Sanity

Vader overleden afgelopen december. Had niks meer met die man. Moeder afgelopen mei (dat hakte er echt in). Goh gaat toch best hard maar ja hoort bij leven

En sprak net poes en hij vindt dat we dat nog maar even moeten blijven doen. Het beest houdt mij overeind, natuurlijk weet ik ook wel dat dit complete onzin is. Hij denkt overigens van niet. Je zou denken dat hij gezopen heeft i.p.v. mij.......

Weet nog goed dat ik na veel omzwervingen bij psycholoog, psychiater etc. en EMDR bij iets eindigde. GGZ en verslaafdenzorg, nou ja I rest my case, wat een kneuzen.

Maar ja been there, seen that, done that etc. En zoek gewoon rust.....

Ben echt rock bottom nu. Enige redding die ik nog heb is dat ik het zelf weet. Voor wat het waard is. Typ het hier maar zodat ik het ooit terug kan lezen, of ook niet. M.b.t. werk gaat het best wel weer beetje oke.

Oh oeps zit ik hier toch totaal bezopen te posten. ja sorry ik voel mij echt K... Sorry my bad.

Die 'verjaadag' hakte er zo in.....

@MarjolijnHelaas lukt mij dat niet. ik zou het graag willen. Helaas lukt mij dat dus niet. Eergister was de eerste verjaardag van mijn overleden moeder. Het is allemaal nog zo vers. Begin april kreeg ze te horen dat ze longkanker had en toen ging het heel snel. Binnen 6 weken was het game over! Ja ik weet het, altijd een excuus. Ben mij al dagen klem aan het zuipen. Niet echt heel verstandig.

Hij is nu trouwens ook weer op pad. Maar dat wist ik omdat hij als zwerfkat uit het asiel komt en van het buitenleven houdt. Krijg ook regelmatig een uitgekauwde muis als cadeau alsof ik niks te vreten zou hebben.... Echt goor, soms leven ze nog.....

@Marjolijn ja heb echt tranen met tuiten gehuild om dat beest omdat ik dacht dat ie er geweest was. Het hele verhaal is ook nog langer omdat hij al eerder een week vermist was. Toen hij toen de eerste keer terugkwam heb ik 'm een gps tracker om zijn nek gedaan. Zodoende wist ik toen waar hij was, Politie vertelde mij dat die achterlijke wijven dat allemaal wisten en kreeg ook de gps tracker terug ze hadden ook mijn oproepen op facebook gezien. Maar deden niks. Wat ik echt vreemd vind, is dat de politie binnen 4 uur op pad gaat om de kat van Sanity op te sporen denk dat ze toch echt wel wat belangrijkers te doen hebben. Tenzij dit niet de eerste keer is/was.....

Epiloog, natuurlijk was ik woest en heb met mijn bezopen kop ze helemaal de $#$$#@## gescholden en bedreigd. Ja echt heel verstandig en volwassen ook..... Uiteindelijk asielkat maar een jaar binnen gehouden. Was natuurlijk niet leuk voor het poezenbeest dus paar maanden geleden maar weer de gok genomen. Hij is nu nog steeds regelmatig een nachtje op pad maar komt toch elke keer weer terug. YEAH toch nog iemand die van mij houdt. haha ik vraag mij af wat die agente tegen die debiele wijven gezegd heeft.

Iets leuks (is echt gebeurd): Zoals wellicht bekend woon ik op een camping samen met mijn asielkat (nee niet uit Syrie). Hij was en is heel blij hier. Groot was mijn verdriet toen hij vorig jaar op een gegeven moment 2 weken vermist was. Ik heb allerlei advertenties gezet, facebook en flyers etc. Kreeg een telefoontje n.a.v een flyer en toen werden dingen echt heel bizar. Buurvrouw naast de camping attendeerde mij op het feit dat ze 'm gezien had. Bij haar vreemde buren.... De volgende dag vroeg ik aan één van die ietwat vreemde buren of ze mijn kat gezien hadden. Ze zat in een stoel en antwoordde niet. Ik in al mijn onschuld dacht nog "oke wellicht ben je een beetje doof". Dus vroeg het toen wat harder maar nog steeds netjes. Malle mens stond toen op en liep weg zonder wat te zeggen. Eigenlijk wist ik niet goed wat hier van te denken. Uiteindelijk maar de politie gebeld en het hele verhaal verteld. Dat was 's middags om 16:00 uur. Nog geen 4 uur later werd ik gebeld door een alleraardigste politie agente "ik kom jouw kat brengen". Die hadden ze dus opgehaald op dat adres.

