal naar mijn dochter toe, maar misschien/ waarschijnlijk even goed mijn verslaafde brein dat weer een excuus zoekt en vindt om het te rechtvaardigen om toch weer te kunnen gaan drinken daarvoor. Een gevecht (weer) tegen mijn eigen grenzen respecteren.

Hoi allemaal, even terug binnenvallen hier. Januari geëindigd met een score van 24/31 dagen niet gedronken. Niet fantastisch dus, maar ook niet geweldig slecht. Nu februari terug opgepakt vol goeie moed om het beter/ niet te doen. Ik heb de afgelopen jaren al geleerd dat niet drinken bij mij heel veel te maken heeft met grenzen stellen. Naar mezelf en naar anderen. Dichtbij mezelf blijven en van daaruit handelen, ipv anderen pleasen en mezelf verwaarlozen. Dat is een heel leerproces met vallen en opstaan. Om februari dus droog te kunnen doorstaan moet ik grenzen stellen, meer bepaald met betrekking tot sociale aangelegenheden, want daar ligt toch echt nog steeds een valkuil. Ja zeggen tegen dingen die ik eigenlijk niet wil of niet leuk vind, en dan drinken om ermee om te gaan. Dus daar heb ik voor deze maand al een paar mooie aanpassingen gedaan. Vb afspreken bij familie thuis voor de brunch met koffie, thee en pistolets ipv de stad in te trekken met restaurants, cafés etc. So far so good. Voor morgen zit ik echter met een serieus dilemma waar ook mijn dochter bij betrokken is, dus dat vind ik eerlijk gezegd wel veel moeilijker om daarin een grens voor mezelf te maken, die invloed heeft op haar, en dan krijg ik dus een soort schuldgevoel waar ik niet goed weet wat mee te doen. Het is nl. Kermis in ons dorp, met zaterdagnamiddag kinderdisco. Dat vindt zij geweldig om zich te amuseren met haar vriendinnen. De voorbije jaren zijn we daar samen naartoe gegaan (ze is 8 dus te jong om alleen te doen). Maar ik haat dat dus, het lawaai, de drukte, de sociale poespas, echt verschrikkelijk vind ik het en in mijn hoofd kan ik dat enkel overleven met (enkele glazen) wijn. Ik wil het dus voorbij laten gaan, gewoon niet gaan, om mezelf niet in moeilijkheden te brengen, maar tegelijkertijd voel ik me schuldig dat ik haar hiermee de jaarlijkse gebeurtenis, waar zij steeds naar uitkijkt, ontneem. En dat vind ik dus heel lastig. Ik weet dus niet goed hoe ik er goed mee moet omgaan. Ze weet nog van niks, ik wil het niet perse voor haar geheim houden maar vind haar ook nog te jong om helemaal eerlijk te zijn. Maar ik vrees nu ook wel dat ze vandaag of maandag van vriendinnen hoort dat het dit weekend is. En dat ze dan weet dat ik het geheim heb gehouden. Ik vind dit dus enorm lastig en hoor het graag mocht iemand hiervoor goeie tips hebben. dankjewel alvast en droge groet.

Goeie zondagmorgen, Slapen zonder alcohol is echt het allerbeste, love it. Daarom alleen al vind ik het de moeite waard om de wijn te laten staan. En het wordt beter en beter. Over het leven van gemiste kansen, is er het boek Middernachtbibliotheek van Matt Haig, las lekker weg vond ik. En de afweging om in het weekend nuttige taakjes en achterstallig werk in te halen vs ontspannen en je zin doen, is heel herkenbaar en heel alcohol gerelateerd. Ik moet ook bewust niet teveel doorslagen naar het eerste want dan heb ik geen tijd meer over als beloning (ontspanning) voor mezelf en enkel alcohol is dan nog een optie, want dat kan tussendoor. Mezelf echt aanleren dat ik aan mezelf ook echt tijd mag geven ter ontspanning. Het is nog gratis ook en het kost enkel de schone schijn der verwachtingen die niet ingelost worden. Tja die lopen ook niet weg zeker?

Goeie morgen, ik ga niet zeggen dat dit forum me ah wankelen brengt want dat is het zeker niet maar ik ga straks ook weer naar de zwemles en begin door dit draadje nu ook al te twijfelen aan mijn eigen motieven daarvoor. 😅 Het kind zit in de voorlaatste groep, die ze opnieuw moet doen. Diploma van 25 meter heeft ze al en ze kan eigenlijk wel zwemmen: schoolslag, rugslag en 2 kanten crawl. Alleen mist ze nog wat kracht en uiithoudingsvermogen, volgens de lesgeefster. We gaan nu al 2,5 jaar trouw elke zaterdag en daarvoor had ze ook al les. Zij is de zwemles beu maar ik vind het goed dat ze toch iets van sport doet want voor iets anders is ze niet te motiveren (wel heel enthousiast over tekenles). En natuurlijk wil ik dat ze zich in het water zo vrij voelt als een zeemeermin, omdat ik dat zelf een fantastisch deel van het leven vind, dat zwemmen. Enfin, even invoelen of het dus mijn eigen angst en verlangen is waar we dit doorzettingsvermogen voor inzetten 😅. Maar wat dan nog eigenlijk als het zo is? En o ja, nieuwe hobby’s, ik heb het kleuren op nummer ontdekt, ik kan me bijna geen bejaardere activiteit inbeelden (niet beledigend bedoeld naar ouderen) maar ik heb gisteren mijn eerste helemaal afgewerkt en eigenlijk feitelijk moet ik toegeven dat ik dat dus best heel fijn vind, rustgevend, no-brainer en tegelijk toch een beetje creatief en met resultaat. Hoe fijn kan het zijn? en @Mormel tuurlijk mag je hier schrijven als je nog drinkt. Allez, mijn inziens toch, anders wordt het hier echt wel heel saai en is er ook geen herkenning voor als het mislukt, want dat kennen we toch allemaal niet? Al is het van in een ver verleden of enkel in gedachten. Appeltje, eitje, dan zou er geen forum (hoeven) zijn. In ‘falen’ zit verbinding. Wie gaat er nu graag met perfecte mensen om? Zelfs de perfecte mensen hebben dat graag want dan kunnen die zich lekker perfect blijven voelen 😁 Zo, dat was weer mijn ochtendlijke spraakwaterval die ik er even moest uitbraken precies.

