Klassement

Kom ff allemaal op een rijtje staan voor de uitreiking van de 10 dagen medailles! Ze zijn van karton, het mocht niet te veel kosten van de moderators, sorry 🤪

Het forum saai vinden als er geen ruzie gemaakt wordt doet mij altijd denken aan alcoholisten die niet drinkende mensen saai vinden.

Ik ben m'n hele leven een goede slaper geweest met tijdens de overgang soms een dipje van 1x in de week ofzo. Maar nu, sinds ik met die kutcovid zit kan ik helemaal niet meer slapen, de nachten zijn hel. Ook met slaapmiddelen kom ik niet verder dan een paar uur slaap. Zo lang achter elkaar maar 2 of 3 uur slapen daar zou je al kapot aan gaan als je niet ziek was. Ik heb even totaal geen zin om dit te accepteren, ik ben zó ziek, ik kan niet meer en ik háát het! Godverdommesse klotezooi!!!!! Even hardop vloeken is wel lekker en dan de moed maar weer bij elkaar rapen. Mijn kraslotenactie heeft al iets van 120 loten opgeleverd, nog geen grote prijs maar ik moet nog veel openkrassen. Mensen sturen ook lieve kaarten met de krasloten mee, heel fijn ❤️

Goedemorgen, Tijd om weer even van me af te schrijven. Hier gaat het best goed eigenlijk. Begin steeds meer rust te ervaren. Vanavond een gelegenheid die normaliter doordrenkt zou zijn met alcohol. En waarbij ik dan continue met mezelf aan het onderhandelen zou zijn over fris of bier, hoeft die vermoeiende onderhandeling vanavond niet. Ik ga wel, maar sowieso aan de fris of 0.0. Geeft meer rust. En degene waar ik mee ga weet dit ook, dat maakt het ook makkelijker. Daarnaast nog een inzicht/ingeving die ik wil delen. Eerder zag ik de drank loslaten als een rouwproces. Een beetje als een scheiding waarbij je nog steeds heimelijk verliefd bent op degene van wie je afscheid neemt. Maar ik begin steeds meer in te zien dat het een oude liefde is met wie ik heerlijke tijden heb beleefd. Maar helaas zijn we uit elkaar gegroeid. Zo’n ex heb ik ook. We hebben een prachtige tijd gehad samen, maar zijn niet meer voor elkaar bestemd. Nu kunnen we prima in dezelfde ruimte zijn en samen herinneringen ophalen over die tijd. Toch komt er geen moment dat ik verliefd op haar wordt of dat we elkaar willen bespringen. We weten allebei: het was leuk, maar dit is verleden tijd. We kijken er niet met verlangen of weemoed op terug, maar met dankbaarheid. Ik probeer nu zo op dezelfde manier naar de alcohol te kijken. Met de drank heb ik fantastische avonturen beleefd, mooie mensen leren kennen, hilarische anekdotes die met veel plezier verteld worden. Maar ik weet ook dat we uit elkaar gegroeid zijn. Die relatie kunnen wij nooit meer hebben zonder in de problemen te komen. Dus met dankbaarheid kijk ik terug op wat het me destijds heeft gebracht. Maar die tijd ligt achter me. Dat maakt de “strijd” rustiger. Mocht je tot hier hebben gelezen, sorry voor het lange verhaal ;). En maak er er mooie dag van!

Ik haal er heel veel kracht uit als ik zie dat een ander het vervelend vindt dat ik niet drink! Echt, kan ik me bijna op verheugen. Bijna jammer dat ik nauwelijks drinkende mensen om me heen heb. Vooral gelukkig maar!

Mogge mensen. Nog steeds is alles wit buiten. En er gaat nog veel meer vallen. Het verkeer valt stil, mensen hoeven niet meer naar hun werk. Toch voel ik mij wonderwel op mijn gemak in deze magische wereld. Omdat alles er zo prachtig uitziet. Omdat alles langzamer gaat. Omdat het nu knierpt als je buiten loopt.

Zo is dat. Een prima grondhouding. Je moet het ook niet te groot maken. Bij mijn eerste stoppoging voelde het voor mij als liefdesverdriet, compleet met weemoedig door de velden dwalen. Wat een aansteller.

