Mormel

Die verlatingsangst speelt je zeker parten. We hebben het hier ook kunnen zien dat wanneer je negatieve commentaar krijgt, je dit zeer persoonlijk neemt en soms de intentie hebt om te vertrekken (misschien vanuit een gedachte dat niemand om je geeft, en je dan beter zelf kunt vertrekken; defensief?), terwijl het merendeel van de commentaar juist gegeven wordt om je te helpen. Eigenlijk hoop ik dat er iemand in je leven komt waarbij je het gevoel krijgt er absoluut op te kunnen vertrouwen dat deze persoon je niet in de steek zal laten.

Beetje spijtig van je laatste zin want als ik mij niet vergis is de medische wetenschap het er redelijk over eens dat verslavingsproblemen moeilijker te behandelen zijn wanneer er sprake is van comorbiditeit. Wel fijn om te lezen dat je weer meer in een actieve rol zit.

Gisteren (maandag) bericht gekregen van mijn vrouw dat het niet goed ging met de hond. Door de info die ik kreeg, besloten dat ze haar zoon ook van school zou halen alvorens we naar de dierenarts gingen. We hebben haar laten inslapen. Gelukkig neemt de dierenarts het niet zo nauw met de wettelijke regels, dus we hebben haar ook meegekregen en daarna heb ik haar begraven in mijn tuin. Blij dat we deze oude teef nog wat goede jaren hebben bezorgt, maar natuurlijk ook veel tranen. Ook blij dat stiefzoon (13) beseft waarom we dit doen en deze heeft nu zelf al aangegeven om terug een oudere hond te adopteren en weer te zorgen voor enkele goede jaren. Zelf ga ik hetzelfde doen eens ik enkele andere zaken heb afgehandeld. Zeer absurd, maar ik heb al meer tranen gelaten over deze hond dan over mijn onlangs overleden moeder.

Heb je al eens een meer alternatieve aanpak overwogen? Dat je bijvoorbeeld bij iemand die niet drinkt een week gaat logeren en meedraait in het huishouden. Of anders dat je een week een kamer huurt in een klooster of abdij (weet niet zeker hoe het hier zit met de scheiding der seksen). Er zijn mogelijkheden op dit vlak buiten de psychiatrie. Ik begrijp je weerstand tegenover een opname, maar ondertussen moet het ook voor jou duidelijk zijn dat compleet op je eigen houtje niet werkt.

Misschien is het goed om bij jezelf eens na te gaan waarom je weer een partner hebt gekozen met alcoholproblemen, welke eigenschap van die personen je zo aantrekt. Ik bedoel dit niet als verwijt maar ik zie het wel vaak terugkomen bij vrouwen die een nieuwe partner hebben, na een relatie met een alcoholist.

Omdat het draadje nog bestaat.

Zoveel woorden die ons moeten overtuigen dat je het zonder opname kunt en vervolgens ben je aan dag twee en ben je aan het drinken. Wat maakt dat je zo tegen een opname op ziet? Want ik kan dat begrijpen, ik heb zelf enkele volstrekt logische redenen om niet opgenomen te willen worden, dus ik ben benieuwd wat die van jou zijn.

In mijn donkerste momenten denk ik quasi hetzelfde. Als veertienjarige in de jaren negentig vroeg ik mijn leerkracht economie waarom groei zo belangrijk was (kon hij geen duidelijk antwoord op geven) en of we constante groei wel moesten nastreven als we met eindige grondstoffen te maken hadden (had hij al helemaal geen antwoord op) en waarom de pensioenleeftijd niet gekoppeld werd aan de stijgende levensverwachting (stijging in efficiëntie was daarop zijn antwoord),... en zoveel meer. Natuurlijk in de jaren daarna geleerd dat geleerden deze vragen al opwierpen in de jaren zeventig, dus dan voelde ik mij niet compleet dom maar begon ik mij wel af te vragen waarom er in al die decennia zo weinig maatregelen waren genomen. Op dit moment in mijn leven ben ik wat minder pessimistisch en geloof ik meer in de kracht van menselijk handelen bij urgentie dan ik als tiener deed. Journaals kijk ik al meer dan twintig jaar niet meer, maar ik lees wel dagelijks meerdere kranten uit nieuwsgierigheid (en een kleine pessimistisch reflex van wat we nu weer gaan verkloten). Dus ik begrijp die laatste zin wel. Wat wel verandert is sinds ik die nihilistische tiener was, is dat ik me niet meer laat verlammen door het nieuws en die negatieve gedachte en dagelijks probeer te handelen volgens de eerste regel in mijn levensbeschouwing: proberen om het lijden te minderen.

