Klassement

Ik heb vandaag een puntenslijper gekocht, bij Bruna 400 meter verderop, zelf naartoe gewandeld. De rest van de dag heb ik dat op bed liggen vieren. Stel dat ik nou ook nog zou kunnen slapen... ik ga ervoor. Truste.

Goedemorgen allemaal 😊 hoe gaat het allemaal ? gaan jullie nog iets doen vandaag ? dag 60 zonder alcohol Vandaag naar opnames van miljoenen jacht met me zus gezellig dagje van maken. Dagpact: renaldo61 MaryArt Kaatje

Ja was super leuk. Geen grote prijs maar wel een leuke middag.Wel een airfryer gewonnen en een leuke dag en lunch met me zus

Hi. Nou, mijlpaal vandaag, heb wat over mezelf verteld tijdens de groepsronde. Mooi man, iedereen blij. Dagpact: renaldo61 MaryArt Kaatje Yvonne Fonny🌞 Mariposa Quinn

Respect voor @Lieke7777, @Sebastiaan en @Kohtje.

@Spiritwas echt heel leuk en wat ik me nu bedenk dat het natuurlijk heel lang duurde die opname normaal had ik onrustig geworden en al aan een wijntje gedacht nu totaal niet was een hele ontspannen middag. dit moet ik onthouden ook een plus punt. 😊

Ik ben gisteren goed doorgekomen, toch niet teveel aan mijn Femke gedacht en dat ik een jaar geleden haar liet inslapen.

Kom je lekker veilig tussen je beschermengeltjes op het nachtpact @Quinn @Yana

Ben ook wel benieuwd hoe het was @Kaatjemama. Best wel weer veel huishoudelijk werk verzet. 2 wassen gedraaid. De kleden op de bank zijn ook weer gewassen en alles ruikt weer fris. Met de zwarte teckel en de Labrador gewandeld. Mijn Labrador lekker even los en de teckel trippelde vrolijk naast me. Allemaal blij. Vrouwtje ook. Nu nog even boodschappen doen, we hebben al gegeten.

Nee joh @Kaatjemama ik bedankte je voor je gezellige stukje over je dag. Was prettig om zoiets even te lezen.

Probeer ook dit voor ogen te houden inderdaad, door alle gruwel heen. Mijn Heer, wat een narigheid Q. Toch geloof en hoop ik dat nu de schelp zich wat meer opent er ook ruimte komt voor verwerking. Kleine stappen voorwaarts.

wat leuk @Kaatjemama ! hoe was het ?

Hier blijf ik nog even op kauwen @Bob, dank je. Well, ik heb lang gedacht dat het bij ons thuis misschien wat heftiger was dan bij anderen, maar niet dat het abnormaal was. Je eigen omgeving bepaalt immers wat normaal is. Maar goed, ik kwam ook nergens. School, thuis, thuis, school. En dat werd getimed, dus ja, wat wil je? Dat iemand nee zou zeggen tegen een ouder? Ondenkbaar. Dat het abnormaal was weet ik al een hele tijd, hoe abnormaal begint steeds meer door te dringen. En dat echt voelen, nou sinds dat waarom ik dus ingestort ben nu. Alles loopt door elkaar en ik heb er geen houden meer aan. Nou ja, zoiets. Ik ben moe, ontzettend moe. De halve nacht ben ik bezig met schrijven omdat ik toch niet kan slapen. Verwerken, onder ogen zien, mezelf beter begrijpen misschien? Het is verdomd hard werken dit. En intussen probeer ik te negeren dat ik me enorm veel zorgen maak over het hele hiv idee. Die afgrond kan ik er niet bij hebben, daar sta ik met de rug naar toe. Maar ik begrijp hypochondrie nu wel wat beter, want bij alles wat anders voelt, krijg ik zo ongeveer een hartstilstand.

ja als ik in crisisopname ga moet ik meestal maar een week of 2 moet wachten om binnen te kunnen

Eeuwig branden - ja, in die gevallen waarbij het ook op volwassen leeftijd steeds maar, of vaak, of regelmatig door je hoofd blijft spoken. Soms blijkt het echter mogelijk dat op den duur toch wel wat te verminderen, wat het leven beduidend minder zwaar kan maken en zelfs als een enorme opluchting kan gaan voelen. Ik wens Quinn uit de grond van mijn hart toe dat hij, al of niet met hulp van zijn psycholoog, zijn directe vertrouwelingen en wellicht ook dit forum en nog anderen, een weg kan vinden die daarheen leidt. Ik zie een positieve ontwikkeling in het feit dat hij deze herinneringen de laatste tijd zoals ik het ervaar meer expliciet en concreet is gaan uiten. Wie weet kan dat een manier zijn om het verleden iets meer los te maken van het heden. Het heden, waarin hij immers beschikt over veel gunstigere condities en keuzemogelijkheden dan toen.