Waarschijnlijk duurt het zo lang omdat waar je bang voor bent nog niet voorbij is, en als alcohol de manier voor jou is om met angst om te gaan, dan zal het blijven trekken tot je afspraak voorbij is? Ik vind het heel herkenbaar: als zus en zo voorbij is, dan kan ik stoppen. Dan kan ik het wel. Wat mij vaak kan helpen is deze gedachtengang: eigenlijk is er altijd wel iets waar ik tegenop zie of me zorgen over maak. Dat houdt nooit op. Soms lijkt het leven even zorgeloos, maar dat is altijd maar kort. Er is altijd wel wat, maar ik wil wel doorgaan met mijn leven en het leven niet steeds on hold zetten als er iets is, met bijbehorende verdoving en nasleep. Ik wil de dingen blijven doen die voor mij belangrijk, fijn, nuttig en nodig zijn, die dingen bepalen hoe mijn dagelijkse leven eruit ziet. Dan kan ik als ik even uit mijn evenwicht ben geraakt terugvallen op een fijn leven dat ik zelf heb vormgegeven en niet heb laten invullen door mijn behoefte aan verdoving met tussendoor een schijnleven. Het werkt vooral goed als ik al een tijd ben gestopt en in een acceptatiemodus zit: dat ik mag voelen wat ik voel, dat mijn hoofd er niet mee aan de haal gaat. Als ik alcohol weer toelaat in mijn leven, keer ik weer langzaam terug in een staat van de mij welbekende lichte depressie en angst, onopvallend genoeg om te denken dat het prima met me gaat. Tot ik dat weer zie.

Hihi, het lijkt het forum wel

Goeiemorgen iedereen. Mijn belangrijkste verslaving is onder controle, nu al mijn andere nog 😌

De knop lijkt idd om. Ik snap nu dat "eentje af en toe" best "kan", zoals ik jarenlang dacht, maar wat is "kan". Het is niet gratis om zoiets te doen, dat had ik al geconcludeerd een tijd geleden, maar wat ik nu denk is dat elke keer dat ik dat doe, of ZOU doen dus, ook al is het maar heel zelden, een stap TERUG is naar die verslaving, waar ik juist vanaf wil. Toegeven dat het sterker is dan ik, nu eindelijk. 54, ik ben nog piepjong 😜

Ambities in de zin van het streven naar rijkdom, carrière, aanzien of macht heb ik ook zelden gehad. Tijdens mijn studententijd (mijn meest rationele periode) overviel mij de zinledigheid daarvan. Het najagen van wind. En dat inzicht is nooit meer verdwenen. Maar daardoor viel ook een belangrijke drijfveer weg om vooruit te komen. Stagnatie, cynisme en somberheid volgden. Maar er is wel enige morele ambitie voor in de plaats gekomen. Hallo Rutger Bregman. En ik heb de verwondering teruggevonden waardoor ik wel weer aardig schik heb in het leven.

En dan worden we nog weer ouder met zijn allen 🤣

Goedemorgen frummers. Yes, het is niet glad meer, ik kan weer gewoon rustig buiten lopen, wat een luxe. Nu eerst even een bakje

Haha, heel herkenbaar. Daarom heb ik mezelf een tatoeage op mijn onderarm cadeau gedaan als reminder. Het was mijn eerste tatoeage. Bewust op een zichtbare plek. Als mijn persoonlijke post-it. Inmiddels heb ik een 2e laten zetten op mijn andere onderarm, ivm de nieuwe start. Zo herinner ik mezelf dagelijks aan mijn eigen afspraak

Ik ben een man van symbolen en rituelen. Nadat ik in 2019 uit de kliniek kwam kocht ik een zilveren dollar. The walking liberty. Daar heb ik jaren mee in mijn broekzak gelopen. Niet omdat ik het ding toverkracht toeken maar om mij er voortdurend aan te herinneren waar ik vandaan kwam en waar ik naar toe wilde. Ik heb de munt kort geleden weer in ere hersteld. Ik meen oprecht dat zoiets mij meer oplevert dan het volgen van therapieën en het lezen van boeken.

