Mormel

@Spirit: natuurlijk mag je dat zeggen. Daarstraks bedacht ik mij dat de kans voor nog slecht nieuws nu wel redelijk beperkt is. Heb nog vier familieleden die me nauw staan (en dan reken ik mijn ex-vrouw en stiefzoon daarbij), geen vrienden, geen baan; dus behalve dat mijn huis afbrand of dat ze per direct mijn ziekte-uitkering stopzetten, zie ik niet direct in wat er nu nog kan gebeuren. Daarnaast vroeg ik me af wat er zou gebeuren mocht er morgen plots 1 miljoen euro op mijn rekening staan en ik kwam tot de conclusie: bitter weinig. Ik zou de afspraken afzeggen met psychiaters en psychologen omdat ik toch niet geloof dat ze mij nog kunnen helpen en verder zou de dag zijn gang gaan. Geen enkele reis, geen enkele dure aankoop, er is gewoon niets wat ik nog verlang buiten gewoon mijn dag doorkomen en zien wat de toekomst brengt voor onze maatschappij en planeet.

Mag ik ook suggesties doen? Maar wel voor zowel vrouwen als mannen en ik heb slecht zicht op personen van meer dan vijftig jaar geleden. Vervuilen we @hub02zijn draadje hier niet te veel mee en moet het geen apart topic worden op ditjes en datjes?

Ik zou zeggen in de lucht, maar ik denk dat ik eerst maar eens de regels voor dit topic op zoek.

Bedankt, en ook de anderen. Begin dit jaar van mijn vader een kaartje gekregen met de boodschap dat 2026 hopelijk wat minder stressvol ging zijn, wel we zijn het jaar al goed begonnen. Enfin, morgen begint de lente, dus hop vooruit.

Dagpact: renaldo61 MaryArt stroumfke Kaatje 🌺 Reacher Mormel

Als je zo zeker weet dat je op die antabuse niet zult drinken, is het dan geen mogelijkheid dat je dit nu al begint te nemen? Voor mij is antabuse geen optie. Het werkt maar als ik in mijn slechte dagen ben dan begin ik er gewoon op te drinken (zelfdestructief gedrag) en dat vond mijn huisarts toch wat te veel risico. De intake heb ik achteruit geschoven wel enkele andere afspraken de komende twee weken.

Nachtpact Reacher💡 A. ✨ Jane Kaatje 🌺 Yvonne♥️ Rosee Mormel

Sorry dat ik het nog even over Sky heb. We hebben haar dus geadopteerd uit een asiel toen ze tien was. Ze was daar geplaatst door de politie wegens een in beslagname voor dierenmishandeling en zat er al enkele maanden (kennelijk is het ras niet echt gewild voor adoptie). In die eerste maanden zagen we ook tekenen van de gevolgen voor haar (bij een bruuske beweging van mij of mijn vrouw, dook ze in elkaar), maar daarna is ze ons beginnen vertrouwen en is ze het grootste knuffelbeest geworden dat ik gekend heb. Ze kwam mij achter mijn bureau vandaan halen om samen in de zetel een serie te zien en als ze 's nachts bij ons in bed sliep, zei mijn vrouw dat ze nu twee mormels had omdat Sky net als ik snurkte en soms net als ik met de benen begon te trappelen als ze droomde. Even iets anders omdat ik het gevoel heb dat ik mij aanstel. 20 januari is mijn moeder overleden, ondertussen ben ik bezig om de scheiding te regelen en enkele dagen geleden dus het overlijden van de hond; is het normaal dat ik dit een beetje veel op korte tijd vind?

Zeker dat een persoon meer is dan alleen zijn alcoholgebruik, maar zou er niet een gemeenschappelijke eigenschap zijn waardoor drinkers net deze partners aantrekken? Ik heb het bij mijn moeder gezien. Tijdens het huwelijk van iets meer dan twintig jaar met mijn vader klaagde ze steen en been over zijn drinken, daarna was er de scheiding en niet veel later had ze een nieuwe "partner". Eerste waar ze tegen mij over klaagde was dat hij na de eerste nacht bij haar 's morgens in de koelkast ging kijken en opmerkte dat er geen bier was. Mijn vader dronk voornamelijk op de dagen dat hij niet werkte en dan ook pas 's avonds nadat hij het huishouden had gedaan en terwijl ze daar zoveel commentaar op had, had ze nu wel aangepapt met een voltijdse drinker. Mijn ondertussen ex-vrouw idem dito. Haar eerste man dronk, na de scheiding jaren vrijgezel geweest met wel enkele pogingen tot relatie, maar vervolgens huwelijk met mij terwijl ze heel goed wist hoeveel ik dronk. Het kan toch niet zo eenvoudig zijn dat deze vrouwen steeds dachten een man te kunnen veranderen?

Die verlatingsangst speelt je zeker parten. We hebben het hier ook kunnen zien dat wanneer je negatieve commentaar krijgt, je dit zeer persoonlijk neemt en soms de intentie hebt om te vertrekken (misschien vanuit een gedachte dat niemand om je geeft, en je dan beter zelf kunt vertrekken; defensief?), terwijl het merendeel van de commentaar juist gegeven wordt om je te helpen. Eigenlijk hoop ik dat er iemand in je leven komt waarbij je het gevoel krijgt er absoluut op te kunnen vertrouwen dat deze persoon je niet in de steek zal laten.

Beetje spijtig van je laatste zin want als ik mij niet vergis is de medische wetenschap het er redelijk over eens dat verslavingsproblemen moeilijker te behandelen zijn wanneer er sprake is van comorbiditeit. Wel fijn om te lezen dat je weer meer in een actieve rol zit.

