Pytje

Dank je @bumperjim, ik heb me er nooit echt in verdiept, maar ga dat misschien toch eens wat meer doen. Ik dacht ook dat mediteren echt niks voor mij zou zijn, omdat ik er veel te onrustig voor ben, maar nu ik het een aantal weken doe, begin ik het erg prettig te vinden. @Francoise, verslaafd aan liefde... lijkt me best lastig om het onderscheid te maken tussen pure liefde en "verslaafde" liefde. Is die er zo duidelijk? 25 jaar geleden kwam ik een man tegen, waarvan ik toen diep van binnen voelde: dit is nu niet goed voor mij. Toch ging ik een relatie met hem aan. Het duurde een paar jaar en toen liep het stuk. Een aantal mensen om mij heen bestempelden hem toen ook als een "foute man". Nu ben ik al negen jaar met deze man getrouwd. We kwamen elkaar na vijf jaar weer tegen en toen was de ruimte er wel. Het heeft me veel aan het denken gezet. Iets dat niet leek te passen, bleek jaren later wel een match. In die tussenliggende vijf jaar had ik ontdekt dat een leven alleen heel goed leefbaar was. Mijn afhankelijkheid van een man in mijn leven was minder groot geworden, waardoor ik deze "foute man" op een meer gelijkwaardige manier kon toelaten. En hij bleek een hele lieve man te zijn, die uit onzekerheid net zulke rare sprongen had gemaakt als ik....

Tuurlijk kan dat!!

@Sandro, jij bent hier één van de weinige voorbeelden voor wie langdurig minderen weggelegd lijkt te zijn. Dat station ben ik al lang gepasseerd, maar het bewijst maar weer hoe anders we allemaal in elkaar steken. Ga zo door

Gisteren De Verslaving Voorbij uitgelezen. Het is een hele grote aanrader voor wie het nog niet kent. Toen ik stopte met roken las ik "De Opluchting", ook van Jan Geurtz. Toen ik eenmaal inzag dat ik door te roken voortdurend bezig was om mijn eigen ontwenningsverschijnselen weg te nemen, ging de knop om. Meer dan dat is het niet. Met alcohol is het natuurlijk niet anders. Tot zover kon ik het nog wel beredeneren. Maar ik was vergeten waarom we er dan ooit met z'n allen aan begonnen zijn. Bang zijn om met jezelf te leven zoals je bent. Voortdurend op de vlucht voor je negatieve zelfbeeld. Een zelfbeeld, dat door het gebruik van welk middel dan ook, alleen maar negatiever wordt. Totdat het (een mooi beeld) een uitgewoonde rafelende jas wordt waar al je botten doorheen steken. Dan kun je bijna niet anders dan die jas vervangen. En de volgende: het verschil tussen een poging en een besluit. Bij een poging creeer je achterdeurtjes, bij een besluit hoeft dat niet. Ik ben al meer dan een jaar bezig met pogingen, dat zie ik nu pas echt. Ergens vind ik het veilig om die achterdeurtjes te hebben en creeer ik voor me zelf steeds situaties waarin ik gebruik mag maken van een achterdeurtje. Het lijkt dan alsof de omstandigheden daarvoor zorgen, maar mijn onbewuste weet feilloos de gang naar die deurtjes te vinden. Dus er feilloos voor te zorgen dat ik in die situaties beland. Er is totnutoe dus geen besluit geweest. Terugkijkend zie ik dat ook echt wel. Wel heel veel andere dingen totnutoe: de ervaring dat leven zonder alcohol heel volwaardig en zelfs prettiger is en veel minder angst daardoor om het aan te gaan. Dus: met de ervaringen van de pogingen is het wel mogelijk om de balans op te maken en tot een echt besluit te komen. Voor mijzelf een heel belangrijk inzicht!!

Rosee, er is sowieso een link tussen depressie en verslavingen volgens mij. Een beetje moeite met het leven hebben doet je eerder grijpen naar alcohol en sigaretten die dat dan (schijnbaar) opheffen. Heb je die middelen niet, dan wordt die leegte in jezelf weer voelbaar. Ik ben in het afgelopen halfjaar ook gestopt met antidepressiva (na 16 jaar). Dacht dat het kon na de overgang, En ja, het kan ook, maar wat moet ik wennen aan mijn eigen emoties.

@Yana, fijn om te horen. En je beloning is lekker zichtbaar in de tuin. Geniet ervan!

Ja @Deirdre, daar zijn wij nou goed in: onszelf voor de gek houden. Hoeveel jaren denk je al: ik moet echt minderen, laat ik het vanaf vandaag eens bij 1 of 2 glaasjes houden? We zullen hier allemaal moeten toegeven dat de rem kapot is en dat matigen en verslaving niet echt hand in hand gaan...

