Nog 1 weekendje (en nog veel meer hoofdstukken uit het smoezenboek)

[lady jane]

[Sanity]

@Smaragdie thnx.

Helaas is mijn moeder gisternacht overleden.
Wel 'dankbaar' dat haar een verdere lijdensweg is bespaard.

Weet je zelf al wat meer over je uitslag?

[Mariposa]

Ach, maar zo is het ook. Sterkte @Sanity, koester de mooie momenten met haar.

[Rosee]

Sterkte @Sanity. Hou je haaks.

[lady jane]

Gecondoleerd @Sanity, je moeder ga je vast missen, hopelijk
kun je rouwen zonder je van de wereld te zuipen. Sterkte!

[bumperjim]

Sterkte @Sanity 💪🏻

[Yana]

Sterkte Sanity, en ook veel zachtheid gewenst.

[Bob]

Gecondoleerd @Sanity. Hou de mooie herinneringen maar goed vast.

[Senna34]

Gecondoleerd Sanity 

[spirit]

Gecondoleerd @Sanity 🤎. Heel veel sterkte de komende tijd. 

[Oskar]

Sterkte Sanity. Verdriet is de prijs die we betalen voor liefde.

[Mormel]

Hou je goed @Sanity.

[Mormel]

@Sanity: ik weet dat die eerste week heel druk kan zijn dus ik hoop dat hij wat "goed" verloopt voor jou. 

[Sanity]

Ben een paar weken 'verder' inmiddels.

Afgelopen dagen compleet in een binge beland.
Zo erg dat ik standaard een emmer naast de bank heb staan en daar gedurende dagen in heb gekotst als ik opstond, deels door ontwenningsverschijnselen en overvloed aan nicotine. Zo erg dat ik trillend nauwelijks in staat was om pincode in te toetsen als ik mijn dagelijkse dosis alcohol bij de supermarkt ging halen.

Zo ook vandaag. Pas na een blikje of 6 verdwijnen die verschijnselen.
Zo diep ben ik echt nog nooit gezonken maar op een gegeven moment ben je gewoon de schaamte voorbij.

Niet helpend weet ik zelf ook wel. Maar voor nu interesseert het mij gewoon even helemaal niks.

Ben ook niet naar de uitvaart geweest. Heb te maken met een zus die eerst in december het overlijen van mijn vader verzwegen heeft en vervolgens de erfenis achterover gedrukt heeft.

Ze heeft samen met mijn wijlen vader nog wel wat meer op haar kerfstok, ach maar dat is zo'n lang verhaal en ik ben daar wel klaar mee (of toch ook niet, ze probeerden mij na de scheiding van mijn ouders in een internaat Dennenheuvel op te bergen, WTF ik rookte toen nog niet eens).

Vlak voor het overlijden van mijn moeder heeft ze tegen mijn moeder gezegd dat ze het in orde zou maken.
Natuurlijk niets van dat alles. Ach Sois, c'est la vie (maar dan niet en rose).

Maar goed nu is ze bezig om die grap te herhalen.
Heb haar al eerder verteld dat ik mijn geld gewoon verdien en daarvoor werk i.p.v. het achterover te drukken.

Ach, ach, ach toen ik haar met e.e.a. confronteerde (o.a. het feit dat ik weer compleet buiten spel werd gezet en ze mij blokkeerde en het contact via een neef liet verlopen) was ik ondanks mijn bloed kookte er wel klaar mee.

Dus leek mij maar beter om dat ééncellige inhalige &^%$#78 ff niet te zien.
Ben er eigenlijk niet zo mee bezig.

Natuurlijk voel ik mij er beroerd over dat ik niet naar de uitvaart ben gegaan.
Maar ach mijn moeder heeft er toch geen weet van en voor de rest had ik daar alleen maar hypocriete mensen gezien.

Waaronder mijn neefje, die haar 2 jaar compleet genegeerd heeft en dan nu krokodillentranen huilt.
En wat had ik (en zij) er aan gehad als ik wel was gegaan en mijzelf compeet verloren had en door het lint was gegaan (ja ik ken mijzelf en mijn emoties inmiddels).
 

Ik had een superband met mijn moeder en ze zou het zonder meer begrijpen.
Natuurlijk doet het pijn maar is wel een natuurlijk proces.

Als kind behoor je je ouders te overleven.

Ik heb een soort andersom proces meegemaakt toen door toedoen van kinderbescherming en jeugdzorg, ik als vader compleet buiten beeld gezet werd (absoluut niet drank gerelateerd overigens) met mijn dochtertje 14 jaar geleden.

Weet overigens tot de dag van vandaag niet of ik wel de daadwerkelijke vader ben.

Gek genoeg doet het verlies van mijn moeder toch meer pijn dan die geschiedenis.
Dat komt ook omdat er heel veel gebeurd is met dat traject met mijn dochtertje en ik destijds een beslissing heb genomen om compleet uit de strijd te stappen en wetende dat zeker mijn moeder haar nooit meer zou zien.

Die beslising hebben we destijds in overleg samen genomen.

Voor de rest ga ik gewoon haar liefde en wijze raad missen.
Maar goed ik ben 58 jaar oud en dan word je toch geacht volwassen te zijn.....

