kan me aansluiten bij je gevoel. Ben dus al meer dan een week nu zoals jij je vandaag beschrijft, en ik baal als een stekker. Ik heb het wel geaccepteerd, eigenlijk al heel lang, maar omdat het redelijk goed ging en ik veel plannen en doelen heb, vind ik het nu lastig dat ik alleen geschikt ben voor Netflix en van alles stress en spanning ervaar en kortsluiting in mijn denken ervaar. Ik ben te moe om iets te doen. Dat weet ik. En toch ben ik boos op mijzelf dat ik niets doe nu. Ik vind dat ik meer had moeten proberen. Meer moet schrijven, naar buiten had moeten gaan om te wandelen, mijn haar had kunnen verzorgen, iets creatiefs had kunnen doen.... alles beter dan dit niets ! Maar ik kan het gewoon even niet.
Ik probeerde tegen mijzelf te zeggen, wat ik tegen jullie allemaal zeg: dat het over zal gaan, dat het een fase is waar ik doorheen moet en dat mijn lichaam zal genezen. Maar het kwam niet aan. Daarnet gewoon maar mijn tranen laten lopen omdat ik weer even bepaald ben bij het feit dat het niet alleen jullie gebeurd, maar ook mijzelf. Ik kan boos zijn en verdrietig over jullie verhalen, maar probeer voor mijzelf altijd wat nuchterheid te betrachten en het gewoon te dragen. Maar vandaag mok ik er over en voel ik de pijn van de worsteling om ook maar iets gedaan te krijgen. Ik zou morgen naar een dansvoorstelling in Amsterdam........zie er als een berg tegenop, want het kost gewoon veel tijd en dus energie die ik niet heb. Ik besloot dit op een moment dat ik me beter voelde. Maar ben bang dat het een pijnlijke gepush is morgen..... Nou ja... so be it.... ik zal moeten pushen.
En ja , dan moet ik stoppen met pushen, stoppen met streng zijn voor mijzelf en los laten en mijzelf laten rusten. Geen andere keus en lief zijn voor mijzelf.
Dat gaat echt niet altijd van zelf hoor, ook niet bij mij. Ik weet hoe het moet, doordat ik me er vaker doorheen heb geworsteld, maar makkelijk is het nooit.
Wilde het gewoon even delen.