Klassement

ik ga je bewijzen dat ik het kan zei je mij, je hebt nu wederom bewezen dat je het niet kunt, sommige mensen zullen nooit alcoholvrij worden en zuipen zich dood jij behoort definitief in deze categorie, en dit soort uitspraken als hierboven graag niet meer doen want van jou komend zijn ze totaal ongeloofwaardig, en ja dit is negatieve kritiek waar je niet tegen kunt, deal er maar mee.

Ja, makkelijker ging het niet drinken (ook) voor mij op den duur zeer zeker. Het ging het 'makkelijke' zelfs voorbij en werd vanzelfsprekend. Zowel voor mijzelf als ook voor mensen die mij van zeer dichtbij als 'rasalcoholist' hebben meegemaakt. Maar ook voor mij geldt: m'n verleden hoort bij me, hoe ik het ook wend of keer, en ik denk wel eens terug. En dan komen er ook zo nu en dan wel eens gedachten voorbij van hoe het zou zijn als ik nu een biertje zou nemen of een glas wijn. Gewoon die lichte alcoholische 'versnaperingen' tijdens een (gezellig) etentje of een luie hete zomervakantiedag bijvoorbeeld. Tegelijkertijd kan ik me niet eens meer voorstellen dat ik dat zou doen. De behoefte, de zucht, is er gewoon niet. Gemaakte, dan wel echte gezelligheid associeer ik totaal niet meer met alcoholroes, en dorst is nu gewoon echte dorst, het lichaam dat snakt naar vocht, dus water zou dan al voldoen, maar liever toch wel een sinas of icetea.. Sterke drank, destijds het hoofdbestanddeel van m'n alcoholgebruik, komt echt helemaal nooit meer in m'n hoofd op. En dat zie ik ook eigenlijk niemand in m'n directe omgeving gebruiken. Maar wijn en bier wel. Zonder dat me dat triggert. Maar dus wel soms even me af doet vragen wat bier en wijn met me zouden kunnen doen. Ik vermoed trouwens dat ik van één glas al helemaal op m'n kop zou staan. Ben niks meer gewend, hè? Bob zegt ook nog: Van dag tot dag werkt voor velen goed. Maar het werkt niet bij iedereen op dezelfde manier. Ik wilde er in het begin liever niet elke dag mee bezig zijn dus ging ik eigenlijk meteen al over naar wat langere termijnen. Voor mij werkte dag voor dag dus wel goed. Ik zat hier (bijna) dagelijks op het forum, ging naar meerdere AA- en NA meetings per week, dus ja, ik was er elke dag wel mee bezig. Hoewel dat bezig zijn na verloop van tijd wel wat afzwakte want het 'normale' leven ging ook door en langzaam maar zeker was het normale leven een leven zonder drinken geworden. Theoretisch was ik door het forum en meetings nog wel erg met stoppen en gestopt blijven bezig, maar in de praktijk niet meer. Toch zeg ik ook niet dat ik nooit meer zal drinken omdat ik ook niet weet in wat voor (rot)omstandigheden ik terecht zou kunnen komen. Daarom blijf ik de (semi)belofte "vandaag drink ik niet" koesteren. Ook na al die jaren nog.

En weer binnen.

Op den duur hoeft het voor je gevoel ook niet meer zo nodig en wordt het daardoor gemakkelijker, is mijn ervaring. Maar het idee "zou ik het misschien later weer eens voorzichtig kunnen proberen?" blijft af en toe ook nog steeds door mijn hoofd spoken. Een vast besluit en een goede stok achter de deur is daarom wel praktisch. In het begin hoeft dat besluit niet voor eeuwig te zijn, als het dat gemakkelijker voor je maakt. Van dag tot dag werkt voor velen goed. Maar het werkt niet bij iedereen op dezelfde manier. Ik wilde er in het begin liever niet elke dag mee bezig zijn dus ging ik eigenlijk meteen al over naar wat langere termijnen.

Je had gisteren al besloten om niet je portefeuille mee te nemen tijdens de wandeling. Heb je toch gedaan, wie hou je voor de gek?

Hartstikke droog.😂

Dat zit al standaard in de dagindeling. Vanochtend 😁

Hele dag gerepeteerd en vanavond uit eten geweest en naar een voorstelling. Voordeel van niet drinken is dat ik het met de auto kon doen. Anders had ik het niet gered…

Gaaf @Marij. Vijf maanden al. Mijn complimenten ook voor onze volhouders @Monster en @Jan1000.

Nachtpact Reacher Secondant Q

N+8 p+8-h ?

Hoelang is het geleden dat je 8 maanden nuchter was? En waarom denk je zelf dat het toen wel lukte en nu niet?

Ik ging te rade bij een die verbonden is aan het AZT, maar ik vond dat het niet klikte tussen ons, nu zoek ik elders hulp. Ook volg ik groepsessies bij het CGG. Ook naar de herstelacademie ga ik nog.

Dat is niet wat ik zei m'n beste @bumperjimjuiast omdat je een probleem hebt, vind ik dit ene glas een prestatie.

Vrijdagavond heb ik de nooduitgang genomen, 1 fles rood. Gisteravond nog 1 biertje. Vanavond weer de nul.

@Oskar Het was mij duidelijk dat je het letterlijk bedoelde, ze waren op school. En dat je niet bedoelde: al het andere gedoe. Je komt niet over als iemand die het vaderschap licht opvat, integendeel.