Gisteren (maandag) bericht gekregen van mijn vrouw dat het niet goed ging met de hond. Door de info die ik kreeg, besloten dat ze haar zoon ook van school zou halen alvorens we naar de dierenarts gingen. We hebben haar laten inslapen. Gelukkig neemt de dierenarts het niet zo nauw met de wettelijke regels, dus we hebben haar ook meegekregen en daarna heb ik haar begraven in mijn tuin. Blij dat we deze oude teef nog wat goede jaren hebben bezorgt, maar natuurlijk ook veel tranen. Ook blij dat stiefzoon (13) beseft waarom we dit doen en deze heeft nu zelf al aangegeven om terug een oudere hond te adopteren en weer te zorgen voor enkele goede jaren. Zelf ga ik hetzelfde doen eens ik enkele andere zaken heb afgehandeld. Zeer absurd, maar ik heb al meer tranen gelaten over deze hond dan over mijn onlangs overleden moeder.

Heb je al eens een meer alternatieve aanpak overwogen? Dat je bijvoorbeeld bij iemand die niet drinkt een week gaat logeren en meedraait in het huishouden. Of anders dat je een week een kamer huurt in een klooster of abdij (weet niet zeker hoe het hier zit met de scheiding der seksen). Er zijn mogelijkheden op dit vlak buiten de psychiatrie. Ik begrijp je weerstand tegenover een opname, maar ondertussen moet het ook voor jou duidelijk zijn dat compleet op je eigen houtje niet werkt.

Misschien is het goed om bij jezelf eens na te gaan waarom je weer een partner hebt gekozen met alcoholproblemen, welke eigenschap van die personen je zo aantrekt. Ik bedoel dit niet als verwijt maar ik zie het wel vaak terugkomen bij vrouwen die een nieuwe partner hebben, na een relatie met een alcoholist.

Omdat het draadje nog bestaat.

Zoveel woorden die ons moeten overtuigen dat je het zonder opname kunt en vervolgens ben je aan dag twee en ben je aan het drinken. Wat maakt dat je zo tegen een opname op ziet? Want ik kan dat begrijpen, ik heb zelf enkele volstrekt logische redenen om niet opgenomen te willen worden, dus ik ben benieuwd wat die van jou zijn.

In mijn donkerste momenten denk ik quasi hetzelfde. Als veertienjarige in de jaren negentig vroeg ik mijn leerkracht economie waarom groei zo belangrijk was (kon hij geen duidelijk antwoord op geven) en of we constante groei wel moesten nastreven als we met eindige grondstoffen te maken hadden (had hij al helemaal geen antwoord op) en waarom de pensioenleeftijd niet gekoppeld werd aan de stijgende levensverwachting (stijging in efficiëntie was daarop zijn antwoord),... en zoveel meer. Natuurlijk in de jaren daarna geleerd dat geleerden deze vragen al opwierpen in de jaren zeventig, dus dan voelde ik mij niet compleet dom maar begon ik mij wel af te vragen waarom er in al die decennia zo weinig maatregelen waren genomen. Op dit moment in mijn leven ben ik wat minder pessimistisch en geloof ik meer in de kracht van menselijk handelen bij urgentie dan ik als tiener deed. Journaals kijk ik al meer dan twintig jaar niet meer, maar ik lees wel dagelijks meerdere kranten uit nieuwsgierigheid (en een kleine pessimistisch reflex van wat we nu weer gaan verkloten). Dus ik begrijp die laatste zin wel. Wat wel verandert is sinds ik die nihilistische tiener was, is dat ik me niet meer laat verlammen door het nieuws en die negatieve gedachte en dagelijks probeer te handelen volgens de eerste regel in mijn levensbeschouwing: proberen om het lijden te minderen.

Is die psycholoog verbonden aan het AZT? Gewoon een vraag want normaal kun je bij een eerstelijnspsycholoog maar acht sessies doen die terugbetaald worden (als ik mij niet vergis 20 groepssessies). Wat ik fijn vind aan een psycholoog is dat het soms lijkt alsof je maar gewoon aan het babbelen bent, dat je vergeet dat deze ondertussen aan het werken is. Heb er vorig jaar een gezien tussen september en januari en vorige week haar verslag gekregen voor de adviserend geneesheer en dan lees je wel wat ze ondertussen observeren.

Zou dit niet meer samenhangen met het gegeven dat het voor partners of omgeving steeds moeilijker wordt om steeds terug te hopen? Mijn vrouw vond het ook altijd zeer aangenaam als ik een periode minder/niets dronk maar kon uiteindelijk de hoop ook niet meer opbrengen omdat ze telkens had gezien dat het toch weer fout liep. Persoonlijk denk ik niet dat het een focus is op het negatieve maar meer een manier om zichzelf te beschermen.

Je hebt al enkele malen geschreven dat je angst hebt van je psychiater maar tevens dat ze je wel geholpen heeft om te stoppen met drank. Is de angst echt door de manier waarop ze met je praat of is het een angst omdat je vreest dat zij je zal opsluiten. Ik dacht je al eens geadviseerd te hebben om dit bij haar aan te kaarten, want het lijkt me niet zo'n goede basis om geholpen te worden. Als je meer baat hebt aan gesprekken ipv medicatie lijkt het me trouwens aangewezen om een psycholoog te contacteren.

Ergens klopt het wat Renaldo zegt maar op hetzelfde moment wil ik ook zeggen dat het niet intimiderend werkt. Zeker de afgelopen weken zie ik hier meer mensen die nog in de worsteling zitten, dus ik voel me hier wel thuis. @Bob: en gewoon voor jou even een bloem voor je toewijding.

@bumperjim: als je echt wilt dat mensen hierover meedenken moet je misschien eens met iets meer detail beschrijven hoe je werkdagen eruit zien en ook welke hobby's je hebt die je ook in zo'n dagen zou kunnen passen.