Quinn

goeiemooiemorgen frummers
Ik heb mn rode trui al aan, straks even op pad voor warme sokken en wanten, want het zal wel koud blijven en de meute zal maar langzaam lopen denk ik. Ik moet nog ergens een gebroken geweertje van 50 jaar geleden hebben, mooie gelegenheid om die eens op te zoeken. Ik vind het maar spannend allemaal en dochter twijfelt ook nog zo, maar misschien is de afspraak voor beiden extra motivatie genoeg?

Hé Artax.

@lady jane een van de kritische stemmen inderdaad. Degene die het graag over schuld en boete heeft.
@Oskar kleine stappen, zo concreet mogelijk.
Nu eten aan het maken. Op z'n zaterdags, dat is hier uitgebreid en langzaamaan. Omdat het kan vandaag, c hoeft niet te werken, we hoeven nergens heen, dus dat is prettig. Dus de aardappeltjes liggen te bakken, langzame jus is aan het inkoken en de bavette komt op kamertemperatuur.
O fuck.
Groente.

Heel langzaamaan kwam ik ook van onder de steen gekropen. Met de dochter naar een optreden van een Nederlandse YouTuber maakt me wel wakker. Tegen wil en dank. 😅

Hmm, ik denk dat het goed is je schuldgevoelens te erkennen. Ja, je hebt er een troep van gemaakt. En ja, die heb je opgeruimd. Beide zijn er, beide zijn waar. Niet te ver in doorslaan. Beker wegbrengen.

Het is okay dat er grijze, sombere dagen zijn. Het is okay dat ik soms niet weet hoe dat moet, leven. Het is okay dat ik soms gewoon mijn hoofd op tafel wil leggen en wachten tot het over is.
Want ik weet dat het gevoel van machteloosheid weer over gaat, langzaam maar zeker, als ik straks met iets kleins begin. Iets wat ik wel kan, al is het maar m'n beker naar de keuken brengen, die dan omspoelen, in de afwasmachine zetten. Eén ding tegelijk. Die beker.
En ik had het niet verwacht, dat dit gevoel er nog steeds zou zijn, ondanks alles wat ik zomaar onverdiend heb gekregen. Alle dubbele liefde en dubbel geluk en dan nog steeds dat zwart.
Maar als ik die beker weg breng, omspoel en in de magische kast stop, dan voel ik het toch. Het zwarte dat een beetje lichter wordt. Voorzichtige glinsters aan de randen. Een appje en mijn lievelingskoekjes. Ik kijk naar mijn sokken.
En vandaag drink ik niet.

@lady jane een van de kritische stemmen inderdaad. Degene die het graag over schuld en boete heeft.
@Oskar kleine stappen, zo concreet mogelijk.
Nu eten aan het maken. Op z'n zaterdags, dat is hier uitgebreid en langzaamaan. Omdat het kan vandaag, c hoeft niet te werken, we hoeven nergens heen, dus dat is prettig. Dus de aardappeltjes liggen te bakken, langzame jus is aan het inkoken en de bavette komt op kamertemperatuur.
O fuck.
Groente.

@lady jane een van de kritische stemmen inderdaad. Degene die het graag over schuld en boete heeft.
@Oskar kleine stappen, zo concreet mogelijk.
Nu eten aan het maken. Op z'n zaterdags, dat is hier uitgebreid en langzaamaan. Omdat het kan vandaag, c hoeft niet te werken, we hoeven nergens heen, dus dat is prettig. Dus de aardappeltjes liggen te bakken, langzame jus is aan het inkoken en de bavette komt op kamertemperatuur.
O fuck.
Groente.

Hé Artax.

Het is okay dat er grijze, sombere dagen zijn. Het is okay dat ik soms niet weet hoe dat moet, leven. Het is okay dat ik soms gewoon mijn hoofd op tafel wil leggen en wachten tot het over is.
Want ik weet dat het gevoel van machteloosheid weer over gaat, langzaam maar zeker, als ik straks met iets kleins begin. Iets wat ik wel kan, al is het maar m'n beker naar de keuken brengen, die dan omspoelen, in de afwasmachine zetten. Eén ding tegelijk. Die beker.
En ik had het niet verwacht, dat dit gevoel er nog steeds zou zijn, ondanks alles wat ik zomaar onverdiend heb gekregen. Alle dubbele liefde en dubbel geluk en dan nog steeds dat zwart.
Maar als ik die beker weg breng, omspoel en in de magische kast stop, dan voel ik het toch. Het zwarte dat een beetje lichter wordt. Voorzichtige glinsters aan de randen. Een appje en mijn lievelingskoekjes. Ik kijk naar mijn sokken.
En vandaag drink ik niet.

