Joyful juni! 🙂

[bumperjim]

Ik denk overigens dat ik wel degelijk beweging mis op dit moment want bumperhond is geblesseerd sinds een week of 2, dus nauwelijks mee gelopen. Gaat inmiddels wel beter en we zitten nu alweer op een half uur per keer. Normaal is een klein uurtje. 

[Quinn]

Dit hele pact legt voor mij nu veel te veel druk bij de druk die er al op m'n schouders ligt. Het vastbijten hierin ten koste van alles gaat me op andere gebieden teveel schade opleveren.
Dus ik haal mezelf van de lijst en houd het per dag.

JUNIPACT:

MaryArt
kaatje 🌺
Jane
Bob
Spirit
Mariposa
Freekie 🏍️
Etty
Rosee
IJsvogel
Moeps

[Reacher]

De druk proberen hanteerbaar te houden. Ik ben trots op je mijn vriend. 

[Jannigje]

JUNIPACT:

MaryArt
kaatje 🌺
Jane
Bob
Spirit
Mariposa
Freekie 🏍️
Etty
Rosee
IJsvogel
Moeps
🎵
Jannigje

 

Ik houd een plekje voor je vrij @Quinn, mocht dat toch goed voelen. Zo niet dan staan er gewoon een paar muziek nootjes. Voor ieders eigen liedje.

[Oskar]

Wat een lief gebaar @Jannigje. Het ontroert me.

[Oskar]

JUNIPACT:

MaryArt
kaatje 🌺
Jane
Bob
Spirit
Mariposa
Freekie 🏍️
Etty
Rosee
IJsvogel
Moeps
🎵
Jannigje
Oskar

 

Ik doe ook mee. Ik hoop dat het niet alleen bij een lijst met namen zal blijven, maar dat het ook een plek zal worden voor de verhalen, gedachten & gevoelens om het stoppen heen. 
 

Zelf merk ik opnieuw de machtige boost die het stoppen geeft. Dat is zo overweldigend dat je bijna denkt: dat kan nooit zo makkelijk. Daarom moet ik van de therapie nu op zoek naar wat ik verdring. Zodoende zoek en graaf ik, maar ik heb nog niks kunnen vinden. Misschien ben ik ook gewoon een gezegend mens.

[Etty]

Ik hou van de gemoedstoestand na het stoppen. Wel logisch, er is een contrast met de periode ervoor, waarin de nadelen van drinken inmiddels mijn motivatie hebben opgeschroefd.  Gestopt zijn betekent dan tijdelijk de afwezigheid van allerlei zelfafwijzende gedachten en gevoelens.  Alsof ik  de hele dag op te krappe schoenen heb gelopen en die dan uit mag trekken. Ook het hernieuwde gevoel (of de illusie) van controle is fijn.   Willen drinken maar het niet willen/mogen/kunnen is een belasting, een heel onprettig gevoel.  Eraan toegeven is alleen prettig zodra de invloed  van de alcohol er is. Eromheen is het net zo niet fijn.  

@Oskar waar zoek je naar?  Zoals ik het zie. dienen zich door de dag heen vanzelf allerlei gevoelens aan, fijne en minder fijne om mee te oefenen. Gewoon als  reactie op allerlei dagelijkse dingen.   De meeste (zo niet alle) mensen hebben zichzelf aangeleerd om vooral aan de onprettige  gevoelens geen aandacht te schenken, ze in de kiem te smoren, nog voordat ze zich er bewust van zijn. Alsof ze door een filter gaan: nee dit mag je niet voelen, dat is aanstellerij, en dat zelfbeklag, en dat is angst, weg ermee. Om te voorkomen dat we erdoor worden overspoeld en we onszelf niet meer in de hand hebben.  Alleen als er 'écht' iets aan de hand is sta ik mezelf toe onprettige gevoelens toe te laten. Zo wijs ik de hele dag door een deel van mijn gevoelens af: jij wel, jij niet.  Maar de gevoelens komen of ik wil of niet, ze zijn er al.   Dus ik moet ze steeds wel onderdrukken. 

Onprettige gevoelens en bijbehorende gedachten wel toelaten betekent een aanvaring met mijn zelfbeeld.   Er zit schaamte op. Angst.  Wat gebeurt er als ik toegeef dat ik me nu geïrriteerd, jaloers, teleurgesteld voel, en ook nog zonder geldige reden?  Wat zegt het over mij? 

Elke keer als het me lukt om gevoelens op te merken en ze niet te veroordelen maar de ruimte geef, gewoon rustig in mezelf zonder er een ander mee op te zadelen, voelt het vrijer, ruimer.  Ik mag het voelen, het zegt niets over mij. Ik hoef er niets mee, behalve de ruimte geven, en begrip te hebben voor de context waarin ik de gevoelens heb, zodat ik er niet mee aan de haal ga.   Heel simpel, maar tegelijkertijd voelt het zo tegennatuurlijk, dat het zo'n beetje het moelijkste kan zijn. 

 

[Etty]

Ik sta nog op het pact zie ik, maar was er vanaf. 

JUNIPACT:

MaryArt
kaatje 🌺
Jane
Bob
Spirit
Mariposa
Freekie 🏍️
Rosee
IJsvogel
Moeps
🎵
Jannigje
Oskar

[Oskar]

3 uur geleden zei Etty:

@Oskar waar zoek je naar?

