De ezel & de steen

[Oskar]

12 uur geleden zei Reacher:

Alleen thuis zijn en een paar minuten later drinken. Dan staat er in huis al ergens alcohol? Moet dat niet weg?

Omdat ik zo'n verrekte heimelijke drinker ben haal ik mijn drank altijd in de winkel, ook al lag er thuis genoeg. Zo ook gisteren. Desalniettemin wil ik het spul liever niet meer in huis hebben. 

[Spirit]

1 uur geleden zei Oskar:

Omdat ik zo'n verrekte heimelijke drinker ben haal ik mijn drank altijd in de winkel, ook al lag er thuis genoeg. Zo ook gisteren. Desalniettemin wil ik het spul liever niet meer in huis hebben. 

Beter van niet idd. Wij hebben nooit geen alcohol in huis. Ergens moeten er nog 2 speciale biertjes zweven, eentje met het logo van Rotterdam erop en een trekzakse. Staat dan op het label. Geef het wel weg aan iemand die trekzak speelt. Vond er niets aan toen ik het kreeg. Beetje dom ook van dat mens. Kreeg het van iemand van het koor, die ik in vertrouwen heb genomen, toen mijn vriend die terugval had. Ze weet dat wij niet drinken. Ach, mensen he? Hoe gaat het nu met je? Alweer herpakt? 

[Mormel]

1 uur geleden zei Oskar:

Triest verhaal @MaryArt. Ik hoop niet zo te eindigen. Maar tegelijkertijd besef ik me wel dat met vreemde uitspattingen zoals eergisteren dat ik niks kan uitsluiten. Normaal gesproken drink ik met de gordijnen dicht en de deur op het nachtslot. Maar ook hierin schuif ik op richting roekeloosheid.

 

Eigenlijk weet ik niet of dat laatste een goede verschuiving is. De laatste tien jaar ofzo drink ik ook voornamelijk thuis in een situatie zoals jij beschrijft. Het voordeel eraan is dat ik geen andere mensen stoor (behalve dan op fora) en direct naar bed kan, maar het nadeel is wel dat wanneer ik vroeger naar de kroeg ging ik toch telkens de moeite deed om mij te douchen en propere kleren aan te trekken (goed dat deed ik ook nog wel zolang mijn vrouw hier was) terwijl ik nu vaak geen reden zie om mezelf nog te verzorgen daar ik toch niemand zal zien. Heel die sociale controle valt weg. 

[bumperjim]

Ik moet wel zeggen dat het iets van seks drugs en rock 'n' roll heeft wanneer moeder de vrouw een tijdje weg is. (Toevallig vertrekt de Stier morgen naar Parijs en komt maandag weer terug).

Het is niet alleen de "Lonely" trigger die dan speelt. Sommige vrouwen zoals de Stier zijn een soort vliegwiel voor een wat instabiel geestelijk leven zoals het mijne. Waarmee ik niks wil beweren over Oskar 😜 Waarmee ik ook niet wil zeggen dat direkt de stoppen doorslaan wanneer de Stier even een boodschapje doet, maar een dag of een weekend alleen, dat creëert (als je niet uitkijkt) toch een beetje het poten-op-tafel, borrelnootjes en bier effekt. Als van toen ik nog single was, ruim 30 jaar geleden. Daar loopt nog een oude groef naar de alcohol. Even alles de boel de boel. Gek genoeg heb ik dat niet als ik een weekje voor de zaak op stap ben, dan zit ik over mn oren in het werk ook 's avonds in het hotel.

Oskar ik hoor het wel of het beeld nergens op slaat voor wat betreft jouw situatie of misschien toch wel 😁

%s om %s bewerkt door bumperjim

[Oskar]

@bumperjim

Het feit dat het zuipen plaatsvindt als iedereen weg is is denk ik niet zozeer de remmen los maar eerder de ultieme vorm van de rolluiken dicht. Me afsluiten voor alles en iedereen. Genieten doe ik op die momenten in elk geval niet. Wel het ontvluchten van verantwoordelijkheden. Het is het Totale Niets. Een vacuüm dat zich als vanzelf volzuigt met alcohol.