Ik maak een buiging voor onze helden van vandaag: @NickyLJ80 , @Reacher , @rosa45 , @ferry en @Anna .

Het is okay dat er grijze, sombere dagen zijn. Het is okay dat ik soms niet weet hoe dat moet, leven. Het is okay dat ik soms gewoon mijn hoofd op tafel wil leggen en wachten tot het over is.
Want ik weet dat het gevoel van machteloosheid weer over gaat, langzaam maar zeker, als ik straks met iets kleins begin. Iets wat ik wel kan, al is het maar m'n beker naar de keuken brengen, die dan omspoelen, in de afwasmachine zetten. Eén ding tegelijk. Die beker.
En ik had het niet verwacht, dat dit gevoel er nog steeds zou zijn, ondanks alles wat ik zomaar onverdiend heb gekregen. Alle dubbele liefde en dubbel geluk en dan nog steeds dat zwart.
Maar als ik die beker weg breng, omspoel en in de magische kast stop, dan voel ik het toch. Het zwarte dat een beetje lichter wordt. Voorzichtige glinsters aan de randen. Een appje en mijn lievelingskoekjes. Ik kijk naar mijn sokken.
En vandaag drink ik niet.

Het is okay dat er grijze, sombere dagen zijn. Het is okay dat ik soms niet weet hoe dat moet, leven. Het is okay dat ik soms gewoon mijn hoofd op tafel wil leggen en wachten tot het over is.
Want ik weet dat het gevoel van machteloosheid weer over gaat, langzaam maar zeker, als ik straks met iets kleins begin. Iets wat ik wel kan, al is het maar m'n beker naar de keuken brengen, die dan omspoelen, in de afwasmachine zetten. Eén ding tegelijk. Die beker.
En ik had het niet verwacht, dat dit gevoel er nog steeds zou zijn, ondanks alles wat ik zomaar onverdiend heb gekregen. Alle dubbele liefde en dubbel geluk en dan nog steeds dat zwart.
Maar als ik die beker weg breng, omspoel en in de magische kast stop, dan voel ik het toch. Het zwarte dat een beetje lichter wordt. Voorzichtige glinsters aan de randen. Een appje en mijn lievelingskoekjes. Ik kijk naar mijn sokken.
En vandaag drink ik niet.

Het is okay dat er grijze, sombere dagen zijn. Het is okay dat ik soms niet weet hoe dat moet, leven. Het is okay dat ik soms gewoon mijn hoofd op tafel wil leggen en wachten tot het over is.
Want ik weet dat het gevoel van machteloosheid weer over gaat, langzaam maar zeker, als ik straks met iets kleins begin. Iets wat ik wel kan, al is het maar m'n beker naar de keuken brengen, die dan omspoelen, in de afwasmachine zetten. Eén ding tegelijk. Die beker.
En ik had het niet verwacht, dat dit gevoel er nog steeds zou zijn, ondanks alles wat ik zomaar onverdiend heb gekregen. Alle dubbele liefde en dubbel geluk en dan nog steeds dat zwart.
Maar als ik die beker weg breng, omspoel en in de magische kast stop, dan voel ik het toch. Het zwarte dat een beetje lichter wordt. Voorzichtige glinsters aan de randen. Een appje en mijn lievelingskoekjes. Ik kijk naar mijn sokken.
En vandaag drink ik niet.

300 dagen ❤️
Vanmiddag maakte ik een lange wandeling(3 uur) in zonnetje bij ons in een natuurgebied om even na te denken .300 dagen gestopt met drinken . Terwijl ik liep, dacht ik terug aan vorig jaar. Wat zat ik er toen doorheen; ik was ongelofelijk ongelukkig, verdrietig en depressief. Ik zag het niet meer zitten en het kon me allemaal niets meer schelen. Alleen het besef dat ik moeder ben van fantastische kinderen hield me op de been—zij waren mijn anker.
Lekker door de natuur, het water en de vogels, en met de goede muziek in mijn oren, heb ik uren gewandeld. Toen er een specifiek nummer opstond, werd ik weer even teruggebracht naar die donkere periode. Maar dit keer barstte ik in tranen uit maar nu van puur geluk. Wat is die tijd nu ontzettend ver weg.
Wat is er sindsdien veel veranderd. Ik leef weer in het gezin, drink niet meer, sport lekker en geniet volop van het leven. Ik voel me eindelijk weer helemaal mezelf.
En ja moet nog aan nog zoveel werken trauma vertrouwen, meer voor me zelf kiezen. En leren loslaten kort om nog een hoop te doen😊
maar ook daar komt wel iets meer vertrouwen in.