Intussen zit ik alweer boordevol goede moed. Dat is het gekke. Dat schakelen tussen helder wit en pikzwart in zo korte tijd. Negentig dagen gaat alles prachtig en dan 'ineens'(?) knalt Koning Alcohol binnen en legt alles lam. Ik ben blij dat ze zon alweer wat schijnt, maar wil uiteraard niet verder alsof er niks is gebeurd. Niet lijdzaam afwachten tot de nieuwe implosie zich weer even plotseling zal aandienen. Daar wil ik mee aan de bak. Contact gelegd met verslavingsinstelling. Hopelijk is daar een goede psycholoog die de boel in mijn kop wat beter begrijpt dan ikzelf. Huisarts belt morgen terug voor broodnodige doorverwijzing. Gisteren zat ik thuis met met jongste zoon die ziek is. Dat gaat mij altijd wel goed af. Zorgen voor een ander. Voor mijzelf zorgen: dat is andere koek.

Huh? Jij denkt dat er veel ouders zijn die systematisch hun kind verkrachten en ze ook nog regelmatig het ziekenhuis in slaan? Netjes in een mal moeten passen is van een heel andere orde, je kunt wat jij hebt meegemaakt op geen enkele manier vergelijken met wat Quinn heeft meegemaakt.

Goedemorgen frummers, De zon schijnt al gul, ben hier binnen al even aan het rommelen geweest, straks wat boodschappen doen en dan weer aan de slag in de tuin. Maar nu eerst even tijd voor een bakje. Veel plezier vandaag Kaatje...

Ik heb ooit een man gekend uit een dorp verderop. Hij was kapper en zat in zijn vrije tijd vaak op de racefiets. Een leuke kerel maar hij had een groot probleem. Hij zoop zichzelf ongeveer 4 x per jaar helemaal aan gort. Dat duurde dan een week ofzo en dan was het weer over. Op het laatst is zijn vrouw van hem gescheiden want die kon er niet meer tegen. Hij kreeg scharrel met een vriendin van mij en toen zat zij met het probleem opgescheept, maar hun hadden een LAT relatie dus dat was te doen. Tot iemand hem op een morgen in april in een struikgewas vond in een tuin vlakbij haar flat. Hartstikke dood. Waarschijnlijk was hij op weg naar haar flat en is daar gewoon gaan liggen en onderkoeld geraakt. Mobieltjes waren er nog niet in die tijd anders had hij misschien nog kunnen bellen. Zij vertelde later dat hij alles dronk waar alcohol in zat en dat zelfs spiritus niet veilig was als hij zo'n bui had. Ik was erg ontdaan toen ik dit hele verhaal hoorde maar ik leerde later in de jellinek kliniek dat je de zogenaamde kwartaaldrinkers hebt. En daar doe jij me nu ook een beetje aan denken @Oskar Ik hoop oprecht dat het met jou niet zo afloopt!

vandaag dag 4 nuchter vandaag ga ik niet drinken deze voormiddag moet ik naar de psychiater we gaan bespreken hoe we het weekend nuchter gaan doorkomen dan komt er iemand van buren voor buren dat is een vrijwilligersorganisatie waar ik op termijn vrijwilligerswerk ga doen momenteel geen craving

Ik ben ervan overtuigd dat het in het onderbewustzijn wordt voorbereid. Want die fles is er dan al, of die kilo drop. Als je je onderbewustzijn nou zover krijgt dat het bijtijds toegeeft wat het van plan is... 🤔

Ja dat is een goeie. Anders wordt het toch weer een "to do" die je toevoegt aan de lange lijst "niet onder mijn kop gebukt gaan, elke week op maandag, woensdag en vrijdag van 20:00 tot 20:30 🥵"

Tegenwoordig kom je sowieso op een wachtlijst. Hoe erg het ook met je is. Om op een crisis te komen is al moeilijk. Heb wel eens gesmeekt voor een crisisopname, maar zo makkelijk gaat dat niet meer. Leve de bezuinigingen. Ook psychiatrische patiënten worden aan hun lot over gelaten. Daarom gebeurd er zoveel. Dan weer iemand met kruisboog of gewoon iemand die het verkeer staat te regelen met de huid van zijn moeder om hem heen, als jas. Er lopen er tegenwoordig meer los, als dat er vastzitten.

