Dag 84
Ik heb afgelopen week een groot stuk van mij eigen draad teruggelezen. Best ontroerend, vooral ook al die reacties. De vraag is, waarom begin ik toch steeds weer met drinken?
De afgelopen jaren ben ik drie keer langere tijd abstinent geweest (86 dagen, 68 dagen en 110 dagen). Telkens was ik blij daarmee, bij vlagen euforisch. Ik kreeg energie, pakte problemen aan, zag kansen, was uitgeslapen, opgewekt, maakte me niet al te druk, zat niet bij de pakken neer bij tegenslag, schoof geen dingen voor me uit... en toch ben ik drie keer weer begonnen met drinken. Waarom??
De eerste keer had ik in ieder geval nog niet echt afstand genomen van de drank. Aanleiding om te stoppen was een zoveelste dronken vertoning op een feestje. Ik wilde van de ellende af, maar stond nog niet echt open voor een leven zonder alcohol. Dat voelde nog erg leeg. Daarbij kwam later het bagatelliseren van de ellende. Het viel wel mee. Er waren ook leuke dingen aan alcohol, en de nare dingen laat ik in het vervolg gewoon achterwege. Alcohol blijft tenslotte een tovermiddel om te ontspannen.(dacht ik). En er is tenslotte het idee dat ik zelf wel uit maak wat ik doe. Niet mogen drinken kan net zo afhankelijk van alcohol voelen als moeten drinken. Alles of niks...
Wat is nu anders? Is er iets anders? Ik hoop dat inmiddels in mijn brein is gebeiteld dat ik niet meer wil, niet meer hoef. Alcohol helpt niet, ik word er dronken van, en mateloos, ongelukkig ook. Ik voel me slecht, ongezond... En zonder is het leven best aangenaam. Het ene moment iets aangenamer dan het andere. Alcohol is wat eenzaam geluk op recept. Maar tegen welke prijs?? Ik peins er niet over om een spuit heroïne in mijn lijf te zetten, terwijl ik denk dat ik daar ook even heel gelukkig van kan worden.
Als ik mezelf terug lees, zie ik wel hoe snel mijn gedachten kunnen veranderen. De ene dag ben ik gelukkig abstinent en vol goede moed, twee dagen later drink ik twee flessen wijn leeg. En toch voelt het dit keer anders! Ik voel me niet tekort gedaan als mijn omgeving aan het drinken slaat. Alleen thuis is de gewoonte er al lang helemaal uit. Ik moet er zelfs niet aan denken een glas wijn in te schenken, omdat dat bij voorbaat al zo eindeloos voelt. Eén glas...hoezo één glas? En dan? En dan die lijst positieve dingen, ik wil niet dat die nog een keer wordt afgepakt! De romantiek die nog altijd wel aan alcohol kleeft voel ik niet meer.
Ik ben, ook vandaag weer, erg blij dat ik niet meer drink. Blij en trots!