Sanity

Voel me echt ellendig en eenzaam. Wat dan wel helpt is die kat plagen en zijn staart te pakken en deze in de lucht te steken als een antenne en te zeggen dat hj het weerbericht moet ontvangen. Complete onzin natuurlijk en waarschijnlijk het eerste stadium van hersenbeschadiging door alcoholgebruik. Uit medelijden gaat hij daar dan maar in mee met een blik van "jij spoort echt niet, zelfs al ben je nuchter". Toch heeft ie geen hekel aan mij (nog niet)...... Sterker nog, als ik buiten ben, blijft ie altijd in de buurt alsof hij mij moet beschermen ofzo (of andersom).

@Mormel ja thnx man. Zo is het precies. Ik weet zelf ook wel dat ik er momenteel een grote klerezooi van aan het maken ben en dat mij geen stap verder helpt. Mijn emoties gaan ook echt van links naar rechts (echt wraak nemen op die zus van tot laat gaan en heel veel verdriet). Vooralsnog, laat lekker gaan en karma vind haar weg naar die zus. Ligt nu weer een luie kat te snurken op die sweater. Die uitvreter weet natuurlijk van niets. Ik ben eigenlik rijp voor opname in kliniek want dagelijks 18 blikjes bier is toch wel een dingetje. Ben helaas niet in de positie om die keuze nu te maken (geen verzekering en ondernemer). Dus morgen maar weer een soort van knop weer om. Valt mij wel op dat ik hoe dronken ik ook ben, ik nog enigzins in staat ben om 'normaal' mijn gevoelens te uiten en het besef heb dat dit nou niet ook echt een uitweg is. Wel dat voor een alcoholist er zeker geen bodem van de put bestaat. Hoe diep we dan ook in een put liggen, vinden we (ik althans) altijd wel weer een luikje op de bodem om nog even dieper te gaan. Ga nog ff de laatste biertjes die ik heb (totaal onverantwoord) opzuipen dan morgen maar weer eens verder kijken. PS succes straks tegen die kamelen met de duivels😁

Ben een paar weken 'verder' inmiddels. Afgelopen dagen compleet in een binge beland. Zo erg dat ik standaard een emmer naast de bank heb staan en daar gedurende dagen in heb gekotst als ik opstond, deels door ontwenningsverschijnselen en overvloed aan nicotine. Zo erg dat ik trillend nauwelijks in staat was om pincode in te toetsen als ik mijn dagelijkse dosis alcohol bij de supermarkt ging halen. Zo ook vandaag. Pas na een blikje of 6 verdwijnen die verschijnselen. Zo diep ben ik echt nog nooit gezonken maar op een gegeven moment ben je gewoon de schaamte voorbij. Niet helpend weet ik zelf ook wel. Maar voor nu interesseert het mij gewoon even helemaal niks. Ben ook niet naar de uitvaart geweest. Heb te maken met een zus die eerst in december het overlijen van mijn vader verzwegen heeft en vervolgens de erfenis achterover gedrukt heeft. Ze heeft samen met mijn wijlen vader nog wel wat meer op haar kerfstok, ach maar dat is zo'n lang verhaal en ik ben daar wel klaar mee (of toch ook niet, ze probeerden mij na de scheiding van mijn ouders in een internaat Dennenheuvel op te bergen, WTF ik rookte toen nog niet eens). Vlak voor het overlijden van mijn moeder heeft ze tegen mijn moeder gezegd dat ze het in orde zou maken. Natuurlijk niets van dat alles. Ach Sois, c'est la vie (maar dan niet en rose). Maar goed nu is ze bezig om die grap te herhalen. Heb haar al eerder verteld dat ik mijn geld gewoon verdien en daarvoor werk i.p.v. het achterover te drukken. Ach, ach, ach toen ik haar met e.e.a. confronteerde (o.a. het feit dat ik weer compleet buiten spel werd gezet en ze mij blokkeerde en het contact via een neef liet verlopen) was ik ondanks mijn bloed kookte er wel klaar mee. Dus leek mij maar beter om dat ééncellige inhalige &^%$#78 ff niet te zien. Ben er eigenlijk niet zo mee bezig. Natuurlijk voel ik mij er beroerd over dat ik niet naar de uitvaart ben gegaan. Maar ach mijn moeder heeft er toch geen weet van en voor de rest had ik daar alleen maar hypocriete mensen gezien. Waaronder mijn neefje, die haar 2 jaar compleet genegeerd heeft en dan nu krokodillentranen huilt. En wat had ik (en zij) er aan gehad als ik wel was gegaan en mijzelf compeet verloren had en door het lint was gegaan (ja ik ken mijzelf en mijn emoties inmiddels). Ik had een superband met mijn moeder en ze zou het zonder meer begrijpen. Natuurlijk doet het pijn maar is wel een natuurlijk proces. Als kind behoor je je ouders te overleven. Ik heb een soort andersom proces meegemaakt toen door toedoen van kinderbescherming en jeugdzorg, ik als vader compleet buiten beeld gezet werd (absoluut niet drank gerelateerd overigens) met mijn dochtertje 14 jaar geleden. Weet overigens tot de dag van vandaag niet of ik wel de daadwerkelijke vader ben. Gek genoeg doet het verlies van mijn moeder toch meer pijn dan die geschiedenis. Dat komt ook omdat er heel veel gebeurd is met dat traject met mijn dochtertje en ik destijds een beslissing heb genomen om compleet uit de strijd te stappen en wetende dat zeker mijn moeder haar nooit meer zou zien. Die beslising hebben we destijds in overleg samen genomen. Voor de rest ga ik gewoon haar liefde en wijze raad missen. Maar goed ik ben 58 jaar oud en dan word je toch geacht volwassen te zijn..... Maar aan de andere kant blijf je ook altijd een kind van je moeder (ook al is zij er niet meer)! Nu maar proberen (of nee beter gezegd) uit die binge stappen en morgen maar weer eens gaan werken. Mijzelf kapot zuipen kan dan altijd later nog. Leuk detail of beter gezegd mooi aandenken, is dat ik 4 weken terug toen ik bij haar was, het koud had. Ze gaf mij toen een sweater en wilde deze niet terug omdat deze in de droger geweest was en flink gekrompen was. De mouwen kwamen tot mijn ellebogen. Vroeg haar nog weet je zeker dat je 'm niet terug wilt. Lachend zei ze. ja zeker weten. Toen ik thuis kwam heb ik deze op de bank gelegd als kleedje voor Poes. Poes kon en kan het zeker waarderen. Onnodig te zeggen dat deze sweater daar nu nog ligt. Toch wel wat pijnlijk omdat op de rouwkaart mijn moeder deze sweater aanhad..... Maar dan toch ook wel meer mooi, of zoiets..... Ach ik probeer ook gewoon maar wat van mij af te schrijven en mijn toch wel wat onderdrukte emoties te uiten.