Over saai gesproken, vanochtend met de hond nog maar eens de bult opgegaan en hetzelfde rondje gelopen dat we heel vaak lopen. Saai hè 😜 voor de afwisseling lag er wel wat stuifsneeuw. De zon komt op net erachter.

Ga vanmiddag naar een verjaardag waar iemand komt die al heel lang in mijn leven is en die vaak ongewenst commentaar levert op mij en mijn leven, en ik ga er sinds een jaar anders mee om. Ik heb er gewoon zin in om weer te oefenen. Vroeger zag ik er als een berg tegenop, was gesprekken in mijn hoofd aan het voorbereiden. Het heeft allemaal te maken met mijn grenzen, het begon met observeren en erkennen dat iemand over mijn grens ging. Daar zat veel schaamte op, stoere meid die ik ben. Daarna ging ik voorzichtig oefenen met me uitspreken, of vaker niet reageren (maar dan niet vanuit zwakte), niet uitleggen, verklaren, verdedigen. De bal terugleggen.

Goeidemorgen, nog gelukkig nieuwjaar. 2025 zie ik als 1 grote kermis van vreselijke attracties. 2025 was een wake-up call voor mijzelf mijn verslaving liep uit de hand met als gevolg. Relatie na 25 over, bedrijf kwijt, schulden en tijdje de kinderen niet kunnen zien. 2025 was ook het jaar van dankbaarheid hoeveel mensen bij me zijn blijven staan nadat ik eindelijk eerlijk was. 2025 was het jaar waarin ik zo diep zakte, dat ik niet meer wilde leven. Ik voelde niets meer. 2025 was het jaar dat ik hulp zocht en elke dag bezig ging met herstel 2025 was het jaar waarin ik rouwen toeliet zonder mij te verdoven Dan is het tijd voor 2026. 1: 2026 wordt het jaar van 1 jaar nuchter zijn. 2: 2026 wordt het jaar van een nieuwe versie van mezelf worden. 3: 2026 wordt het jaar waarin ik weer verbinding voel, vertrouwen krijg in mijn gezin. 4: 2026 wordt het jaar van onafhankelijk te zijn en volledig blij ben met mezelf (als single) 5: 2026 wordt het jaar van loslaten, trauma's verwerken en trots zijn op mezelf 6: 2026 wordt het jaar van ontdekken en nieuwe avonturen aangaan. En hoe is het met jullie? liefs

Onlangs verscheen het boek Samenlevingseconomie van de 100-jarige Jan Lindenbergh. Citaat van de achteromslag: "De auteur (...) beschrijft hoe onevenwichtige accumulatie van vermogen en beslissingsmacht bij een kleine groep kan worden vermeden. Ook schetst hij een sterk alternatief waarin herverdeling van welvaart maatschappelijke rust en welzijn bevordert en waarin investeringen uit particuliere vermogens niet meer nodig zijn, omdat in de Samenlevingseconomie andere financiële bronnen tevoorschijn komen". Ik moet het nog lezen dus kan er verder geen details over vermelden, maar het lijkt me bijzonder boeiend en het maakt in elk geval duidelijk dat je niet alle mensen boven een bepaalde leeftijd over één kam moet scheren. Deze Lindenbergh is ver na zijn pensioen nog lekker aan de slag.

Nou @Spud, dat moet je niet zeggen. Dit bericht past zomaar in z'n geheel op m'n beeldscherm. Dus scrollen hoeft niet... 🙂

Dat denk ik zeker ook. Het grootste probleem is macht. Sommigen hebben daar nooit genoeg van. Ook zijn er teveel mensen op deze wereld. De natuur bezwijkt door zoveel misbruik en dat gaat zich ook tegen ons keren op allerlei fronten. Het zal goed zijn als 2/3 van de mensen verdwijnt. Dan kan alles zich weer resetten.

ik had dinsdag een smsje gestuurd naar mijn mama en woensdag heeft ze gereageerd ik heb vanmorgen mijn stoute schoenen aangetrokken en heb naar gasthuisberg gebeld ze is daar terug opgenomen ik heb haar kunnen spreken en zaterdag ga ik haar bezoeken ik heb hieruit geleerd dat ik geduldiger moet zijn mijn relatie met mama zal nooit gemakkelijk zijn maar dat moet ik aanvaarden

