Oskar

Mogge. Ik lijk de vaste dagopener te worden. Ook bij mezelf bemerk ik een bepaalde ezelmoeheid. Hoewel ik steeds langer slaap word ik niet uitgerust wakker. Alles gaat traag en stroperig. Ik mis mijn roze wolk. Ik wil en zal en ga niet drinken. Maar ik droomde er net al wel over. Dus het dagpact. Met een c vandaag. DAGPACT Oskar

Het is niet ineens zozeer dat ik daar bang voor ben. Maar meer de realisatie dat mijn leven al veel meer in die richting is opgeschoven dan ik ooit voor mogelijk hield. Dat grijpt me bij de strot. Soms.

Deze week zag ik de 3-delige documentaire over Matthew Perry op Netflix. Nogal Amerikaans van opzet, maar wederom het tragische verhaal van iemand die zijn brood verdiende met de lach, maar intussen aan drank en drugs ten onder ging. Een heel leven worstelen met je verslaving, maar uiteindelijk toch voortijdig bezwijken. Confronterend. Ik worstel ook al 25 jaar. Ik zal toch zelf niet zo eindigen?

@spirit : heel veel sterkte vandaag en morgen. Een verschrikkelijke situatie waar je nu in zit. Klem tussen twee werelden. Voor jezelf kiezen is nu alleen eenvoudig als je geen gevoel in je donder hebt. Maar blijf jouw koers wel voor ogen houden. Ik hoop als dit ‘achter de rug’ is (wat klinkt dat toch bespottelijk) dat je je dan helemaal kunt richten op je eigen leven. Blijf sterk. Doorsta dit droog. Respect hoe je dit volhoudt. 🌷🤍

De angst voor de tandarts begrijp ik @Kaatjee , maar schaamte is niet nodig toch? Of ben je bang dat de tandarts boos is dat je vier jaar niet bent geweest 🙃 Mijn kinderen zijn dol op de tandarts. Nooit bang geweest, ook niet na vullingen en getrokken kiezen. Want na afloop mogen ze altijd een prulletje uit een bak kiezen bij de assistente. En de tandarts is in tegenstelling tot vroeger een gewoon mens die hallo zegt en goedmoedige praatjes maakt. Vroeg zat je zwetend en met kloppend hart in de stoel als die man zwijgend in je gebit zat te grotten en zonder enige aankondiging begon te boren. Jouw tandarts is toch wel lief @Kaatjee ? Of weet je dat niet meer na al die jaren?

Als nostalgicus vind ik dat wel mooi @bumperjim 🙂 Maar wel een gedoe. Wij zijn hier lid van de ijsvereniging. Want eens in de zeven jaar vriest het en gaat de ijsbaan een middag open. De jaarlijkse contributie bedraagt maar liefst € 3,50. Dat bedrag is sinds de tweede wereldoorlog niet meer veranderd denk ik. En dan komt er een stokoud mannetje langs de deur om het bedrag te innen. Schitterend vind ik dat.

Voor veel kunstenaars zal gelden dat de drang om te gaan kunstenaren vooral groot is als ze vol treurnis zitten. Als verwerking of innerlijke noodzaak. Als twintiger schreef ik dagboeken vol. Dat was ook allemaal sores en ellende. Ik schrok er van als ik het later teruglas. Maar het beeld is wel flink vertekend: als ik vrolijk en vol goede moed zat had ik geen enkele behoefte om te schrijven.

Nou, makkelijker dan wanneer ik dat beschermende laagje - de melancholie - niet zou hebben.

Mogge. Alweer een nieuwe dag. Het gaat maar door. DAGPAKT Oskar

Nou gewoon, niks eten. Wel thee. Ik vind ‘DAGPAKT’ mooier met een K. Hoekiger. Bij Oskar wordt er vaak ook Oscar van gemaakt. Soit. Ik hou er zo mijn eigen spelling op na.

Mogge. Om de oprukkende mateloosheid te keren wordt vandaag een dag van vasten. Daarna ga ik mijn leven van lichtzinnige monnik weer oppakken. DAGPAKT Oskar

Catharina de Grote. Maria Theresia van Oostenrijk. Van daaruit is het natuurlijk een kleine stap naar Etty.

Het vormt een beschermende laag tegen de teleurstelling denk ik. Je bent alvast een beetje op de narigheid voorbereid. En kunt het makkelijker inpassen in je systeem.

Het moet geen zwelgen worden. Maar het helpt wel om er lucht aan te geven. Druk van de ketel. Net als bij frustratie, ergernis, boosheid het helpt om er domweg over te praten. Iets waar ik als doorgewinterd introvert vaak niet eens op kom. Dat heb ik alvast opgestoken van mijn therapeutisch avontuur. Sommige treurnis leent zich echter minder goed om over te praten. Niet alleen omdat men daar vaak niet op zit te wachten, want treurnis hebben ze zelf thuis ook in overvloed, maar omdat er moeilijk woorden aan te geven zijn. Ofzo.

Nee. Een beetje melancholie vind ik wel lekker. Het kan alleen ontaarden in inktzwart. Of holle apathie. En dát is vaak de voedingsbodem voor excessen geweest.