Ik ben

[Spud]

Blijf van je afschrijven Quinn. Dat kan zeer helpend zijn maar ook confronterend. Nu is het you time, je zit daar immers niet voor je zweetvoeten. Dus heel erg rekening houden met de gevoelens van anderen hoef je nu gewoon niet. En zeker geen sorry hoeven zeggen. 

In therapie en opname zitten is al zwaar genoeg en binnenste buiten gekeerd worden door in de eerste instantie wild vreemde mensen die therapeut genoemd worden is behoorlijk heftig!

Maar wow wat heb ik een respect voor jou! Dat je ondanks alles al zo in therapie lijkt te zitten en de hulp over je heen laat komen.  Ik heb 15 maanden in opname gezeten maar pas de laatste 3 maanden voor mijn vertrek heb ik er iets aan gehad. Omdat ik toen pas voldoende vertrouwen had om in therapie te gaan. Heel veel sterkte en succes gewenst en ik hoop dat je er niet zolang hoeft te blijven  als/dan ik. 

Het is ik tijd nu. 

 

[Quinn]

@Spud nou ja, ik ben een soort doorlopend hulp project, afwisselend ambulant en opgenomen. Het is meer dat nu alles samen lijkt te komen en het daarom nu wel lukt. Zoiets. Ik ben gewoon te moe om op topsnelheid de muren weer op te metselen. 

[lady jane]

misschien was t tijd om de muren afgebroken te laten?
soort van berlijnse muur? je was je vrijheid al zo lang kwijt.

[Quinn]

Ja shit @lady jane en bedankt, ik had al een heel half uur niet gejankt.

[lady jane]

ik kan er ook niks aan doen dat je zo binnen komt he.

[Quinn]

Wederzijds.

[Mariposa]

Ik vind je heel dapper hoor @Quinn Petje af voor wat je allemaal doet. Ik heb daar puur respect voor. 

[lady jane]

ooit was ik met lievelingszus op keuzedag naar Stad
want we wilden de tentoonstelling rond David Bowie zien.
En altijd als jij hier schrijft zie ik hem jong voor mijn geestesoog
gevoelig, geweldige teksten en een tere zuivere ziel (klinkt halleluja he)

[Quinn]

Oef. 

Maar die tentoonstelling was fantastisch, dat wel.

[Quinn]

Zeg, ik lees mezelf net terug. Zag iemand anders ook dat ik schreef dat het nu wel lukt.

[Reacher]

Yep 🧡

[Mariposa]

Cker wel!

[Quinn]

Well, het is waar hè? Ik bedoel, zo ver ben ik nog nooit gekomen. Level 42, zeg maar. Op zoek naar de eindbaas.

[Mariposa]

42!!! 💜

[Yvonne]

Ja, ik zag het ook... 
Ben er sprakeloos van. 
Niet alleen sprakeloos keer op keer door wat ouders een kind kunnen aandoen, 
maar ook sprakeloos over de kracht die jij nu toont. 
Ook al voelt het misschien niet zo, maar jeee Quinn 

[Quinn]

Ik kom ergens. Het doet godsallemachtig zeer en het voelt alsof ik erin stik en verdrink en ik wil het helemaal niet, maar ik kan het ook niet meer tegenhouden. Er dwars doorheen. Naar ergens dus.

[Lika]

Idem. En het viel me op ja: ‘dat het nu wel lukt.’ Houd vol @Quinn💌

 

[Lika]

We kunnen er niet bovenover, we kunnen er niet onderdoor; we moeten er wel dwars doorheen.  Hoe heet dat kinderboek ook alweer? ‘Wij gaan op berenjacht!’ Dat doe je en wij gaan mee.

[Quinn]

Monsters are real. They live inside us. And sometimes, they win.

[Reacher]

Lukte het niet vanochtend? Monsters are real. Maar ik kan je verzekeren dat er geen piezeltje monster in jou schuilt.

ik heb immers een monster radar. Dus vertrouw me. 

[Quinn]

Jou wel, mezelf niet.

[Quinn]

Dat er een nachtdienst is die zegt vraag maar gewoon als je wat nodig hebt en zich daar ook aan houdt nog ook. Golven proberen op te schrijven, proberen bij te houden wat er voortdurend door m'n hoofd raast en stormt. Proberen vast te houden aan wat Reacher blijft herhalen, niet jouw schuld Q, niet jouw schuld. En ik wil Reacher graag geloven, want Reacher liegt niet, maar toch. Malen, schrijven en de warme melk opdrinken die nachtwacht kwam brengen toen ik om koffie vroeg. Het is hier geen hotel, maar soms wel een beetje.

 

Triggers. Voor alles wat er uit moet. Niet mijn schuld, al deed ik het zelf. 

 

 

Ik hoorde de voordeur, mijn ma was weg. Een paar minuten later, de voetstappen op de trap. De deur gaat open, mijn pa stapt binnen, deur gaat weer dicht. Zacht. Slecht voorteken. Hoewel, als hij met de deur zou slaan, zou ik het ook als een slecht teken opvatten. Hij gaat op mijn keurig opgemaakte bed zitten, klopt met zijn hand naast hem, kom.

En al wil ik het niet, ik zet de paar stappen naar hem toe, naar dat bed en ga zitten waar me dat wordt gewezen. Good boy zegt hij en ik huiver. Kou? Angst? Mijn hoofd draait verder, probeert iets te bedenken, wat dan ook. Zijn hand grijpt in mijn haren, duwt mijn hoofd naar beneden, naar zijn kruis. En ik zou hem bijten, God weet dat ik hem zou willen bijten, want op dit punt in mijn leven weet God alles en ziet Hij alles, maar wacht Hij gewoon tot ik mezelf red, maar ik doe het niet. De vorige keer, de enige keer, dat ik hem daar beet, dreigde hij dat hij een volgende keer al mijn tanden uit mijn bek zou slaan. En ik ben bang, heel erg bang dat hij dat ook echt gaat doen. Pa doet niet aan loze beloftes. Dus ik luister, good boy.

[bumperjim]

Hoe oud was je toen?

[Quinn]

Toen ik beet was ik net twaalf geworden. Dat weet ik nog, omdat ik toen een andere fiets had gekregen waar ik daarna een paar weken niet op mocht fietsen.

[bumperjim]

Twaalf 😣