Vandaag is de dag dat niemand meer bezwaar kan aantekenen tegen mijn nieuwe naam.
Een naam is belangrijk. Alle pijn, alle trauma, alle in de duisternis gefluisterde keren dat je pijn wordt gedaan.
Nooit meer.
Het voelt alsof ik schoon ben.

Iedereen zegt hier dat je voor jezelf moet kiezen @spirit maar als ik je goed begrijp weet je niet hoe je dat moet doen. Je weet niet hoe je aan de juiste papieren komt om een woning te kunnen huren, hoe je een inkomen moet regelen, je hebt geen geld voor een maand borg of een verhuizer en je hebt zelf geen auto of rijbewijs, je bent niet handig genoeg om een laminaatvloer te leggen of gordijnen op te hangen... dat zijn nogal wat hobbels om te nemen.
Hoe ga je dat aanpakken? Hoop je op hulp? Bestaan er mensen die dat allemaal voor je kunnen regelen? Of kun je het wel zelf?
Ik hoop van harte dat het je allemaal gaat lukken en ik vind het ongelooflijk knap dat je zelf niet drinkt. Hou dat vol hoor!

Leuks vandaag: ik ga vandaag een cheque incasseren voor de hondenclub. Cheques bestaan hier nog (in Nederland al ruim 30 jaar niet meer). Incasseren kan meestal op afstand maar niet met de middeleeuwse Postbank rekening van de club. Dus dan moet ik wachten tot ik een atv'tje heb en dan de maliënkolder aan en met de diligence naar het postkantoor om een onbegrijpelijk formulier in te vullen.
Ik vraag altijd aan de leden om het ALSJEBLIEFT gewoon over te maken, maar er floept er altijd eentje door de mazen van het net en dan sta je weer met een verkreukelde cheque in je vingers.
Soms raak ik er eentje kwijt ☠️

Wonderbaarlijk, dat is correct!
Engage, Number One. To the next question!

En als niet, dan is hier ook een goed gezelschap.

Het lastige van zaterdagavond was niet dat zo ongeveer iedereen bier dronk, ik houd niet van bier. Het lastige was ook niet dat ik vrijwel niemand kende, ik vermaak me meestal prima met vreemden. Het lastige was niet eens dat c zich uitstekend vermaakte met andere mensen, ik weet heel goed dat hij alleen van mij is. Nee, het lastige was dat de geur van het overvloedige en geknoeide bier me terug gooide in de tijd, mijn hoofd op slot zette. Waar ik me in de avond nog prima kon vermaken met wat oppervlakkig geklets (met onbekenden) en later met diepe gesprekken (met mijn hond), werd de rit naar huis pas echt lastig. Want hij rook naar hem. Naar bier, al had hij er zelf maar twee op. Naar oud bier, want natuurlijk was er over zn kleren geknoeid. Naar rook, ook al rookt hij niet, hij had er wel in gestaan. Dus was de rit naar huis zwijgend. Douchten we om de beurt en ik toen nog twee keer, waarna ik hem ook dwong nog een keer te gaan. Tanden poetsen, obsessief, ja, hij moest ook, weer en dan nog een keer. Wasmachine overvol, alles moest schoon. En alsnog heb ik in het extra bed geslapen, zover mogelijk weg. En hoewel we het hebben uitgepraat en hij het voor zover mogelijk begrijpt, zal het nog wel even zeer blijven doen.
Dat is het lastige, dat mijn trauma's zoveel invloed hebben op het leven van anderen.

En als niet, dan is hier ook een goed gezelschap.

Hmm, wat politiek betreft, zou een land volgens mij best goed af zijn met een goedaardige, intelligente dictator die het grotere belang voorop stelt en zorgt voor de zwakkeren in de samenleving. En voor goed onderwijs. En scheiding kerk en staat.
Zo, tel de tegenstellingen in bovenstaande.
Ah, in een ideale wereld...
Droomt verder

Morgen. De VS kleurt blauw. Wat de reden ook is, ik vind het een mooie ontwikkeling. Benieuwd naar de gevolgen.
Woensdag, tweede therapiedag. Vanmiddag naar huis, veel prettiger.
Dank je wel @Lika ik vind jou lief.
Dagpact:
Quinn