Ik ben mijn zelfgemaakte kimchi van afgelopen augustus aan het opmaken. Erg geslaagd. Met dit weer eet ik ook meer dan normaal, met minder beweging. Daarom eet ik veel bonen, dat vult lekker. Straks voor de lunch bloemkoolsoep met kikkererwten. Gisteren was ik even naar de drogist en meteen zo'n grote koker chips meegenomen en meteen opgegeten. daar ga je met je goeie gedrag.

Het is vaak alles of niets. Iedereen is tegen me, het forum is dood. Het forum is best levendig, en dat is mede aan jou te danken Renaldo. Niet iedereen ergert zich aan je schrijven. Het roept soms wel vragen op of reacties. Ik ben het niet met knakker eens dat er geen vooruitgang zit in jouw schrijven. Juist wel. Het valt me ook op dat je wereld groter wordt, in plaats van enkel over jezelf te schrijven stel je vragen aan anderen en motiveer of stimuleer je.

goeiemooiemorgen frummers hier zit de verloren kilo er ook al weer dubbel aan. Dit weer tovert troosteten naar binnen. 2 x naar appie geweest voor postzegels en 2 x buiten gekomen met een heerlijk kaneelbroodje. En dat zijn de duidelijke kleine zondes, de rest in 2 x zoveel eten. eindelijk ben ik onderdeel van een sprookje; the neverending story................pffffft

en juist met bewustwording en kleine stapjes maken kunnen we wel veranderen, oud en jong, met en zonder autisme. Mijn zoon doet momenteel een opleiding social work(!) om jongeren met autisme te gaan begeleiden en is super gemotiveerd. Na 20 jaar is de capuchon af. Hij heeft het moeilijker dan anderen, maar er zijn veel drop outs van school en zoonlief doet het erg goed. Zijn vrijw.werkgever heeft hem al gevraagd dat werk als stageplek te blijven doen, zo tevreden zijn ze over hem. En zijn zelfvertrouwen groeit nu natuurlijk ook. Hij krijgt zo structuur en leert zijn eigenwijsheid om te buigen, want ja regels zijn er nu ook voor hem. Ups en downs, net als iedereen, en hij kan met veel meer omgaan dan hij en wij eerder dachten. Ik ben zo trots op hem. Alleen bang dat het te snel gaat, m aar daar is hij zich zelf ook van bewust gelukkig. Autisme is dus ook geen excuus om achter te verschuilen, net zo min als verslaving of andere stoornissen. Het gaat om bewustwording en de motivatie om daar actie op te zetten, dan komt oogsten en doorzetten.

Ook al schrijf ik hier weinig, ik lees hier wel heel veel, zoniet alles. Ik lees idd veel herhaling maar ook kleine veranderingen, die standhouden. Het doet me denken aan mijn groepssessie met psycholoog gisterenavond (afsluitende sessie na 1 jaar traject). Er werd ook nog eens herhaald hoe echte verandering het beste tot stand komt met héle kleine stapjes en vaak herhalen. Iets met neuroplasticiteit die veel effectiever is met vele kleine stapjes ipv 1 grote. Dit zie ik ook bij Renaldo en ik denk dat dit niet vreemd is op deze manier owv zijn professionele begeleiding. Ik snap ook dat ‘mensen’ dit vervelend vinden want zoeken we niet allemaal te vaak naar ‘die éne oplossing’, ‘voor eens en voor altijd’? Maar zo werkt het dus niet, voor niemand.

Goedemorgen sneeuwpoppen!☕️

Deze kalender hangt op de deur van mijn werkkamer, op 16-10 heb ik het eerste bloemblaadje uitgevouwen. De eerste weken heb ik dat heel bewust dagelijks gedaan, inmiddels gaat er weleens een aantal dagen overheen en moet ik het even met terugwerkende kracht doen. Nu net vast blaadje 31 van de maand december! Ik ben opgelucht, trots, rustig .. ik ga écht fris dit jaar uit! En fris het nieuwe jaar in.