@Smaragdie thnx. Helaas is mijn moeder gisternacht overleden. Wel 'dankbaar' dat haar een verdere lijdensweg is bespaard. Weet je zelf al wat meer over je uitslag?

God.. %$#@#$%%! wat is dit zwaar zeg. Vandaag eerst langs het huis gegaan van mijn moeder. Om wat persoonlijke spulletjes etc. op te halen om bij haar op de kamer in de hospice te zetten. Heb daar eerst zitten huilen op een stoel tegenover haar plekje op de bank waar ze altijd zat maar daar natuurlijk nooit meer zal zitten maar uiteindelijk toch ook maar foto van mijn zwager en *zus meegenomen. Jaja die haten mij maar voor mijn moeder betekenen ze wel wat. Dus maar uit mijn schaduw gestapt. Kom ik in de hospice, krijg ik te horen waarom kom je en die spullen hoeft niet. Ik krijg (wil) morgen euthanasie. Ik heel droog terug, nou sorry ma IK BEN NET ZO EIGENWIJS ALS JIJ DUS IK KOM LEKKER TOCH!!! Daarna echt een * gesprek. Waar ze vanochtend nog geen 'euthanasie wilde' nu toch maar wel. Was echt een * moment. Maar ik begrijp en respecteer het wel. Was ook niet leuk. Ze ligt aan de zuurstof en heeft het echt benauwd. Echt gesprek was dan ook moeilijk Ze viel af en toe weg en ik hoopte echt vanuit de grond van mijn hart dat ze gegaan was waar ik bij was. Ze wil echt niet meer en stikte de moord. Ben na een uurtje maar weggegaan en heb haar een dikke kus op haar voorhoofd gegeven (dat doe ik echt nooit). Daarna maar heel droog met handje gedag gezwaaid (praten kon ik niet meer). Ze gaf mij ook nog mee dat ze buiten mij en mijn cruella zus niemand meer wil zien. Net dan ook maar mijn neef gebeld (die echt ook begaan is) en voorzichtig uitgelegd hoe en wat dat hij niet meer mag komen. Hij begreep het gelukkig (het is voor hem ook de laatste tante of oom die heengaat).

@Smaragdie thnx man!!!

Heb het gewoon echt moeilijk om haar zo fragiel mee te maken. Begrijp haar beslissing voor euthanisie wel. Zowel zij als ik hebben geen zin een lijdensweg. That's the way it is! Ik heb mij voorgenomen om niet eerder op te rotten voordat zij ging, Dus straks ben ik een soort van vrij om te kiezen wat ik wil. Tja waar ik dan naartoe op ga rotten weet ik nog niet. Of dat op aarde is of iets anders maakt niet uit. Ik heb haar dan iig overleefd en wat ik verder nog hier wat rotzooi maakt dan niet zoveel uit. ...