Is die psycholoog verbonden aan het AZT? Gewoon een vraag want normaal kun je bij een eerstelijnspsycholoog maar acht sessies doen die terugbetaald worden (als ik mij niet vergis 20 groepssessies). Wat ik fijn vind aan een psycholoog is dat het soms lijkt alsof je maar gewoon aan het babbelen bent, dat je vergeet dat deze ondertussen aan het werken is. Heb er vorig jaar een gezien tussen september en januari en vorige week haar verslag gekregen voor de adviserend geneesheer en dan lees je wel wat ze ondertussen observeren.

Zou dit niet meer samenhangen met het gegeven dat het voor partners of omgeving steeds moeilijker wordt om steeds terug te hopen? Mijn vrouw vond het ook altijd zeer aangenaam als ik een periode minder/niets dronk maar kon uiteindelijk de hoop ook niet meer opbrengen omdat ze telkens had gezien dat het toch weer fout liep. Persoonlijk denk ik niet dat het een focus is op het negatieve maar meer een manier om zichzelf te beschermen.

Je hebt al enkele malen geschreven dat je angst hebt van je psychiater maar tevens dat ze je wel geholpen heeft om te stoppen met drank. Is de angst echt door de manier waarop ze met je praat of is het een angst omdat je vreest dat zij je zal opsluiten. Ik dacht je al eens geadviseerd te hebben om dit bij haar aan te kaarten, want het lijkt me niet zo'n goede basis om geholpen te worden. Als je meer baat hebt aan gesprekken ipv medicatie lijkt het me trouwens aangewezen om een psycholoog te contacteren.

Ergens klopt het wat Renaldo zegt maar op hetzelfde moment wil ik ook zeggen dat het niet intimiderend werkt. Zeker de afgelopen weken zie ik hier meer mensen die nog in de worsteling zitten, dus ik voel me hier wel thuis. @Bob: en gewoon voor jou even een bloem voor je toewijding.

@bumperjim: als je echt wilt dat mensen hierover meedenken moet je misschien eens met iets meer detail beschrijven hoe je werkdagen eruit zien en ook welke hobby's je hebt die je ook in zo'n dagen zou kunnen passen.

114

Goed gedaan. Vrijdagavond zal erop zitten voor jou, hoop dat de rest van het weekend even vlot verloopt.

Weet je wat mij opvalt bij mijn kennissen waarvan sommigen misschien een vriend hadden kunnen worden? Bij die laatste categorie maakt het niet uit hoelang het geleden is dat ik ze gezien heb of hoe vaak ik ze zie.

Dat van die drinksnelheid aanpassen als je in de kroeg aan de toog zat, is heel herkenbaar voor mij, tenminste in het begin. De laatste jaren dat ik echt kroegen bezocht waren mijn meeste kennissen ook zware drinkers of ging ik van de ene kroeg naar de volgende (in Leuven geen gebrek aan kroegen) zodat het minder opviel hoeveel ik feitelijk dronk. Dat wat je daarvoor schrijft over het thuis drinken komt ook overeen met mijn ervaring. Ik denk dat het samenhangt met even die mogelijkheid te hebben om niet verantwoordelijk te zijn voor alles en niet te hoeven nadenken over zorgen. Merk ook dat het moeilijker is om hieraan niet toe te geven nu vrouw en stiefzoon vertrokken zijn al is mijn drankgebruik nog steeds lager dan enkele jaren geleden.

Ik denk dat je daarmee de voormiddag kunt vullen. Vervolgens is de dag nog lang. Bespreek dit zeker morgen eens met je psychiater.

Die eerste periode: afleiding, afleiding en nog eens afleiding. Als je langere tijd nuchter staat: ervaren hoe het is om nuchter te leven en elk moment waarop je normaal gedronken zou hebben, maar het nu niet gedaan hebt, mentaal een beetje vieren. Voor afleiding: zijn er nog hobby's die je hebt waar je al lang geen aandacht aan besteed hebt?

Eigenlijk weet ik niet of dat laatste een goede verschuiving is. De laatste tien jaar ofzo drink ik ook voornamelijk thuis in een situatie zoals jij beschrijft. Het voordeel eraan is dat ik geen andere mensen stoor (behalve dan op fora) en direct naar bed kan, maar het nadeel is wel dat wanneer ik vroeger naar de kroeg ging ik toch telkens de moeite deed om mij te douchen en propere kleren aan te trekken (goed dat deed ik ook nog wel zolang mijn vrouw hier was) terwijl ik nu vaak geen reden zie om mezelf nog te verzorgen daar ik toch niemand zal zien. Heel die sociale controle valt weg.

Zal het onthouden. Sowieso eerst maandag het intakegesprek en dan de wachtlijst, dus het is niet voor direct.

Wel blij om te horen dat twee mensen je uit de sloot hebben geholpen, je zou de eerste niet zijn die dronken zo tot zijn einde komt. Opstaan en weer doorgaan.