Samen met het gezin geniet ik vaak juist wel. Alleen kan ik dat ook wel, maar dan gaat het niet altijd vanzelf. Ik moet mezelf zachtjes dwingen om actief te blijven. Structuren aanleggen, plannen maken, ook die gravelbike ja. Maar het moet ook niet gaan knellen, want dan word ik weer recalcitrant. Zucht. Ik ben de puber die ik zelf moet opvoeden.

Een cursus salsa of improtheater moet ik overigens niet aan denken. Dan loop ik liever nog een keer dronken die sloot in.

 

%s om %s bewerkt door Oskar

[Oskar]

@Mormel

In mijn kroegtijd fungeerden mijn vrienden op het laatst ook als regulering. Dan moest ik mijn drinktempo noodgedwongen wat aanpassen omdat de rest het glas pas halfleeg had. Ik werd mij bewust van mijn probleem op het moment dat ik thuis uit de kroeg  begon te merken dat ik nog niet klaar was. Dan ging ik daar alleen nog even door. De grootste pieken bereikte mijn drankgebruik tijdens mijn vrijgezelle jaren. Het werd minder door werk en huwelijk. Enerzijds omdat ik het leven daarmee ook een stuk aangenamer vind, maar ook omdat ik mij dan netjes moet gedragen voor mijn werk, mijn vrouw, mijn kinderen. Dat zit er ergens nog steeds in. Dat is een vrij treurig inzicht. Ik ben een beetje blijven hangen in de adolescentie.

%s om %s bewerkt door Oskar

[Lonster1]

Volgens wil iedereen af en toe terug naar hoe hij was als jongere. Lekkker onbezorgd en onverantwoordelijk. Niet de druk van geld verdienen, spullen kopen, huis, auto, vakanties, gezin, relatie, to do lijst.

Beetje gek doen, los komen. Bij jou schiet dat net te ver door, lijkt het wel. 

[Mormel]

Dat van die drinksnelheid aanpassen als je in de kroeg aan de toog zat, is heel herkenbaar voor mij, tenminste in het begin. De laatste jaren dat ik echt kroegen bezocht waren mijn meeste kennissen ook zware drinkers of ging ik van de ene kroeg naar de volgende (in Leuven geen gebrek aan kroegen) zodat het minder opviel hoeveel ik feitelijk dronk. 
Dat wat je daarvoor schrijft over het thuis drinken komt ook overeen met mijn ervaring. Ik denk dat het samenhangt met even die mogelijkheid te hebben om niet verantwoordelijk te zijn voor alles en niet te hoeven nadenken over zorgen. Merk ook dat het moeilijker is om hieraan niet toe te geven nu vrouw en stiefzoon vertrokken zijn al is mijn drankgebruik nog steeds lager dan enkele jaren geleden.  

[Etty]

4 uur geleden zei Oskar:

Samen met het gezin geniet ik vaak juist wel. Alleen kan ik dat ook wel, maar dan gaat het niet altijd vanzelf. Ik moet mezelf zachtjes dwingen om actief te blijven. Structuren aanleggen, plannen maken, ook die gravelbike ja. Maar het moet ook niet gaan knellen, want dan word ik weer recalcitrant. Zucht. Ik ben de puber die ik zelf moet opvoeden.

 

Ik vind dit heel erg herkenbaar.  Ik bedenk nu dat ik mezelf ook als puber moest opvoeden, dat ik niet echt ben opgevoed. Wel logisch dat de volgende fase niet echt kan aanbreken. 

Hoe was dat bij jou? 

[Oskar]

4 uur geleden zei Etty:

Hoe was dat bij jou?