Denk dat angst ook een grote rol speelt, zoals jij zegt. Het misschien ook niet durven aan te kaarten bij de ha of andere instanties. Kinderen doen misschien moeilijk. Ze weten dan niet hoe dat aan te pakken. Mijn vader heeft het zelf aangekaart toen hij helemaal op was. Ook hij was bang, maar zag dat hij alleen maar meer zou gaan lijden. Wij hebben overlegd met z'n tweeën. Hij heeft gekozen om elke dag meer morfine te laten toedienen. Twee dagen verder was mijn vader al een heel eind op weg. Hij gaf aan geen pijn te voelen en sliep veel. Na vier dagen is hij vertrokken. Heel rustig. Ze wilden eerst nog dat hij naar een hospice ging, dat heb ik tegengehouden. Ze kunnen wel meer willen..........niet nog een keer verslepen, kwam niets van in! En ik zag dat het goed was!

Dankjewel @bumperjim, je bent een goeie vent met een goed hart, dat zullen je dochters ook zeker voelen. En je houdt van ze, daarmee geef je ze iets onbegrijpelijk moois.

Ik zit op dag 81. Dus het mini begin is er. jij succes @bumperjim.🙌

Dat rockbottom kan best een mooi hulpmiddel zijn bij het stoppen, maar we moeten ons niet wijs gaan maken dat het noodzakelijk ervoor is. Anders wordt het het zoveelste excuus om het niet voor elkaar te krijgen.

Fijn dit toch ook weer eens hier te lezen. Drankjaren zijn niet alleen verloren jaren

Applausje voor mezelf met 1 week av. 🙌🥳 Om te vieren denk ik mezelf toch vandaag eens te belonen met mn exclusieve Japanse thee. Wel volgens de regels van de kunst zetten ipv in een grote thermos van 1 liter, zoals ik normaal doe. Lekker snobistisch zo hè @bumperjim 😆

Ik heb voor de aardigheid het begin van mn eigen draadje teruggelezen. Ondanks de enorme steun van @lady jane, @Lika, @kruidenthee67 en zoveel anderen (waaronder meerdere accounts die zijn gewist kennelijk) ging ik al binnen 6 weken alweer aan het bier, "eentje", kennelijk uit nieuwsgierigheid. Alsof een alcoholist nog nieuwsgierig zou moeten zijn wat een biertje met je doet 🤣 Slim gedaan, Koning Alcohol. En ik lees terug dat de enige reactie van mn lichaam was: "OK.... next!!" Dus dat hoeft niet meer, dat "eentje proberen uit nieuwsgierigheid". Even goed onthouden nu, al die dingen. Het is bekende stof nu. Niet meer de verkeerde afslag nemen 👍🏻 Het is best genant om jezelf die enorm naieve leugens te zien schrijven: "ik drink in principe niks, maar..." en dan de vrijdagavond met de buurman (inmiddels verhuisd), "dan haal ik 2 biertjes in huis en drinken we er elk 1", wat een gekneuter 🤣 Toch heb ik , althans in mn herinnering, het nog verdraaid lang uitgehouden om weinig te drinken, tot de Covid uitbrak en toen liep het weer uit de klauwen als vanouds. Hele flessen wijn leeg tijdens de franse "confinements". Kon ook alleen maar meer worden, dat "gematigde". Al met al heeft dat 8 jaar lang doordrinken mij niks verder gebracht wat betreft verbinding krijgen met mensen, mn sociaal leven is nog steeds heel mager ondanks dat ik mensen zat tegenkom. Ik weet zeker dat dat gedrink daar een rol in speelt. Daar wil ik aan werken dit jaar.

We zouden kunnen stoppen om ten koste van alles de levens van mensen van 80 te rekken tot 90. Voor mij hoeft het niet, nog 25 jaar mooi nuchter en dan mag het best afgelopen zijn. Ik ben niet graag tot last. Je kan dan vrijwel niks meer, je leeft alleen door omdat het technisch kan, maar de jongeren moeten het betalen al die zorg.