Maar ik laat het maar staan, want je bent nog steeds een kanjer. Maar ik wilde eigenlijk reageren op je bericht van vandaag. Want dat is heftig. Het enige, dat je in je achterhoofd kunt houden, is dat het voorbij gaat. Maar daar heb je nu natuurlijk niet veel aan. Des te knapper dat je de lokroep van alcohol en nicotine weerstaat! En dat je dus ervaart wat die twee met je doen in dit soort situaties. Vandaag zit het woord "verduren" heel erg in mijn hoofd. Het is voor jou in ieder geval niet anders nu....

Oeps Rosee, ik wilde reageren, maar plaats per ongeluk een oud bericht.

Rosee, je bent een kanjer! Ondanks al je trickers weersta je de alcohol. Je zit bijna op drie maanden volgens mij en als ik het goed begrijp gaan de scherpe kantjes er daarna steeds meer af. En de hoofdpijn ook, hoop ik voor je

Mooie vergelijking @bumperjim. Net als die fiets van jou! Maar mijn vraag is dus: hoe blijf ik ver van die tramrails? Ik ga daar eens over nadenken. @Nina, ik snap je vraag helemaal. Het is ook waar wat je zegt. Er was een periode, dat ik het drinken 's avonds liet, omdat ik dan de volgende ochtend weer lekker vroeg en fris in mijn atelier aan de slag kon. Dat was zeker vervullend. Ik ben dat een beetje kwijt, maar daar kan ik wel iets mee. @Rosee, van dat project is waarschijnlijk de spijker op zijn kop bij mij. Ik functioneer altijd op mijn best als ik projecten onderhanden heb. Liefst met een duidelijk begin en eind. Dus het moet een levenslang project worden..... Bij jou duurt ie al even!

Twee weken geleden schreef ik dat ik in een drankidentiteitscrisis zit. Die is er nog steeds. Misschien wel heftiger nu. De euforie van niet drinken gedurende langere tijd, die ik nu een aantal keren heb gevoeld, is weg. Daarvoor in de plaats is eigenlijk het besef gekomen dat mijn verslaving veel ernstiger is dan dat ik in het begin dacht. Juist door het meerdere malen struikelen kom ik tot de ontdekking dat het helaas niet met twee vingers in de neus gaat allemaal. Het maakt me moedeloos op een bepaalde manier. En aan de andere kant ook vastbesloten: dit blijf ik, linksom of rechtsom, aangaan. Ben nu bezig met De Verslaving Voorbij van Jan Geurtz. Een zin die mij trof: Het middel (in dit geval de alcohol) is een kunstmatige vorm van zin hebben in het leven. Ik doorvoel dat als ik niet drink. Andere dingen worden dan interessanter, krijgen meer kleur, doen mij intenser voelen. Bij wel drinken is er dat tradiotionele lichtpuntje op de dag (de vijf zit in de klok, het werk zit erop, we gaan het even gezellig hebben samen, we nemen even tijd voor het doWornemen van de dag... en zo zijn er talloze redenen om de fles open te trekken), maar het verloop na dit lichtpuntje is altijd hetzelfde. Ja, even wat verlichting. Ja, even wat contact. Ja, even gezellig. Maar daarna wordt het zwaar, wordt het somber, wordt het éénrichtingsverkeer. Totaal niet interessanter of met meer kleur. Het is allemaal zo waar. Ik beleef het ook ook echt zo. Maar kan nog steeds niet echt grip krijgen op het kantelpunt. Het moment waarop je dan, met al deze kennis in de pocket, soms toch besluit om te gaan drinken. Wat is dat? Is dat de verslaving zelf? Waarom kom ik dat kantelpunt steeds tegen? Heb ik te weinig doorzettingsvermogen? Is mijn motivatie niet groot genoeg? Wie heeft een richtingaanwijzertje voor mij?

Hoi Petje, welkom hier! Je hebt de mooie zonnige Pinksterdagen zonder alcohol doorstaan. Een heel goede start. Succes!