Maar aan de andere kant blijf je ook altijd een kind van je moeder (ook al is zij er niet meer)!

Nu maar proberen (of nee beter gezegd) uit die binge stappen en morgen maar weer eens gaan werken.
Mijzelf kapot zuipen kan dan altijd later nog.

Leuk detail of beter gezegd mooi aandenken, is dat ik 4 weken terug toen ik bij haar was, het koud had.
Ze gaf mij toen een sweater en wilde deze niet terug omdat deze in de droger geweest was en flink gekrompen was.
De mouwen kwamen tot mijn ellebogen. Vroeg haar nog weet je zeker dat je 'm niet terug wilt. Lachend zei ze. ja zeker weten.

Toen ik thuis kwam heb ik deze op de bank gelegd als kleedje voor Poes.
Poes kon en kan het zeker waarderen. Onnodig te zeggen dat deze sweater daar nu nog ligt.

Toch wel wat pijnlijk omdat op de rouwkaart mijn moeder deze sweater aanhad.....
Maar dan toch ook wel meer mooi, of zoiets.....

Ach ik probeer ook gewoon maar wat van mij af te schrijven en mijn toch wel wat onderdrukte emoties te uiten.

16 uur geleden bewerkt door Sanity

[Mormel]

Blijven schrijven, zeker als er niemand is in je omgeving waarmee je eens kunt kaatsen. 
Kan me voorstellen dat je poes soms ook even een pauze nodig heeft van je verhalen. 

[Sanity]

@Mormel ja thnx man. Zo is het precies.

Ik weet zelf ook wel dat ik er momenteel een grote klerezooi van aan het maken ben en dat mij geen stap verder helpt.

Mijn emoties gaan ook echt van links naar rechts (echt wraak nemen op die zus van tot laat gaan en heel veel verdriet).

Vooralsnog, laat lekker gaan en karma vind haar weg naar die zus.
Ligt nu weer een luie kat te snurken op die sweater. Die uitvreter weet natuurlijk van niets.

Ik ben eigenlik rijp voor opname in kliniek want dagelijks 18 blikjes bier is toch wel een dingetje.
Ben helaas niet in de positie om die keuze nu te maken (geen verzekering en ondernemer).

Dus morgen maar weer een soort van knop weer om.
Valt mij wel op dat ik hoe dronken ik ook ben, ik nog enigzins in staat ben om 'normaal' mijn gevoelens te uiten en het besef heb dat dit nou niet ook echt een uitweg is.

Wel dat voor een alcoholist er zeker geen bodem van de put bestaat.
Hoe diep we dan ook in een put liggen, vinden we (ik althans) altijd wel weer een luikje op de bodem om nog even dieper te gaan.

Ga nog ff de laatste biertjes die ik heb (totaal onverantwoord) opzuipen dan morgen maar weer eens verder kijken.

PS succes straks tegen die kamelen met de duivels😁

[Sanity]

Voel me echt ellendig en eenzaam.

Wat dan wel helpt is die kat plagen en zijn staart te pakken en deze in de lucht te steken als een antenne en te zeggen dat hj het weerbericht moet ontvangen.

Complete onzin natuurlijk en waarschijnlijk het eerste stadium van hersenbeschadiging door alcoholgebruik.

Uit medelijden gaat hij daar dan maar in mee met een blik van "jij spoort echt niet, zelfs al ben je nuchter". 

Toch heeft ie geen hekel aan mij (nog niet)......
Sterker nog, als ik buiten ben, blijft ie altijd in de buurt alsof hij mij moet beschermen ofzo (of andersom).



 

15 uur geleden bewerkt door Sanity

[Mariposa]

Ja dat doen katten. Die voelen hun baasje goed aan. Waarschijnlijk blijft hij bij je om je te troosten.

Sterkte Sanity.

[Mormel]

Weet dat dit makkelijker gezegd dan gedaan is, maar misschien eerst focussen op jezelf en je zus volledig afschrijven. Die haatgevoelens tegen een bloedverwant herken ik (tegenover mijn moeder dan) en voor mij ging het een heel stuk makkelijker toen ik haar volledig bande uit mijn leven. Natuurlijk zit jij nu ook met heel het gedoe van het nalatenschap te regelen en zal het moeilijk zijn om je zus compleet te mijden. 

Dat er geen bodem van die put bestaat voor een verslaafde, die gedachte kan ik wel begrijpen. 
Dit stuit waarschijnlijk op defensieve houding, maar al eens overwogen om met een psycholoog te praten?

[spirit]

Het is wel een goede beslissing geweest om niet naar de uitvaart te gaan. Je moeder zou dit begrepen hebben. Veel teveel emoties en haat. Je kent jezelf! Een uitvaart kan veel uitzeer oproepen. Helaas ervaring mee. Ik hoop wel dat je uit je binge komt. Dit is geen leven man. Je maakt jezelf kapot en zeker gezien je leeftijd. Je lichaam kan steeds minder hebben. Morgen weer aan het werk. Jij werkt toch vanuit huis, of heb ik dit verkeerd begrepen. Ik hoop echt dat je vandaag wat af kan bouwen en morgen kunt stoppen. Anders toch maar hulp zoeken. Je kat weet het allemaal ook niet meer. Konden ze maar praten he? Miauw.