hub02

Ik schrijf hier dingen, waar niemand iets aan heeft. Dingen over mezelf. Dingen die niemand meer verandert. Al krijg ik 100 reacties, die dingen blijven zoals ze zijn. Soms doet het me goed ze hier te zeggen, en dan, een dag later, vraag ik me af waarom ik dat deed. Ik ben daarmee niet helpend, het ging over mij. Soms heb ik een grote bek, maar dat betekent niet dat ik ergens gelijk in heb. Wat ik zeg is net zo zinloos als ik zelf ben. Niets verandert, wat ik ook schrijf hier. Ik denk dat voortplantingsdrift een instinct is, daarmee zijn we (niet ik, de mensen) net zo snugger als mieren, schildpadden en muggen. Ik kijk terug op mijn leven, en zie dat ik geen betekenis heb toegevoegd aan wat dan ook. Ik vond mijn leven niet leuk, dus dat kan mijn doel niet zijn geweest. Ik zou graag eens aan mijn ouders willen vragen waarom ze vonden dat ik er moest komen. Om te leren? Ja wat dan? Alsof mijn ouders de wereld hebben verbeterd en iets hebben geleerd. Het enige waarmee ik me kan troosten is dat ik geen kinderen heb. Dat is mijn hele verdienste. Misschien heb ik geleerd om niet iemand anders op te zadelen met de shit van mezelf.

Ja, straks sta ik daar met bloemen en bonbons, en zij met haar koffertje vol met houten staken, wijwater, knoflook en kruisen. Kan er ook nog wel bij.

Ben je dan niet bang dat ik haar bijt en dat ze ook een vampier wordt?

Nou, of ze daar zo blij mee moet zijn...

Ik weet ook wel dat ik nogal hard kan overkomen, hier. Natuurlijk, ik ben nu oud, en ik kan dingen naast me neerleggen. Ik kan vergeten, vergeven, en oosterse wijsheden geloven. Maar de dingen, ouders, opvoeding, die zijn deel van wat ik ben. Alsof je kunt vergeten dat je als kind naar bed werd gebracht en dat een sadistische moeder je elke(!) nacht huilend onder de dekens liet kruipen omdat ze je morgen in een gesticht zou brengen. Vader sloeg, heb er zelfs voor in het ziekenhuis gelegen, zelfs daar had ik meer begrip voor. Dat snapte ik tenminste. En toch, ik probeer er wat van te maken. Net als Kwai-Chang Cain. Ik wil de aarde niet verbeteren. Ik heb geen kinderen, verder denk ik dat ik nooit de neiging heb gevoeld om iemand pijn te doen. Mijn ouders namen zonder nadenken een hond en waren niet bereid om hem te voeren. Ik doe mijn best om de boel niet erger te maken. Ik geloof dat ik in dat levensdoel wel ben geslaagd. Meer goede wil heb ik niet in de aanbieding.

Ik kan me voorstellen dat er (lichamelijke) dingen zijn waar hij niets aan kan doen. Waar hij iets aan kan doen, dat is jou belangrijker vinden dan drank. Ik begrijp dat dit een hel voor je is. We, (ik tenminste wel) zijn nogal hard hier. Als hij niet wil werken aan zijn drinken, dan moet je harde keuzes maken. Je kunt kiezen of je zelf nog een leven wilt hebben, of zonder uitzicht op verbetering zo doorgaan. Dit is allemaal geen professioneel advies, ik ben ook maar een zuipert. Mijn zeer onprofessioneel advies: als hij echt niet wil werken aan zijn gezuip, kies voor jezelf. Je kunt hem steunen als hij echt goede wil toont.

Wij, drankverslaafden, hier op het forum, zijn gewend om te praten over hoe we ons zelf in het gareel krijgen. Niets is zo moeilijk om te leven met een partner die drank belangrijker vindt dan een relatie. Ik denk dat het aan hem ligt of hij voor jou kiest, of voor drank. Als hij kiest voor de drank dan moet jij voor jezelf kiezen. Jij moet je niet oppakken, dat moet hij doen.

