Mormel

Soms als ik aan mijn eigen uitvaart denk, dan meen ik dat ze gewoon een gratis vat moeten geven in mijn stamkroeg en de muziek draaien waarvan ik hou. Helemaal het tegenovergestelde van een koffietafel. Maar wie ben ik om dat te beslissen voor mijn naaste? Heb ook een pb gekregen van de mod. Goed dat je hen helpt met dit probleem, want jij hebt een goede oplossing gevonden maar ik kan me voorstellen dat dit voor sommigen moeilijker ligt. Heel eerlijk: bij de afbeelding vroeg ik me ook eerst af of je een grapje maakte of het ernstig was.

Hou je goed @stroumfke en veel steun voor de dagen die komen.

Als je dit schrijft kan ik ook beter begrijpen waarom jij anderen dikwijls verantwoordelijk acht voor dingen die in je leven gebeuren. Eigenlijk is het wel vrij dubbel dat je enerzijds een hele deel van de verantwoordelijkheid uit handen geeft en vervolgens klaagt wanneer er beslissingen genomen worden waarmee je zelf niet akkoord bent. Ik bedoel dit niet slecht @renaldo61, maar misschien moet jij in jouw situatie je erbij neerleggen dat anderen beslissingen nemen voor jou en je hierbij grenzen op leggen. De andere keuze zou zijn om uit die gecontroleerde hulpverlening te stappen, zelfstandig te gaan wonen en alles zelf te regelen; maar als je dit nog nooit voordien gedaan hebt, zou ik dit niet aanraden.

Een korte vraag omdat jij hier al lang bent. Ik heb de indruk dat de personen die succesvol gestopt blijven meestal al een bepaalde leeftijd hebben bereikt (zo tegen de vijftig), is dit misschien gewoon een indruk door de huidige forumgebruikers of is dit iets dat jij ook terug ziet?

116

@renaldo61: eigenlijk heb je dus nooit echt op eigen benen gestaan en zit je nu rond te schoppen tegen de diensten die je willen helpen. In je vorige reactie haal je uit naar Lady Jane, maar zeg mij eens één moment dat je effectief voor jezelf zorgde zonder hulp van buiten af.

Dit is een heel kort antwoord. Weet je wat ik absoluut niet zou willen? Een uitvaart waarbij die klassieke uitvaart nummers gespeeld worden.

Je blijft schrijven over hoe andere mensen je in de steek laten, hoe je onrecht wordt aangedaan,... maar kun je daar ook eens concrete voorbeelden van geven? Op dit moment kom je mij over als iemand die compleet vastzit in zijn slachtofferrol en daarbij vecht tegen de kwade buitenwereld.

Hou je goed @Sanity.

Niet voor het nachtpact, maar ik las dat je ook psoriasis hebt. Heb jij al iets gevonden dat er echt tegen helpt? Sorry als ik niet direct antwoord, maar kom hier later vannacht nog.

Zelf heb ik nog twee personen nabij. Mijn vader en mijn broer. Mijn vader overleef ik normaal, dus dan is het nog enkel mijn broer en daar wij samen wonen zijn een deel van die praktische zaken niet van toepassing. Mocht ik ook mijn broer overleven, tja dan is er eigenlijk niemand meer om een uitvaart voor te doen. Daar mijn stiefzoon er al warmpjes bijzit, denk ik alles na te laten aan enkele vzw die mensen ondersteunen met mentale problemen, en in ruil voor die schenking mogen zij het praktische dan regelen.

Soms is je eigen plan trekken in dat soort situaties ook weten wanneer je hulp moet inschakelen.

Nog. En ooit ga ik zelf naar Japan, ooit.

Up

Wel, die foto is bijzonder. Het ziet er niet zo smakelijk uit, maar daar kun jij beter op antwoorden.

Dat is een spijtig gevoel, misschien moet je dit meer in rijm beginnen brengen met de verwachtingen die je hebt voor jezelf. Het duurt nog wat uurtjes voor het dagpact opent, als je dit nog leest zou je dan een foto kunnen plaatsen van je ontbijt? Veel plezier alvast.

Maak er alvast een fijne dag van. Is het schuldgevoel ook niet wat gekoppeld aan fomo? De gedachte dat je alles moet doen?