Ehm. Ik probeer meer opmerkzaam te worden op mijn gevoelens. En uiteindelijk te kijken in hoeverre deze te maken kunnen hebben (gehad) met mijn verslaving. Ik sta er nog wat tweeslachtig in. Enerzijds heb ik de ervaring dat ik vier jaar toch heel tevreden en gelukkig was zonder drank, en zonder het idee te hebben daar veel voor weg te moeten drukken. Anderzijds geloof ik dat ik op zijn minst af en toe wat losgezongen ben van mijn gevoelens. En dat wil ik onderzoeken. Ik lig nu toch op die sofa. En misschien zit er wel degelijk een heel negatief systeem onder waarvan ik nu het bestaan amper kan vermoeden. Maar hoe doe je zoiets? Ja, opmerkzaam zijn en eerlijk naar jezelf luisteren. Mediteren proberen ik ook middels een app. Maar tot dusver is dat nog niet veel meer dan in het gras liggen en kijken hoe de wolken komen en gaan. Heb jij tips, methodes?

[bumperjim]

Van wat ik ervan begrijp is het doel van meditatie om minder "in je gedachten" te zijn, on wat meer afstand te creëren van je gedachten, ze niet persé allemaal serieus te nemen en ze te laten gaan, meer oog te hebben voor de zintuigen en "het moment".

In het gras liggen en naar de wolken kijken past daar dus best wel in.

Verder is meditatie slechts een oefening en geen doel op zich. Het echte doel is dat je tijdens de dagelijkse warboel wat minder "in gedachten" bent, niet alleen als je in stilte op je meditatiekussentje zit.

Dat is al lastig genoeg. Ik herinner me dat in de meditatie app als oefening werd voorgesteld: probeer vandaag, wanneer je gaat staan of gaat zitten, dat BEWUST te doen. Ik ga op mn werk wel 80 duizend keer per dag staan of zitten en het is me nog nooit gelukt om daarbij na te denken "nu ga ik staan/zitten" (of misschien als ik het nu meteen doe terwijl ik dit schrijf...)

Sommige mensen zijn zodanig niet-verstrooid (tegenwoordig van geest) dat ze geen meditatie nodig hebben. Anderen zoals ik zijn zodanig verstrooid dat ik zelfs vergeet te mediteren 🙈

Toch lukt het me inmiddels af en toe, als ik in een bepaald gedachtenpatroon zit, om te denken "dit is gelul, ik laat het waaien" en dan adem ik diep in en uit en dan is het foetsie. 

%s om %s bewerkt door bumperjim

[Reacher]

Misschien helpt het om te kijken naar waar je weerstand op voelt @Oskar? Iets wat je negatief raakt zonder dat er direct aanleiding toe is? 

[Etty]

@Oskar Het helpt als ik van de hypothese uitga dat ik allerlei ongewenste  gevoelens heb door de dag heen, maar me er niet van bewust ben. De gevoelens zijn er al, ik heb alleen een hele trucendoos ontwikkeld om net te doen alsof ze niet bestaan, door er een illusie overheen te plakken.  Dat gaat allemaal onbewust maar ik kan me er wel bewust van worden. 

Klein ogenschijnlijk onbeduidend voorbeeld: ik zit vaak in de voortuin met partner in de ochtendzon met een bak koffie. Er lopen allerlei mensen langs die groeten en opmerkingen maken over het goede leven enz. Gezellig.  Er loopt één man met zijn kind die wel kijkt maar niet groet, ook niet als wij het doen. Het is geen neutrale ervaring voor mij, zoals een windvlaag door de bomen dat zou zijn.  Ik zie dat ik als reactie allerlei rationele verklaringen probeer te vinden voor zijn gedrag.  Bij hem, zijn cultuur, bij mezelf.  Waarom doe ik dat? Omdat ik af wil van een gevoel dat me niet bevalt: ik voel me afgewezen.  Dat gevoel zit onder mijn verklaringen. Het heeft even geduurt voordat ik bij die gevoelens kon komen en ze kon toelaten, omdat ik het zo kinderachtig van mezelf vond om hierdoor geraakt te zijn, en dan weer allerlei redenen ging bedenken waarom ik  niet geraakt zou moeten zijn: ik ken die man niet, misschien heeft hij wel zus of zo, waarom wil ik dat iedereen me groet, enz.  Maar ik ga er niet over, over wat me raakt.  Ik hoef het alleen maar  toe te laten en erkennen dat ik geraakt ben. Niet te ontkennen. Wat ik al zei, dit raakt vaak aan mijn zelfbeeld.   En daarbij is het handig om in mijn achterhoofd te weten dat deze man er niet zoveel mee te maken heeft, maar dat een deel van mijn hersenen dat verantwoordelijk is voor mijn veiligheid de hele dag alles in en om mij heen scant om het te vergelijken met vroegere ervaringen. Dat deel is er niet om me gelukkig te maken, maar om me veilig te houden.  En is megastrak en niet rationeel afgesteld, en dus alleen maar op zoek naar het kleinste spoortje van vermeende rottigheid.   De strenge blik  van de man met kind triggerde bij mij  iets van onveiligheid.   Daar hoef ik dus niet mee in discussie, met dat gevoel, ik wil het toelaten, zodat ik niet weer die hele kermis ga optuigen om het niet te voelen.  

Je kunt geraaktheid opsporen door je gedrag te observeren.  Ben je iets aan het bezweren, voorkomen, uitmelken, verklaren? Blijf je ergens mee bezig in je hoofd zonder dat het op dit moment zinvol is? Dan zou het wel eens zo kunnen zijn dat er een gevoel 'niet mag zijn' (ieuw😀). 

2 uur geleden bewerkt door Etty