Ja, maar ze bedoelen het goed. Ze willen het beste voor je. Het blijft toch je moeder. Daar kan geen schoonmoeder tegenop.

Kan je geen ongelijk geven. Ik ken je moeder niet, maar ik zou er beslist op vooruit zijn gegaan. Dan zoek ik wel verder naar een leasemoeder. Misschien vind ik wat op marktplaats. In de rubriek "Gratis" Moet vandaag weg wegens plaatsgebrek of zo.

Vandaag weer Black donderdag voor mij. As woensdag denk ik nog even niet aan, ik leef nog. De dag dat ik mijn "licence to drink" heb en daarom altijd het forum aanklik (in de hoop dat ik mezelf kan overtuigen dat ik niet de enige idioot op de wereld ben). Ik werd naar het dagdraadje (lees ik niet vaak) van dinsdag geleid en las een, diplomatiek geformuleerde, reactie van @bumperjim die me wel aansprak. "Ik word soms een beetje gallisch van dat belerende "jij bent zelf verantwoordelijk voor je reaktie". Jaahaaaaa... maar sommige mensen zijn gewoon onuitstaanbare zakken stront en dat ligt aan hun en niet aan mij. Ik snap het heel goed, ik ga ook meestal aan de zuip als ik langer dan 2 uur bij mn moeder in de buurt ben. Daarom vermijd ik dat ook". (Trouwens: @Rosee: zo te zien ben ik niet de enige die vind dat je niet altijd dingen bij jezelf moet zoeken). BJ: Compliment! 2 uur zou een unieke prestatie zijn als jouw moeder ook maar een beetje zou lijken op die van mij. Ruilen? Bij ons in de familie staat het record op 6 min en 43 sec. Maar dat is gevestigd door mijn halfgare zus, de laatste met wie moederlief nog een beetje contact had. Had, dus. Ze zeggen "mensen zijn nooit te oud om te leren", maar dat zijn van die gezegdes die soms ad rem klinken, maar eigenlijk nergens op slaan.

Fijn dit te lezen. Of het virus bewust is verspreid weet ik niet. Maar ik sluit dit beslist ook niet uit!! Wat ik wel weet is dat de pharma industrie er wel flink van heeft geprofiteerd. En voor het feit dat er de nodige enveloppen in zakken van politici zijn verdwenen leg ik mijn hand in het vuur. De overheid heeft wetten geïmplementeerd waarmee ze het klootjesvolk kunnen manipuleren als het ze uitkomt. Wetten, die er nog steeds zijn! Ik denk dat de schade die ze met de inentingen hebben aangericht veel groter is dan nu wordt aangenomen en dat ze daarom geen echt onderzoek willen naar de werkelijke gevolgen. Het woord Corona of boosterprik komt niet eens in mijn medisch dossier voor. Kwaliteit van leven? Die had ik, tot de Corona boosterprik. Daarna was daar niet veel meer van over.

En als iemand denkt, dat de overheid er voor ons is. Jesse Klaver, die milieufreak, maakt 5 kindertjes en lult over ecologische voetstappen. Jetten zit meer in het vliegtuig dan de "koninklijke koffers" van onze geliefde Maxima en lult over Co2. We zijn gewoon sukkels, en als iemand van ons de pijp uitgaat, dan zitten ze er niet mee.

Ik heb heel vroeger aangezichtspijn gehad. Ik denk dat dat door mijn jeugdtrauma kwam. Verder was ik nooit ziek, geen griepje, gewoon niks. Na mijn aangezichtspijn (nu 30 jaar geleden) nooit meer een dokter gezien. En dan neem je de raad aan van iemand (Rutte) die lulde over iets waar hij geen verstand van heeft. En dat betekende het einde van mijn, eindelijk, normale leven, waar ik zo voor geknokt had. Ik sta niet eens in de corona-statistieken. Ik had gewoon een hartinfarct, meer niet. Ik zou ook niet weten of iemand dat virus heeft verspreid, maar ik weet wel dat er miljarden in omgingen. En ik denk dat politici de nodige enveloppen met inhoud in hun binnenzak hebben gestoken.

