Oskar

Ja. Toch heb ik eigenlijk wel degelijk het gevoel jullie - op een bepaalde manier - persoonlijk te kennen. Of is het daarvoor noodzakelijk dat je iemand ziet en hoort?

Op weg naar de psycholoog. Per boot. Want dat is leuk.

Terwijl de rest van het gezin nog slaapt bereid ik het ontbijt met de krosanten en val ik jullie lastig. Ondertussen luister ik naar de ‘Vespro della beate Vergine’ van Monteverdi. Dat is wel zo overweldigend mooi dat ik. Dat ik. Nou ja, dat ik niet meer weet wat ik moet zeggen. Op de hoes staat dat het over de ‘menselijke zoektocht naar hoop en verlossing’ gaat. Kijk. Daar heb je het al.

Mooi. Mensen zijn vaak zo ongelooflijk druk met alles te plannen, te regelen, voor te bereiden en daarna weer alles vast te leggen dat ze er niet meer aan toekomen om te genieten. Ik ben er altijd van overtuigd dat de kern van het leven uiteindelijk kinderlijk eenvoudig is. Tent opzetten en leven. Maar hey, 2 cm om op te slapen is mij weer iets te kernachtig.

Dag zeven! Dat is een mooie start @Mormel. Hopelijk gaat het sociale gebeuren niet wederom de boel in duigen gooien. Bewapen je. En succes. Ook met de mosselen.

In het verleden heb ik ook een tijd refuseert geslikt. Het werkte in het begin voor mij om de boel chemisch op slot te zetten. Omdat ik op eigen kracht niet meer uit die dwangmatige gewoonte kwam om drank naar binnen te blijven gieten. Voor mij is het op gegeven moment wel noodzakelijk om de kracht uit mijzelf te halen. Want zo’n pil is natuurlijk externe druk en dat gaat mij op gegeven moment irriteren. Toen ging ik ook soebatten en wrikken. Ga en blijf ook vooral op zoek naar de overtuiging in jezelf waarom je van de verslaving af wilt. En laat je daardoor leiden. Daarbij kan een pil een hulpmiddel zijn, maar de focus moet er niet teveel op liggen. Anders wordt het net als een boze partner die wil dat je stopt. En dan ga je in het donker drinken en flessen verstoppen.

Mogge. Bossen en kasteel vandaag voor de familie Ezel. Picknicken met uitzicht op de rivier. Op een kleedje. En kersen mee. Mooie dingen. Ik ben een gezegend mens. Gisteren in de Biesbosch moest ik een uur wachten op een fietspont. In het water dobberden zwanen. Echt honderden. Zoveel had ik er nog nooit tegelijk gezien. Een majestueus gezicht. Het leven is dan net een sprookje.

Als men verliefd is mag dat gewoon plompverloren vind ik. Maar leuk joh. Gefeliciteerd met elkaar. Ik vind jullie wel een mooi stel 🙂

@Jannigje: met veel mensen te dicht op elkaar komt er meestal gedonder. Kom anders maar gewoon in onze commune op Schier wonen. Daar is iedereen lief. Ik vind die hommel op jouw foto met zijn piratenjas met bontkraag trouwens erg cool.

Nou, als Reacher het ook bevestigt dan kan ik eindelijk blij gaan rondspringen 🙂 Ik vond het zo apart. Al die opzichtige opmerkingen al een week. Niemand die er iets van zei. Ik dacht: het zal wel een soort code zijn. Of liggen aan mijn eigen slecht ontwikkelde sociale opmerkzaamheid. Maar nee. Gewoon verliefd allebei. Vijfenvijftig jaar; trillend op mijn benen.

Ik zit na te denken of @bumperjim op Tom Hanks zou kunnen lijken. Het kost mij daarbij moeite om de werkman met die saaie marketingklussen en de vrijbuiter met zijn hond en mountainbike samen te brengen in één beeltenis. Een beetje richting Springsteen misschien?

Ja, leuk. Laten we een commune beginnen. Op Schiermonnikoog. Dan laten we elkaar vrij om onze gang te gaan, maar er is ook drie keer per week een gemeenschappelijke maaltijd. En bij volle maan een groot vuur op het strand. Met wild dansen enzo. Onee, daar hou ik niet van. Gewoon met worst dan.

@spirit: ik begrijp wel heel goed dat je die relatie niet zomaar in de prullenbak gooit nu. Maar zet vooral je eigen koers uit. En laat het aan hem of hij weer met je wil meevaren. @Yana: een bloem voor jou. Springbalsemien, het staat er hier vol mee. Later deze zomer zijn de zaden rijp en die springen er dan uit als je het plantje licht aanraakt. Je schrikt je een beroerte. Maar de kinderen kunnen zich er een hele wandeling mee vermaken. Ikzelf ook trouwens.

Oh, en zelf ook een mooie dag gehad. Met de gravelbike dwars door de Biesbosch. Het is hier zo gruwelijk mooi. Sinds enkele weken steek ik altijd een handboekje bij me. Daar schrijf ik dan gedachten en observaties in. Gewoon voor de leuk. Dingen om niet te vergeten. Knippen met de vingers. En soms werk ik het later uit tot een schets, verhaaltje of gedicht. Expressie. Ik overweeg ook weer een instrument te gaan leren. Piano, viool, doedelzak, mondharmonica. Het lijkt me wel aangenaam als je moe thuis komt dat je dan even achter de vleugel kunt gaan zitten om de Mondscheinsonate te spelen. Ook door therapie gestimuleerd dit. Iets doen met die gevoelens die maar in mij rondrazen. Anders vliegen ze nog de verkeerde kant op en voor je er erg in hebt zit je weer troosteloos aan de fles te lurken.

Wederom een prachtige dag. Ik vind het zo fijn dat het goed gaat met de kinderen. Leuk om te zien hoe de jongste zich altijd vermaakt met vriendjes hier rondom. Die rent de hele dag rond van hut naar zwembad. Oudste begint ook los te komen. Zijn eerste drumles gehad vandaag. Kwam enthousiast terug. Een uitlaatklep. Ik ben vaak bang dat hij net zo een in zichzelf vergrendelde adolescent wordt als ik. Met alle ellende vandien. Maar zijn luiken gaan vaker open. Gelukkig.