Ik ben

[bumperjim]

Verkrachten niet maar het ziekenhuis inslaan -- of althans zo slaan dat ze eigenlijk naar het ziekenhuis zouden moeten -- ik denk dat je ze niet de kost zou willen geven. Waarmee ik absoluut niet wil zeggen dat het niet zo erg of "eigenlijk gewoon" is wat Quinn heeft meegemaakt. Ik wil zeggen dat er nog duizenden de rest van hun leven daardoor lijden op allerlei manieren.

[karin123]

En eeuwig zullen ze branden!

 

[Bob]

Eeuwig branden - ja, in die gevallen waarbij het ook op volwassen leeftijd steeds maar, of vaak, of regelmatig door je hoofd blijft spoken. Soms blijkt het echter mogelijk dat op den duur toch wel wat te verminderen, wat het leven beduidend minder zwaar kan maken en zelfs als een enorme opluchting kan gaan voelen. Ik wens Quinn uit de grond van mijn hart toe dat hij, al of niet met hulp van zijn psycholoog, zijn directe vertrouwelingen en wellicht ook dit forum en nog anderen, een weg kan vinden die daarheen leidt. Ik zie een positieve ontwikkeling in het feit dat hij deze herinneringen de laatste tijd zoals ik het ervaar meer expliciet en concreet is gaan uiten. Wie weet kan dat een manier zijn om het verleden iets meer los te maken van het heden. Het heden, waarin hij immers beschikt over veel gunstigere condities en keuzemogelijkheden dan toen.

[Quinn]

Hier blijf ik nog even op kauwen @Bob, dank je.

Well, ik heb lang gedacht dat het bij ons thuis misschien wat heftiger was dan bij anderen, maar niet dat het abnormaal was. Je eigen omgeving bepaalt immers wat normaal is. Maar goed, ik kwam ook nergens. School, thuis, thuis, school. En dat werd getimed, dus ja, wat wil je? Dat iemand nee zou zeggen tegen een ouder? Ondenkbaar.

Dat het abnormaal was weet ik al een hele tijd, hoe abnormaal begint steeds meer door te dringen. En dat echt voelen, nou sinds dat waarom ik dus ingestort ben nu. Alles loopt door elkaar en ik heb er geen houden meer aan.

Nou ja, zoiets. Ik ben moe, ontzettend moe. De halve nacht ben ik bezig met schrijven omdat ik toch niet kan slapen. Verwerken, onder ogen zien, mezelf beter begrijpen misschien? Het is verdomd hard werken dit. En intussen probeer ik te negeren dat ik me enorm veel zorgen maak over het hele hiv idee. Die afgrond kan ik er niet bij hebben, daar sta ik met de rug naar toe. Maar ik begrijp hypochondrie nu wel wat beter, want bij alles wat anders voelt, krijg ik zo ongeveer een hartstilstand.

 

[Spirit]

Op 10-3-2026 om 12:21 zei Oskar:

Together we stand, divided we fall. 
 

Dat. Het is nu ook het favoriete nummer van mijn zoon. Soms ben ik bang dat hij teveel op mij lijkt.

Datzelfde heb ik ook met mijn zoon. Hij is nu 37 en heeft gewoon mijn smaak.

[Spirit]

Sorry, even een reactie op Oskar. Kinderen misbruiken, hoe dan ook, is vreselijk. Mijn schoondochter is geestelijk en lichamelijk misbruikt door haar ouders. Altijd kreeg ze te horen, dat ze niets kon. Regelmatig werd ze mishandeld. In die tijd, was ze nog ons buurmeisje. Nu al 20 jaar bij elkaar. Regelmatig aan de deur met blauwe plekken. Ik geloofde het toen niet, maar het blijkt wel degelijk waar te zijn. Ze is nu 32 en wil niets meer met haar ouders te maken hebben. Voor mij zijn ze dood. Maar ze zijn natuurlijk ook Opa en Oma. Het zijn zowel mijn kleinkinderen als die van hun. Mijn schoondochter heeft ook een halfzus, die altijd werd voorgetrokken. Die halfzus heeft ook 2 kinderen van dezelfde leeftijd als mijn kleinkinderen. Het zijn nichtjes en vooral mijn jongste is gek op haar nichtje en is er graag. Ze worden dan gebracht door mijn zoon. 3 weken geleden is mijn jongste er 4 dagen geweest. Leuk voor de kinderen, want die kunnen er dan weer niets aan doen en spelen graag met elkaar. Wat een verhaal he? M'n schoondochter doet het overigens goed. Werkt in de horeca. Mijn zoon kan nog even moeilijk werken omdat hij mantelzorger is voor mijn oudste. Er wordt nog onderzoek gedaan, wat ze buiten haar autisme nog meer mankeert.

[Quinn]

Vanmiddag dan toch naar D gebeld. Ze nam niet op natuurlijk, ze neemt al maanden niet meer op als ik bel. Maar goed, ik heb wel ingesproken. Niet voor haar, maar voor de tweeling. En dan is het verder maar afwachten. Zal straks ook maar meteen aan c toegeven dat ie onze dochter mag bellen. Hebben we dat ook maar gehad.

gisteren om 15:50 bewerkt door Quinn
Stupid name dropping.

[Oskar]

6 uur geleden zei Bob:

Het heden, waarin hij immers beschikt over veel gunstigere condities en keuzemogelijkheden dan toen.

Probeer ook dit voor ogen te houden inderdaad, door alle gruwel heen. Mijn Heer, wat een narigheid Q. Toch geloof en hoop ik dat nu de schelp zich wat meer opent er ook ruimte komt voor verwerking. Kleine stappen voorwaarts. 