Er waren vaak momenten dat ik het niet erg zou hebben gevonden om dood te gaan. Zelfs toen ik klein was niet. Ik werd grootmeester in zuipen, ik had lak aan alles, zelfs aan doodgaan. Toen kwam ik, bij toeval, op internet dit forum tegen. Door Mijn Gerrit en Lady Jane kon ik mijn leven een wending geven. Meer dan 10 jaar geen druppel meer gedronken. Na verloop van tijd vond ik mijn leven mooier dan doodgaan. Leven als normaal mens, genieten, dat was super. Toen kwam Rutte (ik noem hem mijn moordenaar) die zei dat ik dat ik een corona prik moest nemen. Je kunt er een hoop levens van anderen mee redden. De dag erna een hartinfarct, even later een tweede. Bloedarmoede, tinnitus waren een gratis toegift. Prostaatkanker krijgt elke ouwe zak, dus dat neem ik Rutte niet kwalijk. Zelf kan ik dat gevecht niet nog eens opbrengen. Ik heb wel genoeg meegemaakt om te kunnen zeggen dat je drank beter kunt laten, helemaal, als je een normaal leven wilt.

Ik ben natuurlijk de laatste van wie je goede raad moet aannemen. Maar ik ben het helemaal eens met wat LJ hierboven schrijft. Je onderschat jezelf. Misschien doe je dingen fout. Iemand die van alles heeft meegemaakt, beschadigd is, reageert niet alsof hij niet beschadigd is. Dat is geen vrijbriefje om maar te doen hoe het je uitkomt. Maar je bent veel te zelf-reflecterend om dat soort dingen niet te willen zien. Je staat op het punt dat je nieuwe wegen moet gaan bewandelen. Die wegen zijn nog niet duidelijk, hoe zeer je die duidelijkheid nu ook nodig hebt. Maar die komt er wel, te zijner tijd. Onderschat jezelf niet, ik weiger te geloven dat jij geen goede keuzes maakt als je echt keuzes hebt. Man, daar ben je veel te lief voor.

Ja, ik verheug me er op. Maar ik moet wel om 2324 terug zijn, vanwege de katten. Maar ja, moet genoeg zijn voor een "quick bite", zoals wij vampieren zeggen.

Ik wilde ook geen vergelijking maken tussen zijn ouders en die van van mij. Wat ik wilde zeggen is dat ik met vroeger (mijn ouders) niet goed kan omgaan en dat ik hoop dat dat bij hem niet zo het geval is. Ja, 2 bier op een feestje is nog steeds drank. Ik probeer van de zeldzame gelegenheden die zich mij voordoen nog wat te genieten. Dat dat beter kan, weet ik. Dit is ook niet hoe ik het vroeger zou hebben aangepakt. Op zich heb je natuurlijk wel gelijk.

Wat ik zei hierboven over de reactie van @Yana en jou was natuurlijk niet serieus bedoeld. Ik vond het wel grappig wat jullie schreven.

Vandaag weer donderdag. Mijn vrije dag v.w.b. alcohol. Daarom ook een beetje mijn forumdag. Kan ik een van mijn stommiteiten een beetje monitoren. Om te beginnen heb ik het idee dat @Yana en @bumperjim mij, gezien de laatste 2 berichten, niet helemaal serieus nemen. Dat is hard voor mij. Ik had een heerlijke zondagmiddag. De poetshulp, die ik vòòr de laatste had, had mij uitgenodigd voor de verjaardag. Wel gezondigd met 2 flessen bier, maar ondanks dat, ik voelde me helemaal een normaal mens daar. Ondanks dat de anderen familie waren, hadden ze niet eens ruzie met elkaar. Vreemd. Zijn van die momenten dat ik denk dat ik misschien een normaal mens was geworden als ik normale ouders zou hebben gehad.