Dat terzijde. Dit is Q zijn draadje en in mijn ogen geeft hij duidelijk aan in welke fase hij zit en wat hij nodig heeft. Ik zie een kind wat vraagt of het normaal is wat hem is overkomen. En als hij iemand nodig heeft die tegen hem zegt: monsters bestaan, wat jou is aangedaan is niet normaal en niet jouw schuld dan doe ik dat tot het eind der tijden voor hem. Want is de waarheid.

Gaat ie goed quinn? Ben aan het teruglezen en snap er geen snars van. Maar hoop dat jij goed gaat µ

Als de twijfel komt, nooit verder gaan dan dat. Het onderhandelen geen kans geven. En denken aan de nadelen, en de gevolgen achteraf ( en met dat laatste bedoel ik, als het er meer worden, en het weer er in gaat sluipen ) Spirit, ik zie dat wij gelijk gaan. Op een paar dagen na

Goed gedaan @Spirit ben bang dat het altijd zo zal blijven voor ons heb soms ineens paniek nooit meer een wijntje

houwenzo!

Vergeven hoeft niet. Vaststellen dat je er nu toch niets meer aan verandert, aan dat verleden, is misschien het belangrijkste.

Het lijkt mij ook heel gezond om boos te worden en je krachtig genoeg te voelen om ze de deur uit te zetten en te voelen dat je niet meer hulpeloos bent als toen je kind was. Maar vasthouden aan haat daar heb je alleen jezelf mee, als je kunt vergeven ben je vrij. Het een sluit het andere niet uit lijkt mij.

Er daadwerkelijk uit zetten levert echt wat op, stiekem doodwensen of letterlijk doodmaken niet. Uiten van woede is wat mij betreft gezond. Wat moet je er anders mee?

Nee hoor dat kan ik ze niet verwijten. Ze waren gewoon een beetje bekrompen maar dat ben ik vast ook geworden

Er is al iets duurzaams veranderd, dat ziet ze toch hopelijk? Al die dagen dat het goed is gegaan. Ik snap niet dat het negatieve zo de overhand krijgt. Het is een valkuil waar je zelf bent ingelopen, in zoverre kan men verwijten maken, maar eruit klimmen is niet simpel anders heette het geen verslaving. Het simpelweg een ziekte noemen die je "overkomen is" is voor mij het andere extreem, maar reacties als "hoe kan je toch zo dom zijn" vertonen gewoon een totaal onbegrip van verslaving. Verslaving is niet dom, het is gewoon heel lastig.

Ik betwijfel dat. Net zoals het hier steeds toewensen van hel en benadrukken van klootzakkerij. Ja natuurlijk is het dat. Maar levert het iets op voor eigen verwerking? Natuurlijk spreek ik slechts vanuit eigen persoonlijkheid. Misschien ben ik teveel apostel van liefde. Maar ik kan mij moeilijk indenken dat het uiten van woede, haat en rancune iets positiefs oplevert.

Grappig ik lees het steeds als "Stel je stopt met drinken" 😁

ik vond het ook niet lekker en ja je verwacht toch de roes wat niet komt natuurlijk

Nee, ik neem niets op, ik heb een ziggocode v.e. maatje en kan op de laptop terugkijken, als dat onderbroken wordt kan ik het moment van terugzoeken, maar het is vervelend als het steeds gebeurt, dan kan ik beter op een rustiger moment terugkijken. Maar het zou niet moeten mogen op deze manier. wifi is duur en moet het gewoon doen.

Ik vind in dit stukje veel herkenning. Hoe de geboorte van mijn dochter een katalysator was voor het besef dat mijn ‘normaal’ toch eerder als ‘abnormaal’ moest gecategoriseerd worden. Hoe mijn (ingebakken) loyaliteit naar mijn ouders plots werd overtroefd door de liefde voor mijn kind. Hoe zij mijn kracht voor verzet deed terug vinden die ik al lang geleden was kwijt gespeeld. Het diepe inzicht hoe wreed geweld (fysiek, verbaal of emotioneel) tegen een onschuldig kind wel niet is. Wat liefde en zorg echt betekenen. En wellicht nog veel meer dat zo’n intense levensgebeurtenis geboren doet worden. Voor mij is het cultiveren en voorop stellen van echte liefde, zorg en zachtheid voor mijn dochter onmiskenbaar ook een motief (geweest) om zelfliefde en zelfzorg meer naar waarde te beginnen schatten en voorop te stellen, niet als extraatje maar als noodzaak. Dit is voor mij nog steeds het lastigste stuk maar slowly but steadily en met vallen en opstaan blijf ik hier wel in groeien en dit is denk ik het mooiste kado dat ik aan mijn kind (en mezelf) kan geven. Hoop dat ook jij deze kado van/ aan jezelf in ontvangst gaat kunnen/ mogen nemen. Het is goud waard. 🌹

Respect voor @Elonwyn en @Shahire. @Adri03 terug op de lijst. Op naar de 13 jaar.

In mijn pubertijd heb ik mij nooit echt afgezet tegen of ontworsteld aan de ouderlijke macht. Niet zozeer door gebrek aan opvoeding. Maar ik was een goedaardige sul die eigenlijk overal wel begrip voor had. En ik had een dominante opstandige zus boven me die het pad effende. Of het gras voor mijn voeten maaide. Ik was ook meer bezig met conflicten te vermijden of in goede banen te leiden dan er zelf nieuwe te beginnen. Maar ondanks dit alles ook nooit het gevoel gehad dat ik mij moest inhouden.