 

[Quinn]

@karin123 ik waardeer je steun en alles echt en ik deel zelfs je mening. Maar zou je een plezier willen doen en je afbeelding willen verwijderen? 

[Lika]

Ik heb ook begrepen zoals Bob zo goed omschrijft dat het delen, vertellen, schrijven, meer ruimte kan bieden aan het nu , omdat het losser komt van het verleden. Ik hoop het zo voor je Quinn!

[Quinn]

Dus, delen, hardop, met mensen die me aan zaten te kijken. Dus.

Herinneringen opschrijven is één ding, maar ze delen is echt nog wel een stap verder. Want hoe kan iemand ze lezen of horen zonder dat het overkomt als een scene uit een derderangs horrorfilm? Probeer het maar eens, lees maar eens, zonder met je ogen te knipperen:

Het is donker, niet stikdonker, maar een schemerig donker. Zo'n donker waarvan ouders zeggen dat het tijd is om naar bed te gaan, terwijl ze zelf gewoon lampen aanknippen en doen alsof het overdag is, zo'n donker. Het is koud. In de kamer beneden brandt een kachel, maar verder wordt er niet veel aan verwarmen gedaan. Het bed is opgemaakt met twee dekens en een laken. Een laken, omdat die dekens vervelend prikken. Een glad opgemaakt bed nog, zoals het 's morgens is achtergelaten. Want reken maar dat het gecontroleerd wordt. Misschien kun je eronder slapen?

Of een andere: 

De deur zit op slot. Dat is slecht nieuws. De deur zit op slot en dat betekent dat er aangebeld moet worden. Sleutels heb je niet. Een steen door de ruit kan, maar dat maakt meer herrie dan aanbellen. Lost dus niks op. Het raam dan? Een klim naar boven en ja, de kier zit er nog. Eén been over de vensterbank naar binnen, een hand die je schouder grijpt en je naar binnen sleurt. Een deur op slot is slecht nieuws.

Scenes uit een low budget, lousy material horror film, toch? Maar dat was dus mijn leven, of althans, de eerste achttien jaren ervan.

Het is een stap. Een kleine, maar toch, een stap. 

[Mariposa]

Onmenselijk dit… 🥲

[Lika]

Iemand kan het lezen, omdat jij het kunt schrijven. En durft te schrijven. Ik kan het lezen , ik heb het gelezen met mijn gedachten bij jou. En ik zal je blijven lezen als je schrijft. 
Het maakt niet uit waar het wel of niet op lijkt. Jij beheerst de kunst van het schrijven. Dat maakt het misschien nog wel moeilijker om het te delen voor jezelf. Goed dat je het toch doet denk ik.

[Etty]

Ik vind het een heel menselijk verhaal. Over een lief onschuldig kind dat in zijn eentje gruwelijke dingen mee moet maken. En naar wat ik van je begrepen hebt, een kind dat niet anders kon dan zichzelf gaan haten om te kunnen verklaren waarom  het gebeurde. 

Die kleine stappen klinken ontzettend waardevol, ik hoop dat je er nog heel veel gaat zetten. ❤️

[bumperjim]

Low budget, lousy, nee niet persé. Het is de rest van het plot die het lousy maakt of Oscarmateriaal...

[Quinn]

Ik mag zo voor het weekend naar huis, c komt me na z'n dienst ophalen. Als ik kijk naar wat er allemaal door m'n hoofd gaat, is dit misschien geen goed idee. Maar hier zeggen ze dat het goed is om aan thuis te wennen en die drempel te nemen. En ik wil ook echt naar huis, echt. Het klinkt zo weinig enthousiast om te zeggen, maar toch voelt het zo: het moet maar. 

[Lika]

💌

[Oskar]

Prettig, naar huis. Ook al voelt het dubbel. Mag ik informeren waar je bang voor bent, of valt dan onder de impertinente vraagstelling?

[Quinn]

@Oskar niet impertinent, ik zal er sowieso over na moeten denken, therapie en proces, je weet toch. Waar ik bang voor ben, tja. Bang dat ik niet met m'n handen van c af kan blijven. Bang voor het cirkelen van mn hoofd. Bang voor de constante stem die vraagt om verdoving, door wat dan ook. Bang om daaraan toe te geven. Bang om meer pillen te slikken dan ik zou moeten. Bang toch weer naar een fles te grijpen. Of een mes. Bang om te gaan slapen en in dezelfde nachtmerries wakker te worden. Bang voor, bang voor mezelf in feite. Maar de grote mensen zeggen dat ik het onder ogen moet zien, nieuwe ervaringen moet opdoen waarin het wel goed gaat. Weet niet of je die teksten kent? Ik heb ze vaker gehoord, maar dit keer ga ik er mijn best op doen.

Ik ben nu thuis, c moet nog even aan het werk en ik heb plechtig beloofd mezelf niets aan te doen dit verloren uur. En voor de zekerheid graaf ik me hier maar even in.

[Yvonne]

Fijn dat je naar huis mag Quinn, maar inderdaad, wat een spanning moet dat opleveren, wat moeilijk weer. 
En nee, inderdaad geen 'gekke dingen' doen Quinn. 
Weet C hoe het thuis zijn jou de strot dichtknijpt? 
Vertel het hem hoor. Praat en blijf praten... 
Hm, klinkt weer hartstikke makkelijk... maar dat is het niet.... ik gun je een goed weekend, hoe moeilijk ook.