Nou ik moest van m'n neuro-psychiater. Maar ik, heel eigenwijs, wilde heel snel afbouwen, ook om hem te laten zien dat ik het kon, terwijl hij adviseerde het heel langzaam te doen. Ik kreeg angsten, stress, onrust enz. die lang na het stoppen nog voelbaar waren, maar wel veel minder.
Voor mij was het heel belangrijk te weten dat die gevoelens er waren door ontwenning en niets te maken hadden met iets anders, zeker mijn onzekerheid want dat vond ik het ergste. Onzekerheid raakte me diep in m'n ziel. M'n ziel dat was ik zelf, en ik kon me daar niet meer aan vasthouden. Door me daar constant zelf van te overtuigen dat het de ontwenning was ben ik er door gekomen, ik kon op een gegeven moment accepteren dat het even zo was maar DAT HET WEER OVER GING. En dat is het sleutelwoord, acceptatie. Weten dat je je beroerd voelt maar dat het niets anders is dan ontwenning. Het is nu zo, straks is het weer beter.