En dit is juist waarom ik zit te janken. Die letterlijke grafhumor.

@spirit ja vreselijk dat ze je man geen 'sedatief zetje' gegeven hebben. Volgens de huisarts kon mijn moeder ook nog wel even wachten tot de volgende dag. Nou ja NOT!!! Mijn zus heeft 112 gebeld, die vonden het toch wel beter om direct te komen. Bloedtransfusie etc. Ach ik wil mijn kickboks training graag uitoefenen op die ^*maar ja beter van niet. Ze is nu dan ook terminaal. @lady jane ja hospice is echt goed voor de laatste fase. Hoe hard het allemaal ook is. Vandaag of morgen gaan we allemaal. Waar ik ondanks mijn verdriet toch enorm om moest lachen, is dat mijn moeder echt haar sigaretje wil hebben Ja nou als je dan toch al 86 bent maakt die ene sigaret ook niet meer uit als je toch al longkanker hebt. Zoals de moeder van Sanity betaamt (opstandig etc.; ja ze is nog erger dan ik) Kregen we (nou ja zij dan) een discussie met verplegend personeel. De rolstoel die zij had was niet geschikt voor transport. Geheel tegen mijn natuur in, ging ik mee met verplegend personeel. Dus ik een andere rolstoel gehaald, zegt mijn moeder heel droog, nou ik begrijp niet dat je hier aan toegegeven hebt. 😂 Daarna was ze doodop en benauwd en zal nog hooguit paar weken duren ofzo. Maar magere Hein gaat zeker nog wat discussies krijgen voordat ze mee gaat. EN DAT IS WAAR IK VANDAAN KOM!!!

13 blikjes bier verder, no worries geen scheldpartij. Soms gaat je brein helemaal over in een modus van ongevoelig en soort van overleven. En word je (denk je zelf) niet dronken. Het helpt dan simpelweg niet eens meer om te verdoven, hoe graag je dat ook wilt. Dus nee, alcohol is geenszins een 'toverdrank'. Enfin ik ga mij voorbereiden op het einde, geen idee hoe dat gaat. Stiekem hoop ik dat ze vredig inslaapt en niet het vreselijke laatste stadium van longkanker mee hoeft te maken. Op de terugweg vandaag kwam ik langs haar huis en bedacht mij toen, ja daar zal je nooit meer terugkeren. Godzijdank helm op maar traantjes liepen over mijn wangen. Het is wat het is......

Ach ja maar Stroumfkop heeft natuurlijk ondraaglijke ontstekingen.......

En nu ga ik ff mij klem zuipen en een enorme eierdop op mijn harses zetten zodat ik morgen zonder te janken naar de hospice ga. Gaat niet lukken weet ik nu al. wat moet je zeggen tegen iemand die er binnen een paar dagen/weken niet meer is.

Ook ik ga hier pleite. Niet omdat ik zielig ben ofzo. Is ook geen bumperhond die erover blaft (behalve dan dat ik @bumperjim niet meer kan faciliteren met ladders etc om het Louvre leeg te halen). Mea Culpa for that. Maar ik wilde toch bepaalde dingen gezegd hebben!

Weten jullie wat je ermee kunnen doen. Stroumfke beschuldigde Marjolijn ook dat ze teveel ruimte innam op het forum en zij ook geen idee had van de hel waar Stroumfke doorheen ging. Ach doe ermee wat je wil. Ach ja dat Stroumfke nu wellicht verdrietig is vanwege naderend einde van haar moeder. Joh rot op. Ik ben vandaag ook bij mijn stervende moeder geweest. Jazeker ben ik verdrietig en huil regelmatig en hard ook. Maar die kut (jaja moderator pak mij maar weer; diverse fake accounts mag wel hier) leugens van Stroumfke mogen wel en de kudde vergeeft leugenaar Stroumfke. Ik zal niet zeggen stik erin omdat ik mijn lieve moeder dat zie doen vanwege longkanker......

Omdat ik in dezelfde situatie zit zoals @stroumfkeen haar alter ego's in verkeren (of althans beweren).... Marjolijn heeft die berichten van Stroumfke gekregen. Marjolijn is inmiddels van het forum verdwenen. Heel triest temeer omdat zij de verzender van dat bericht geheim wilde houden. Uiteindelijk is zij weggejaagd en heeft haat account laten verwijderen. Mede ook omdat sommige mensen Marjolijn ervan beschuldigden dat het niet waar zou zijn. Ach ja Stroumfke en haar vele accounts. Geloof wat je wilt geloven!

