De ezel & de steen

[lady jane]

Tot ooit weer @knakker

[Rosee]

Lieve @knakker ik zou het heel erg vinden als je nu wegblijft! Ik wilde er alleen maar wijzen op hoe onbewust taalgebruik bijdraagt tot negatieve beeldvorming over oudere vrouwen! Dat is niet persoonlijk bedoeld naar jou toe. Ook al vind jij het misschien overdreven. Ik weet toch dat jij een heel vrouwvriendelijke ezel bent Waarom raakt het je zo dat je nu weg wilt blijven? Het is toch niet erg om soms een discussie te voeren. Dit oude wijf wenkt naar je: kom terug!

[Etty]

Bij stilte moet je gissen.  Misschien heb je iets persoonlijk opgevat van mij wat niet zo is bedoeld.   Ga niet🌸 

[Reacher]

Ik weet dat ik erover begonnen ben, maar misschien is hij niet weg hè. 
‘t Is alleen dat hij dat plaatje van de clown eerder heeft gebruikt bij het weggaan. 

[bumperjim]

Hij schrijft niks, das hetzelfde als weg 😁

Maar hij is altijd nog teruggekomen

[Reacher]

Anti Valentijnsdag! 
 

[Oskar]

Over het algemeen kalm en opgeruimd, ik, maar ook afwisselende periodes van grote geestdrift en matte lusteloosheid. Niet met de uitersten van naakt dansend over straat tot alsmaar zelfmoord willen plegen, maar met een kleinere amplitude. Ik ben een bipolaire kabouter. Ik schrijf meer vanuit mijn geestdrift, ook hier. Niet om mijzelf te flatteren, maar domweg omdat ik in de vanuit de lusteloosheid domweg geen zin heb om mij te uiten. De matte periodes zogen zich vroeger als vanzelf vol met drank, waardoor het allemaal veel langer duurde.

Nu de drank er niet meer is het leven een stuk draaglijker. Maar de neiging bij tijden ergens in weg te vluchten bestaat nog steeds. 

[Reacher]

Grote geestdrift en matte lusteloosheid. Die uitersten herken ik inderdaad bij je.
 

De opgeruimde tevredenheid trouwens ook.

Maakte de drank destijds dat je je minder mat / levendiger voelde? 

[Oskar]

Vroeger wel. Toen mijn drinken nog in sociale context was. Toen had ik nog wel de illusie dat het levensvreugde bracht. Maar pakweg de laatste tien jaar van mijn drinken voltrok zich in volstrekte eenzaamheid, met de gordijnen gesloten. Toen doodde het de laatste sporen enthousiasme en vervulde mij met een nihilisme waarvan ik lange tijd meende dat het een levensvisie was.