met mij gaat het echt prima nu!
Toen ik stopte was ik al zo ziek dat die hartkloppingen echt geen angst aanjoegen. Gewoon gebonk in mijn borst en hoofd en soms tot in mijn billen en benen. Gek gevoel hoor... hart in je kont. Maar ik liet het allemaal gebeuren en verklaarde mijzelf gewoon doodziek en liet alles dus ook los. Mijn leven..... on hold, gezondheid,on hold, dus geduld en tijd en wachten en uitzitten.
De angst die je daarvoor voelt is eigenlijk echt helemaal niet nodig. Het is lichamelijk ongemak, maar het is niet iets wat je gezondheid op lange termijn zal aantasten. De cardioloog zal niets kunnen vinden. Het is puur de signaaloverdracht die te ongecontoleerd door je lichaam raast, zonder kalmerende signalen om ze te ordenen.
Probeer je angst er voor eens te confronteren en naar jezelf te kijken wat je doet als je hart zo bonkt. Wat zijn je gedachten erbij? Wat voel je precies? Waar voel je het? Als je de angst voelt opkomen, probeer dan eens echt naar die angst te gaan en te kijken hoe die eruit ziet. Vraag een je angst wat die je wil vertellen en wat die van je wil. Bekijk hem van boven tot onder. Als je dat gedaan hebt, kan je tegen de angst zeggen: dank je wel dat je me dat allemaal wilt vertellen. Dank jewel dat je me wilt beschermen( want daar is angst voor). Vertel dan aan je angst dat die alleen nodig is als er echt gevaar is en dat deze hartkloppingen niet hetgeen is waartegen je angst je kan beschermen. Vraag je angst opzij te gaan. Als je de angst recht in de ogen kijkt, op volle kracht, zal je zien dat er niets gebeurd en dat je gewoon kan leven zonder dat de angst je grijpt. Angst kan je niets doen. De paniek die je voelt, komt van het feit dat je de angst wilt ontlopen en dus nooit echt luistert naar wat ie te vertellen heeft. Als je dat wel doet zal je langzaam leren dat je niet in paniek hoeft te raken en dat het je niets kan doen. De hartkloppingen niet en de angst ook niet.
Wat ik me elke dag bedacht, als ik me naar voelde op wat voor een manier dan ook was dit: Ik bedacht me dat ik alles kon los laten en beseffen waar ik was. Hier in huis op de bank, warm en beschermt. En ik adem dus ik leef. Ik hoef alleen maar te ademen, meer niet. Ik hoef niets te doen, ik hoef niets te kunnen. Ik mag ziek zijn. Het is niet leuk, maar over een tijdje is dit allemaal weer over. Ik kan er tegen vechten, maar dat brengt helemaal niets goeds. Als ik het loslaat, en gewoon accepteer dat ik hier doorheen moet, gaat het vanzelf voorbij.
en dus ademde ik... en ik zat en ik las wat anderen voor mij hadden meegemaakt. Ik leefde... dat was genoeg. Mijn tijd zou weer komen voor andere dingen, maar dit was nu mijn leven. Vandaag.... alleen vandaag. Niet morgen, niet over een week... Nu... er is alleen nu. En nu ... moet ik helemaal niets, alleen maar geduld hebben om mijn lichaam de tijd te geven te genezen.
Zet em op Mike, je kan het.