Ik ben

[bumperjim]

Verkrachten niet maar het ziekenhuis inslaan -- of althans zo slaan dat ze eigenlijk naar het ziekenhuis zouden moeten -- ik denk dat je ze niet de kost zou willen geven. Waarmee ik absoluut niet wil zeggen dat het niet zo erg of "eigenlijk gewoon" is wat Quinn heeft meegemaakt. Ik wil zeggen dat er nog duizenden de rest van hun leven daardoor lijden op allerlei manieren.

[karin123]

En eeuwig zullen ze branden!

 

[Bob]

Eeuwig branden - ja, in die gevallen waarbij het ook op volwassen leeftijd steeds maar, of vaak, of regelmatig door je hoofd blijft spoken. Soms blijkt het echter mogelijk dat op den duur toch wel wat te verminderen, wat het leven beduidend minder zwaar kan maken en zelfs als een enorme opluchting kan gaan voelen. Ik wens Quinn uit de grond van mijn hart toe dat hij, al of niet met hulp van zijn psycholoog, zijn directe vertrouwelingen en wellicht ook dit forum en nog anderen, een weg kan vinden die daarheen leidt. Ik zie een positieve ontwikkeling in het feit dat hij deze herinneringen de laatste tijd zoals ik het ervaar meer expliciet en concreet is gaan uiten. Wie weet kan dat een manier zijn om het verleden iets meer los te maken van het heden. Het heden, waarin hij immers beschikt over veel gunstigere condities en keuzemogelijkheden dan toen.

[Quinn]

Hier blijf ik nog even op kauwen @Bob, dank je.

Well, ik heb lang gedacht dat het bij ons thuis misschien wat heftiger was dan bij anderen, maar niet dat het abnormaal was. Je eigen omgeving bepaalt immers wat normaal is. Maar goed, ik kwam ook nergens. School, thuis, thuis, school. En dat werd getimed, dus ja, wat wil je? Dat iemand nee zou zeggen tegen een ouder? Ondenkbaar.

Dat het abnormaal was weet ik al een hele tijd, hoe abnormaal begint steeds meer door te dringen. En dat echt voelen, nou sinds dat waarom ik dus ingestort ben nu. Alles loopt door elkaar en ik heb er geen houden meer aan.

Nou ja, zoiets. Ik ben moe, ontzettend moe. De halve nacht ben ik bezig met schrijven omdat ik toch niet kan slapen. Verwerken, onder ogen zien, mezelf beter begrijpen misschien? Het is verdomd hard werken dit. En intussen probeer ik te negeren dat ik me enorm veel zorgen maak over het hele hiv idee. Die afgrond kan ik er niet bij hebben, daar sta ik met de rug naar toe. Maar ik begrijp hypochondrie nu wel wat beter, want bij alles wat anders voelt, krijg ik zo ongeveer een hartstilstand.