@Smaragdie how selfish from me. Jij hebt een nogal wat zwaardere strijd te gaan. Hoop (mag je zoiets zeggen) oprecht dat jij dus wel gaat winnen (ook zo'n stomme opmerking) van die ziekte. Ik denk aan jou!!!!

@Smaragdie @Mormel yep, het is nu me myself and I. Ach dat was ik toch al gewend. Ga mij voorlopig nog niet bezighouden met erfenissen etc. Voel mij geestelijk gewoon nog niet daartoe in staat. Eergisteren wel de eerste zogenaamde 'zware dag' gehad. Ze zou dan 87 geworden zijn. Onnodig te zegen dat ik totaal naar de $#$@#$ gegaan ben met even zoveel drank. Niet dat dat nu wat oplost maar ik wist gewoon even niets beters te verzinnen. Jaja net zoals de titel 'nog 1 weekendje etc.' & blabla en nog veel meer van dat oeverloze gezwets en excuses.

Ach er is zoveel gebeurd dat ik het liefst mijn ogen zou sluiten en daar vrede mee zou hebben. Maar sentimentele zak als ik ben, blijf ik nog maar even ronddolen hier om mijn kat te vreten te geven!

Het is/was zo erg dat ik niet naar de uitvaart gegaan ben. puur omdat ik mijzelf niet vertrouwde dat ik dat die k*t zus iets aan zou doen. Ach adem in en adem uit!

Ach voor wat het alemaal waard is. Ja @Smaragdie @Mormel en anderen ja ik leef nog. Hang wel van de alcohol aan elkaar (voor zover dat kan natuurlijk). Ben na verlies van mijn moeder geconfronteerd met mijn zus die zowel de erfenis van mijn vader afgelopen december alswel de bankrekening van mijn moeder na haar overlijden afgelopen mei geplunderd heeft. Ik weet niet wat ik ermee moet. Het smerigste was nog wel dat mijn moeder 2 dagen voor haar overlijden vroeg of mijn zus het geld had over gemaakt. Ik weet niet eens meer wat ik geantwoord heb maar ben weg gegaan met een kus op haar voorhoofd, wat ik echt nog nooit gedaan heb (onbewust wist ik dat het dat laatste moment zou zijn dat ik haar zou zien). Ach voor nu laat ik het maar zo. Ik geef voorrang aan het rouwen en ik mis dat mensje echt heel erg. Heb natuurlijk wel een ongelooflike haat naar mijn zus. Maar probeer boven alles te staan.

Voel me echt ellendig en eenzaam. Wat dan wel helpt is die kat plagen en zijn staart te pakken en deze in de lucht te steken als een antenne en te zeggen dat hj het weerbericht moet ontvangen. Complete onzin natuurlijk en waarschijnlijk het eerste stadium van hersenbeschadiging door alcoholgebruik. Uit medelijden gaat hij daar dan maar in mee met een blik van "jij spoort echt niet, zelfs al ben je nuchter". Toch heeft ie geen hekel aan mij (nog niet)...... Sterker nog, als ik buiten ben, blijft ie altijd in de buurt alsof hij mij moet beschermen ofzo (of andersom).

@Mormel ja thnx man. Zo is het precies. Ik weet zelf ook wel dat ik er momenteel een grote klerezooi van aan het maken ben en dat mij geen stap verder helpt. Mijn emoties gaan ook echt van links naar rechts (echt wraak nemen op die zus van tot laat gaan en heel veel verdriet). Vooralsnog, laat lekker gaan en karma vind haar weg naar die zus. Ligt nu weer een luie kat te snurken op die sweater. Die uitvreter weet natuurlijk van niets. Ik ben eigenlik rijp voor opname in kliniek want dagelijks 18 blikjes bier is toch wel een dingetje. Ben helaas niet in de positie om die keuze nu te maken (geen verzekering en ondernemer). Dus morgen maar weer een soort van knop weer om. Valt mij wel op dat ik hoe dronken ik ook ben, ik nog enigzins in staat ben om 'normaal' mijn gevoelens te uiten en het besef heb dat dit nou niet ook echt een uitweg is. Wel dat voor een alcoholist er zeker geen bodem van de put bestaat. Hoe diep we dan ook in een put liggen, vinden we (ik althans) altijd wel weer een luikje op de bodem om nog even dieper te gaan. Ga nog ff de laatste biertjes die ik heb (totaal onverantwoord) opzuipen dan morgen maar weer eens verder kijken. PS succes straks tegen die kamelen met de duivels😁