Dank je. Ik zag dit (wellicht naief) even niet zo snel aankomen. Temeer omdat we nog plannen aan het maken waren dat ze weer een weekje bij mij op de camping zou komen logeren. Ze was toen ook best fit en strijdvaardig, zo van die kanker interesseert mij niks. Natuurlijk is ze niet achterlijk en weet ook wel dat het haar dood zou worden maar dat het binnen 2 weken zo hard achteruit ging.....

Mijn vader is afgelopen december overleden en op een zwak aha momentje na, deed dat mij niet zoveel. Maar dit hakt er echt in.

Vandaag naar ziekenhuis geweest. Mijn moeder was met spoed opgenomen. Laatste stadium is aangebroken (morgen gaat ze naar een hospice). Wat mij echt brak vandaag, is dat ze als fanatiek roker nog even graag naar buiten wilde om een sigaret te roken. Ze had zelf niks want haar tas was niet meegegaan met de ambulance. Vroeg haar nog of ik dan mijn sigaretten achter moest laten. Nee zei ze. Ik wil dat niet want dat zijn jouw sigaretten En ze baalde ook dat ze haar tas niet had omdat ze mij op een kop koffie wilde trakteren. Vervolgens vroeg ze mij nog of mijn zus al een deel erfenis over had gemaakt. Alsof mij dat nu ook maar interesseert. Ach maar naar buiten gegaan met haar en lekker sigaretje roken. Kreeg ze nog een discussie met verplegend personeel over de rolstoel van haar. Dat is haar eigen rolstoel maar de voetsteunen zijn niet meegegaan met de ambulance. Daar mocht ze dus niet mee naar buiten. Ik geheel tegen mijn natuur in meegegaan met verplegend personeel en een gasten rolstoel gehaald. Kom ik met dat ding aanzetten, zegt ze heel droog tegen mij, waarom heb je daar aan toegegeven. Zo krachtig kunnen mensen dus nog zijn terwijl ze de dood aankijken. Ach ik ben net zo..... Dus maar naar buiten. Trok het niet meer, heb me omgedraaid omdat ik niet wilde dat ze zag dat de tranen over mijn gezicht rolden. Hoorde eigenlijk pas vandaag van het verplegend personeel dat het niet lang meer gaat duren. Voor nu, snot en tranen lopen over mijn gezicht en ga me helemaal klemzuipen (niet dat dat helpt). Terugrit van ca. drie kwartier gelukkig met helm over mijn harses zodat ik even alles kon laten lopen. Maar weet het nu gewoon even niet meer. Zit gewoon even helemaal stuk nu en ga haar enorm missen.

Nou ik ben momenteel niet echt veel beter. Nog wel een ELO rating van ca. 1400 maar daar ga ik geen prijzen mee winnen. Op chess.com ben ik 'notsodeepblau' Ik zie je dan vanzelf wel verschijnen (of ook niet).

Ja beide echt onsterfelijk. Beter dan die shit die je nu op tv hebt/had van Friends en Goede Tijden Slechte Tijden en dat soort bagger. Doet mij denken aan een interview met Richard Krajicek (Wimbledon Winnaar) en een onbenullige acteur van Goede Tijden Slechte Tijden. Zegt die acteur tegen Krajicek "ja Richard wat wij doen is natuurlijk topsport". Krajicek heel droog terug "ehh wat is het precies wat jij doet......"😂

Oh nou haha, ik denk daar compleet anders over. Ik wil juist niemand overleven. Ga liever ff wat eerder (niet nu al natuurlijk) en laat dan iedereen in de veronderstelling dat er wat te halen valt.😁 Hebzuchtige ex en compleet vergiftigde dochter (al 14 jaar niet gezien). Die zogenaamd van mij zou zijn terwijl de ex vreemd ging bij het leven. Ik ga dan ook met een grijns als het zover is maar ja: Hey ik ben ik. Mijn kat wordt overigens echt wel binnen 3 dagen gered (dat vind ik het belangrijkste) mocht het zover komen door sociale controle waar ik woon.

Je vergeet het anagram van Klein Orkest als achternaam

Zeker niet het goede antwoord maar doet mij wel denken aan John Cleese....

@hub02 ik begrijp je helemaal hoor, die nostalgische geweldige avonden met van alles en nog wat. Hey ik had ze ook vaak op schaaksites met gelijkgestemden en we namen vaak stompzinnige zetten terug. Vaak echt leuke discussies met gelijkgestemden en ja ook overtuigde moslims zopen er flink op los. Maar ja at the end..... Brengt het je natuurlijk niets maar ja dat klink zo makkelijk. PS wil best een keer tegen je schaken hoor.

Zeker eens maar wat is er niet duidelijk aan: