Bedankt wederom voor jullie lieve berichtjes. Ze helpen, ook wederom, echt om het verdriet iets te verlichten. Voor zover verdriet te verlichten valt.
We zijn begonnen met het 'wennen aan' maar dat zet nog niet echt zoden aan de dijk. Ons hondje (wel wat raar om nu in enkelvoud te schrijven) begint
nu ook echt een beetje van slag te raken... snuffelen, snuffelen, snuffelen. Je kunt gewoon het spoor van ons ouwetje (Bihan) volgen door zíjn snuffeltraject te
volgen. En tussendoor stopt hij (Phelan) en kijkt dan met een scheef vragend koppie naar één van ons. Om vervolgens door te speuren.
De manden beneden in de woonkamer en boven laten we nog even staan. De hondjes wisselden vaak onderling van mandje. Volgens mij een beetje
het principe: het gras bij de buren is altijd groener. Ze hadden dat alletwee, dat ze graag in het mandje van de ander lagen. En als ze dat dan met veel gedoe voor elkaar hadden,
dan was het na korte tijd weer vice versa... Die kleine kan nu ongestoord kiezen en nog even snuffelen. Over een paar dagen zullen we wat gaan opruimen,
een beetje afhankelijk van hoe de kleine reageert. Maar nu is ons lieve ouwetje nog veel te aanwezig om maar aan opruimen te denken.
Een 'nieuw' hondje komt er vooralsnog niet. Bihan is onvervangbaar. Zijn ontbreken is wel opvulbaar maar niet op stel en sprong. Alle tijd.
Niet m'n gewoonte om te doen, maar op deze rare.nare, emotionele dag meld ik me voor de duidelijkheid droog af van het dagpact.