Ben een paar weken 'verder' inmiddels. Afgelopen dagen compleet in een binge beland. Zo erg dat ik standaard een emmer naast de bank heb staan en daar gedurende dagen in heb gekotst als ik opstond, deels door ontwenningsverschijnselen en overvloed aan nicotine. Zo erg dat ik trillend nauwelijks in staat was om pincode in te toetsen als ik mijn dagelijkse dosis alcohol bij de supermarkt ging halen. Zo ook vandaag. Pas na een blikje of 6 verdwijnen die verschijnselen. Zo diep ben ik echt nog nooit gezonken maar op een gegeven moment ben je gewoon de schaamte voorbij. Niet helpend weet ik zelf ook wel. Maar voor nu interesseert het mij gewoon even helemaal niks. Ben ook niet naar de uitvaart geweest. Heb te maken met een zus die eerst in december het overlijen van mijn vader verzwegen heeft en vervolgens de erfenis achterover gedrukt heeft. Ze heeft samen met mijn wijlen vader nog wel wat meer op haar kerfstok, ach maar dat is zo'n lang verhaal en ik ben daar wel klaar mee (of toch ook niet, ze probeerden mij na de scheiding van mijn ouders in een internaat Dennenheuvel op te bergen, WTF ik rookte toen nog niet eens). Vlak voor het overlijden van mijn moeder heeft ze tegen mijn moeder gezegd dat ze het in orde zou maken. Natuurlijk niets van dat alles. Ach Sois, c'est la vie (maar dan niet en rose). Maar goed nu is ze bezig om die grap te herhalen. Heb haar al eerder verteld dat ik mijn geld gewoon verdien en daarvoor werk i.p.v. het achterover te drukken. Ach, ach, ach toen ik haar met e.e.a. confronteerde (o.a. het feit dat ik weer compleet buiten spel werd gezet en ze mij blokkeerde en het contact via een neef liet verlopen) was ik ondanks mijn bloed kookte er wel klaar mee. Dus leek mij maar beter om dat ééncellige inhalige &^%$#78 ff niet te zien. Ben er eigenlijk niet zo mee bezig. Natuurlijk voel ik mij er beroerd over dat ik niet naar de uitvaart ben gegaan. Maar ach mijn moeder heeft er toch geen weet van en voor de rest had ik daar alleen maar hypocriete mensen gezien. Waaronder mijn neefje, die haar 2 jaar compleet genegeerd heeft en dan nu krokodillentranen huilt. En wat had ik (en zij) er aan gehad als ik wel was gegaan en mijzelf compeet verloren had en door het lint was gegaan (ja ik ken mijzelf en mijn emoties inmiddels). Ik had een superband met mijn moeder en ze zou het zonder meer begrijpen. Natuurlijk doet het pijn maar is wel een natuurlijk proces. Als kind behoor je je ouders te overleven. Ik heb een soort andersom proces meegemaakt toen door toedoen van kinderbescherming en jeugdzorg, ik als vader compleet buiten beeld gezet werd (absoluut niet drank gerelateerd overigens) met mijn dochtertje 14 jaar geleden. Weet overigens tot de dag van vandaag niet of ik wel de daadwerkelijke vader ben. Gek genoeg doet het verlies van mijn moeder toch meer pijn dan die geschiedenis. Dat komt ook omdat er heel veel gebeurd is met dat traject met mijn dochtertje en ik destijds een beslissing heb genomen om compleet uit de strijd te stappen en wetende dat zeker mijn moeder haar nooit meer zou zien. Die beslising hebben we destijds in overleg samen genomen. Voor de rest ga ik gewoon haar liefde en wijze raad missen. Maar goed ik ben 58 jaar oud en dan word je toch geacht volwassen te zijn..... Maar aan de andere kant blijf je ook altijd een kind van je moeder (ook al is zij er niet meer)! Nu maar proberen (of nee beter gezegd) uit die binge stappen en morgen maar weer eens gaan werken. Mijzelf kapot zuipen kan dan altijd later nog. Leuk detail of beter gezegd mooi aandenken, is dat ik 4 weken terug toen ik bij haar was, het koud had. Ze gaf mij toen een sweater en wilde deze niet terug omdat deze in de droger geweest was en flink gekrompen was. De mouwen kwamen tot mijn ellebogen. Vroeg haar nog weet je zeker dat je 'm niet terug wilt. Lachend zei ze. ja zeker weten. Toen ik thuis kwam heb ik deze op de bank gelegd als kleedje voor Poes. Poes kon en kan het zeker waarderen. Onnodig te zeggen dat deze sweater daar nu nog ligt. Toch wel wat pijnlijk omdat op de rouwkaart mijn moeder deze sweater aanhad..... Maar dan toch ook wel meer mooi, of zoiets..... Ach ik probeer ook gewoon maar wat van mij af te schrijven en mijn toch wel wat onderdrukte emoties te uiten.