Nachtpact: Q Reacher Yana Lika Yvonne Rosee A.🍏 kaatje Jane

Ik herken het van sommige eetbuien die ik heb. Gaat razendsnel: je staat erbij en kijkt naar jezelf als het ware. Er is dat moment daarvoor. En waarschijnlijk nog iets eerder nog één. Dan kunnen we bewust besluiten het niet te doen. Dat lukt vaak wel toch? Waarom die ‘somse’ momenten niet? Sterkte man.

Van tevoren iets anders plannen als je weet dat je alleen thuis gaat zijn? Toch apart dat zo gauw je eindelijk alleen bent de remmen losgaan. Misschien de remmen losgooien met je vrouw erbij? Samen een cursus salsa of improtheater?

Alleen thuis zijn en een paar minuten later drinken. Dan staat er in huis al ergens alcohol? Moet dat niet weg? En nooit meer alleen thuis zijn gaat niet lukken denk ik. Wat kun je doen in die minuten dat je gaat van denken ‘nu kan het’ naar de fles openschroeven?

Wel blij om te horen dat twee mensen je uit de sloot hebben geholpen, je zou de eerste niet zijn die dronken zo tot zijn einde komt. Opstaan en weer doorgaan.

X Ha, alsof ik advies kan geven. In elk geval sterkte met de gevolgen @Oskar proberen uit te vinden wat je ervan leren kunt.

Jezus Q. Die absolute monsters. Je vader, je moeder. Ik hoop dat ze branden in de hel. Mijn armen ook om je heen.

Niet opgeven liefste knakker van de hele wereld. Eens is het écht de laatste keer.

Oei @Oskar, ook nog in de sloot belandt. Beschamend denk ik, achteraf gezien. Wat moet je je vandaag rot voelen. Kom je de dag een beetje door?

Heb je wel genoeg gegravelbiked de afgelopen weken? Misschien ligt het gewoon daaraan 😁

😔 wat erg, je ging zo goed. Gelukkig is het goed afgelopen. Hoe voel je je vandaag. Nu weer de goede kant op, dat gaat jou lukken, ☕ alvast voor jou.

Ach scheisse @Oskar 🫠 Er zit wel iets in wat Quinn zegt, maar was er een aanleiding voor? Hoe voelde je je in de uren (dagen?) daarvoor? En zie je parallellen met voorgaande keren? Het is altijd zo extreem bij jou, wat mij het idee geeft dat iets zich over lange tijd ophoopt, wat er dan allemaal ineens uitkomt zogezegd. Zo gauw je weet wat zich ophoopt zou je er in theorie in een veel eerder stadium iets mee kunnen doen.

Together we stand, divided we fall. Dat. Het is nu ook het favoriete nummer van mijn zoon. Soms ben ik bang dat hij teveel op mij lijkt.

*. Ik had er niet niet willen zijn, ondanks alles. Ik ben niet blij met mezelf, maar wel met c en die is blij met mij. Ik zie mijn kinderen niet meer en dat is *, maar ze zijn er wel en dat vind ik geweldig. En vanmiddag staak ik. Klaar mee voor vandaag.

@hub02 jij bent een ongezochte vriend, honderd keer meer waard dan het soort mensen dat je wordt opgedrongen in een groep in een kliniek. En maar eentje van het forum is de grootste mogelijke onzin. Je zou moeten weten hoeveel het hier voor me betekent.