én dry January. Wordt er toch wat nuchterder naar de wereld gekeken dan in andere maanden.

Het is verre van bangmakerij, de bevolking krijgt héél voorzichtig een klein beetje informatie om paniek te voorkomen maar mensen hopelijk wel een beetje alerter te maken.

Het is een hoop bangmakerij zodat we ongegeneerd een hele boel geld aan defensie kunnen uitgeven.

Goedemorgen, Ik ga beter slapen merk ik. Het laatste jaar ben ik flink aangekomen, en het gaat er heel moeizaam af, terwijl ik er goed op let nu. Ik heb helemaal geen zin om van die muizehapjes te eten de rest van mijn leven, zoals mijn schoonmoeder deed die als levensmotto had: beter dood dan dik. Toen ze wat in de war begon te raken, begon ze opeens de schade in te halen, begon ze te schranzen en te genieten, een prachtig gezicht. Ik vind lekker eten heel erg belangrijk. Maar heb nu opeens een buik die me in de weg zit. Misschien moet ik me maar suf gaan bewegen weer.

Herkenbaar, dat toeleven. Zorgen dat deze dag vandaag de moeite waard is om te beleven, alleen voor jezelf, elke dag weer, dat je je oké voelen niet gaat afhangen van iets buiten je, straks? Of dat nu drank is of iets anders, vakantie, een mooiere auto, je kind in het gareel? Wat heb je daarvoor nodig? Ik las een artikel van iemand een tijdje geleden die het daarover had en het is me bijgebleven. Hoe wil je vanavond terugkijken op vandaag? Het gaf voor mij het stoppen met alcohol van dag tot dag een andere dimensie. Het gaat alleen om vandaag, vandaag leef ik. En dat is niet alleen leuke dingen doen, maar ook achter de keuzes staan die ik vandaag maak, voor dit werk, dat sociale contact, die huishoudelijke klus, dat boek, die serie. Het maakt dat mijn focus juist meer komt te liggen op kwaliteit op de langere termijn, want waar ik mijn aandacht aan geef, vormt mijn leven.

De app is vreselijk tevreden nu. Ik kom er nog eens op terug @knakker wat je zei, inderdaad 1 vd allerbelangrijkste inzichten. Er werd gezegd dat wij nog steeds hetzelfde schrijven als 10 jaar geleden -- echt niets is minder waar, want dit inzicht heb ik pas sinds heel kort. Het "van glas tot glas" leven, als je eenmaal verslaafd bent geraakt, hoe gematigd je ook moge drinken je leven verloopt van het ene glas naar het andere. Van het weekendbiertje naar het woensdagavondbiertje en dan vrijdag weer twee want je hebt zo hard gewerkt. Zo word je nooit een grote jongen. Ik wil het gewoon niet meer.

Dat kan alleen in Nederland, stel handelaars 🤣

Als je in Berlijn woont is dat nu al realiteit, zonder echte oorlog. Ik heb gisteren toevallig met een buurvrouw gewandeld en afgesproken dat ik met mijn pannetje naar haar mag komen. Zij heeft een houtkachel en een fornuis dat op butagas aangesloten kan worden.

Goeie morgen allemaal, Hier de hondjes lekker ingepakt en zelf dadelijk heerlijk rustig aan doen. Ff buiten vegen zodat de hondjes naar buiten kunnen en verder rust rust rust.

Goedemorgen frummers, Hier is alles wit: de tuin, stoepen, wegen en fietspaden. Het waait hard en het sneeuwt hard.... het was een heel koud wandelingetje met de hond. De school is dicht vandaag.. Gelukkig heb ik gisteren de weekboodschappen gedaan, hoef de deur dus even niet uit. Een bakje nu maar dan

goedemorgen allemaal ik ben opgestaan met een zekere innerlijke rust dat mag ook wel het zijn turbulente dagen geweest qua emoties en ook opgelucht dat ik terug nuchter ben ik wens jullie allemaal een fijne dag toe

Ja, je staat overal bewust bij stil, letterlijk en figuurlijk. Althans dat neem ik aan want hier ligt niks, wij jakkeren gewoon door naar de verdoemenis 😁