Ik doe sinds een paar weken een mindfulnesstraining en maak dus, voor het eerst in mijn leven, kennis met meditatietechnieken. En als ik dan zo zit te mediteren in de ochtenduren, ervaar ik, ook voor het eerst in mijn leven, wat een druk een bedrijf mijn lichaam en geest toch zijn: ademen, zintuiglijke waarnemingen, lichaamsfuncties, gedachtes, gevoelens; alles gaat er maar in en uit en dat gedurende minuten, uren, dagen, weken en jaren. En als ik dan zo zit en het lukt me even (wat al niet gemakkelijk is) om er met een afstandje naar te kijken, dan bedenk ik me dat het toch niet zo vreemd is dat we zoeken naar middelen die dat hele "logistieke gebeuren" af en toe kunnen verdoven. Het is een kostbare ervaring om er eens zo tegen aan te kijken. Op een bepaalde manier wel helpend in mijn zoektocht naar de zin en onzin van verslavingen. Fijne en zonnige en droge Pinksterdagen voor iedereen!

@Amanda, welkom. Soms is gewoon de stap zetten de beste optie. Je ziet nu nog allemaal gelegenheden, die het je moeilijk maken om te stoppen, maar die gaan ook gewoon door als je gestopt bent. Het opzien tegen het stopmoment en het daarom maar uitstellen kost je zoveel energie. En zo te lezen heb je daar niet veel van momenteel. Zet er een punt achter... 1e pinksterdag, 2e pinksterdag...wat maakt het uit?

Hoi Deirdre, zie net je berichtje binnenkomen. Welkom hier! De eerste dagen, de eerste feestdagen, de eerste vakantiedagen, ze zijn moeilijk, maar echt overkomelijk hoor! En als je ze eenmaal doorstaan hebt (en je hebt de positieve effecten van het niet drinken ervaren), dan is het heeeel goed te doen. Succes!!

Ik stond net bij de kassa in de supermarkt. Voor mij een vrouw met twee flessen wijn en een paar kleine boodschapjes. Stiekum dacht ik: "hoe doe je dat ook al weer als je iedere dag één of twee flessen wijn haalt en je wilt niet dat het teveel opvalt?" En erger nog: "hoe breng je al die lege flessen enigzins ongezien naar de glasbak?" Er zit natuurlijk ook een beetje venijn in dat soort gedachten, want net zo stiekum zou ik natuurlijk ook graag twee flessen wijn halen als die voor de rest van deze maand bedoeld waren en niet voor 1 dag. En dan sta je in die rij en hebt verder niets te doen dan een beetje denken en fantaseren.. dacht ik ineens: "hoe mooi zou het zijn als mijn lever mij nu eens een berichtje zou sturen met de volgende inhoud: dankjewel Pytje, voor het stoppen met drinken. Het was net op tijd. Ik had het anders niet lang meer volgehouden hoor. Het was verdomd hard werken in die dertig jaren en je kunt niet het uiterste van mij blijven vragen. Dus ga zo door! Ik bloei helemaal op". Nou, dat soort dingen denk ik dan als ik in de rij sta bij de kassa. En weer verliet een tevreden klant zonder alcohol de winkel

Welkom Elfje. Die trekt als je over alcohol leest en schrijft verdwijnt best snel. Het went! Succes!

@IJsvogel, vijf maanden geen alcohol. Wat ben je goed op weg. En wat omschrijf je de veranderingen goed

@Sandro, schaamrood op de kaken hier. Is me helemaal ontgaan dat verhaal onderaan de vorige pagina. Ik zie nu ook het verband met het verhaal hierboven. Oef... het valt ook allemaal niet mee om al die verhalen (nuchter) bij te houden. Maar goed bezig dus en alsnog een pluim van mij hoor.

Nee @Nina, ik ben niet net pas gestopt. Al sinds september vorig jaar. Met af en toe een uitglijder/terugval. Maar ook dan blijven de golven gewoon komen.

@Sandro, deze week verscheen je even op het forum met een halve mededeling dat het niet zo goed ging. Ik begreep toen dat je het moeilijk had om de alcoholinname in toom te houden. Of doelde je daar helemaal niet op? En hoe gaat dat nu?

Zo herkenbaar @Nina, die golven. Ook door de dagen heen. Kom er steeds meer achter dat het hele leven eigenlijk zo in elkaar zit. En dat je dan maar met de flow mee moet gaan.

@reboot: "Mens, wat ben je mooi" schiet mij te binnen! Zoals jij de veranderingen in jezelf in deze drie maanden omschrijft... Ik vind het geweldig om te lezen

Ik heb Zyban gebruikt. Zoals degene die het destijds voorschreef, zei: "als je het gebruikt fop je eigenlijk je hersenen. Zou je ze een telefoontje doen met de vraag of jij rookt, dan zouden je hersenen volmondig antwoorden: nee hoor, echt niet, nooit gedaan ook". Ik neem aan dat het net zo werkt als bepaalde medicijnen, die je gebruikt bij het stoppen met drinken. Maar daar heb ik dan weer geen ervaring mee.