Ja, verdraaid, en ik dan? Ik ben er wel maar eentje van het forum, telt dat niet? Dat deed je anders best wel goed, moet ik zeggen. Verder lees ik jouw verhaal met belangstelling. Ook uit eigenbelang, hoor. Op mijn draadje schreef ik dat mijn ouders een fokverbod hadden moeten krijgen. Ik ben nooit misbruikt. Maar slaan, zich afreageren, mijn vader was daar heel goed in. Moederlief stofzuigde, deed de was, haar struisvogelmanier om te zeggen, ik weet van niks, want, kijk maar, ik doe alles goed. Ik heb geen kinderen, ik wou de hel van kind-zijn niemand anders aandoen. Ik ben kluizenaar (doe niks, dan doe je niks verkeerd, en dan gebeurt jou ook niks). Een normaal mens ben ik nooit geworden. Mijn manier om om te gaan met dingen zal wel niet goed zijn. Daarom hoop ik dat ze goed met je omgaan daar.

Wat een vuile vieze lage gore gluiperige smerige vader had jij. Zijn idd geen woorden voor. Doet mij nogmaals heel veel omdat het soms te herkenbaar is. Fijn dat je je wel uit hier en hoop ook steeds wat meer daar. Hoe lastig ook natuurlijk. Bijna niet te doen maar je gaat het wel aan. Je hebt niet opgegeven dat zou die kwal wel gewild hebben. Is hem niet gelukt! Hij heeft dus echt gefaald. Heb het geleerd om te draaien. Dat ga jij ook kunnen. En je bent gezegend met c, wat een geweldig iemand. Wat zal het voor hem ook lastig zijn en machteloos denk ik. Hoop dat hij ook in het traject/begeleiding/behandeling deels wordt meegenomen. Hou je bijeen en soms ook even niet. Knuffel.

Of een onverstandige oude gewoonte waarin je niet meer wilt terugvallen. Dat komt op hetzelfde neer maar klinkt minder duivels.

Vanochtend liet ik een dienblad vallen. zou je zeggen. So what? zou je zeggen. Na een uur flinke paniek kan ik je vertellen wat er te so what aan is. Triggers, kijkwijzer, etc. Ik trigger mezelf verdorie constant. Een donderend geraas en terug de jaren zeventig in. Okay, nee, lees maar niet. Ik geloof niet dat dit normaal is. En die gedachte zal wel een stapje vooruit zijn. Het was natuurlijk mijn eigen schuld, want ik wilde zoveel mogelijk in één keer meenemen, zodat ik niet opnieuw die kamer in hoefde. En dus droeg ik teveel, boven m'n macht ook. En ja, toen ging het schuiven en glijden en lukte het niet meer om met rechts op te vangen wat links liet gaan en lag het halve servies in diggelen op de keukenvloer. Donderend geraas gevolgd door een angstaanjagende stilte. Mijn moeder draaide zich in een soort slow motion om en keek me recht aan, terwijl ik probeerde de vloer over te halen open te gaan en me op te nemen. Geen succes. Voetstappen komen dichter bij terwijl zij en ik elkaar nog altijd zwijgend aan staan te kijken. En dan stapt hij binnen, neemt zwijgend de schade op en zet een stap richting mijn moeder. "Wat was dat?" Ze kijkt naar zijn voeten en zegt dat hij alles liet vallen. Ik, hij is ik, maar de vloer blijft massief. Ik staar naar m'n eigen voeten en zwijg. "Opruimen." En heel even durf ik hopen dat het daarbij blijft. De vloer ligt onder de scherven en ik neem ruim de tijd om zelfs het laatste schilftertje op te rapen. Naar boven gaan lukt niet zonder door de eetkamer te gaan en ik weet zeker dat hij daar nog is. Ik heb gelijk, hij zit aan tafel en doet niet eens alsof hij de krant leest. Toch probeer ik stil bij hem langs te glippen. Een vaste greep in mijn nek en weg is die hoop. Nog altijd zwijgend trekt hij me naar zich toe, zijn hoofd centimeters van de mijne, grijpt zijn vingers dan in m'n haren en laat me kennismaken met het blad van de tafel. Eén keer, twee keer, dan ben ik de houvast van het tellen al kwijt. Als het weer licht wordt, lig ik op de vloer en voel ik zijn schoen mijn maag raken, dan mijn rug. Ik voel vocht over mijn gezicht lopen, maar ik weet toch heus zeker dat ik niet huil, huilen kan niet, huilen is voor meisjes. En dat was de eerste keer ziekenhuis.