Wil hier even aan toevoegen dat ik zo'n keiharde kerel ben, net als Humprey Bogard, en dat vampiers banger zijn voor mij dan ik voor hen. Ook al ben ik oud.

Ja lieverd, Ben net met pensioen. Dus nog geen 75.

Niemand zou dit schrijven als hij het niet meende. Ik hoop dat je er beter mee om kan gaan dan ik.

Ik vind dat mooi om te horen. Doet me goed. Je kunt naar bed gaan zonder te denken “morgen wordt het net zo kl… als vandaag”. Dat is verschrikkelijk en dat verdient niemand. Je kunt nu denken, ook al is het niet elke dag zo, het is morgen misschien weer wat beter. Trek je daaraan op! Licht in de duisternis, om het maar eens wat theatraal uit te drukken. Ik snap jouw zus volledig. Zelfs toen ik zoop was ik nooit ziek, de huisarts kende me niet eens. Toen ik rond de 40 was kreeg ik aangezichtspijn, 5 jaar lang in een nachtmerrie geleefd. Ik begon toen ook te zuipen, trouwens. Ik heb toen een andere kijk gekregen op de gezondheidszorg en de gevoelloosheid waarmee “zorgverleners” te werk gaan. Aan mijn huisarts, die ik niet eens kende, vroeg ik destijds om een definitieve oplossing. Toen gingen er wel deuren open, en ik heb dat overleefd. Overigens was er geen paranormale methode die ik niet had uitgeprobeerd, maar ik vond daarin soms (!) iets dat totaal ontbrak in het reguliere circuit: troost, medeleven! Ik heb daarna 25 jaar geen dokter meer gezien en was niet van plan dat ooit nog te doen. De dag na de Corona-boosterprik kreeg ik mijn eerste hartinfarct. Toen moest ik wel, want mijn vriendin had 112 gebeld en ik werd door een ambulance meegenomen naar het ziekenhuis. Toen ik van de hartbewaking af mocht werd ik verplaatst naar een kamer, ik kwam naast een meneer te liggen die vond dat hij mij mocht trakteren op zijn radio-herrie en dat ik me een beetje mocht aanpassen. Leuk als je tinnitus hebt. Ik heb toen de plakkers van mijn borst gerukt en een taxi naar huis gebeld. Ik heb (ook) prostaatkanker en daarvoor laat ik bloedprikken. Kan ik een beetje zien wanneer het erg wordt. Dat valt mee, wordt maar geleidelijk erger. Ik wil als normaal mens doodgaan. Mijn vader heeft zich jaren door mijn moeder laten verzorgen (hartproblemen) Jarenlang gestreden heet dat, als je de pijp uitgaat. Vroeger wist hij alles zo goed. Ik wil niet zo’n zielepoot worden, een 3e hartinfarct is prima voor mij.

Lief van je, echt. Het ging helemaal niet goed. Ik denk dat stress ook echt wel meespeelde en boel erger maakte. Ik kan er gewoon niet tegen dat ik naar een ziekenhuis moet en dat iemand aan me zit. Dat bloedprikken om de zoveel tijd, zat ik niet zo mee. Misschien is het beter om ook dat in het vervolg te laten, moet ik nog over nadenken. Nu alles weer een beetje bezonken is gaat het best weer beter. Ik ben niet bijgelezen hier, ben alleen op mijn eigen draadje bezig. Hoe is het met jou?

Dit is de eerste keer dat deze situatie voorkomt. Hier had ik inderdaad totaal niet over nagedacht. Je let wel goed op, moet ik zeggen. Voor iemand als ik is het beter om helemaal niet te drinken, ben ik helemaal met je eens, hoor. Mijn vriend heeft komende week nog vakantie. Normaal kan hij alleen op donderdag. Ik zal, als hij daarna eens een donderdag niet kan, een beurt inleveren. Dan sta ik weer quitte. Dat klinkt toch goed, of niet?