Ach lieverds zijn jullie. ( ik sta ook op de kilokiller hè? Gelukkig hos ik op twee paar schouders rond;-)
Aarzelend rondtasten... dat is zo ja. Dat is die angst. Die diep van binnen zegt dat DiT, juist dit, waarvan ik nu denk dat het ok is, HELEMAAL FOUT is. Hoe kan ik dat nou niet hebben gezien?
De andere kant, gewoon helemaal NIET nadenken en DOEN (ogen dicht en springen) is er zeker ook. Zelfde oorsporng. Contraire reactie.
Ik weet precies waar het vandaan komt. Als ik het door heb kan ik er wat mee. Maar het is ongeveer mijn eerste natuur. Zal nooit helemaal verdwijnen.
Dus aarzelend rondtasten maar omarmen denk ik. Nadenken en dan doen. En dan ... beseffen dat ik nu leef.