Zomaar stoppen met medicatie, al kan ik de gedachte goed begrijpen, ik zou het niemand aanraden. In eerste instantie krijg ik antipsychotica als stemmingsstabilisator maar de laatste keer dat ik ermee stopte had ik na een half jaar weer last van hallucinaties. En ja de bijwerkingen van beide zijn ** (gewichtstoename, libidoverlies, afvlakking,...) maar ik heb me er wel bij neergelegd dat ik ze levenslang moet nemen. Hoe lang ben je nu gestopt met je medicatie?

Hebben wij er in het verleden het er niet eens over gehad dat jij soms ging drinken om geen verantwoordelijkheid te voelen? Dat ze vooral haar plan moest trekken en in de eerste plaats voor zichzelf moest zorgen, heb ik ook dikwijls tegen mijn vrouw gezegd, maar daarmee is het probleem niet weg natuurlijk.

Dan zou ik me niet te veel zorgen maken over die korte momenten maar meer vast houden aan jullie eigen opvoedingsstijl. Een ding dat ik ondertussen wel weet is dat zowat elke ouder het beter probeert te doen dan zijn eigen ouders en in dat proberen weer andere fouten maakt en dat is niet slecht, je kunt het nooit perfect doen als ouder. Misschien is het zelfs beter van niet zodat je je kind ook de ruimte geeft om de figuurlijke oudermoord te plegen als die tijd er is. Als ik me niet vergis is het al ochtend bij jou dus ik wens je alvast een fijne dag.

Daarin heb je compleet gelijk. Zelf ook regelmatig op stiefzoon gelet terwijl ik gedronken had, daarom zei ik het niet als een steen te zien. Jullie kunnen de situatie best inschatten.

Zie dit alsjeblieft niet als een steen: heeft je man je dochter gisteren dan ook ginder gelaten? Als ik me niet vergis schreef je dat hij nog moest werken, maar als hij de situatie onveilig achtte zou hij haar toch terug mee naar huis genomen hebben?

De moderatie is hier ook anders dan ik gewoon ben op een forum. Enerzijds fijn dat ze niet zitten mee te praten, maar bij zo'n probleempje zou het wel fijn zijn als er uitleg kwam voor de toekomst. Maar je hebt dit mooi opgelost met de afbeelding. Als ik me niet vergis ben je niet zoveel ouder dan mij, dus hoe komt dat je daar nu plots zoveel mee bezig bent? Mocht je gebruik maken van een google-account (en ik denk dat dit ook gaat bij Facebook), kun je instellen dat dit account na drie maanden inactiviteit automatisch verwijderd wordt (je kunt daarbij ook een aantal personen doorgeven die hiervan op de hoogte gebracht worden). Verder heb ik ongeveer hetzelfde als jij (complete lijst met accounts, paswoorden en gekoppelde e-mailadressen; natuurlijk helemaal onveilig om gewoon in huis te hebben, maar mochten ze dit stelen bij een inbraak weet ik ook direct wat te doen) en denk ik dat het verder een stuk loslaten van de controle is. Waar ik wel al actiever in bezig ben is het reduceren van spullen en administratie (vooral veel van dat laatste want ik heb hier nog mappen met loonfiches van toen ik zestien was). Ik koop niets nieuws tenzij ik het echt nodig heb, boeken die ik gelezen heb en niet de moeite zijn om te herlezen gaan naar de boekentil, als ik op Facebook in de Gift groep iemand iets zie vragen dat ik heb liggen en niet meer nodig heb gaat het naar ginder,... Dat ontspullen daar ben ik eigenlijk al mee begonnen toen mijn grootmoeder overleden was en ik gezien heb hoeveel tijd erin kroop om dat huis leeg te halen. Maar goed, ik moet ook niet te snel gaan. Anders is tegen mijn 50ste het huis halfleeg en zit ik hier nog 40 jaar in een kale woning. Evenwicht, balans,...

up

Ik denk dat het in het leeuwendeel van de gevallen bij de ouders ligt om iets te veranderen. Bij mij is het mijn vader die een mentale ommezwaai heeft gemaakt na de scheiding en eens hij stopte met drinken, van iemand afwezig naar iemand die echt probeert te helpen waar hij kan. Natuurlijk gaat de band nooit zo sterk zijn als bij gezinnen waar ouders en kinderen "altijd" goed overeen kwamen, maar ik waardeer echt wel hoe hij zijn best doet.