@Smaragdie thnx. Helaas is mijn moeder gisternacht overleden. Wel 'dankbaar' dat haar een verdere lijdensweg is bespaard. Weet je zelf al wat meer over je uitslag?

God.. %$#@#$%%! wat is dit zwaar zeg. Vandaag eerst langs het huis gegaan van mijn moeder. Om wat persoonlijke spulletjes etc. op te halen om bij haar op de kamer in de hospice te zetten. Heb daar eerst zitten huilen op een stoel tegenover haar plekje op de bank waar ze altijd zat maar daar natuurlijk nooit meer zal zitten maar uiteindelijk toch ook maar foto van mijn zwager en *zus meegenomen. Jaja die haten mij maar voor mijn moeder betekenen ze wel wat. Dus maar uit mijn schaduw gestapt. Kom ik in de hospice, krijg ik te horen waarom kom je en die spullen hoeft niet. Ik krijg (wil) morgen euthanasie. Ik heel droog terug, nou sorry ma IK BEN NET ZO EIGENWIJS ALS JIJ DUS IK KOM LEKKER TOCH!!! Daarna echt een * gesprek. Waar ze vanochtend nog geen 'euthanasie wilde' nu toch maar wel. Was echt een * moment. Maar ik begrijp en respecteer het wel. Was ook niet leuk. Ze ligt aan de zuurstof en heeft het echt benauwd. Echt gesprek was dan ook moeilijk Ze viel af en toe weg en ik hoopte echt vanuit de grond van mijn hart dat ze gegaan was waar ik bij was. Ze wil echt niet meer en stikte de moord. Ben na een uurtje maar weggegaan en heb haar een dikke kus op haar voorhoofd gegeven (dat doe ik echt nooit). Daarna maar heel droog met handje gedag gezwaaid (praten kon ik niet meer). Ze gaf mij ook nog mee dat ze buiten mij en mijn cruella zus niemand meer wil zien. Net dan ook maar mijn neef gebeld (die echt ook begaan is) en voorzichtig uitgelegd hoe en wat dat hij niet meer mag komen. Hij begreep het gelukkig (het is voor hem ook de laatste tante of oom die heengaat).

@Smaragdie thnx man!!!

Heb het gewoon echt moeilijk om haar zo fragiel mee te maken. Begrijp haar beslissing voor euthanisie wel. Zowel zij als ik hebben geen zin een lijdensweg. That's the way it is! Ik heb mij voorgenomen om niet eerder op te rotten voordat zij ging, Dus straks ben ik een soort van vrij om te kiezen wat ik wil. Tja waar ik dan naartoe op ga rotten weet ik nog niet. Of dat op aarde is of iets anders maakt niet uit. Ik heb haar dan iig overleefd en wat ik verder nog hier wat rotzooi maakt dan niet zoveel uit. ...

En dit is juist waarom ik zit te janken. Die letterlijke grafhumor.