In mijn pubertijd heb ik mij nooit echt afgezet tegen of ontworsteld aan de ouderlijke macht. Niet zozeer door gebrek aan opvoeding. Maar ik was een goedaardige sul die eigenlijk overal wel begrip voor had. En ik had een dominante opstandige zus boven me die het pad effende. Of het gras voor mijn voeten maaide. Ik was ook meer bezig met conflicten te vermijden of in goede banen te leiden dan er zelf nieuwe te beginnen. Maar ondanks dit alles ook nooit het gevoel gehad dat ik mij moest inhouden.

[Oskar]

Vandaag via de huisarts een doorverwijzing geregeld voor bijstand. Waar ik ooit nog vol gêne zat begint dit aardig routine te worden. Alles beter dan met dronken kop de plomp in lopen. Ik hoop dat ze onder het klepje van mijn hersenpan kunnen ontdekken waar het euvel zit. Meteen ook een bloedonderzoek aangevraagd om te kijken wat ik eventueel al heb geruïneerd de afgelopen jaren.

Het voelt eigenlijk wel goed meteen het een en ander in gang te hebben gezet. Geen cynische weerstand meer zoals voorheen. Maar ik reken ook niet meteen op wonderen.

[Quinn]

Cynische weerstand helpt je eigenlijk niks hè?

[Moeps]

Ik ben wel benieuwd hoe je vrouw en kinderen op deze laatste misstap hebben gereageerd Oskar? Ontvang je thuis steun of juist verzet? Is je probleem bespreekbaar? Of eigenlijk niet (meer)? En als je langer droog staat, blijft alcohol dan af en toe een onderwerp?

Voor mezelf geldt dat de drooglegging en de lange aanloop daar naartoe een vrij eenzame weg was (is), zonder echte steun, maar eigenlijk ook zonder verwijten toen ik nog wel of weer opnieuw dronk. Een strijd die ik in mijn eentje en met mezelf voer(de), gewoon midden in mijn gezinsleven. 

Ik ben benieuwd hoe dat bij jou gaat, ook met het oog op het feit dat een keerpunt bij jou zo plots uit het niets tevoorschijn komt. Misschien dat jouw familie eigenlijk wel degelijk al iets opmerkt van te voren? Of achteraf opgemerkt heeft, maar niet als zodanig herkend?

 

[Oskar]

Ja, moeilijk. Vrouw uiteraard not amused. Moed verder verloren. Er is nog wel enige hoop geloof ik. Is wel blij dat ik concreet hulp zoek. Er kan wel over gepraat worden. Maar er hangt ook een sombere wolk boven ons na de zoveelste keer. Want waarom zou er nu wel echt iets duurzaams veranderen? Tijd, tijd.

Kinderen hebben er weinig van meegekregen. Waren op school. En toen ze terugkwamen lag papa op bed. Papa beetje ziek. Triest. Ik weet dat het gebruikelijk is om nu op te merken dat ‘ze veel meer mee krijgen dan je denkt’. Ik weet het niet. Maar volgens mij niet veel. De schaamte ben ik wel voorbij. Maar de beerput nu voor hen openen lijkt mij niet per definitie de beste optie. Later, later.

Nee, mijn vrouw heeft ook niets van te voren opgemerkt. Zeer onaangenaam verrast. 

[bumperjim]

Er is al iets duurzaams veranderd, dat ziet ze toch hopelijk? Al die dagen dat het goed is gegaan. Ik snap niet dat het negatieve zo de overhand krijgt.

Het is een valkuil waar je zelf bent ingelopen, in zoverre kan men verwijten maken, maar eruit klimmen is niet simpel anders heette het geen verslaving. Het simpelweg een ziekte noemen die je "overkomen is" is voor mij het andere extreem, maar reacties als "hoe kan je toch zo dom zijn" vertonen gewoon een totaal onbegrip van verslaving. Verslaving is niet dom, het is gewoon heel lastig. 