Ik heb hier niet geschreven om mezelf te verantwoorden, eerder om bepaalde patronen inzichtelijk te maken, niet in het minst voor mezelf. Zo zie ik dat ik sinds zondag (en wellicht langer) op het randje liep en nog meer en beter voor mezelf had moeten zorgen. Een dag als gisteren was dan inderdaad maar een aanleiding om er vanaf te vallen. Van mijlenver kon je (ik) het zien aankomen maar ik deed of ik blind was. Een ander patroon dat er nu zit aan te komen is mezelf naar beneden halen, daar heb ik (nu) echt geen hulp voor nodig. Kan ik als de beste, incl mezelf daarin verdrinken. Ik kies er dus voor om naar het goeie te kijken, de fles was niet leeg, 2/15 dagen gedronken deze maand dus 13/15 niet en nog 16 dagen te gaan. Ik ga mezelf niet op mijn kop (laten) zitten maar verder leren en oefenen. En zelfzorg nog meer voorop stellen! Van voor af aan en moedig voorwaarts zoals knakker het altijd zo mooi zegt.

Ja helaas was mijn verschijnen hier weer een mooi staaltje van de kroniek van de aangekondigde dood. Een eindeloze wedergeboorte om het dan maar poëtisch te benoemen. Eten maken was helaas ook een trigger om aan de wijn te beginnen.

Ja het is ook niet eenvoudig om het om te denken dat je altijd al heel was, als je altijd hebt gedacht dat je kapot was. Lerende en zoekende zal ook wel in mijn aard zitten.

Dat geloof ik best en dat is nog zeker wel een work in progress. Voor nu was het een kwestie van zo lang mogelijk uit te stellen en het was wel interessant om het proces in mijn hoofd gade te slaan. Toen ik dan honger en wat pijn kreeg ben ik toch overstag gegaan. Dus het is wat het is nu. De laatste dagen hier waren precies al een point of no return. Ach, morgen weer een dag, van voor af aan. Maar van die lijst ben ik nu wel echt definitief geschrapt. Dat neemt niet weg dat ik niet mild mag zijn voor mezelf en daardoor de rest van de maand aan de zuip moet/ kan gaan.

Ja voila, heb een paar keer getwijfeld om me op de lijst te zetten maar dat heb ik dus ‘bewust’ niet gedaan want dan kon ik idd echt niet afvallen. Zo zou ik geen loser zijn als het toch niet lukte. Nu niet, want ik stond niet echt op de lijst. In mijn hoofd zit ik nu zover dat ik denk ‘als ik vandaag een uitzondering maak, kan ik de rest van de maand terug ‘goed doen’ en februari zal gemakkelijker zijn want die maand is korter.🙄 beih het is gewoon een dag van niets, het zat er al een paar dagen aan te komen en vandaag loopt helemaal niet zoals gepland dus ben even uit mijn lood geslagen en het noorden wat kwijt. Het is al in huis (door de dag die dus anders liep dan gepland). Het is nog niet open, heb mezelf verplicht om eerst yoga te doen. Nu ben ik aan de thee maar ik kan idd (nog) niets beloven. 🥲

Jullie zullen het wellicht ook al wel door hebben van op een ander draadje maar ik zit vandaag toch echt wel op het randje om overstag te gaan. 🥲

Ja de verlichting die het ‘s avonds brengt betaal je toch terug met extra zwaarte in de ochtend.

Ik ben altijd ver weg gebleven van antidepressiva hoor. (Want pillen zijn chemisch en slecht voor mijn gezondheid 🤣🫠) Naar mijn gevoel werk ik echter al zolang en veel aan mezelf dat ik er moe van word en in verhouding vind ik het resultaat soms ook zo miniem en geraakt het ook nooit echt ‘af’, dat ik er soms zo moedeloos van wordt en het slachtofferschap, zelfmedelijden etc steeds weer aan de oppervlakte verschijnt.

Dag @Bert1953, dankjewel voor je reactie. Ik vind het heel inspirerend en knap hoe je zowel je verslaving als je depressie hebt overwonnen. Ik denk dat ik beide ondertussen zowat geaccepteerd heb als behorend tot mijn gewone/ normale zijnstoestand, weliswaar met een oorzaak maar zo diep dat die er niet ‘uit geraakt’. Nu komt zowaar de gedachte dat dit mss helemaal niet zo is. Ik ben zeker benieuwd naar de manier waarop je dit gedaan hebt en tips en advies om hiervoor ‘hard aan jezelf te werken’. In therapie of op jezelf? Je hoeft natuurlijk niet te antwoorden als je niet wil, en ook mss niet hier als pytje dat niet wil, maar ik zou het zeker wel appreciëren. Groetjes en fijne dag.