11 uur geleden bewerkt door bumperjim

[Yana]

Je doet je stinkende best, meer kun je niet doen. Ik heb er vertrouwen in dat je dit gedoe eerdaags achter je zal laten Knakker. (Je was toch weer knakker, maar nu weer Oskar?)

[Reacher]

Misschien hebben je kinderen dit keer niets meegekregen maar een keer daarvoor heeft een van hen je toch knock out in de badkamer gevonden?

Just saying. 
 

[Quinn]

Ze krijgen thuis veel meer mee dan je denkt.

Alsjeblieft.

[Oskar]

Bedankt. Waren jullie bang dat ik mij niet elke seconde bewust was van mijn tekort schieten als vader in dit opzicht?

[Reacher]

Het was je twijfelen aan het feit dat kinderen meer meekrijgen dan je denkt waar ik me in verslikte. 

[Quinn]

Ach nee @Oskar sorry. Moet me niet op jou gaan afreageren. Ik zeg wel erg veel sorry vandaag, maar ik meen het wel.

[Etty]

@Oskar Het was mij duidelijk dat je het letterlijk bedoelde, ze waren op school.  En dat je niet bedoelde: al het andere gedoe. 

Je komt niet over als iemand die het vaderschap licht opvat, integendeel. 

[Adri03]

Mijn zoon, toen nog zoontje, heeft mij tot zijn 9e drinkend meegemaakt. Dan was ik af en toe na een binge helemaal out. Dat gebeurde een paar keer per jaar, waardoor ik het idee had dat hij er niet veel van meekreeg en dat het geen gevolgen zou hebben. Inmiddels zit hij in zijn master en leidt een heel actief verenigingsleven, maar drinken? No way! Hij behoort tot de kleine minderheid van geheelonthouders op de universiteit. Ik heb hem dat nooit aangeraden; zou hem zelfs de lol gunnen van af en toe helemaal los te gaan (want ja, ook in mijn ogen is een studietijd zonder drank niet 'compleet'). Maar hij drinkt niet en vindt dat helemaal prima. En ik denk dat dat komt door de scènes die hij thuis tot zijn 9e heeft meegekregen, van zijn uitgetelde papa weer eens midden overdag op bed, al meende ik zelf dat dat wel losliep allemaal, destijds. Of ik die geheelonthouding van hem nu als een onbedoeld gunstig gevolg van mijn drankescapades moet zien, daar ben ik nog niet uit, maar @Oskar, ik denk dus eigenlijk wel dat je zoons er iets van meekrijgen en er wellicht op termijn ook gevolgtrekkingen aan zullen verbinden. 

[Mormel]

7 uur geleden zei bumperjim:

Er is al iets duurzaams veranderd, dat ziet ze toch hopelijk? Al die dagen dat het goed is gegaan. Ik snap niet dat het negatieve zo de overhand krijgt.

...

Zou dit niet meer samenhangen met het gegeven dat het voor partners of omgeving steeds moeilijker wordt om steeds terug te hopen? Mijn vrouw vond het ook altijd zeer aangenaam als ik een periode minder/niets dronk maar kon uiteindelijk de hoop ook niet meer opbrengen omdat ze telkens had gezien dat het toch weer fout liep. Persoonlijk denk ik niet dat het een focus is op het negatieve maar meer een manier om zichzelf te beschermen. 

[bumperjim]

Ja maar wat voor hoop is dat, hopen dat de ander nooit zal terugvallen, je kan beter hopen dat de ander 99% van de dagen niets drinkt. Anders is teleurstelling gegarandeerd. Wat is dat toch voor focus op die laatste procent, dat is de echt de kracht van het negatieve denken.

Wat is er gebeurd met knietjes schoon, kroontje recht en weer door? De partners mogen wel iets meer vertrouwen hebben in de goede intentie van de verslaafden, zeg. Het is een prachtig chantagemiddel. Hoe moet je onder die druk nog een beetje zelfbeeld overhouden.

Goddank heeft mijn vrouw ook verslavingen.

2 uur geleden bewerkt door bumperjim